Opinions

De film kan verkeerde verwachtingen scheppen. Gemaakt door de makers van The Matrix, afgeleid van een stripverhaal, ... De film geeft niet perse een superheld af zoals we dat gewend zijn van Spiderman, Blade of Batman. Wel een anarchist in een deels politiek en literair avontuur. De film schetst een futuristische wereld, die toch quasi tijdloos aandoet met een zeer strikt regime dat werkt met een nultolerantie voor alles wat maar slecht blijkt te zijn. De kostprijs van dit alles is het opofferen van vrijheid, vrije meningsuiting, cultuur, creativiteit, intiatief, individualisme, ... Het volk moet een massa zijn die zich strikt houdt aan de eisen van de overheid. Een systeem dat op papier lijkt te werken, maar onleefbaar is in praktijk.

De anarchie komt dan ook niet van iemand met bommen en een hoop wapens (zoals Batman of Blade bvb), maar van iemand die net opkomt voor die vrije meningsuiting en culturele vrijheid. Niet voor niets dat hij daarom ook zoveel aandacht spendeert aan historische figuren als Guy Fawkes waar hij zich symbolisch aan weerspiegelt en citeert uit Shakespear en andere schrijvers. Het gebruik van het masker interpelleert net dat hij niet opkomt voor zichzelf of uit wraak maar voor de gedachtengoed die hij verdedigd. De verwijzingen naar Monte Cristo en Phantom of the opera zijn ook niet ver weg. Net als het regime dat een kruising is tussen Nazi Duitsland of Communistisch Rusland en Big Brother (George Orwell)

De film zelf is prachtig om te zien, al zal hij voor velen traag overkomen met de vele monologen door V. In mijn ogen zeer mooi gedaan, maar qua actie is het inderdaad wat minder. Met de muziek wordt de sfeer anders wel perfect weergegeven. Sommige scènes zoals de ontploffing in het begin van de film en de massa in opstand, verkleed als V zijn echt adembenemend. Het acteerwerk is niet altijd even denderend wat te verwachten is met een team dat vooral ervaring heeft in films als The Matrix en Star Wars. Al wordt de sfeer zoals ik al zei, heel goed weergegeven en lukt de film gelukkig in datgene waar de intenties liggen.

Puur visuele humor is anno jaren '50 niet zo evident. Na het verval van de stomme film hadden de screwball-films zelfs enorm veel dialoog. Met weliswaar hun charme. Tati gebruikt een minimum aan dialoog en werkt vooral visueel. Hij laat hier z'n bekende stijl zien, waarbij beelden ritmisch in elkaar vloeien, figuren geobserveerd worden en de humor vooral uitblinkt in suggestie en niet in evidente slapstick. In Amerikaanse films zie je mensen met een plank draaien en zie je zo aankomen dat die iemand zal raken. Tati zal je de humor van dat 'plank zwaaien' zien, zonder dat er iemand uiteindelijk op de bek moet gaan. Veel subtieler en zelfs veel effectiever.

Les Vacances de Monsieur Hulot is een herkenbare film, met figuren die velen wel zullen kennen. Subtiele humor die werkt. Tati is soms nog wat zoekende, iets wat in Playtime nog beter is uitgewerkt. Maar dit is evengoed een sublieme film.

De film is totaal niet origineel, een motel, gsm die niet werkt, koppel dat problemen heeft, auto die het niet doet, ... we hebben het allemaal al eens gezien. Toch lukt de regisseur er in om er wat spanning in te brengen en er een leuke thriller van te maken. Zeker de moeite om te kijken voor de liefhebbers, maar verwacht natuurlijk geen hoogstaande cinema. Dit is entertainment en dat is dan ook alles waar het goed in is. 3*

Het enige dat de film gemeen heeft met Vacancy is het filmen in een motel. De film verraad z'n plot al in het begin en het wordt uiteindelijk een gewone achtervolging, waarbij je eigenlijk al weet hoe het afloopt. Nergens echt verrassend of spannend en eigenlijk gewoon slaapverwekkend. Deel 1 viel nog mee, maar dit deel was echt overbodig.

