Opinions

Het is een familiedrama. Dat lijkt me goed om te weten voordat je aan de film begint, en of je daar zin in hebt. Ik niet perse, en daarom was het een lange zit voor me. Maar niet alleen daarom denk ik. Het gaat te traag, sommige scenes hadden prima de helft korter gekund. Al dat cliche gemeuk op de highschool zijn ook tenenkrommend. Tuurlijk, vast allemaal onderdeel om het dramaverhaal te vertellen, het coming-of-age van de zoon. Het zou zo een 'waargebeurd verhaal' kunnen zijn. Ik had liever gezien dat de film zich ontwikkelt zou hebben rondom de filmliefde van hem. De film doet zijn best luchtige scenes en zelfs hele stukken in te lassen, maar het verbloemt het thema niet. Ik heb daar niks mee verder. Acteerwerk en beeldvorming zijn uitstekend in orde, daarom lastig een diepere onvoldoende te geven.

Ik ga films graag blanco in, zonder -teveel- verwachting. Achteraf leer je dus wel eens wat. Blijkbaar een autobiografische prent van Spielberg. Dat verklaart eea natuurlijk en dat zal ongetwijfeld invloed hebben op de hogere waarderingen en zelfs 7 Oscarnominaties.

Een film waarvan het 2e deel sterker is als het 1e is ook wel weer eens wat anders. Vanaf het moment dat Valerie 'ontmaskerd' wordt, wordt het interessanter, mede omdat dit al bekend is gemaakt in de synopsis (maar voor de zekerheid even tussen spoilertags). Hoewel het einde wat mij betreft wel te patriotisch was. Sterk acteerwerk en een boeiend onderwerp, waarvan op het einde ook nog eens blijkt dat het waargebeurd is. Toch vergeet de film me helemaal mee te trekken, maar ik kan me vinger niet goed leggen waarom dat was. Misschien was dit het soort prent wat nog best langer had mogen duren voor meer verdieping.
Al met al zeker het kijken waard.

Poeh, wat een gedrocht. Met veel pijn en moeite tot het einde bekeken, maar wel met stukjes doorspoelen bij dialogen die je toch kunt uitschrijven. En het was niet de moeite.
Het enige waar deze film op teert is de spanning van de hoogte. Heb je hoogtevrees/valvrees, zoals ik, dan zit je regelmatig met klamme handjes. Voor de rest is het vrijwel een aaneenschakeling van simpel tienerdrama, clichés, voorspelbaarheid en ongeloofwaardigheden.

Wat dat laatste betreft ben ik openminded: ik hou van mystery's, vaagheden en timeloops, dus ik kijk niet zo nauw. In deze prent ga ik dus al mee in de waaghalserij van het beklimmen zonder echte security en de idioterie van het beklimmen van zo'n toren. Maar zelfs als je in dat straatje zit, klopt er weinig van. Waaghals of niet, zonder eten, fatsoenlijke schoenen (op je sneakers, tuurlijk) en voorverkenning doe je zoiets niet. Twee dagen en nachten op 1m2 op 600 meter, vaak lekker met de handjes los, nee. De droneaccu die in 3 minuten opgeladen was en hem vervolgens tegen een truck aan laten vliegen die je overduidelijk ziet aankomen. De telefoonaccu van de brunette was aan het eind nog bijna vol (terwijl die aan een restaurantlampje opgeladen was). Even een gier opeten en je hebt de levenskracht weer, enz. De lijst van clichematigheden is minstens zo lang.
De doelgroep zijn tieners: Twee veel te knappe vrouwen die deze waaghalserij doen. De blonde met uitpuilende tieten voor de likes, letterlijk zelfs. Het hele sociale media gebeuren. De tenenkrommende drama over de slechte vader-dochter-relatie en dat ze beiden verliefd waren op het overleden vriendje. Zucht. Vanaf de eerste seconde heb je geen sympathie voor de karakters en dat zorgt ervoor dat je geen moment met ze meeleeft. Sterker, ik hoopte constant dat er minstens eentje vanaf zou pleuren. Maar dat had niet helemaal het beoogde effect. Het acteerwerk is bijpassend matig. Van de visuals moet het het ook niet hebben; beetje pijnlijk nep bij het vallen van de trap en de shots naar onderen bij de blonde.

