Opinions

De franchise nog een keer herzien en nu valt toch het verschil in niveau op tussen het begin en dit deel. Nog minder Daniel en Émilien, de dames hebben het pand al verlaten. Met wat geluk zie je nog een taxi, maar het is minder spectaculair als voordien. Een voorbeeld dat je soms op tijd moet stoppen in een filmreeks. Te bedenken dat deel 5 nog volgt.

De film begint als een soort film noir. Robert De Niro als verteller, lekker jazz muziekje erbij. Het lijkt soms wel een Woody Allen film. Van begin af aan is Travis al een buitenbeentje, en daar ligt misschien ook wel de fout bij zijn personage. In de eerste helft van de film kabbelt het ook maar verder. Bij de komst van Keitel en Foster wordt het pas boeiend. Travis wil een betere wereld maken en daar een bijdrage aan leveren. Dat uit hij ook al tegen de president kandidaat.

Taxi Driver heeft de status van 'klassieker' en dat kan ik wel volgen. Maar daar beoordeel ik films niet op natuurlijk. Het is niet echt mijn ding in het begin. Die aanpak met verteller had je ook al in Apocalyps Now en dat beviel mij daar ook niet meteen. Niet dat een verteller meteen saai is, maar de aanpak in beide films om sfeer neer te zetten of een personage voor te stellen, komen bij mij niet helemaal over. Gaandeweg wordt Taxi Driver wel beter. De bekende scène in de spiegel is voor mij dan ook niet het hoogtepunt van de film. Het einde maakt veel goed en blijft wel hangen.

Een film die voor mij persoonlijk wat gedateerd is, maar zeker niet slecht.

Bandwerk, maar kwalitatief bandwerk. Clark Gable blijft een groots acteur en dit is echt zijn ding wel. Hij doet me soms denken aan Sean Connery in deze film trouwens. Doris Day is niet de beste actrice in dit genre, maar doet het zeker niet slecht. De film komt wel actueel over. Ze hebben het over de krant die meer moet geven dan enkel nieuws met de concurrentie van tv en radio. Meer dan ooit speelt nu ook die vraag met de snelheid waarop sociale media nieuws brengt. De film gebruikt dat idee vooral als kapstok natuurlijk en draait eerder rond Gable en Day die spelenderwijs flirten met elkaar. Een typische film uit Hollywood jaren 50. Maar daar hou ik wel van, dus mij hoor je niet klagen.

Bij het zien van de film duurde het even voor ik m'n draai kon vinden. Maar eens de film op dreef is, valt de film zeker goed mee.

Kritiek op Pearl Harbor, de sexscene met de poppen, het afknallen van Hollywoodacteurs, en de verborgen satire op de Amerikaanse politiek... geweldig gewoon.

Het gebeurt wel meer dat Nederlandse films een Vlaamse versie krijgen (en vice versa) omdat films met een volks thema zoals Team Spirit nu eenmaal verschillen kennen tussen Nederland en Vlaanderen. Van All Star zal denkelijk niet veel volk in Vlaanderen het bestaan kennen, maar Team Spirit zelf is een geweldige film geworden. Zeer herkenbare situaties en personages. Ik ging vroeger evengoed enkele jaren met een vriendenkring naar Centerparks. Hier is het bindmiddel voetbal, al ligt het accent op de vriendenkring en stilaan volwassen worden. De levensvragen komen boven: wat met onze toekomst, blijven we voetballen, wil ik kinderen, ouders die stilaan echt oud beginnen worden, verantwoordelijkheden, jobs, ... De soundtracks past hier zeer goed bij en de acteurs zijn ook goed gecast. Misschien geen klassieker, maar wel een feelgood film. Dit is echt Jan Verheyen's ding, in tegenstelling tot thrillers als Dossier K bvb.

