Opinions

Een film die bij mij in de vergeethoek was geraakt. Onterecht wel, want dit is best een fijne film. Los van de vraag of de film de nodige Oscars moest winnen (won er toch mooi 2) had dit zware concurrentie van de grote slokop Titanic.

De film is een hommage op de film noir, al voelt het soms aan als een parodie. Een dunne lijn soms. Gelukkig is er ook een boeiend verhaal en kan de film rekenen op een zeer grote waaier aan bekende gezichten. Het geheel neemt zich niet al te serieus, maar het verhaal gelukkig wel. Dit had perfect gewerkt in de jaren '50 zelf met Bogart en Bacall. Het valt op dat Basinger best wel goed acteert. Ik heb haar leren kennen als topmodel die oa Bondgirl en Batgirl.

Het was een heerlijk weerzien deze film. Gelukkig vaag genoeg in mijn geheugen om nog verrast te worden. En er best van genoten.

Musical voor beginners. Ik lees vooral positieve commentaren van mensen die beginnen met 'Ik hou normaal niet van musicals, maar deze is wel leuk'. Als La La Land de deur kan openen voor musicals is dat mooi meegenomen, maar het is ook niet meer dan een deur.

Geen kritiek op verhaal, dat hoeft niet groots te zijn. Dit genre vraagt vooral aankleding, sterke regie en een visueel plaatje. Net dat wat La La Land toch wel mist. Er wordt verwezen naar Singin' in the rain, vooral om dat die film zelf ook een ode aan Hollywood was. Maar daar straalde de energie van de spelers. Gene Kelly zat deels als regisseur mee aan het stuur om de choreografieën te leiden. Je hebt eigenlijk twee soorten musicals. Die rond de liefde voor het vak en verfilmingen van Broadway. La La Land zit in de eerste groep met twee figuren die het willen maken in Hollywood. Maar daar wringt al het schoentje. Veel passie hebben de figuren niet. Emma Stone valt best nog mee, maar kan niet tippen aan de groten. Gosling is misplaatst.

In de film wordt kritiek gegeven op de oude jazz, dat je mee moet gaan met je tijd. Terwijl Sebastian net een passie heeft voor de oude glorie. De film blijft ook tussen die twee keuzes zitten. Ofwel vernieuw je het genre, ofwel doe je een gepaste ode aan de oude Hollywood musicals. La La Land zit er duidelijk tussen.

Visueel is het ook weinig creatief. Die seizoenen zijn een magere kapstok en het is hier en daar letterlijk en figuurlijk een gepaste spotlight als één van hen wat meer (jawel) belicht wordt. Voor een film over de passie voor muziek en film mag je toch meer verwachten. Het einde maakt nog wel iets goed. Maar zoiets heb ik ook al gezien in The Muppet Movie.

Geef mij maar goed gechoreografeerde musicals als West Side Story, Singin' in the Rain, Footloose, The Red Shoes en zelfs modernere musicals als Les Misérables, Sing Street of Phantom of the Opera. Ofwel mensen die hun passie achterna gaan, zoals The Black Swan, Whiplash, 8 Mile of zelfs Step Up.

La La Land is eerder een muzikale romantische komedie geworden, ipv een musical. Maar voor mensen die niet houden van musicals is dat goed nieuws natuurlijk. Hopelijk vinden ze de weg naar de echte parels.

Nog eens herzien en eigenlijk is dit echt wel een geweldige film. Prachtige fantasie op een mooie manier weergegeven met de harde burgeroorlog daar stijlrecht tegenover. Scènes waarbij rebellen meermaals in het hoofd geschoten om zeker te zijn dat ze dood zijn versterken dat alleen maar. Del Toro is een meester in dit soort films en dat bewijst hij echt wel met El Laberinto del Fauno. Waar veel fantasiefilms verzakken in een vorm van slechte SF, absurdisme of een drugstrip is dit een sprookjesachtige fantasie vanuit het oog van een kind. Sommige gebruikers hier maken de bedenking of het verhaal van de burgeroorlog wel nodig was, maar dit is net essentieel om het contrast van wereld waarin het kind vlucht. Het wisselen van emoties tussen dood en verderf enerzijds en een sprookjeswereld anderzijds versterken die emoties alleen maar met een climax op het einde.

Het blijft geweldige cinema en de film behoudt zijn positie in mijn top 10.