Heb ik nog iets positiefs te melden? Waar ik even opveerde was toen bleek dat de brunette aan het hallucineren was. Eindelijk een twistje. Het andere onverwachte was het stoppen van de telefoon in het lijk. De spanning van in de toren klimmen is goed voelbaar: de close-ups van piepende kabels en stangen zijn mooi.

Ik zette in op een vermakelijk tussendoortje, maar het moge duidelijk zijn, dat was het zelfs niet. Ik heb te vaak hardop zitten lachen waar dat hier toch zeker niet de bedoeling was. Dat ik hier nog zo'n lange review aan zit te besteden zegt misschien iets over mijn frustratie Genoeg tussendoortjes op Netflix te vinden mensen, maar ben je een béétje filmkijker, laat deze links liggen. Hoewel ik, gezien de score hier en op IDMB, wat kritischer dan de gemiddelde blijkt te zijn hierin.

vermakelijk filmpje. de stop-motion-techniek is geweldig en alle dieren (en omgeving) zien er prachtig uit. dat kan overigens niet gezegd worden van de mensen, dus die had ik liever minder op scherm gezien.

met een animatie verlaag je je filmkritische standaard toch onbewust. want waar ik normaal gesproken uitermate allergisch ben voor een moraal of feelgood-eindes, neem je het nu op de koop toe. de film moet het dan ook vooral hebben van het visuele, maar ook zeker van de heerlijk droge humor. bepaalde citaten zie ik dan ook echt door Clooney gezegd worden. al met al een redelijk constante glimlach waard.

Alweer mijn vierde Lanthimos, maar niet mijn favoriet (ha!). Net als de vorigen is ook deze weer absurdistisch, maar dan wel van een ander kaliber. Waar eerder -tot mijn genoegen- het mysterieuze, ongemakkelijke en kille de sfeer zette, is deze film duidelijk lichtvoetiger/toegankelijker van aard. Het leek in het begin zelfs beetje een comedy te gaan worden; dat gelukkig niet, maar duidelijk dat het niet de bedoeling was een te serieuze setting te maken. Fijn lomp en direct zo af en toe (zullen we zeggen, niet-Hollywoodiaans). Ik ben totáál niet van de historische settings, maar dat stoorde niet. Sterker, er werd goed gebruik van gemaakt voor vermakelijke momenten. Overigens kwam ik pas na het kijken erachter dat het 'gebaseerd is op feiten'.
Gaandeweg kunnen we de film qua thema eigenlijk beetje platslaan op een liefdesverhaal waar twee secreten voor de liefde van de naïeve instabiele koningin strijden (met nog wat machtsbelustheid erbij). Niet mijn favoriete onderwerp, maar door de manier waarop het gebracht wordt, is het niet te vervelend. Het is nooit echt heel spannend, intrigerend, hilarisch of meeslepend, maar ik bleef wel de gehele lengte geboeid. Prima beklijvende film dus, die eigenlijk constant op een stabiele 7 afstevende. Acteerwerk ook in orde, met name door (de transitie van) Stone, net als de beeldvorming.
Ik zie -wederom- achteraf dat de film maar liefst 10 Oscarnominaties, waarvan 1 winst, heeft behaald. Ok, hij is toegankelijker dan zijn vorigen, maar dat had ik nou ook weer niet gewacht...

een echte B-film. het acteerwerk, camerawerk en de 'effecten' zijn niet bepaald best. echter, het verhaal trok me wel erg aan. het idee is prima en wordt aardig uitgewerkt. je blijft in de film zitten. en dan is het een kwestie van door het low-budget heen kijken. een film die vraagt om een remake met meer budget.