Zeer tegenvallende opvolger van het veel betere Team Spirit I. Ik heb zelf de serie niet gevolgd (niet veel zin in uitmelkerij) en het lijkt inderdaad zoals al enkelen hier hebben geschreven, een soort vervolg te zijn op die serie. Af en toe een komische noot maar had even goed mogen ingekort te worden om als extra aflevering in de serie gestopt te worden. Jammer eigenlijk want er zitten wel leuke momenten en muziek in... De ingrediënten waren er, maar de kok heeft het gerecht verprutst.

De originele Team Spirit was voor mij jeugdnostalgie. Een groep vrienden van mijn generatie en ook al had ik niets met voetbal, was het wel heel herkenbaar. Het afsluiten van de jeugd en die band van weleer proberen vast te houden. Een stevig verhaal en mooi verfilmd. De sequel en de serie waren een pak minder.

Team Spirit Nxt G3n bouwt een verhaal op de nostalgie van 25 jaar en het generatieverschil van met hun tienerkinderen. Het ligt er soms wel dik op, maar de dialogen zijn wel goed geschreven en de humor werkt. Het grote verhaal is eerder een kapstok en weinig nieuws. Maar het geheel heeft wel genoeg charme en de acteurs hebben genoeg onderlinge charisma en humor om er iets mooi van te maken.

Mijn vorige recensie was blijkbaar al bijna 10 jaar oud. Toch deels wat bijsturen...

Tears of the sun is het verhaal van de Amerikanen die zich lichtjes moeien (of net niet) in Afrikaanse strijden. Amerika (en de UN) zal eerder in het Midden-Oosten vechten dan in Afrika. Denk aan Black Hawk Down (Somalië), Hotel Rwanda (Rwanda), Blood Diamond (Sierra Leone) en nog veel meer. Ook hier zullen de Amerikanen enkel hun eigen burgers redden en zich niet moeien met de lokale burgeroorlogen. Ook al gaat het daar over 1.000'en slachtoffers.

Maar ik wil het vooral over de film hebben natuurlijk. Ik had pas genoten van de film The Equalizer van regisseur Antoine Fuqua. Ook Olympus has fallen was de moeite en daarmee deed hij beter dan z'n vorige films. Het gaat de goeie kant op. Begin 21e eeuw hadden we niet alleen Training Day, maar ook deze Tears of the sun. Bruce Willis is niet slecht in dit soort rollen van harde luitenant. Langs de andere kant duurt het toch een uur voor er wat beweging in de film komt. En dat komt dan vooral van de verschrikkelijke gebeurtenissen van de burgeroorlog. De aanloop is nogal lang en Monica Belucci zit wat op de achtergrond zodat de aandacht op Willis gevestigd is. En die kan dat met zijn droge emotieloze karakter (en eigenlijk ook acteerwerk) niet echt opvangen.

Later wordt het toch wat spannend en je merkt wel dat dit meer het ding is van Willis. En duidelijk ook van Fuqua. Daarom dat die latere films ook beter werken. Het lukt hem daar beter om spanning op te bouwen en gaandeweg de actie te laten losbarsten.

Tears of the sun is eigenlijk een soort Vietnamfilm geworden, duidelijk een gevolg van de afstandelijkheid van de Amerikanen bij de Afrikaanse burgeroorlogen. Sommige feiten zijn wel correct, maar de stijl is gemikt op de oorlogen in Vietnam en Korea. En uiteraard zit ook ik met de grote vraag waarom die helikopter na z'n eerste vracht niet teruggevlogen is. Niet bepaald snuggere kerels denk ik dan...

Gooi de ingrediënten van Family Guy bij elkaar en maak het klaar volgens een recept van een doorsnee Hollywood romcom en je hebt Ted. Een film met veel potentie en grappen op papier. Helaas werkt het niet allemaal. Niet dat de grappen zo slecht zijn, maar het is nergens verrassend. Zoals de verteller het in het begin zegt: "No matter how big a splash you make in this world, whether you're a Corey Feldman, Frankie Muniz, Justin Bieber or a talking Teddy Bear, eventually nobody gives a shit.". En dat had ik ook snel met Ted. Het feit dat hij een teddybeer is kan je geen anderhalf uur volhouden zonder er meer mee te doen. Zonder al dat gevloek zou het zelfs een Disneyfilm kunnen zijn.