Weinig films weten armoede zo schrijnend in beeld te brengen als de Italiaanse neorealistische films. Mijn kennismaking ermee was Umberto D, dat toch iets meer impact maakte op mij. Heeft vooral met de kwaliteit van de film te maken vrees ik. Ladri di Biciclette is in elk geval een mooie film. Zeer confronterend toch wel het thema van de fiets. Als ik naar mezelf zie, mag ik mezelf toch wel geluk prijzen. Na lange tijd heb ik mijn fiets laten repareren en rij ik af en toe met de fiets naar het werk. Maar ik mis het helemaal niet, moest er iets aan zijn. Ik ga gewoon met de tram naar het werk, of met de auto. Of ik ga gewoon te voet en dat heeft geen consequenties voor mijn werk. Bovendien zou ik het me bij wijze van spreken perfect kunnen permitteren om een nieuwe fiets te kopen, moest deze toch plotseling gestolen zijn. En zo zijn er nog andere situaties. Om maar aan te tonen dat de meesten onder ons dat besef van armoede niet echt kennen. En dat wordt toch wel sterk weergegeven in deze film.

Ladri di Biciclette is een harde maar realistische film geworden, dat geen groots verhaal moet hebben, maar het leven zoals het is weergeeft. En dat leven vlak na WO II is niet bijster rooskleurig. We mogen ons geluk prijzen...

Een trage, rustige maar oh zo hartvolle film. Het duurt even voor je in de film zit. Die carabiniere lijkt niet zoveel soeps, maar dat hoort wel bij de rol blijkbaar. Gaandeweg bloeien de drie introverte personage open en zit je zo mee in de film. Dat is dan weer dankzij die trage opbouw te danken in het begin van de film. Mooi hoe het vertrouwens tussen de carabiniere en de kinderen stelselmatig groeit en de man evolueert van iemand die z'n job doet tot iemand die oprecht met kinderen bezig is en zich over hen ontfermt. De kinderen gaan daar ook in mee, maar worden telkens opnieuw geconfronteerd met passanten die net als de carabiniere denkelijk in het begin, hen niet ziet als kinderen maar wel 'dat meisje uit de krant'.

Gaandeweg was het gewoon genieten en kijken naar gelukkige mensen die het geluk hebben gevonden. Tot ze onverwachts weer met beide voeten op de grond worden gezet. Of klinkt er toch hoop en heeft de hele rit z'n bijdrage geleverd...?

Prachtige film die misschien wat simpel van verhaal is en zeker niet uitblinkt in visuele cinema, maar wel kan teren op sterke acteerprestaties en waar je als kijker (voor wie wil althans) het pareltje kan zien in deze prent.

Wow, Disney zit terug op het niveau van Dumbo en Bambi met deze prachtige animatie. Na de compilatiefilms in de jaren '40 lukt het Disney om terug te krabbelen met grote animatiefilms. Al merkte je dat het niet zo simpel was. Het valt me meteen op dat Lady and the Tramp beter getekend is dan z'n voorgangers en er duidelijk geleerd is. Bambi en Dumbo hadden ook wel deze kwaliteit. Na het drukke Peter Pan is er meer gekozen voor een film bestemd voor de hele familie. Met plaats voor sfeer, avontuur, humor en romantiek. De eerste Disney trouwens die ècht romantiek in zich heeft. De prinsesjes (Cinderella, Sneeuwwitje) hadden hun prins wel, maar echt romantisch kon je die films ook weer niet noemen. Gewoon sprookjesachtig.

De film heeft ook één van de betere scripts. Niet alleen de scène met de spaghetti maar ook andere scènes zijn niet per se losstaand maar komen op het juiste moment in beeld en krijgen de verdiende opbouw. Er zijn ook rustige momenten ingebouwd. Een fout die Peter Pan maakte om dat niet te doen.

Lady and the Tramp is gewoon genieten. Prachtige beelden, leuke figuren, adembenemende beelden, mooie muziek, ... Dit hoort tot één van de betere Disneyfilms.

Uit de recyclagemachine van Disney. Nadat ze jarenlang sequels straight to video/dvd maakten om nieuw talent in huis wat te mogen laten uitproberen, is het nu tijd om uit te pakken met CGI in de ene remake na de andere. Ze vergeten meestal wel één ding en dat is dat je ook nog een goeie film moet brengen. Ook hier weer is het mooi om te zien wat ze met techniek allemaal kunnen, maar is het qua sfeer niet bepaald interessant. Ze maken alvast de fout niet zoals bij Dumbo om de hoofdrol opzij te zetten zodat ze met bekende acteurs kunnen uitpakken. Qua aankleding valt het nog mee en jonge kijkers zullen hier wel van genieten. Maar de charme is helemaal weg. Niet moeilijk dat deze film wat in de vergeethoek zat. Disney speelt momenteel met remakes, bekende franchise en reboots. Ze zijn commercieel gezien bijna alleenheerser op dit moment en hebben de budgetten en technieken. Maar ze zijn het blijkbaar wat verleerd om een mooie film te maken. Het saaie Lady & The Tramp is hier opnieuw een voorbeeld van.