Prima prent, met name als prequel na het zien van Undercover. Het is allemaal niet diepgaand, maar het sfeertje en de karakters bieden voldoende houvast. Rode draad wordt stiekem toch de opbloeiende romance en normaal ben ik daar uitermate allergisch voor. Dat is me daar niet enorm aan stoorde, is een compliment voor de film. Het voelt voldoende realistisch aan (tot het einde dan); hij dankt haar af, vertrekt, baalt, maar gaat verder. Lammers is een prima acteur hierin. Het einde is dat wat over the top, dat ie alles en iedereen rondom én incluis de grote rijke baas omlegt vanwege 'het vrouwtje', maar ik bedacht me daarna wel dat het dan dus de aanzet is voor Undercover: vooruit. Vermakelijk genoeg allemaal, met het Brabantse en godsamme wat kan Elise Schaap geil kijken Ik vond het 2e seizoen van Undercover een stuk minder interessant, maar krijg zo wel zin in een seizoen 3.

Duidelijk de minste van allemaal. Na Undercover waren Ferry de film én de serie bovenmatig sterk en interessant. Dat is deze zeker niet. Waar gaat het dan fout, zou je zeggen. Dat zit hem met name in het acteerwerk van Jezebel, of gewoon het karakter. Ook de voorspelbaarheid doet geen goed (al 100x gezien, de gestopte crimineel die 'nog voor een laatste klus terugkomt' / het drama rondom de band met het nichtje / de dubbele rol van Dennis). Het inbreken bij de politie om daar lekker xtc te gaan brouwen spande wel de kroon. Eigenlijk wordt het nergens écht spannend of boeiend, en is het wel beetje meer van hetzelfde. Dat hoeft zeker niet slecht te zijn, maar dit was te dun.
Een inkopper, maar de film wordt echt gedragen en grotendeels gered door Frank Lammers en het karakter wat hem zo goed past. Het rauwe sfeertje is en blijft fijn binnen een Nederlandse productie.
Geen vervolg met Ferry dus helaas, maar de laatste scene zet alles open voor Jezebel 1. Ik ga niet kijken.

Beetje ongemakkelijke zit. Niet alleen vanwege het aangedragen onderwerp, maar ook door de manier van filmen; de eerste onder de regels van Dogma 95. Hoewel dat zelfs in deze eerste film enkele regels al verbroken worden, maakt de charme van die beweging alweer iets minder.

Door de Dogma-regels voelt het erg authentiek aan, maar ook lichtelijk amateuristisch. Een beetje zeeziek wordt je er soms van, door het gruizige is nog wel heen te kijken. Soms is het acteerwerk briljant, soms komt het erg geforceerd over. Het verhaal is intens, drama in zijn puurste soort denk ik. We kunnen er enkele clichés op loslaten, maar ik denk dat het goed gebracht is, ondanks dat we zulke settings eerder hebben gezien. Het gedrag van Chirstian is treurig, medelijdend en komisch ("waar was ik gebleven?") tegelijk.

Al met al denk ik niet dat het Dogma-principe iets voor mij is. Ik had met Idioterne (Dogma #2) hetzelfde gevoel.

'Leuke' dystopische technologische setting. Het wordt allemaal wat dik aangezet, zowel karakters als omgeving. Het idee met de credits is vermakelijk, het talentenjachtverhaal wat soepel op de hak genomen wordt ook. Dat het in principe ontrolt als love-story vond ik een stuk minder. Dan sluipt er juist clichématig- en voorspelbaarheid in, wat schril afsteekt bij de setting. Dat voelt dan wel weer erg lui. Het had sowieso een stuk korter gekund. Laatste shot toch wel sterk; is het uitzicht toch ook weer een scherm of is het toch echt? Het lijkt bewust in het midden gelaten (net als het nut van het fietsen) en dat mag ik dan weer wel.