Ted heeft wel z'n momenten en is niet slecht. Maar het wordt ook nooit meer dan dat. Wahlberg en Kunis acteren één van de vele projecten. Begrijpelijk dat Kunis niet meedoet in deel 2. Tenzij er genoeg geld op tafel ligt zeker?

Het gekende Tom & Jerry gevecht met golf als rode draad. Hier heb je toch wel wat meer sympathie voor Tom, omdat die op zijn sukkelachtige manier gewoon aan het golfen is en alleen kwaad is op Jerry omdat die hem daar bij stoort. Met de gekende visuele gags die horen bij het genre.

Het leukste was nog altijd de oude tekenfilmserie waarmee latere versie toch maar telkens vergeleken worden (door mij dan toch). Met verschillende mutanten en de bekende figuren met hun eigen perikelen. In deze film wordt dat nog vrij goed vertaald. Ondanks het jaar 1993 heeft dit nog wat 80's sfeer met een vleugje vroege foute 90's hiphop. En in tegenstelling tot de twee latere films zit er nog wat duisternis in deze film. Waarschijnlijk door het doelpubliek werd er meer voor humor gekozen in de sequels. Toch blijft het een leuke film zonder meer.

Zo'n eerste film van een nieuwe franchise (gezien het succes van deze film zal er wel een sequel komen) is het een deel verplichte kost met de introductie van de personages. Alhoewel we meteen ook de nodige actie krijgen, zoals we dat gewoon zijn in de films van Michael Bay. En dat is toch wel iets dat de man goed kan. Regisseur Jonathan Liebesman is niet meteen de beste regisseur helaas om die dingen te vertalen, maar gelukkig is de stempel van Bay nadrukkelijk aanwezig.

De fans van de 80's die TMNT al kenden zijn zelf ouder geworden en dan moet je niet meer afkomen me de stijl van de animatieserie of de films uit de 90's. Goed voor hun tijd, maar zou nu totaal niet meer werken. De Turtles behouden wel hun typische kenmerken en persoonlijkheden, maar zijn stevige ninja's geworden. Verder ook alle basiselementen aanwezig als Splinter, Shredder en April. De sequels kunnen anders personages gebruiken als Casey Jones, Bebop en Rocksteady en Krang.

Een goeie film dus, die net iets minder overtuigde dan Transformers, maar die wel geweldig leuk was om te zien en doet smaken naar meer.

Alhoewel nummer 3 in de flop 100 staat, is dit imo het slechtste deel. Teveel herhaling van deel 1 met enkel het mutantenspul als vernieuwing. Doe er nog een optreden bij van Vanilla Ice en het is helemaal naar de maan. Slecht uitgewerkt en rap gedacht dat het publiek snel zou volgen. Beetje inspanning had wel gemogen. Gelukkig zijn de hoofdfiguren ook nog hetzelfde zodat hij nog net te doen is. Maar als film in z'n geheel gebuisd.

Beter dan z'n voorganger. Voor velen een slechte versie wat ik wel kan begrijpen. Dit staat volgens mij het verste van het originele verhaal. Maar het avontuur naar Japan is tenminste origineel. Ok, de film is evengoed niet sterk uitgewerkt en een topper zal het nooit worden. Maar ik heb er nog wel van genoten en als tiener/familiefilm is dit nog best wel goed.

De film werd wat verkocht als 'de beste TNMT films ooit'. Er zijn ondertussen al wel wat films, animaties en series geweest met de schildpadhelden met gevarieerde kwaliteit. Soms teveel humor, dan weer te weinig. In de trailer van TMNT: Mutant Mayhem hadden de turtles een zeer jonge stem, wat lijkt alsof het echt wel voor tieners is gemaakt. Maar het zijn dan ook tieners natuurlijk...

