Opinions

Hoewel ik wist dat het geen thriller was, waar het verhaal zich wel voor leek te lenen, toch een tegenvaller. Het verhaal zet goed in en maakt nieuwsgierig naar het verloop. De achtergrondmuziek (Mark Knopfler) verraadt al wel dat het een luchtige lading zal blijven houden. Waar de eerste trucjes en oplossingen van Brean en Motts erg vermakelijk zijn (in politiek kader), verstrandt het steeds meer in herhaling en persiflage op zichzelf. In de 2e helft van de film is het een echte 'komedie' geworden qua satire met grote plotgaten. De binding met het verhaal ben je dan gewoon kwijt.

Vrijwel de hele film door bleef ik maar denken, had met dit verhaal een thriller gemaakt. Maar wellicht is dit (uiteindelijk) net wat teveel over the top om het geloofwaardig te houden en het daarvoor in de satirehoek gezocht. Toch jammer, zeker omdat een dergelijk scenario zich (zeer) waarschijnlijk al meerdere keren in het echt heeft voorgedaan...

Zwaar drama met vleugje thriller dat erg zijn best doet indruk te maken.

Begin van de film is door de editing interessant: verschillende tijdlijnen wisselen elkaar kortstondig af, het is goed opletten wat waar hoort en je raakt benieuwd naar de rest. Dit deel is ook het meest 'thriller-style'. Dat ik van het hoofd van Tilda Swinton meestal meteen depressief raak past in dit geval prima. De zweem van naarheid blijft constant aanwezig. Net als de natuurlijke haat jegens het intens vervelende en manipulerende kind. De spanning tussen moeder en zoon is geweldig uitgevoerd. Ondanks mijn afkeer tegen kinderen/opvoeding -toch het hoofdthema- had ik geen moeite me in te leven en dat is een compliment.

Hier en daar wat voorspelbare zaken, in kleinere (dat de cavia vermoord werd) en grotere (dat de dochter iets zou overkomen of dat het boogschieten iets slechts ging opleveren) dingen. De eindscene is me iets te ongeloofwaardig en past niet in de lijn van het verhaal. Of moeten we achtergelaten worden met de gedachte dat Kevin na 2 jaar denken spijt heeft en dat moeder het hem vergeeft? Gaat er bij mij niet in.

Het is in ieder geval geen film waar je vrolijk van wordt, ook al waardeer je hem. Psychologisch is het sterk. Je voelt de pijn, afkeer en moeite van de moeder en hebt de neiging Kevin zelf telkens achter het behang te plakken. Voor mij een film dat laat zien dat je niet zomaar aan kinderen moet beginnen, it's one hell of a job en je weet nooit wat er 'komt'. Meer dan over de opvoeding zelf eigenlijk, dit is zijn karakter. Brr.

Dit drama met klein randje zwarte humor doet wat vreemd aan, al is het alleen al vanwege de prachtige titel. Het verhaal ontrolt zich rustig en is -ondanks de flashback- tamelijk rechtlijnig. De karakters zijn interessant, de beeldvorming in het Friese platteland mooi. De film doet 'onhollands' aan door de wat narige sfeer en dat is een pluspunt.

Alleen heb ik duidelijk de relevantie van de asielzoeker-verhaallijn gemist, ik kan het niet plaatsen. De artsy toevoeging van de handschoen/nachtmerrie voelt wat random. Mede daardoor zit ik aan het einde toch met een vraagteken wat het doel was van een flink aantal scenes.

Een film die ik niet zo snel uit de spreekwoordelijke kast zou trekken, sterker nog, die ik zorgvuldig zou negeren. Maar omdat het een hooggewaardeerde film is, vond ik me als filmliefhebber toch 'verplicht' hem te bekijken. Het werd geen makkelijke zit.
De film moet het echt hebben van de sfeersetting. Een klein Duits dorpje vlak voor de eerste Wereldoorlog, strenge vaders en fatsoensnormen waar onze tenen nu van krommen. In gepast zwart-wit, zonder muziek, koud en op een goede manier ongemakkelijk. Het kijkje in het plattelandsleven van toen, of het nou typisch Duits is of niet, maakt je geen vrolijk mens, maar het voelt wel realistisch.
Echter, het plot is matig. Er lopen wat semi-losstaande lijnen door elkaar en lijkt uiteindelijk een mysterie te worden waar de plaatselijke leraar -die ook de oersaaie monotome narrator is- zich op stort. Het voelt niet als een film voor losse eindjes, maar geknoopt wordt er niet. Tegen de vooroorlogse achtergrond werkt het niet echt. Het voelt vooral als verhaalvertelling voor gezinsdrama's. Het einde is tamelijk onbevredigend, terwijl er toch 2,5 uur de tijd is genomen. Toch teleurstellend.