Ik ben zeer blij met deze Valerian, zeker als fan van Luc Besson. En eindelijk nog eens een goeie blockbuster en geen zoveelste sequel of reboot. Het is vooral fun, SF-avontuur zoals het zou moeten zijn. Star Wars oogt wel mooi, maar is vrij saai geworden. En Guardians of the Galaxy is SF voor kinderen. Luc Besson maakt net als bij The Fifth Element een film die zweeft tussen kunst en kitch, waar The Fifth Element net iets beter uit de verf kwam.

Valerian heeft voldoende fun en kan het tempo in het verhaal houden. Het is één dolle rit geworden dat vooral leuk is om te zien. Er zijn uiteraard veel betere films gemaakt, maar het is vooral een aangename verrassing geworden om zo'n blockbuster te zien. Het duo Valerian en Laureline als neo-emo duo in een kleurrijke wereld werkt zeker. Boeiende figuren die soms als stripfiguren lijken, maar Besson zorgt ervoor dat ze net niet over de top gaan. Heerlijk en ik hoop dat Besson nog meer van dit soort films maakt. Al hoeven dat niet per se sequels te zijn, maar nieuwe originele films.

Tja, hoe moet je zo'n film beoordelen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet ten volle heb genoten van deze film. Wat verkeerde verwachtingen misschien of denkelijk gewoon mijn ding niet. Wat ik wel moet erkennen is de kwaliteit van beeld en klank. Mooi shots, prachtig kleurenpallet en een geweldige soundtrack. Het lift de film helemaal omhoog. Het verhaal zelf is te flinterdun, en de sfeer die er hangt is zeer donker (mede dankzij beeld en klank). En dat ligt me gewoon niet. Dit zal hoofdzakelijk een 'love it or hate it' film zijn, en hoor ik tot de minderheid uit die dit in het midden laat.

Leuke tekenfilm die jammer genoeg de humor tussen de lijnen mist om bij volwassenen echt aan te slaan. Meer voor kinderen bedoeld dus, maar op zich zeker niet slecht. Voor de liefhebbers van het genre. Wel een pluspunt zijn de vele bekende stemmen die hebben meegewerkt: John Cleese, Rik Mayall, Tim Curry, Ewan McGregor, Ricky Gervais (the Office), ...

Het grote nadeel van deze film is dat je eigenlijk het plot al kende. Bij Titanic was dat geen probleem, omdat het daar ook niet het topmoment was waar de hele film naar toe groeide. Bij Valkyrie is dat wel en daardoor krijg je te weinig waar voor je geld. De personages zijn te weinig ingevuld en vrij kleurloos om echt te boeien. Het script valt wel mee, maar de lat licht toch wel hoog in dit genre. Zo is Hitler in films al geloofwaardiger neergezet (denk aan Der Untergang). En Tom Cruise als Duitse kolonel werkt ook niet echt. Het verhaal boeit nog net, maar het resultaat is toch niet echt zo sterk. Interessant uit historisch oogpunt, een teleurstelling als film.

Dergelijke verhalen rond de rise & fall van een gangster hebben we al veel gezien. Het is al moeilijk om origineel uit de hoek te komen. Deze Vallanzasca is gebaseerd op het echte leven van Renato Vallanzasca. Geen romantisch drama over een Italiaanse gangster in de VS, maar een crimineel uit Italië zelf. Gelukkig ook geen persoonlijke vete met één of andere agent vlak voor z'n pensioen. Maar wel rond het leven van de gangster zelf. Ondanks het deels voorspelbare verhaal ligt het tempo toch hoog genoeg en zorgt acteur Kim Rossi Stuart voor een goeie vertolking van de Italiaanse gangster. De aanpak zorgt ook voor een groot realiteitsgevoel, ondanks uiteraard een deel geromantiseerd. Wat in biopic verfilmingen niet te vermijden is. Best wel goed gemaakt.

