Opinions

Meevaller. Ik ben geen fan van Sandler en ging hier ook niet perse met veel verwachting in. In het begin moest ik wel weer even door Sandlers 'type' heen bijten, ook al speelt hij hier een soort snelle jongen. In de diepte zit niets vernieuwend in het verhaal, maar het kijkt meer dan prima weg. De pace is fijn. Ik werd wel echt meegenomen door het stressvolle, ik voelde de tension. En dat lijkt me dan dus een goed teken. Geen nutteloze romance-scenes is ook wel eens fijn.
Op momenten had ik wel 'jongen waarom doe je dat nu zo', wat teveel voelde als een must voor het scenario, zoals het op het einde alsnog alles inzetten op een bet terwijl de boze boys al in je winkel staan. Naar het einde voelde je wel dat er nog iets mis zou moeten gaan, maar ik had verwacht dat de meid vermoord zou worden.
Al met al wellicht geen hoogvlieger, maar wel meer dan een gemiddeld tussendoortje.

Traag, vreemd en ongemakkelijk vechten om het sleutelwoord voor deze film. Dat hoeft niet perse negatief te zijn, net als de sombere sfeer en het bij vlagen grote WTF-gehalte. Maar helaas valt het hier net de verkeerde kant op.

De regisseur was duidelijk van plan een anders-dan-anders-film te maken en eens goed artistiek uit de hoek te komen. Het is te roemen dat een grote Hollywoodnaam als Johansson zich hiervoor geleend heeft. Het is ook een gewaagde keuze dat er gekozen is voor een openingsscene die -met een beetje nadenken- aangeeft waar we mee te maken gaan krijgen ipv het als twist in (de climax van) de film te stoppen. Daarmee 'leef' je eerder mee met Johansson, terwijl het mysteriegehalte hoog blijft. De beeldvorming is het grootste pluspunt, met zowel de scenes van in het huis als de grijze Schotse natuur. En de subtiele rondingen van Johansson natuurlijk.

Maar de prent verliest zich in een poging filosofisch, kunstig en psychologisch te zijn. Of er is me iets compleet over mijn hoofd gegaan. Ik kan zeker wel tegen rare, abstracte films, maar hier blijft te weinig houvast. Er is weinig tekst en er wordt erg veel aan de kijker overgelaten. Ik denk dat ik de eindjes wel aan elkaar kan knopen, maar het algehele neh-gevoel bij het rollen van de titels overheersen. De soundtrack klinkt als eentje uit een jaren 70-thriller. Geen aanrader voor mensen die van een concreet scenario houden, zelfs voor mysteryliefhebbers is het doorbijten.

Zonder al teveel verwachtingen deze film ingestapt en dat is goed uitgepakt. Een mysterieuze start met weinig uitleg bevalt me altijd wel. Slechts een paar personages op 1 locatie zorgt vaak ook voor een goede sfeer.

Ze hadden wel beter een langzamere opbouw kunnen doen met de flashbacks, want hoe minder je weet hoe interessanter de film is. Jammer ook van de saaie actie op het einde, terwijl het inhoudelijk juist een paar leuke wendingen krijgt.

Beter dan gemiddeld.

de eerst helft van de film is ijzersterk; spanning, verrassing, verbazing en vooral geen idee hebbende waar je het zoeken moet qua plot. het is lang geleden dat ik een film zag waarbij ik zolang 'in het ongewisse' moest blijven.
echter gooit de film daarna haar eigen ruiten een beetje in; te snel achter wordt het 'dubbelganger'-zijnde ontkracht en bevestigd dat dat harris zijn identiteit klopt. hoewel je weet dat de film nog even duurt, krijg je al een gevoel van een einde. net te laat maakt de film een twist, waarmee het het laatste half uur vult. eigenlijk had het beter over de film verdeeld kunnen worden óf alles in het laatse kwartier.
ander minpuntje zijn de ongeloofwaardheden in het verhaal, die een kritische kijker (zoals ik) een beetje gaan irriteren. tuurlijk was die auto-achtervolging prachtig voor het beeld. en tuurlijk is het mooi voor het verhaal dat gina besluit een auto te stelen en achter harris aan te gaan en dan ook nog eens de 2 bad guys uit te schakelen. neh. persoonlijk blijf ik Neeson als hoofdrolspeler in een thriller/actie niet op zijn plek vinden (zoals in het tenenkrommende Taken), maar daar zal ik daarheen moeten leren kijken.