haha... dit was me niet opgevallen, maar nu je het zegt moet ik er wel smakelijk om lachen, je hebt gelijk ja.

goed drama, wat meer draait om de familie(band) dan om het boksen. en gelukkig maar, want aan allerlei boksscenes hebben we niet zoveel. het nadeel van een sportfilm is dat het moeilijk is om cliches te ontwijken (natuurlijk gaat zijn rise naar de top met hobbels, natuurlijk raakt hij in de clinch met degene die hem moeten/kunnen helpen, natuurlijk wint hij uiteindelijk), dus als kijker moet je daar maar doorheen prikken wil je niet bij een negatief oordeel uitkomen. de white trash familie was tegelijk tenenkrommend en bijzonder om naar te kijken. vanzelfsprekend geeft het feit dat het waargebeurd is de film net dat beetje extra. de geweldige rol van Bale is inmiddels al vaak genoeg geprezen en ik ben blij dat ie na meerdere goede rollen nu de waardering in de vorm van een Oscar heeft gekregen.

Tamelijk chaotische, vreemde prent die door moet gaan als komedie/drama. Dat is meteen het grootste manco: De genres mixten niet. Waar het in het begin nog een typisch Britse misdaad-komedie lijkt te worden, met bijbehorende editing, visuals en dialoog, blijkt het gaandeweg een zwart drama. Waar deze combi in bijvoorbeeld Trainspotting perfect werkte (ik kwam er achteraf pas achter dat dit ook een Welsh-verfilming is), krijg je hier een nogal gespleten gevoel en creëert daardoor afstand.

Acteerwerk van McAvoy is sterk, geen gemakkelijke rol als corrupte, verslaafde agent die als gluiperige eikel promotie wilt pakken. Eerste deel van de film is ook zeker het interessantste. Mijn zwak voor het Schotse accent wordt ook bevredigd. Er zitten een aantal aardige one-liners/dialogen in ("Did you do her up the arse?" / "What else is there? Pussy is for faggots"). Aan absurdisme ook geen tekort.

In het tweede deel wordt een poging gedaan de hoofdpersoon een achtergrond te geven, wat mij dus niet voldoende pakte. Het contrast is te groot en voelt niet als een verdieping. De soundtrack komt ook niet helemaal uit de verf, ook door het gebruik van wat onnodige covers. De twist ten spijt, geen voldaan gevoel bij het rollen van de credits, die om onduidelijke redenen ingeluid worden door een cartoon.

Niet zo best. Het is lang geleden dat ik het eerste deel heb gezien, weet niet of dat echt veel uit heeft gemaakt. Heb wel het plot weer even gelezen vooraf.
Ik betrapte mezelf erop dat ik al vrij snel in de film begon te gapen. Ruim na de helft besefte ik dat het gewoon niet spannend wilde worden en ik er gewoon niet in kon komen. Waarom? Misschien omdat ik het verhaal niet goed kon volgen, omdat de karakters nergens echt boeiend worden of omdat het aanvoelt als een gemiddelde detective. Feit is dat ik me gaandeweg steeds meer stoorde aan de hoofdpersoon en haar gedragingen. Het is een nét iets té stoer meisje.
Alle onlogischheden werken natuurlijk ook niet mee. Toppunt is uiteraard dat die meid 3 kogels in haar lijf krijgt, begraven wordt in aarde en na een tijdje gewoon weer ten tonele verschijnt. Dramatisch.
Qua beeldvorming zit het aardig in elkaar, maar daar heeft het het landschap ook aan te danken. Het idee lijkt aardig, maar komt gewoon niet uit de verf. Ik heb het boek niet gelezen, dus oordeel puur op de verfilming. Wellicht dat dat hier simpel niet goed gelukt is. Ga nu wel twijfelen of ik het derde deel nog ga bekijken...