Vermakelijke muziekfim, waarbij affiniteit met muziek (of beter, jazz en drummen) wel noodzakelijk lijkt vanwege de langere muzikale scenes. De beeldvorming en intensiteit is heerlijk. Simmons heeft de perfecte kop voor deze rol en ook zijn subtielere mimiek is uitstekend. Ook al heb je nog nooit een drumstokje aangeraakt, je voelt met de drummer mee.
De drang naar 'de grootste' te willen zijn is er, maar weg naar totstandkoming voelt iets minder logisch; de stap van eerstejaars naar geselecteerd worden voor de band én eerste drummer worden gaat wat te snel, ook al is het for the sake van de film. De manier van opkomen en weer afhaken (dan ook maar meteen je hele oefenruimte ontmantelen) heeft wat clichématigs over zich heen, net als het weerzien met Simmons. Het twistje is dan wel weer leuk. De semi-romance voegt helemaal niks toe (oh, zijn passie gaat voor zijn potentiële liefdesleven, nou nou), hoewel het me in het begin niet stoorde door de natuurlijke totstandkoming én het fijne koppie, maar het slottelefoontje zag je van een kilometer aankomen. De film moet het niet van het verhaal hebben.
Ondanks het iets te makkelijke verloop van de film en de clichés, wegen de intensiteit en de muziekfactor zwaarder en sluit je de film met een dikke glimlach af (7,5)

De opzet is prima, met een start in de 'waar ben ik'-setting, vervolgt door de heerlijke naargeestige setting als ze naar buiten gaat en er allerlei mensen vanachter ramen haar aan het filmen zijn. Hou ik van. Komt er ook nog zo'n vent met een bivakmuts met 'het symbool' tevoorschijn, met een geweer. Genoeg mysterie waar ik op kan teren.
Echter, het gejank en gegil van de dame begint al snel irritant te worden, en dat houdt helaas de hele aflevering aan. Dat de busjesman een 'jager' zal zijn is wel erg duidelijk. Een gemaskerde vrouw met een elektrisch broodmes, nouja.
De twist zag natuurlijk niemand aankomen. Leuk idee. Alleen wordt het daarna (en in retrospectief daarvoor) wel weer erg over de top. Maar dat doet BM natuurlijk vaker, (technologische) maatschappijkritiek een beetje spottend uitvergroten.
De 'behind de scenes'-beelden tijdens de credits zijn leuk.

Weird. Dat is de beste omschrijving. Vaag mag ook wel. En dat moet je liggen. Ik hou er wel van, op zijn tijd en als het beetje goed uitgewerkt wordt. Tegendraadse cinema. De gekkige karakters -inclusief kinderen- en de daaruit vloeiende gedragingen maken de film. Voor sommige humor moet je even zoeken, is er wat subtieler in verwerkt, en dat is vermakelijk.
Echter is de film niet bepaald evenwichtig. Het drieluik ligt wat losjes naast elkaar (hoe het middendeel afgekapt wordt) en het gehussel met genres is soms wat lastig (het serieuze dramadeel had van mij niet gehoeven). Dat zit hem dan ook zeker in de lengte: het had met gemak een half uur korter gekund. Nu waren er toch teveel momenten/scenes die de aandacht niet goed kon vasthouden.
Het tweede deel is het interessantste. De supermarktscene bij de aftiteling is toch ook wel een pareltje. Het slaat werkelijk he-le-maal nergens op, compleet random, maar ik merkte dat ik er met een dikke grijns naar zat te kijken. Ik gniffelde bij de gedachte hoeveel takes dit gekost moest hebben, de lol van de crew en hoe dit geregisseerd moest worden. Het gefixeerde eindshot duurt zo lang dat je prima de tijd hebt om naar ál die karakters te kijken hoe gek ze staan te doen.
Gek, dat is het. Niet overal geslaagd, maar de stijl is interessant.

