Opinions

Het verhaal is niet overdonderend en je vraagt je soms af waar ze naar toe willen. En tegelijkertijd moet je tussen de regels lezen om te zien dat dit niet over olie gaat, maar over de clash tussen Daniel Plainview en Eli Sunday. De rest is allemaal bijkomstig. Geen zwart-wit figuren, waarbij het moeilijk is te zien wie de zogezegde badguy en goodguy is. Ik hoor hier ook veel het argument van rise & fall opduiken, maar dat is niet per se aanwezig. Er is wat rise natuurlijk, wat niet moeilijk is met zo'n succesvol persoon, maar dat gaat vrij snel. En de fall zie ik niet echt, tenzij je die verschillende tegenslagen meetelt. Maar dat is meer een slechte weg dan echt bergaf.

De film kent enkele grote troeven, die ondanks dit epische genre, niet meteen in het verhaal zelf zitten. Paul Thomas Anderson kan een grootse sfeer creëren en zorgt visueel ook voor een passend plaatje. De film neemt ook z'n tijd waar nodig en speelt mooi met kleuren en licht versus donker. Dan natuurlijk Daniel Day-Lewis, maar evengoed Paul Dano die me net als Daniel soms het bloed onder de nagels doet krijgen en doet denken aan een figuur uit Children of the Corn.

There will be blood is een wat averse epische film geworden, maar zal ongetwijfeld vele liefhebbers kennen. Dit is misschien niet de beste film, maar hoort zeker bovenaan het lijstje van zeer sterke films.

Hollywood Musical films in de 50s zijn blijven hangen in de 30s en dat beseffen ze volgens mij zelf ook goed. Het is een terugblik op de vaudeville en theateracts die hopen nog een nieuw publiek voor zich te winnen. There's no business like show business heeft dan ook minder een verhaal, maar is een rit vol kleurrijke acts. Zelfs de nummers komen uit de oude doos. Met Marilyn Monroe en Donald O'Connor heb je twee sterke namen in huis die het zeker niet slecht doen. Maar het geheel heeft weinig om het lijf en het is moeilijk om de aandacht te houden. Zo sterk zijn de nummers en de choreografie ook niet. Eentje om over te slaan. In dit genre en met deze acteurs zijn er veel betere films.

Weinig sfeervolle slasherfilm. De clichés komen weer boven, al was de bende tieners van dienst wel interessant. Het is niet slecht, maar doet ook helemaal niets met het genre. Het gekende pad, een killer met een masker en een geheim uit het verleden. Scream wist nog dat het een parodie was, maar deze film drijft gewoon mee in de reeks gelijkaardige films.

Best wel leuke film. Ik had eerst het idee dat ik met een film zat in de stijl van American Pie of zo, maar dat viel heel goed mee. De platte grappen zijn zeker niet overvloedig aanwezig en komen eigenlijk best wel leuk uit. Denk aan het voorval met de rits, dat goed opgebouwd wordt. De acteurs zitten goed op hun plaats en brengen het wel goed over. Eén van de weinige films waarin Ben Stiller nog wat meevalt. Hier acteert hij nog vrij rustig en dat komt de film alleen maar ten goede.

De film begint nogal eigenaardig met een danswedstrijd, zo'n typisch Amerikaanse activiteit in de stijl van om ter meeste hotdogs eten of zo. Iets dat zorgt dat de sleur wordt gebroken in een saai dorpje en voor lokale celebrity's kan zorgen. Maar gaandeweg zit je wel mee in de wedstrijd en komen ook alle intriges boven. Interessanter dan verwacht. En ik merk dat ik zeker bij de oudere films elke keer aangenaam verrast bij door Jane Fonda.

De film is vrij saai en het duurt even voor er enige beweging in komt. Van dit soort films is er al veel beter gemaakt. Zelfs voor een blockbuster valt hij tegen. Het enige wat de film recht houdt is het grote budget en de cast. Maar zelfs dat staat wankel. Geen aanrader.

Ik ben een grote fan van Technicolor. Het gaf veel films een warme en dromerige kleur. En ook het verhaal uit 1001 nachten is enorm boeiend. Toch kon The Thief of Bagdad me amper bekoren. Ondanks de Technicolor is dit een lelijke film geworden. Overal pastelkleurtjes die geweldig vloeken en ook de effecten die in 1940 zo inoverend waren, zijn ondertussen helaas gedateerd.