Een getuigenis van een gruwelijke oorlog (wat elke oorlog toch wel is) aan de hand van mensen die hun verhaal doen zonder hun gezicht in beeld te moeten tonen. Het zorgt voor meer geloofwaardigheid, omdat ze zo denkelijk nog meer hun hart kunnen luchten. Hun verhalen zijn meer dan feiten, maar ook weergave van de sfeer die er heerste. Daarom is de animatie zo perfect bij dit verhaal. Passende muziek erbij en de toon is gezet. Het werkt niet geheel de film, maar doet dit best wel goed. En dankzij de aparte geanimeerde stijl komt deze oorlog toch nog even in beeld...

Best wel een leuke horrorfilm. Niet echt speciaal, maar nog wel genietbaar. Een beetje in de stijl van gelijkaardige dierenthrillers als Killer Bees, Alligator en Boa. Qua verhaal heeft het script nogal plotholen en soms verschrikkelijke dialogen. Maar kom, dat weet je bij dit genre. Ik heb gekregen wat ik verwachtte en dat viel best nog mee.

Vampire D is één van de vele vampierenfilms, maar dit keer een animatie. 15 jaar na de cultanimatie (die ik trouwens nog niet gezien heb) is deze sequel er. En als ik de recensies wat lees, zou dit een betere film moeten zijn. Kan ik me enigszins voorstellen, gezien de '85-versie een pionier was en de serie over betere technieken en budgetten beschikte. Het resultaat mag er zijn. Moest Ghibli ooit een vampierenfilm gemaakt hebben, zou het iets in deze stijl zijn. Maar dan nog wel wat meer geweld. Het is een mooie fantasierijke film geworden met veel horror, gothic en apocalyptische western. Films als Van Helsing, Priest en Blade II hebben hier duidelijk naar gekeken.

De film is dan wel mooi en fantasierijk, toch mist het met momenten wat aan sfeer om echt een topper te worden. Het liefdesverhaaltje was soms minder boeiend en sommige figuren mochten iets meer uitgediept worden. Maar ik heb er toch van genoten.

Eddie Murphy moet bij z'n leest blijven. Dit is echt zijn ding niet. Eddie Murphy in een vampierenfilm is als Jet Li in een western. Op papier lijkt het een goed idee te zijn, maar de film is al verzuurd voor de laatste montage gedaan is. Raar trouwens dat Paramount Pictures als laatste film onder het contract met Murphy hiervoor kiest na successen als 48 hrs en Beverly Hills Cop. En dan nog Wes Craven achter het stuur. Van komedie heeft hij niet veel kaas gegeten. Of hij wou er toch een horror van maken, maar dan vraag ik me af wat Murphy hier doet. Je merkt al deze film draagt zoveel verschillende ingrediënten dat het nooit wil lukken. De humor is te flauw, van vampieren die meer babbelen dan hun vrouwelijk slachtoffers heeft niemand schrik en andere troeven kent de film niet.

Eigenlijk niet slecht. Origineel is de film niet, ondertussen zijn er al tal van vampierenfilms gemaakt en Dracula is eerder bekend als filmfiguur dan als griezellegende. Carpenter kan er gelukkig wel sfeer in brengen en zorgt dat de film toch goed uitdraait. Een topper is het zeker niet, maar toch de moeite om te kijken.

Verschrikkelijke film. Het probleem is vooral je telkens met dezelfde flauwe moppen zit die weinig subtiel zijn en waar de acteurs wachten op een lachsalvo dat er nooit zal komen. Ik hoop nog altijd op de leukere parodiefilms als Naked Gun en Airplane, maar helaas komen telkens dezelfde domme Epic Movies boven.