Typische tech-crime in bijpassend tempo en edit. Zomaar uit Duitse hoek en erg degelijk. Lekker vlot vanaf het begin, de visualisatie van van het darkweb is tof. Natuurlijk tikt het de nodige clicheboxjes aan -eenzame jongen, de scrollende DOS-regeltjes, het rebelse met de tegenpool, de romance-, maar het is allemaal redelijk te verteren. Naar het einde toe krijgen we een soort poging tot Fight Club, Usual Suspects en Identity in de blender, maar dat wat te geforceerd. Slot is niet zo bevredigend. Al met al een prima tussendoortje.

vrij vreemde film, maar dan niet op de positieve manier. ik heb deze film lange tijd afgehouden, omdat ik zo'n oppervlakkige college-film verwachtte. in het eerste deel van de film werd ik daarin dan ook bevestigd. rijke buurt, verwend arrogant meisje, popi leraar en overbodige scenes; ik vind het echt niet erg om te kijken naar 2 meisjes die schuimend een auto wassen, maar dat is niet wat ik wil als ik een thriller/mystery opzet. ook als de leraar dan beschuldigd wordt van verkrachting, is nog allemaal vrij standaard.
daarna neemt de film wat serieuzere vormen aan en gaat het zijn genrebenamingen eer aandoen. je kan geen recensie schrijven zonder het woord twist. volgens mij heb ik geen film gezien met zoveel plotwendingen; tuurlijk is dat super en zag ik zeker niet alles aankomen, maar na de 41e komt het wel wat geforceerd over en lijkt het twisten om het twisten. daarmee lijkt wat de grootste kracht van de film moet zijn, een zwakte te worden. zonde, zonde, want ik hou van films met flinke plotwendingen!
het verhaal is prima en er was véél meer uit te halen als de setting beter was geweest. ben je eindelijk in een goed thrillerverhaal belandt, krijgen we zo'n veel te lang shot van Richards die haar lichaam even moet showen. het had zoveel gescheelt als dat volwassener aangepakt was. en ondanks de toch redelijke namen is het acteerwerk maar matigjes. bijzonder vond ik de scenes tijdens de aftiteling; zo kan het natuurlijk ook!

ik zie nu pas dat deze film maar liefst 3 vervolgen heeft gekregen. eerlijk gezegd ben ik dan wel benieuwd of er 'geleerd' is van deze insteek en ze daar verbeterd, of dat het -zoals meestal met dit soort vervolgen- meer van hetzelfde is en dan slechter.

Mooie beelden in een prachtige setting en prima acteerwerk. Dat verbloemt dat het eigenlijk om een redelijk clichématig verhaal gaat, die we echt wel vaker hebben gezien. De misdaad op een afgelegen plek, de buitenstaande agent(e) die het op moet lossen, het onderliggende drama van de hoofdpersoon, de whodunit en de confrontatie. Niet teveel spanning, geen verrassingen, maar aardig voor een doordeweekse avond.

Aardige prent die net niet voldoende uit de verf komt. Ik hou van zo'n begin zonder uitleg waar je gaandeweg begrijpt wat de setting is. De film is aan de trage kant en moet het door de kleine setting vooral hebben van de sfeer en dialogen. De onderhandelingsscene is geinig. Een snufje humor komt door de onhandigheid van de inbreker, wat het soort van aandoenlijk maakt. Acteerwerk van de heren is prima, je gelooft beide kanten. De dame is echter een stuk minder (wat bevestigt wordt in het laatste deel, maar daar heeft ze het scenario ook niet mee).
Het einde is voor mij onbevredigend en kost de film een punt. De acties zijn niet geloofwaardig in de lijn van de rest (je kan je wel ergeren aan je man, wat lang genoeg duidelijk gemaakt wordt, maar neerschieten is wel een stapje verder). Tuurlijk is het wel een logische genoegdoening dat de arrogante miljardair vermoord wordt, wat dus wat goedkoop wordt opgezet door het script.
Al met al een leuk Netflixtussendoortje.