Wat overblijft is het verhaal zelf, dat op zich niet slecht is, maar weinig creatief. Vele dingen uit 1001 nacht hebben we ondertussen al beter gezien. Jammer, want veel van hen zullen ongetwijfeld schatplichtig zijn aan deze film. Denk maar aan de Disneyfilm Aladdin, die duidelijk naar The Thief of Bagdad heeft gekeken.

De film moet het vooral hebben van sfeerzetting en mooie beelden. Filosoferen over bevelen, oorlog voeren, iemand neerschieten, ... Allemaal wel origineel en met momenten mooi in beeld gebracht. Maar zeker niet boeiend genoeg bijna 3 uur film te vullen. De film was een lange ziet en deed zelfs op den duur wat vervelend aan. Te weinig actie voor een gewone oorlogsfilm, te weinig feeling met de personages om er echt een filosofisch drama van te maken. Waarom er in hemelsnaam grote namen als Clooney en Travolta voor 2 minuten in beeld moeten komen is ook een mysterie. Namen geronseld om het lijstje bekende koppen aan te vullen? De makers zijn met de verkeerde intenties begonnen aan de film blijkbaar. Hier had zoveel meer in gezeten...

De hoge score zal ongetwijfeld door het cultgehalte komen en de remakes later waaronder die van John Carpenter. Maar The thing from another world is toch wel wat verouderd. Een B-film die het ook moest doen met de middelen dat een film met zo'n genre kreeg. Geen grote acteursnaam en weinig middelen/kennis voor special effects. Een te grote cast ook om het spannend te maken. Gaandeweg vallen er enkele figuren weg, maar had ik de indruk dat er nog altijd evenveel volk rond liep.

De film kent wel wat potentie, wat andere regisseurs duidelijk gezien hebben. Maar die hebben er meestal veel betere dingen mee gedaan, zodat deze film minder relevant wordt. Leuk om een keer te zien, maar daar blijft het dan ook bij.

Het boek uit de jaren '30 werd eerder al verfilmd in 1951, waar de aandacht veel meer naar de karakters gaat dan de spanning van een buitenaards wezen. De remake zat er al een tijd aan te komen en kwam er dan toch na het succes van Alien (1979) dat qua thema toch veel gemeen heeft met de film. En door het succes van Halloween (1978) waardoor John Carpenter deze film mocht maken.

The Thing zorgt voor een sfeervolle SF-horror met een geweldige setting, sfeervolle muziek en zeker voor die tijd indrukwekkende special effects van een toen amper 22-jarige Rob Bottin. De film opende in hetzelfde weekend als Blade Runner, maar beiden waren een teleurstelling aan de kassa. Ennio Morricone kreeg voor de muziek van The Thing zelfs een Razzie nominatie. Deel van die muziek heeft hij later gebruikt voor The Hateful Eight, waar hij dan wel een Oscar voor kreeg. De film was zijn tijd blijkbaar vooruit, of het publiek had veel tijd nodig om de film echt te waarderen.

Carpenter is op z'n best in dit genre, denk maar aan films als Halloween, Assault on Precinct 13, Escape from New York, The Fog en Christine. De film is gebouwd op sfeer en toch zit er voldoende vaart in de film. Eén van de beste horrorfilms en nog steeds de moeite om te kijken.

Ik volg wel een beetje de mening van velen hier. Na de originele versie te zien dacht ik een goeie update te krijgen. Tenslotte had de oudere versie te maken met de technieken van zijn tijd en kregen we soms een twijfelachtig monster te zien. Ok, dat is wel wat verbeterd, maar Matthijs van Heijningen Jr. is geen Carpenter. Het lukt hem niet om sfeer te creëren. Deels omdat er weinig suggestief is, wat zeer sterk werkt bij films als The Thing of Alien bvb. Spanning opbouwen is niet zo simpel, en het moto 'less is more' had beter toegepast geworden.

Wel goed is het monster dat ondanks z'n duidelijke CGI toch betere mutaties kent bij het overnemen van mensen. En het doet me deugd dat deze prequel perfect rekening houdt met de oudere film qua setting en verhaal. Dat gedoe met die vliegende schotel had wel niet gemoeten.