Redelijke thriller met een aardige spanningsboog, maar wordt gaandeweg stukken minder. Typisch zo'n film waar je op de twist zit te wachten, de vraag is in wat voor vorm hij komt. Dat is op zich wel aardig gedaan (niet zozeer dat de marshall de kaper is, maar wel dat Foster de rol van kaper op zich neemt nadat die uit het vliegtuig wil stappen). Overigens vind ik Carson er niet zo goed voor gecast, omdat hij vanaf de eerste keer dat ie in beeld komt al een verdacht hoofd heeft. Verder is het natuurlijk wel wat vergezocht, liggen er voldoende plotgaten en moeten we aannemen dat als je je kind kwijtraakt zelfs een nerdy "rocket scientist" zich als een soort powerbitch gaat gedragen. Maar weinig acteurs fronsen zo intens als Foster. En vooruit, het is een goede rol. Prima als tussendoortje.

Met Memento als een van mijn all-time favorieten werd het onderhand wel eens tijd dat ik het regiedebuut van Nolan ging bekijken.
Grappig om te zien dat een van de pijlers van Memento, het spel met de chronologie, zich ook al in deze film openbaart. En dat werkt hier ook prima. Het doet erg gruizig aan, versterkt door het zwart-wit. Ook het gebrek aan moderne snufjes geven een 'oud' gevoel. Het acteerwerk is af en toe een beetje houterig, maar het vreemde is dat dat bij de sfeer past.
De denk- en handelswijze van de hoofdpersonen vind ik erg interessant. Beiden doen iets wat als erg vreemd wordt gezien, maar delen de interesse in het doen en laten van mensen. Zomaar mensen volgen uit obsessie of inbreken zonder de hoofddoel om iets mee te nemen . Het zorgt allemaal voor een prettig gek sfeertje, met ook nog eens een goed einde.

De film doet verwoede pogingen origineel te zijn en wellicht daardoor mislukt het daarin voor het grote deel. Desondanks een onderhoudende film waar je de plotholes voor lief neemt. Een vermakelijk tussendoortje.

De link met Hooligans is natuurlijk snel gelegd en is dan ook meer een herhalingsoefening, ware het niet dat deze film er eerder was. De credits horen wat dat betreft bij deze film. Lekker rauw en het Britse accent doet het bij al snel goed. Het mysterieuze/thriller-effect in de vorm van zijn visioenen en de jongen met het hoofd in het verband waren wat mij betreft totaal misplaatst, paste niet in het beeld van de rest van de film.
Als je tegen een beetje mannengeweld kan, een leuk tussendoortje.

Weer zo'n film die gaandeweg steeds zwakker wordt. De opbouw is prima. Het is al vrij snel duidelijk dat er iets niet klopt met Telly en dat wordt dan ook niet al te lang uitgerekt maar snel uit de doeken gedaan: fijn. Een psychologische thriller is aanstaande. Gaandeweg blijken we met een X-Files-achtige sf te maken te hebben: ook niks mis mee, daar kan ik prima in meegaan (ik kan me voorstellen dat sommige mensen daar afhaken). Moore's acteerwerk is prima. Ook dat niet alles uitgelegd wordt kan ik verteren, dat is namelijk niet het belangrijkste van het verhaal.

Maar wat wel het belangrijkste is voor de schrijver/regisseur, pakt me dan weer niet. Het drama, de ouder-kind-band: nope. Natuurlijk is dat kind uberschattig en lachend bij het vertrekken in het vliegtuig, 'i love you mom', en is de moeder zo trots en blij, en moeten we dat telkens weer zien. Ja ja, wat een drama toch. Het einde is tenenkrommend: moeders liefde wint het van een alien-experiment en alles wordt teruggedraaid, vreselijk.

Het uitgangspunt rondom het geheugen is interessant, maar de gekozen weg en uitwerking was voor mij jammerlijk.