extreem trage film die het moet hebben van je inlevingsvermogen in de situatie van de hoofdrolspeelster en de natuurbeelden. lukt/wil/kan je dat niet, dan zit je gewoon naar een saaie kutfilm te kijken.

normaal gesproken hou ik van films die op sfeer gedragen geworden, die non-hollywood geschoten wordt of anderzins tegendraads. maar hier pakte het me niet.

het is allemaal te traag, te statisch en te dun. het verhaal is erg rechtlijnig en zo wordt het ook gefilmd. de treurigheid van het amerikaanse plattelandsleven wordt goed overgebracht. tussen alle lelijke mensen past de hoofdrolspeelster eigenlijk niet, dat is net iets te gelikt gecast (aan de andere kant: gelukkig maar). de film wil diepte in de karakters geven, maar blijven wat mij betreft juist grotendeels oppervlakkig.

een zware onvoldoende voor het verhaal, een matigje voor het acteerwerk en een kleine voldoende voor de mooie plaatjes en de oprechte treurnis van het leven aldaar maakt een 4/10

De grote blockbusterhit van vorig jaar maar eens bekeken. Feitelijk een typisch rise & fall-verhaal. Zoals meestal is het rise-gedeelte het interessantste; vermakelijk, vlot ge-edit, een levensstijl waar we stiekem allemaal beetje jaloers op zijn. Ook de cliche's komen voorbij, zoals een megalomaan karakter, een sidekick, de breuk met de huidige vrouw als inruil voor een mooiere. Voor Hollywood-make wellicht wat overdreven ten opzichte van het werkelijke verhaal (zo voelt het aan).
Gelukkig is het fall-gedeelte een stuk korter, want ook wat minder boeiend. Ook hier cliche's, zoals de samenwerking met politie en het fout lopen van het huwelijk.

Gek genoeg storen de cliche's en de lange speelduur niet echt, ondanks dat het ook prima in 2 uur verteld had kunnen worden. Het acteerwerk, dialogen, editing, sfeer is allemaal bovengemiddeld in orde. Al met een vermakelijke en zeker ook wel intrigrerende film, maar niet de hoogvlieger die ik verwacht had.

Apart. Duidelijk niet voor het grote publiek dit, en voor liefhebbers van buiten de gebaande paden. Nu schaar ik mezelf ook zeker in dat laatste hokje, maar deze prent vond ik lastig doorheen te komen. Het is te traag en te abstract voor me denk ik, ik had moeite de aandacht erbij te houden. Naar het einde toe wordt dat wel iets interessanter. Dunst is zeker fijn om naar te kijken in al haar jurkjes en haar oogopslag. Haar depressieve rol kwam in Melancholia wel beter uit de verf. Film moet het vooral hebben van de mooi bedoelde plaatjes, maar dat vergoedde zeker niet alles.

Fijne onzinfilm, maar niet hoogdravend. Wat onzin op zijn tijd is best prima, ik zag er van de week nog eentje, maar die ging er stukken beter in bij mij dan deze. Eigenlijk is het gewoon een komedie, over een reünie van 5 oude vrienden die hun kroegentocht opnieuw doen. Niet diepgaand, maar ik had er wel zin in (inclusief stukje melancholie van de gesloten cafés). Na 38 minuten wordt dat even compleet overboord gegooid en zitten we ineens in een sci-fi, ingegeven door een idioot verhaal dat aan het einde nog even 'uitgelegd' worden. Je moet er maar gewoon in meegaan en dan zitten er zeker nog voldoende leuke grappen in. De steeds maar herhalende vechtscenes met de 'robots' zijn wel vermoeiend. Matig leuk.