Horrorfilms hebben in de loop der geschiedenis verschillende vormen gekend. Van kartonnen figuurtjes tot epische drama's, van goor tot flauwe humor. Eind jaren '90 en begin jaren '00 had je een reeks horrorfilms die je wat onder de noemer MTV-horror kan plaatsen. Films met een wat cool gehalte die niet meteen willen schrikken, maar anderzijds wel investeren in enkele special effects. Verder nog wat hip hop songs erbij en de nodige humor en spanning die een tiener kan verdragen zonder dat het kinderachtig wordt. Films uit die tijd waren Scream, Final Destination, Eight Legged Freaks, Ghost Ship, Freddy vs Jason, The Faculty, Phantoms, House on Haunted Hill, I know what you did last summer en ook deze Thirteen Ghosts.

De film lijkt alles mee te hebben. Een pracht van een setting met de geesten en het huis zelf, een mooie Shannon Elisabeth, steracteur F. Murray Abraham, ... De film heeft helaas hetzelfde te lijden als de meeste van z'n soortgenoten (zie lijstje hierboven) dat de film net te speels is om je als kijker serieus gevoeld te worden genomen. En door het veel te speelse mist de film ook de nodige sfeer zelf, die de setting niet helemaal kan goedmaken. Ook is het acteerwerk niet echt memorabel en mag de helft van de cast gerust vervangen worden.

Thirteen Ghosts blijft een aangename film, maar je mist wel iets om het echt als een klassieker te beschouwen. Ik geloof wel dat dit in de handen van een goeie regisseur een pracht van een remake kan worden. Zou misschien nog iets zijn voor Guillermo del Toro.

The Third Man is niet alleen de verfilming van een verhaal van Graham Greene, maar gewoon het beeld van de schrijver met een mix van thriller en koude oorlog. De setting in Wenen toont die koude oorlog, die meer is dan een meningsverschil tussen oost en west. Wenen is kapot geschoten en likt nog steeds de wonden van de oorlog. Terwijl de inwoners het leven hopen op te bouwen, kijkt de wereld naar deze hoofdstad en willen ze elk terug mee aan het hoofd staan van die opbouw. Verschillende landen zijn aanwezig als politiemacht. De inwoners hebben net de oorlog achter de rug en worden nu in het oog gehouden door andere mogendheden. Ze vertrouwen geen vreemdelingen.

Dat is de ideale sfeer voor deze thriller. De Amerikaan die gewoon nieuwsgierig is, maar zowel tegen bureaucratie aanloopt als de figuurlijk gesloten deuren van inwoners. Het zorgt voor nog meer vragen en spanning.

Carol Reed is van oorsprong een toneelregisseur, maar heeft toch wel oog voor film. De film is gepast in het zwart/wit. Zowel passend voor het verhaal als het genre. En niet zomaar kleurloos, maar met aandacht voor beeld en licht. Hij weet het vervallen Wenen mooi in beeld te brengen. De film kent een sterke cast en vooral de entree van Orson Welles is filmgeschiedenis.

De film is genieten en neemt je mee in een vervlogen tijd, zonder gedateerd te zijn. Zowel cast als crew zijn talenten en dankzij Graham Greene is het script ook boeiend en samenhangend.

Voor een film van 1944 is dit zeker mooi gemaakt. De Oscar voor special effects is wel verdiend. En het acteerwerk valt ook goed mee.

Wat is er dan mis met deze film? Eigenlijk het verhaal en het onderwerp. Iedereen kent de aanval op Pearl Harbor, maar geen kat kent de tegenreactie van de Amerikanen hierop. In elk geval niet spannend genoeg of bekend genoeg om een film over te kunnen vullen. Zeker niet als dat alles is wat je te bieden hebt. Voorbereidingen van happy soldiers die de Japanners eens zullen laten zien dat je niet met de VS mag lachen. Doe er nog wat indrukwekkende vliegtuigscènes bij en een romantische verhaaltje en dat is het dan. De film op zich is niet slecht, maar gewoon niet interessant genoeg. In de jaren '40 zal de film in de VS ongetwijfeld indruk hebben nagelaten door de mooie beelden en het patriotische verhaal. Maar als film is hij gewoon gedateerd.

Is it this?

Michael Jackson was een superster, en het blijft gewoon kwestie van smaak of je zijn muziek goed vindt of niet. Ik hou wel van z'n muziek en kijk toch deels met bewondering naar z'n talent dat hij de voorbije decennia bewees in de muziekwereld. Maar of dit ook garant staat voor een sterke documentaire is een andere vraag.