Ik weet nog dat toen ik de film jaren geleden voor het eerst zag, ik hem traag en onbegrijpelijke vond, met als gevolg een 3 als waardering. Omdat de film gaandeweg vaker terug kwam als referentie bij goede films, besloot ik voor een tweede kijkbeurt te gaan.
Het is nog steeds een lastige pil om te slikken. De aanpak is bijzonder en vervreemdend, net als vele van de scenes. Gebruik als houvast de wetenschap dat de film 3 lijnen door elkaar verteld. Je ziet overeenkomsten, maar het haast levensbeschouwelijke geeft me afstand. Feitelijk is de leidraad pure, diepe liefde en daar moet je in mee kunnen gaan. Met name de 'hemel/ruimte'-sequence zal niet voor iedereen makkelijk te verteren zijn. Of je dwaalt mee in de schoonheid of je verzucht het rare gedoe.

De boodschap is prachtig, maar wellicht ook wat te pretentieus, net als de uitvoering. Maar het is zeker weer een gedurfde prent van Aronofsky. Visueel mooi. De werkelijke prachtige score van Clint Mansell, Kronos Quartet en Mogwai draagt de film en voegt een vol punt toe aan de, toch zeker gestegen, waardering.

het was fijn dat de moord, waarvan we weten dat ie gaat gebeuren, niet voorafgegaaan werd door een lang intro; er kon meteen gestart worden met het echte verhaal. en zo vraag je je dus al snel af, 'ok, wat heeft hij bedacht?', waardoor je direct goed in de film zit. de hele tijd blijft er een soort onderhuidse spanning voelbaar, mede door het psychologische spelletje dat Hopkins blijkt te spelen. het bevat een paar aardige twistjes waardoor de aandacht niet verslapt. het einde is sterk.
het spel van Hopkins deed toch met vlagen aan zijn karakter Hannibal denken. Gosling had ik nog niet eerder gezien, maar denk dat hij het karakter erg goed neergezet heeft. camera- en montagewerk was niet overdreven merkbaar, dus opzich in orde.

ik kijk veel films, maar het was alweer een tijdje terug dat ik een thriller bekeek die me van begin tot einde boeide, zonder veel momenten van verzuchting (ik had het alleen bij de jammerlijke romance met mevrouw de baas). uitstekende thriller!

Al is het allemaal niet perse vernieuwend, ik hou wel van dit soort mystery-thrillers die een loopje met je hoofd (willen) nemen. Gaandeweg de film hou je rekening met 2 scenario's en hoop je dat er nog een 3e op de proppen komt. Het is allemaal relatief middelmatig, maar wel onderhoudend genoeg, zeker als je van het genre houdt.

Tja, ik heb toch wel een zwak voor dit soort films. Sci-fi in een normale wereld met (te) weinig uitleg over het hoe en wat, maar het gewoon laten gebeuren. Ik had niet veel verwacht, maar werd er echt in meegenomen. Soms iets teveel drama. De ideeën zijn te gek. Tuurlijk zijn er plotgaatjes, maar bij zo'n prent maakt het me eigenlijk niet zo uit. Aan het einde maakt het een paar gekke afslagen, maar visueel komt het tot een prettig einde. Veel originaliteit, al is het soms zoeken naar de uitvoering. Deed me beetje denken aan Adaptation.