En wat een heerlijke verrassing. Het is mooi om te zien dat er wat meer wordt afgeweken van de standaard tekenstijl die we kennen via Disney, Pixar en Dreamworks. Die leggen steeds minder de focus op een eigen stijl. De Spider-Man animatiefilms waren al een verademing in de animatieblockbusters en ook deze TMNT is heerlijk om te zien. Mooie tekenstijl die je meteen meeneemt in een avontuur. Het is een warme stijl die ook wat linkt naar de comics.

Dit is misschien wel de beste TMNT film, of toch bovenaan het lijstje. Leuke tekenstijl, grappen die werken, boeiende figuren en genoeg actie en vaart in het verhaal. Dat verhaal zelf is echter soms wat pover. We hebben het allemaal al eens gezien en de plot kan je perfect in 3 zinnen noteren. Sowieso blij verrast met deze film!

Minder dan het eerste deel. De fun is er uit en wat overblijft is voorspelbare koek voor de fans van de comics. Alle usual suspects zijn aanwezig en dat is een keer leuk om te zien natuurlijk. Maar veel wordt er met de Turtles dit keer niet gedaan, Splinter mag al blij zijn dat hij bij hen woont of hij was zelfs niet in beeld. En voor de zoveelste keer krijgen we een blockbuster waarin de helden moeten vechten tegen iet dat uit een donderwolk uit de ruimte komt. (remember Avengers of Transformers). De voorspelbare ooze. We hebben het allemaal al wat gehad. En als je clichés wil gebruiken, maak het dan zo cool dat niemand zich daar druk in maakt. Jammer dat Michael Bay zelf niet aan het stuur zat en dat de film geen beter script had. Verder wel entertainend, maar weinig hoop in een 3e deel op deze manier.

Tja, ik ben opgegroeid als kind met de 80's versie van de Turtles. Een serie die ik beter niet kan herzien omdat die me nu minder zal bevallen denk ik. De begindagen waren nog wel leuk van die serie, maar ik haakte al af met dat gedoe van Krang. De reeks vanaf 2003 was niet voor mij bestemd. Leuk dat het hardere figuren werden, maar de animatie was niet voor mij weggelegd en leek te goedkoop. Ik kreeg wel opnieuw hoop met de vrij kwalitatieve animatiefilm TMNT.

Dus toch een beetje benieuwd naar deze animatiefilm die in mijn gedachten de nostalgie van de 80's combineerde met een verbeterde versie van de 00's reeks, TMNT in gedachten houdend. Maar helaas nam men wel de figuren, maar niet de kwaliteit van de 80's over en krijg je een slecht geanimeerde film die meer in de richting van de 00's reeks kwam en zeker niet die van de film. Terecht dus straight to dvd en enkel nog leuk voor de fans om enkele figuren terug te zien. Al had dit beter gekund. Met The Muppets werd ook verwezen naar oudere films en reeksen zonder er een potje van te maken. Turtles hadden dit best ook wel verdiend. Gelukkig geen opvallende film, zodat TMNT de laatste echt goeie film was van de bekende schildpadden.

Met een onderwerp als 'een vagina met tanden' moet je geen hoogstaande cinema verwachten. Ik zag de film in de dvd-reeks 'Entertainment collection' dat al eerder goeie B-films opleverde als Perfect Getaway en Triangle. Het thema is zeer Amerikaans, wat je ook merkt aan de preutsheid die de film meebrengt, zeker in verhouding met het onderwerp. Maar het absurdisme is toch vrij goed aanwezig, enkel de humor en het acteerwerk kon iets beter. Regisseur Mitchell Lichtenstein

heeft alles uit de kan gehaald gezien het budget, onderwerp en cast. Jess Weixler helaas is wel eens leuk om te zien, maar zal duidelijk nooit een grote actrice worden

Kan er nog nipt door, maar zeker geen topper.

Misschien wel te hoge verwachtingen, gezien die hoge score en de stijl. Want toegegeven, visueel is deze animatie best wel de moeite. Vooral de stad, maar de montage en blik van de camera (geanimeerd dan toch) is zeer boeiend. De figuren zelf zijn helemaal mijn ding niet en ik heb weinig met de personages. Het verhaal is ook minder voor mij. Doe mij maar de charme van Ghibli, de romantiek van Makoto Shinkai, de fantasie van Studio Chizu of de thrillers van Satoshi Kon... Tekkonkinkreet is mooi gemaakt, maar kan mij helaas niet genoeg boeien.