'This is it' toont in elk geval nog wel dat Jackson nog steeds kon meedraaien op topniveau en zeer professioneel te werk gaat. Met momenten lijkt z'n show wat gedateerd te worden met vooral nostalgische elementen. Niks mis mee natuurlijk, maar ik hoopte toch op een beetje vernieuwing. De tijd dat hij de wereld veroverde met z'n moonwalk en andere 'nieuwe' ideeën is ook al voorbije. Al zegt een repetitie ook niet alles natuurlijk. Hij amuseert zich in elk geval en lijkt toch fysiek ook nog te kunnen meedraaien. Het is in elk geval geen plaatsvervangende schaamte voor een vergane glorie.

Maar als film zelf schiet 'This is it' toch duidelijk te kort. Het blijkt toch maar dat de geschoten beelden enkel voor dansers en crew bestemd waren en hoogsten als extra op een toekomstige dvd voor de fans. Met wat knip en plak werk is er bij de montage nog een samenhangend geheel van gemaakt. Maar niet echt iets speciaal, gewoon een blik achter de schermen. Geen uitzonderlijk gesprek met Michael, geen diepere kijk achter het mysterie of een prachtige visuele ode aan de ster. 'Slechts' een laatste overzicht van de overleden popster.

De film is met andere woorden leuk om een keer te zien, vooral voor de fans dan, maar meer ook niet. Het is een documentaire van 13 in een dozijn geworden. Ik hoop dat van Michael Jackson er later een verdiende en kwalitatieve biopic komt. Zodat dit niet de grootste film over hem hoeft te zijn.

Thor is niet meteen mijn favoriete Avenger. Hij wordt hier ook echt voorgesteld als een domme wereldvreemde en arrogante god, al draait dat wel bij doorheen de film. Verfilmingen van goden zijn meestal ook niet mooi met een hoop overbelichting bijhorende clichés. De film is nog wel voldoende entertainment, maar het leunt nogal op flauwe humor. Waarschijnlijk een tegengewicht tegenover Iron Man, Hulk en Captain America. Jammer dat er van Asgard ook niet meer gedaan wordt. Het is niet voldoende om een stad met wat meer natuur weer te geven, zeker niet als die voor de helft bestaat uit CGI. Loki doet het op zich nog wel goed, maar ben nooit fan geweest van hem.

Op zich nog wel vermakelijk, maar het mist een ziel en lijkt soms een tussenstap in het grote plan van Kevin Feige, zonder ook een eigen film te willen zijn.

Je voelt aan deze film dat de MCU die Kevin Peige had opgebouwd nogal verloren loopt. Met series en films die niet echt aanvoelen als een geheel. Nog meer dan voordien worden de films gemaakt voor de die hard fans die ook de comics lezen en tieners. Thor: Love and Thunder is vooral een hoog tempo aan grappen, die niet allemaal werken. Met een reeks cameo's waar die hard fans enthousiast van worden, maar die helemaal niets doen aan de film. Als je ze nog herkend trouwens.

De film heeft haar momenten wel, maar oogt vooral vermoeiend en onsamenhangend. Goed dat Natalie Portman terug is en ook Tessa Thompson wat meer speelruimte krijgt. Maar er is geen chemie tussen Portman en Hemsworth. En Thor verliest hier net als Doctor Strange wat van hun sympathie. Tijd dat de nieuwe generatie overneemt met terug een consistente stijl. Of tijd voor nieuwe helden buiten de MCU.

Terwijl de weg van DC stevig slingert van links naar rechts omdat ze niet goed weten waar naar toe, is Marvel veilig recht door aan het rijden. DC heeft daardoor stevig missers en enkele goeie ideeën, maar Marvel heeft ook niet bepaald topfilms door zo braaf te blijven. Vergiet niet dat ze ook in het begin enkele baggerfilms gemaakt hebben. En zeker de solo films van Thor vallen daar onder. Bij dit 3e deel valt het gelukkig goed mee.

De personages zijn wat volwassener geworden, nu de humor nog. Het mag natuurlijk wat luchtiger zoals gaten in kaas horen. Maar nog meer lucht en er is geen kaas meer. Iets waar bvb ook het enorm overroepen Guardians of the Galaxy mee te maken heeft. Thor mag opnieuw rekenen op enkele collega's om de franchise samen te houden. Het lijkt wel Studio 100 in 't groot. Thor doet dit keer iets aan zelfrelativering en het verhaal valt goed mee. Ook een keer een vijand die leuk is om te zien. Kom je zelden tegen bij Marvel. Een aangename blockbuster dus en de beste uit de Thor-reeks. Al moet je daar niet veel moeite voor doen.