Wat een ellende om deze film door te komen. Een paar keer gedacht hem af te zetten, zeker toen mijn aandacht er echt vanaf ging, maar dat vind ik een zwaktebod.
Het begint allemaal prima, met de narcistische hoofdrolspeler, een luchtige invalshoek in een zwaar nieuwsthema en de duidelijke kritieke blik op de journalistiek. Waar je de traagheid in het begin nog ter harte neemt, met een kijkje in hoe er op locatie nieuwsitems worden gemaakt, maar gaandeweg gaat het echt in de weg zitten. De hoofdpersoon is aantrekkelijk, irritant en dramatisch tegelijk, wat wellicht zijn charme heeft. Helaas zit ze pakweg de helft van de film te janken, wat echt bloedirritant is en zeker niet meer functioneel.
De eerste kronkel begon bij het auto-ongelukje, waar iemand stapvoets wordt aangeraden, maar vervolgens 3 maanden moet revalideren. De inzichten, de ontwikkeling die de hoofdpersoon doormaakt, voelen niet logisch, teveel voor de stijl. En die traagheid dus. Zeker vanaf de kliniek is het bijna niet te doen. Het voelt te cliché aan, met de beroemde persoon die depressief wordt. De scene met het auto-ongeluk van de man en zoon heb ik gewoon nog een keer teruggekeken; hoe onrealistisch en slecht was dat, ik heb echt hardop zitten lachen en dat leek me allerminst de bedoeling. Dra-ma-tisch. En dan nog maar even de romance die mislukt en toch lukt.
Oh, en wil iemand alsjeblieft het genre komedie uit de beschrijving halen? Totaal ongepast en misleidend; ik had veel meer cynisme verwacht in dit thema (waar het in het begin ook even op leek) en dat was ook de reden waarom ik de film ging kijken. Het is één en al drama, en dat omschrijft behalve het genre ook de inhoud. Poeh.

Fijne vreemde film, die voor (niet-commerciële) muziekliefhebbers net wat interessanter zal zijn.

We volgen een tamelijk onwaarschijnlijk verhaal van een strugglende zolderkamermuzikant die plots met een avant-garde band een album kan opnemen. En dan nog op SXSW komt ook.

De beginscene -"waar haal ik de inspiratie van een tekst vandaan"- is geweldig. De band is vreemd, net als haar (experimentele) muziek. Niet alle karakters worden even fijn uitgewerkt, Gyllenhaal is wat irritant. De humor subtiel. Stiekem is het verhaal best rechtlijnig en vrij dun, naar het einde toe wordt het dramatische onderdeel wat aangedikt.

Gek genoeg doet de muziek echt nog wel wat, soms voelt het als een willekeurige apart-doen-omdat-het-kan, soms komt het vroege Joy Division-gevoel naar voren. Die sfeer is erg goed gecreëerd. De I Love You All-eindscene komt echt wel binnen. Ik ga gewoon die soundtrack luisteren.

Net gezien via IFFR. Bijzondere mengeling tussen oorlog, fantasy, drama en er is ruimte voor humor. Het uitgangspunt is de fantasy met de 5 'circusfreaks', die in feite als superhelden fungeren. Nazi-Duitsland is niet slechts de achtergrond van de vertelling, maar is sterk aanwezig, inclusief Jodendrama, bloederig geweld en een heuse battle. Dat zorgt natuurlijk voor het drama, wat ook naar voren komt in de onderlinge band van de freaks.

Dat laatste is voor mij ook het zwakkere deel van de film; het is makkelijk en cliché drama, en het verhaal eigenlijk flinterdun. Maar daar moet het het ook niet van hebben. Visueel ziet het er (meestal) prachtig uit, een leuk uitgangspunt en ondanks alle ellende die langskomt (en de lengte), blijft de film beklijven en is voldoende vermakelijk. Er zit makkelijke superheldenhumor in, maar de kleine grappigheden waren geweldig, zoals het Adidas-sportjack met hakenkruis, de dwangmatig masturberende dwerg en als hoogtepunt de hakenkruis-confetti; hilarisch, en je moet het ook maar net even zien. Franz begon uiteindelijk wat maniakale Hans Landa-trekjes te krijgen.

Wel geinig, maar ook best over the top en uiteindelijk een bak vol cliché. Ik vind de insteek leuk gedaan, een soort combi tussen Truman Show en Boss Level. Dat maakt het grappig en voldoende voer voor leuke graphics en materiaal. En een nerd-storyline over programmeurs. Echter maken de blockbuster-clichés het een stuk minder kijkbaar, door zowel ingame als erbuiten een liefdesverhaal eraan te koppelen, de een nog geforceerder dan de ander. Een groot deel van de film besef je veel te goed dat je bijna constant naar een green screen zit te kijken en dat is jammer.