Ik hou wel van het genre en de laatste tijd zijn er wel leuke horrorkomedies. Toevallig heb ik deze week ook Attack the Block gezien, waar af en toe naar verwezen wordt bij deze film. Maar Osmany Rodriguez zal nog veel moeten leren als hij die film wil evenaren. Nochtans heeft de film veel potentie, maar het mist telkens de nodige fun. De personages zijn ook langs geen kanten boeiend, wat te wijten is aan echt slechte acteurs helaas en niet de nodige dialogen. Op een paar figuren na is de rest echt wel verwaarloosbaar. Dat een vampierenfilm leuk kan zijn, mag van gerust. Maar hier viel niet veel te lachen helaas.

Carpenters films worden toch wel wat onderschat. Dat bewijzen de vele sequels en remakes van zijn films. Ook hier weer is Los Muertos een grote tegenvaller geworden. Vampierfilms mag je niet echt onderschatten. Ondanks namen als Bon Jovi en Diego Luna blijft het een B-filmpje. Weinig sfeer, pover verhaal en vrij lelijke setting. Niet echt origineel, ik had gehoopt op wat meer kruiden. In de vorm van humor, actie, spanning, erotiek, ... maakt niet uit. Maar nu is het een lelijke doos, met de kop van Bon Jovi als afbeelding op het deksel.

Vampierenmartialartfilm, als het genre nog niet bestond moet het uitgevonden worden voor deze film. Veel verhaal zit er niet in en de acteerprestaties zullen nooit een Oscar krijgen. Maar verder is het wel een doorsnee actiefilm met z'n goeie momenten. 2,5 sterren maar zeker niet meer.

Duidelijk gemaakt door iemand die eerder vertrouwd is met de stomme film. Weinig dialoog en gebruik van teksten tussendoor. Maar eigenlijk is dat nog niet zo slecht. Het zorgt dat de aandacht vooral naar de sfeer gaat. Helaas is die iets te consequent en mis ik toch wel een opbouw of even wat uitstekende momenten. Maar het is een griezelige film en hier en daar toch wel visueel mooi gemaakt. Wel wat gedateerd, maar te bedenken dat dit genre in die tijd al stiefmoederlijk behandeld werd, is het nog een mooie film geworden.

Uit een tijd waarin erotiek nog een weg vond in ruwe B-films. Een film over vampieren was sowieso iets voor volwassenen, zodat het ook geen probleem was om er het nodige naakt bij te sleuren. We zijn ondertussen al wel wat gewoon en veel shockerend is dit ook niet. Vampyres is een b-film met een laag budget en onbekende gezichten. Maar de sfeer zit wel goed in een mix tussen een dromerige mist en barok gothiek. Met passende muziek. Niet dat het ineens een sterke film is, maar het maakt wel veel goed.

Vampyros Lesbos is op de eerste plaats een drugstrip in de stijl van David Lynch, maar dan met ietwat minder budget en de combinatie van vampieren en lesbische vrouwen. De film komt uit een genre dat niet echt de intentie lijkt te hebben om visueel een pareltje neer te zetten, maar daar onbewust wel naar toe werkt. Het geheel is veel verouderd, te braaf voor een vampierenfilm en te braaf voor een erotische film. Maar het visuele van de film en de hypnotiserende muziek werken nog wel een beetje. Je zit zo in de jaren '70. Moet voor kijkers die dit high willen bekijken, beter overkomen denk ik.

Het geheel is nogal doorsnee en als verhaal niet echt boeiend. Gelukkig loopt het wel wat los in de 2e helft van de film. Jammer, want ik had hier wel wat meer van verwacht, maar het verloop van de film levert weinig verrassingen op. Als je dan een Belgische Dief! bekijkt mis ik toch wel een leuk script. In tegenstelling tot die Belgische film wordt de quasi lege doos van Van God Los wel veel mooier omkleed. Het oogt allemaal wel mooi en tegen het einde van de film kwamen toch nog wat emoties en sfeer naar voren.