Meer van hetzelfde. Een blockbuster met z'n goeie momenten en vleugjes humor. Maar meer ook niet. Net als in de vorige film is het stuk dat zich bij de goden afspeelt het slechtste. Het lijkt één grote foute party te zijn. Lord of the rings in space of zo. De goeie momenten komen nog van de aarde met vooral de schitterende Kat Dennings. Als randfiguur speelt ze de meeste figuren zo naar huis. Ook dat switchen tussen de werelden is wel goed gevonden. De makers zijn in elk geval slim geweest om hier geen 2u30 spektakel van te maken.

Marvel is zich duidelijk kapot aan het filmen met saai sequels die nog teren op enkele succesvolle films eerder. Telkens maar recyclage en sequels na sequels.

Eigenlijk ligt dit genre me niet, maar Thorn Birds blijkt een uitzondering te zijn. Als kind heb ik de serie gezien omdat men moeder dit graag zag (niet in 1983 zelf, want toen was ik nog te jong, maar eind jaren '80). Ondertussen heeft mijn moeder die dvd's ervan liggen en de reeks heeft nog niets verloren van zijn chemie. Mooi liefdesverhaal dat gelukkig niet te melig wordt. Een aanrader voor wie het nog niet gezien heeft.

De film wordt gedragen door 2 jonge talenten. Olivia Cooke schitterde al eerder in de film Me and Earl and the Dying Girl en Anya Taylor-Joy was dat jaar te zien in The VVitch. Ze doen het vrij goed, al kunnen ze beiden beter. Helemaal overweldigen doen ze ook weer niet. Ze kunnen gelukkig terugvallen op een boeiend script en de humor werkt wel. Ik hou wel van dit soort films. Humor met een zwart randje.

Naast de geweldige Frances McDormand in de hoofdrol is voor mij het script en de uitwerking van de personages de grote troef in deze film. De film begint als een modern antwoord op Mississippi Burning maar gaandeweg toont het personages die niet per se slecht of goed zijn maar wel mens. Dat achter veel acties een achterliggend motief zit. Dat dingen die goed bedoeld zijn, wel eens voor slechte gevolgen kunnen zorgen. En evengoed andersom.

Terwijl de film een standaard drama lijkt te zijn, ontwijkt het net alle clichés. Nochtans lijkt het daar in het begin niet op, zodat de film mooi aantoont dat schijn bedriegt.

Deze animatiefilm gaat verder waar Saludos Amigos stopte. Of gaat toch in dezelfde trend verder... Beide zijn besparende dieptepunten in de Disneyreeks. Tijdens WOII ging het geld en de aandacht blijkbaar ergens anders naar toe. Op zich niets verkeerd mee natuurlijk. Maar het levert wel enkele slechte films met zich mee. Misschien dat men hiermee de Zuid-Amerikaanse landen wou paaien, of in Amerika laten uitschijnen dat het geen ruzie had met heel de wereld?

The Three Cabaleros is (net zoals z'n voorganger) een kinderlijke toeristische info animatiefilm geworden. Maar het haalt zelfs het niveau niet van de korte animatiefilms, zeker niet die van toen. Nochtans werd het toen genomineerd voor 2 Academy Awards. De concurrentie zal niet groot geweest zijn...

Op het eerste zicht een doorsnee Hollywood oorlogsfilm, maar dit kent de nodige zelfspot en genoeg creatieve pit (naar Hollywoodnormen) om het beter te laten worden dan het had mogen zijn. De hoofdrol werd geschreven met in gedachten Clint Eastwood, dan verjongt en herschreven op maat van Nicolas Cage maar toch toegewezen aan George Clooney. Een film tijdens de Golfoorlog met soldaten die goud zoeken, maar rebellen vinden.

De humor werkt wel met momenten, maar niet altijd. Een film met enkele goeie momenten, maar niet altijd samenhangend. En ook al durft het hier en daar wat buiten de lijntjes blijven, loopt het verhaal zelf op de gekende Hollywood manier. Maar Three Kings is een betere film dan je zou denken en heeft de tand des tijd best doorstaan.