kortom, een goed te kijken actiethriller, die nog veel hogere ogen had kunnen gooien als het het niveau van de eerste helft vast had kunnen houden, maar je moet wel de 'slordigheden' voor lief nemen.

de beelden van de razende trein, zeker in het begin, zorgen dat je er lekker in blijft zitten. prima vermaak en gezonde spanning over wat er toch zal gaan gebeuren. dat je een deel van het spektakel via de nieuwskanalen lijkt te volgen (in Amerika komt ook echt alles live op tv?!) is ook een plus.
echter, de standaard subplotjes over de privelevens van de hoofdrolspelers, de cliche juichshots op het eind en natuurlijk de tenenkrommende happy ending (jaaa iedereen weer helemaal blij met elkaar, alles is goed gekomen) doen behoorlijk afbreuk aan het geheel. het springen over wagons die met meer dan 100km/h rijden wil ik misschien nog accepteren van een actieheld, maar niet hier. de aanzet tot dit alles is ook wat gammel.
kortom, het begint vermakelijk, het eindigt zuur.

Toch wel interessant. Maar het is wel typisch zo'n film waar je zonder verwachtingen in moet gaan.
Het is wel erg gelikt en wat overdreven, zelfs voor de scifi-setting, maar op een of andere manier komt het er goed mee weg. Ik ben normaal gesproken niet van de 'overdreven actie', maar de bewegingen van Grey zijn cool en met name de scenes waar zijn handelingen in conclaaf gaan met zijn wil zijn mooi.
In de basis is het scifi-verhaal niet vernieuwend en met wraakfilms heb ik niks. Sterker, het doet lange tijd toch ook wel beetje als een (prima vormgegeven) B-film aan. Wat stommigheden (op momenten dat Stem de controle heeft, toch instructies geven aan Grey / de shutdown zou geen hele codehandelingen moeten kosten / Stem verdedigd zichzelf niet bij de taser-aanval) De 'grote twist' is wel beetje voorspelbaar en het einde stereotypisch voor een vechtscifi. Maar toch, al met al is het voldoende onderhoudend en vermakelijk.

tja. ik weet het niet. nog niet. de film is zo verschrikkelijk vaag en vreemd en anders, dat er een grote aantrekkingskracht vanuit gaat. althans, dat zal zeker niet bij iedereen zo zijn, het is typisch zo'n film waarvan je vanaf het begin echt in mee moet gaan. en je door moet laten leiden.

er zijn van die films waar je heel goed moet opletten en goed moet nadenken om alles te kunnen volgen en begrijpen. deze is in het kwadraat. er wordt echt helemaal 0 niks uitgelegd en je bent overgeleverd aan je filmervaring en intelligentie om de boel bij elkaar te kunnen houden. dat maakt het zowel irritant als interessant.

nadat ik pasgeleden Primer had gezien was ik ontzettend benieuwd geworden wat schijnbare genius-in-de-dop Shane Carruth 9 jaar later met zijn 2e film heeft gedaan. er zijn zeker overeenkomsten, de beeldvorming, de sfeer en de editing zijn geweldig. qua verhaal, tja, daar ben ik dus echt nog niet uit of ik dat goed vind. en of ik het wel begrijp. of wil begrijpen.

overduidelijk dus een tweede kijkbeurt nodig over een jaartje ofzo. dan kan mijn 6 zomaar naar een 4 of 8 schieten, want zo'n film is het. ook eentje waar ik nu eens alle theoriëen van ga lezen. blij dat er zulke films bestaan...