Ik zette deze op om vooral even niet na te hoeven denken en het beetje op me af te laten komen, en dat is ook de insteek die je moet hebben, dan is het ok vermaak. Minus de geforceerde romances, dat kost een half tot hele ster.

Toch wel wat ondergewaardeerd denk ik. Sterk uitgangspunt voor een fijne lowbudget psychologische thriller, dat voor een groot deel ingelost wordt. Het paranoïde, freaky gehalte is hoog en ik hou daar wel van. Gaandeweg begint het acteerwerk ietwat tegen te staan, de karakters zijn net iets te veel uitvergroot als in een cliché crimefilm. In plaats van dat het uitgangspunt mooi ontrolt, verschijnt er het soort twist dat eigenlijk niet zo spannend is. De uitwerking valt dan ook net wat tegen (dat al zijn camera onschadelijk te maken zijn door er bij één de kabel los te trekken / die hele ontknoping die zich dan net perfect voor de laptop afspeelt). Maar vooruit, de inzet en de poging tot setting in dit budget zijn sterk. Zeker een fikse aanrader voor liefhebbers in het afwijkende genre. Een halfje eraf in deze herziening.

Aparte film die het moet hebben van de vreemdsoortige sfeer. Dit is dan ook prima gedaan. In de 2e helft wordt de spanning leuk opgevoerd. Helaas is het wel wat voorspelbaar en is het verhaal wat dun. Zoals al eerder gezegd, de film leende zich goed voor een nog donkerdere sfeer, dus er had meer in gezeten.

80 minuten onzin zoals je van Dupieux verwachten kan. Het is alweer mijn 8e Dupieux, maar zeker de minste. Het absurde en droge is weer volop aanwezig, en er zitten zeker leuke grappen in, maar nergens vond het een klik bij me (al heeft het verhaal met de helm zeker interessante filosofische invalshoeken). Het is een aaneenschakeling van losse verhaaltjes, dus meer een raamwerk om losse ideetjes in kwijt te kunnen. Voor mij werkt het niet. De hele aankleding en vormgeving is bewust zo lelijk dat het ook wel tegenstaat ipv op het humoristische werkt. Op naar de volgende

Tja, ik had er veel meer van deze sadistische prent verwacht; dieper, schokkender. Is dat het nog niet genoeg dan? Misschien ben ik al zo afgestompt of heb ik al teveel films gezien.

Laat ik vooral benadrukken dat de horror-genre-aanduiding onterecht is. Wellicht is het niet eens een thriller. Drama is het wel, met een behoorlijke psychologische lading. En van dat laatste moet het het dan ook hebben. De sadistische gedragen van de jongemannen ten opzichte van het brave gezin zijn meestal wel 'genoeg', maar het had echt nog veel erger gekund. En dat heb ik denk ik ook al wel vaker gezien. Hoewel ik absoluut geen fan van gore ben, had dat wel in deze film gepast. De film vergeet de karakters, en dan met name het gezin, diepte te geven voordat de 'games' beginnen; daardoor kwam het drama voor mij niet zo hard binnen als dat bedoeld was. Het niet heel briljante acteerwerk zal daar ook mee te maken hebben.

In de tweede fase, waar de rust even wedergekeerd lijkt te zijn, gaat het tempo helemaal op zijn gat. Duidelijk bedoeld om de setting en het drama binnen te laten komen, maar dat miste voor mij echt zijn uitwerking. Het doorbreken van de vierde muur en het 'terugspoelen' van een scene was misplaatst.

Het concept is leuk, voor zover je dat zo kan noemen, en het laconieke van de jongemannen werkt voor een groot deel. Echter hadden de 'games' erger gekund, het acteerwerk beter, het verhaal vlotter en vooral dieper. Ik zag dat er een Amerikaanse remake is gemaakt (waar ik doorgaans geen voorstander van ben), maar ik begreep dat die de kansen ook laat liggen aangezien het een hele letterlijke verfilming is. Jammer.