Klassieker, ik denk dat we het gekende sprookje - inclusief het liedje - in de versie kennen zoals in deze film voorkomt. De animatie won een Academy Award. De film is ondertussen wat gedateerd, we gaan al terug tot 1933, maar de impact is wel groot. En dankzij het sprookje en het liedje is het toch wat blijven hangen.

De Tex Avery versie van Three Little Pigs, maar dan met Droopy. De wolf en Droopy spelen snel al het gekend gevecht dat doet denken aan Tom & Jerry. Liefhebbers zullen hier wel van genieten. Niets speciaal, maar het is best wel lachen.

Een sprookjesachtig verhaal dat wordt verteld zoals Dumas het had bedoeld. Met de nodige snedige humor maar vooral veel avontuur. Gene Kelly brengt het er niet slecht vanaf en ook de andere acteurs acteren vrij goed. Wat zeker opvalt zijn de gevechten en andere actiescènes die voor die tijd zeer vlot waren. Vooral de choreografieën zijn een streling voor het oog. Als je merkt hoe bvb d'Artagnan tijdens een gevecht vlot over een toog springt en dan dan in een wip op het balkon staat. Zonder CGI nochtans. Dit soort degenfilm en klassieker heeft deze stijl zeker nodig.

Af en toe is het wat langdradig en komt het wat houterig over, maar het verhaal staat gelukkig recht en het geheel is zeer mooi verfilmd. Eén van de betere verfilmingen van het bekende verhaal.

Ondertussen al de zoveelste verfilming van het bekende verhaal. Dat vraagt om vergelijkingen bij het kijken natuurlijk. Deze versie kan er niet aan doen dat er later nog meer versies van gemaakt zijn, maar het speelt toch mee in mijn beoordeling.

De film heeft een mooie cast die toch veel belovend is. Oliver Reed, Richard Chamberlain, Raquel Welch, Geraldine Chaplin, Christopher Lee, Faye Dunaway, Charlton Heston, ... De scriptschrijver houdt zich goed aan het originele boek wat er voor zorgt dat het verhaal zelf in elk geval al interessant genoeg is. De film mikt vooral op humor met een vleugje romantiek. Een beetje avontuur, maar vrij triestige actie. Dat is al veel beter gedaan en denkelijk missen de acteurs de nodige training. Over het algemeen is het wel een aangename film, maar soms iets te braaf. De humor doet me wat denken aan Monthy Pyton, maar dan wel een brave versie. Af en toe lukt het wel met de grappen, maar dat niveau kan nooit echt lang volgehouden worden.

Raquel Welch steelt mee de show, wat deels te wijten is aan het feit dat de rest zo teleurstelt. Er zit weinig leven in de drie musketiers, enkel d'Artagnan komt nog goed uit de verf. De 'bad guys' doen het ook nog relatief goed, als heb ik al die rollen toch al beter gezien. Dat is meteen een kritiek op de hele film dat veel zaken al beter gedaan werden. Dit is zeker niet de beste verfilming van de drie musketiers, maar ook niet de slechtste.

Iets verhoogd in score omdat het toch vrij goed meevalt. Een brave avonturenfilm met veel humor, al is dat evengoed een zwakte. Er zijn veel betere versies van gemaakt en sommige acteurs zijn miscast. Er is een wereld van verschil tussen Tim Curry als Richelieu bvb en Alan Rickman als Sheriff of Nottingham in Prince of Thieves om enkele gelijkaardige films te noemen. Deze versie uit 1993 is een aangename luchtige film geworden. Dat mag ook wel eens.

De zoveelste verfilming van de musketiers. Al ben ik wel blij dat in tegenstelling tot de Ridley Scott versie van Robin Hood hier wel is gekozen om de degens en het avontuur te behouden. Maar tegelijkertijd kreeg het vierkoppig drietal toch een sterke upgrade. Betere actie en leuke scènes. Het acteerwerk is niet altijd even sterk, al valt dat van de musketiers nog het best mee in verhouding. De slechterikken (om het kortweg te zeggen) doe het niet echt goed qua acteerwerk. En wie het boek gelezen heeft moet toegeven dat er in verhouding met andere verfilmingen hier vrij veel in terug te vinden is. Niet echt een topper, maar wel een zeer aangename popcornfilm. Hier hou ik wel van.