Op zich dus geen slechte film, maar dat is vooral te danken aan de regie en niet aan de inhoud.

Het idee achter de film is wel leuk. Een ode aan de oude griezelfilms van Universal met de bekendste figuren (buiten The Mummy misschien). Ik hou wel van de inkleding. Gothic stijl (dat tenslotte afgeleid is van de oude griezelfilms) met een James Bond sausje erover. Alleen is dat niet voldoende zoals blijkt om 2 uur film te vullen. Het acteerwerk is vrij slecht, weinig spanning, humor of avontuur en de effecten zijn te nadrukkelijk aanwezig. Enkel de weerwolf vond ik wel leuk. Dit is beter dan in The Wolfman.

Jammer, want hier had meer in gezeten. Van Helsing's outfit is fantastisch moet ik zeggen. Waarom zit er niet meer in deze film dan? De film is gewoon te lang en met de computer is veel kapot gemaakt van de gekende charme. Bovendien is daarbij ook de aandacht verloren gegaan bij het acteerwerk en het verhaal.

Niet echt mijn ding. De reeks moet het hebben van de humor natuurlijk, maar verder is het qua verhaallijn niet echt vet. Origineel wel met de slagersachtergrond, maar veel helpt het niet om hier echt een topper van te maken. Dankzij de hype errond vrij bekend geworden, maar binnenkort alweer vergeten waarschijnlijk zoals de parelvissers...

Ik heb ondertussen al enkele bijbelverfilmingen gezien in diverse stijlen. Meestal is de maker ofwel enorm katholiek en krijg je een aanbidding van begin tot einde, ofwel is het een alternatieve verfilming die zogezegd de 'andere kant' van Jezus wil tonen. Ongelofelijk hoe Pier Paolo Pasolini, overtuigd Marxist, zo'n overtuigende verfilming kan maken van het testament van Mattheüs. We spreken over 1964, ten tijde van de hippies en een sterk geloof dat uiteraard sceptisch stond tegenover de plannen van Pasolini om het verhaal van Jezus te willen verfilmen. De intentie van de regisseur was ook duidelijk. Een beeld creëren van Jezus in een tijdloze setting. Vanuit z'n eigen ervaring koos hij voor een Italiaanse achtergrond.

De maker slaagt er in om een combinatie te vinden tussen het letterlijk overnemen van verhaal en dialogen en toch een eigen stempel te drukken en 'geloof' in één of andere vorm weer te geven. De kunst van Pasolini is er in geslaagd dat hij een bijbelverfilming geeft en niet per se een prekerige film die het geloof wil opdringen. Uiteraard zit er een deel christelijk geloof in, daar draait het boek nu eenmaal om.

De film zelf heeft als troef de sterke cinematografie en Pasolini is er in geslaagd om het geloof van de figuren in Jezus weer te geven. Het moet een gewoonte zijn bij de Italiaanse cinema (cfr Sergio Leone) om veel shots weer te geven van de ogen van de karakters om zo emoties te kunnen weergeven. Het is soms wel wat gedateerd en net iets te droog om het ook origineel te maken. Al kan dat ook wel liggen aan het feit dat een bijbelfilm voor wie er mee opgevoed is, niet veel verrassingen bevat. Een goeie film dus, al is de tijd deze prent (en misschien wel het geloof) ondertussen wat voorbij gestreefd.

Jackie Chan is al een stuk in de 60, maar we krijgen af en toe nog een actiefilm van hem. Je smacht naar de oude glorie natuurlijk, maar ook al is hij op die leeftijd in betere conditie dan ik ooit zal zijn, kan hij natuurlijk het niveau van toen nooit meer evenaren. Hij laat in Vanguard nog wel af en toe iets zien en er volgt af en toe een knipoog naar betere tijden. Zo wil hij in een shoppingcenter naar beneden springen (zoals in Police Story), maar zegt zijn collega dat er een trap is.