Een heerlijke kortfilm waar ik toch enkele keren goed mee moest lachen. Een gezin dat met de tent er op uit trekt, blijkbaar iedereen tegen zijn goesting. Tot we stilaan weten wat er speelt. De vakantie zelf is ook een teneur. Verder niet zo speciaal, maar toch even van genoten.

Een film die schittert in haar eenvoud. Daardoor wordt het geen topklassieker, maar wel een zo goed mogelijk versie van wat het kan zijn. Het verhaal van begin jaren '80 als het idee van de vrije sex een einde kent met de komst van AIDS. De titel zegt dan ook genoeg: Les Témoins. De getuigen! Mensen die op de eerste rij zien wat die nieuwe ziekte doet.

De mensen rondom de jonge Manu stellen hun levenswijze voor een stuk in vraag. Je had voordien ook wel SOA's, maar de preventie bij sex was er vooral om niet zwanger te worden (als je dat niet wou natuurlijk). Met het ongeneesbare Hiv-virus komt er een nieuwe tegenstander. De ziekte betekent het einde van de vrijheid en de seksuele avonturen die er bij horen.

Les témoins kent vele boeiende personages die samen een interessante film weergeven. Het wordt niet groots dramatisch (het is geen biopic over het begin van de AIDS-epidemie), maar dat maakt het net zo goed.

Duidelijk een tv-film van HBO, het netwerk achter Sopranos, True Blood, Game of thrones en vele andere series. De film begint wel goed. De film oogt vrij standaard, maar wordt door enkele trukjes opgevrolijkt. Vooral de berekeningen, fotografische beelden en meetkundige verhoudingen in het hoofd van Temple Grandin visualiseren haar autisme. Maar die extra's zijn zeldzaam en daarnaast is de film ook niet veel speciaals. Het verhaal is vrij standaard en je weet al hoe het allemaal gaat verlopen. Langs de andere kant wordt het titelpersonage geweldig vertolkt door Claire Danes, die de film zo mee de hoogte in duwt. Nog maar eens het bewijs dat HBO het vooral moet hebben van goeie acteurs en verhaallijnen en visueel minder sterk is.

Een film die heel mooi begint met de beelden over het moeras, maar daarna niet goed weet wat te doen. Het verhaal is niet slecht, maar daarmee is dan ook alles gezegd. Veel interactie tussen de acteurs is er ook niet en alles wordt met weinig enthousiasme gespeeld. M'n probeert met enkele maatschappelijke thema's de film nog wat meer inhoud te geven, maar uiteindelijk blijf je wel op je honger zitten. Hier had meer mee kunnen gebeuren.

Deze film uit de jaren '50 is vrij theatraal opgesteld en dat merk je aan de decors en de dialogen. Maar dat heeft net z'n charmes vind ik. Ook zijn de special effects vrij goed voor die tijd.

Het verhaal omslaat heel het verhaal rond Mozes, waar veel andere films slechts een deel voor zich nemen. Het levert wel genoeg stof op om meer dan 3 uur film te kunnen vullen. Cecil B. DeMille is wel sterk als regisseur om het geheel zonder verveling aan elkaar te krijgen.

Zeker een aanrader als je van de 50's spektakelfilms houdt.

Ik ben zelf gek van het boek van Agatha Christie en was toch benieuwd naar deze verfilming. Het verhaal volgt het boek, maar het einde is toch anders. Daarin volgt het vooral de theaterversie van het boek, dat trouwens ook geschreven werd door Agatha Christie. Ze heeft zelf dus de aanpassing gedaan, al verkies ik toch het boek. Misschien iets te donker voor het (zeker toen nog) bravere Hollywood. Ik zeg nu wel Hollywood, al weet ik evengoed dat de film uit Engeland komt. Maar je begrijpt wat ik bedoel.