Met zo'n titel en Statham in de hoofdrol weet je eigenlijk al wat voor film je gaat krijgen en dat zijn meestal niet perse de films die ik kies. Maarja, een Ritchie, dus toch benieuwd. Zijn saus zit er zeker overheen, maar het is niet het bekende smooth camera- en editwerk van eerdere prents. Een typische wraakfilm en dat vind ik niks, maar het is zo tof en stoer gebracht, dat het gewoon prima tijdverdrijf is. En meer dan dat moet je deze film ook niet zien. Het eerste half uur zou zelfs ook nog in wat meer kunnen ontspruiten, maar het wordt toch piew-piew

vanwege de hoge waardering hier en op imdb bekeken, hoewel ik een hekel aan worstelen heb. maar ik hou ook niet van boksen en ballet en vond The Fighter en Black Swan toch goed. helaas deze niet.
een film vol met cliche's. het eerst succesvol zijn en nu voor hongerloontjes je ding doen en je huur niet kunnen betalen. met tegenzin de weekenduren op je baan nemen, het binnen 1 montage leuk vinden, om vervolgens weer te flippen. dieptepunt was wat dat betreft het subplotje met zijn dochter; binnen 3 scenes is het weer koek en ei, om vervolgens de vervolgafspraak te vergeten en is alles weer stuk. . nee, ik heb me meer geergerd dan vermaakt. niks aan de film doet me ook denken dat ie van Aronofsky is, die met Pi en Requiem for a Dream toch 2 toppers heeft afgeleverd.
hoewel ik er eerst niks mee had, waardeerde ik de 'achter de schermen' scenes uiteindelijk nog het meest. nadat hij het aan zijn hart kreeg had ik mijn geld ook wel gezet op dat hij de slotwedstrijd niet zou overleven, het is wel een pluspuntje dat dat in het midden gelaten wordt en het beeld na zijn sprong op zwart gaat. minpuntje was dan wel weer het door de hele film heen zuchten en kreunen van Rourke. teleurstelling.

Ik verwachtte een tussendoorfilmpje, maar zelfs die status werd niet gered. Het idee is aardig en het begin nog te behappen. Daarna wordt het een roadtrip zonder lijn, met veel voorspelbaarheid. Het verhaal rammelt aan alle kanten, ook als je meegaat in de gedachtengang. De film blijft teveel op de oppervlakte en weigert te kiezen tussen een drama of een absurdistische komedie, daardoor slaagt het in geen van beide.

De hoofdrolspeler doet denken aan een jonge Ewan McGregor. Het enige moment van echte grijns was het mini-treintje.

Heerlijk absurdisme. Heb je daar niks mee, dan kun je deze meteen overslaan. Vrijwel alles heeft een subtiel jasje, met name de hoofdpersoon, die de meeste absurdistische gebeurtenissen als normaal ervaart. Nergens grenst het aan het ongemakkelijke, de bevreemding van de situaties nemen je zo mee in het wereldje. Je moet er wat mee hebben, maar als ik een wekker van 7:59 naar 7:60 zie springen, kun je mij oprapen. Met name in de eerste helft zit de kracht in dat het niet over de top gaat en de ietwat verwilderde blik in de ogen van de hoofdpersoon. In de tweede helft komt er wat meer onlogischheid (of: onmogelijkheid) in en dat is jammer, het absurdische paste beter.

Zat leuke vondsten en karakters om deze film voor de liefhebber een smakelijke kijkbeurt te geven.

De tweede film die ik van Dupieux (ook wel bekend als Mr. Oizo) zie, op naar meer.

Ik kan er niks aan doen, maar ik vond dit echt een heerlijk onzin-filmpje. Absurd, maar niet over the top. Offbeat, simpel, gruizig. Alle karakters zijn grappig in hun eigen manier, maar overdrijven het niet. Juist dat het niet extreem in het idiote gaat, maar beetje blijft pruttelen vond ik prettig. Laatste 5 minuten zijn duidelijk het minste. Tempo is prima. Dupieux heeft zich ook lekker laten gaan in de soundtrack als zijn alter ego Mr Oizo en de muziek werkte perfect.

Zonder hoge verwachtingen, biertje erbij (jointje zou ook wel passen), lekker laten overkomen. Nee, het is geen diepgelaagde scenarioknaller en minder absurd als andere Dupieux's, maar ik heb me prima vermaakt. Ik doe ook gek en stem hem dik boven het gemiddelde