Het stuntwerk van Chan wordt grotendeels vervangen door nieuwere actie met schietpartijen en achtervolgingen. Maar er is nog wel ruimte voor stunts. Het is allemaal vrij luchtig, maar bij de films met Chan weet je wat er achter zit en hoe indrukwekkend die stunts zijn. Het wordt nooit bijzonder, maar er zit genoeg vaart in de film. Op zich nog wel een leuke film.

Doet me vooral denken aan Easy Rider, waar ik ook niet veel mee heb. Ik hoopte dat het wat meer Bullit of het latere Drive of Transporter zou zijn. Nu begrijp ik waarom dit geen klassieker, maar wel een cultfilm is. De setting is leuk en met de auto's zit er wel vaart in. Maar het komt ook wel verouderd over. En die radioDJ stoorde me toch wel. Het is verder ook wel vrij onsamenhangend. Niet mijn ding dus.

Toch een iets minder deel uit de eerste reeks films van Varg Veum. De films met het bekende personage blijven nog altijd een aangename reeks detectivefilms. Bij deze film was de sfeer helaas wat zoek. Geen idee hoe dat komt, misschien door het politieke thema dat het geheel een te zwaar beladen gevoel meegeeft. De politiek in de film snoert zelfs verdriet en liefde de mond, wat wel jammer is.

Een minder deel dus, al blijft het een topreeks met goeie films en kijk ik uit naar reeks 2 van de man.

Scandinavische crimi die zich gerust mag meten met de Millennium reeks. De aanpak van deze film zorgt ervoor dat het gerust in het rijtje van de speelfilms mag staan en geen zoveelste aflevering is van een serie. De regie maakt er iets moois van met een combinatie van mooie landschappen en goed gekozen belichting en kleurfilters. Het doet me wat denken aan de regie van Erik Van Looy.

Varg Veum is een detective die zelf op onderzoek gaat, maar niet meteen cliché wordt beschreven. Hij is creatief met de spelregels, maar communiceert op de juiste momenten met de politie. Het gaat hem tenslotte om het slachtoffer en niet meteen om het oplossen van de zaak, wat je bij veel gelijkaardige detectives ziet. Benieuwd of de andere verfilmingen het niveau kunnen behouden of een herhaling worden en toch vervallen in een opgesmukte serie. Deze eerste film doet me in elk geval smaken naar meer.

Je merkt meer en meer de evolutie in de relatie tussen Varg en Karin. Blij om te zien dat het koppel hier meer dan ooit een echt koppel is en bezorgd is om elkaar. Het geeft de personages meer persoonlijkheid. Ook de combinatie met Harme komt goed tot z'n recht. Dat is niet alleen toe te wijzen aan de originele schrijvers, maar ook de makers van de film. Ik geef toe dat het wel meespeelt bij mijn oordeel, dat ik de films kort achter elkaar gezien heb. Ondanks het filmgehalte is dit toch ook wel een serie natuurlijk met personages die groeien in hun rol.

De onderwerpen liggen steeds persoonlijk dicht bij Varg of zijn partner, zeker in de tweede reeks. En hier is dat evengoed. Het thema is wel herkenbaar en deed me wat denken aan Matroesjka's. Wat acteerwerk betreft zijn het vooral de hoofdrollen die uitblinken. Wat verrassingen betreft was ik aangenaam vermaakt door dat gedoe met die 2 jongensclubs. Deels heeft het wel te maken met de zaak, maar op zich is het al een beetje hilarisch hoe Varg er mee omgaat. Onozel misschien, maar toch effe genieten. Verder gaat de film op het bekende elan verder en is dit vooral genieten voor de fans. Geen idee hoe dit overkomt als je de film gewoon apart ziet. Maar ergens is dat ook mijn probleem niet natuurlijk.