De film is vooral sterk vanwege het verhaal. Dat wordt duidelijk gebracht, en ik vermoed dat je als kijker in verrassing blijft als je het boek niet gelezen hebt. Maar ik mis toch de diepere ingang van het boek, voor zover je dat kan weergeven in anderhalf uur film. En een nog wat meer aanwezige paranoia sfeer. Tenslotte krijg je nadat enkele mensen wegvallen een situatie waarin iedereen iedereen verdacht. Wat overblijft is toch nog een interessant ensemble van 10 mensen, waar het sowieso moeilijk bij is om zoveel personages evenveel aan bod te komen. Maar wat toch aardig gelukt is.

The Butterfly Effect voor gevorderden. In se is niet meer dan een good guy, bad guy verhaal met iemand die de wereld wil vernietigen, een held en een mooie vrouw. Alles wel wat ingewikkeld aangekleed. De film (en zelf als kijker) wil teveel uitleggen hoe het allemaal in elkaar zit en ik zat ofwel te kijken hoe het nu juist zat of net wat er fout zou kunnen zijn. Als concept ben je er wel mee weg natuurlijk, en dan valt op dat het onderliggend niet altijd zo sterk is.

Maar langs de andere kant, zit er wel een nodige spanning in. John David Washington is een interessante acteur waar ik meer van wil zien, Pattinson is ook goed bezig en de muziek is gemaakt met het concept van Tenet in gedachten. Vooral de actiescènes maken het op dat vlak niet zo zeer spectaculair, maar wel heel boeiend om te zien met de bijhorende sfeer.

Van genoten dus en Nolan kan wel een film maken. Maar het is eerder een goed idee dan een goeie film.

Een boeiende thriller die je meeneemt in een ontvoeringszaak. Wat me vooral opviel is dat je zeer lang niet weet wie er achter de ontvoering zit. Bij Amerikaanse films en series krijg je dat als kijker sneller te weten en is het de makers om de zaak te doen. De dader achter houden is toch wel een meerwaarde.

De film zorgt voor een mooie opbouw en neemt je detail per detail mee naar de oplossing. De puzzelstukjes worden één voor één gelegd. Eens we een pak verder in de film zijn, mis ik toch wel de spanning die bij dit soort films hoort en had ik een wat meer dynamisch einde verwacht. Het is goed gemaakt, maar de blauwdruk is ondertussen al wat ingehaald helaas. Knap werk in elk geval en zeker voor die tijd een goeie film. Maar het mag ondertussen wel iets meer zijn.

Mijn 7e animatie van Makoto Shinkai en hopelijk niet de laatste, want al zijn films scoren bij mij hoog. Ook deze Weathering with you is weer een schot in de roos. Prachtige settings, mooie muziek en boeiende personages. Maar vooral weer een ontroerend verhaal. Liefde, ecologie en mythologie zijn heerlijk verweven. Ontroering en spanning lopen hand in hand. Je ziet de verschillende stijlen met getekende beelden en computereffecten., Het werkt wel en doet de film niet te kort.

Er komt wat slijtage op deze animatie, maar de film is dan ook al 35 jaar oud. En toch blijft het genieten. De stijl ligt wat in de lijn van Nausicaä of the Valley of the Wind. Zowel qua animatie, avontuur en thema. Met opvolger Totoro gaat Miyazaki toch een andere richting op. Wat de kracht is van Studio Ghibli.

Het verhaal van een meisje met een magische steen die leidt naar een verborgen land. Achtervolgd door mensen die enkel denken aan materialisme en macht. Ze wordt gelukkig geholpen door een jongen met een groot hart. Good guys en bad guys, de nodige humor, actie en avontuur. Niet alleen de animatie met oog voor detail doet het goed, het verhaal mag er ook wel zijn. Het blijft een mooie film!

Leuke T&J met gastvedette Butch. Het slagveld van dienst is een tennisveld en met zo'n bal kan je al raden wat er zoal kan gebeuren. Een variant op de golfwedstrijd, maar met grotere ballen. Leuke entertainment.