Greta Gerwig met haar eerste eigen film. Niet haar eerste regiewerk, maar wel de eerste keer dat ze alleen een film regisseert. Ze schreef ook het script, dat een stuk autobiografisch zou zijn. Gerwig regisseert bijna zoals ze acteert, met veel aandacht voor menselijke personages. De film is dan ook vooral zo goed door de mensen die er in zijn en natuurlijk Lady Bird zelf. Een prachtig personage, gespeeld door de immer sterke actrice Saoirse Ronan. En ook al zijn de andere personages kleurrijk, zijn ze niet geheel een karikatuur.

Deze film is een indie film die zo goed is dat de titel opvalt tussen de grote prenten. Maar het blijft een indie film en dat is net het mooie er aan. Geen grootse film, maar heerlijk om te zien. Geen klassieker, maar best wel genieten. Ik hoop nog meer te kunnen zien van Gerwig. Een absolute aanrader.

Een heerlijke romcom met een naïeve Henry Fonda en een schitterende Barbara Stanwyck. De humor zit tussen slapstick en de gekende dialogen uit die tijd. Het verhaal is eenvoudig met een vrouw die normaal mannen bedriegt, maar verliefd wordt op haar 'slachtoffer'. De vraag is wie wint, het bedrog of de liefde. De film teert vooral op het uitgangspunt en de twee hoofdpersonages. Maar gaandeweg lijkt het zich wat vast te rijden en is het einde nogal abrupt.

Het wordt nooit een echte topfilm, maar ik heb me wel de hele rit geamuseerd. De film heeft de nodige charme, de 2 acteurs hebben voldoende charisma en de bijrollen zorgen voor dat beetje extra. Een mooie film.

Een film-noir die ondanks het toegankelijke verhaal, niet echt paste in het mainstream Hollywood. De film kreeg dan ook wat tegenwind, er werd serieus in geknipt en zelfs het kapsel van Rita Hayworth was onderwerp van kwaadsprekerij. Vooral het knipwerk heeft de film niet echt goed gedaan. Niet dat de film per se langer moet zijn, maar nu mis je soms wat samenhang. Nochtans kent de film enkele sterke scènes.

Gelukkig is het verhaal nog duidelijk en is dat boeiend genoeg om er van te nieten. En met acteurs als Hayworth, Welles en Sloane is het zeker een goeie film geworden. Een onderschatte film, maar geen meesterwerk.

Deze film ligt in de lijn van The Village. Een film dus met voor en tegenstanders. Op zich niet slecht, maar er zit nu eenmaal weinig actie in dit genre. Toch niet slecht, alhoewel het nogal traag op gang geraakt. Ook zijn de acteerprestaties niet altijd even sterk. Voor de liefhebbers.

Indrukwekkende film met de prachtige Florence Pugh, maar vooral het kleurenpalet, kostumering en cinematografie tillen de film ver omhoog. Het is geen verfilming van Shakespeare, ondanks de titel doet uitschijnen, maar het verhaal heeft wel iets van de tragedie van de schrijver weg, net als oude Griekse verhalen. Het personage groeit ook duidelijk en zie je gaandeweg het verhaal veranderen vanwege diverse motieven. Dat heeft Pugh geweldig gedaan en hopelijk zien we nog veel van haar.

Ik had eerder al de film The United States vs. Billie Holiday (2021) en de docu Billie (2019) gezien. Tijd dus om ook de oudere biopic te zien met Diana Ross. Een biopic met 5 Oscarnominaties over een zwarte artiest, voor zwarte filmmakers was dit best wel een belangrijke film. De film duurt meer dan 2 uur en legt de focus wel heel hard op het drugsgebruik ipv op haar muziek of de maatschappelijke insteek (denk aan het nummer Strange Fruit). Dat komt in de film The US vs Billie Holiday beter naar voren.

Diana Ross is best wel goed in de hoofdrol. Doordat er toch wat minder aandacht is naar de muzikale carrière van Holiday en het soms nogal langdradig wordt, is het toch wel een lange rit. Jammer, want Billie Holiday verdient zoveel meer. Het is zeker geen slechte film, maar er had meer in gezeten.

Een sterk verouderde treinfilm waarbij het opvalt dat Hitchcock zeker toen nog visueel niet echt sterk was. Maar zijn andere troef om een spanningsboog op te bouwen en een stevige thriller te maken, is wel aanwezig. Het resultaat is een boeiende treinfilm in de stijl van Agatha Christie. De regisseur zorgt dat het tempo in de film komt eens de trein vertrekt, al zijn de karakters niet altijd even interessant. Niet de beste Hitchcock, daarvoor zit er teveel sleet op. Maar zelfs dan één van de betere treinfilms.

Eén van de vele monsterfilms die we sinds Jaws voorgeschoteld krijgen. Voordien hadden we wel grote mieren en spinnen, king kong of Godzilla. Maar vanaf Jaws kwamen de eerder realistische versies, weliswaar in een iets grotere versie dan gemiddeld. Om Jaws te evenaren moet je al sterk uit de hoek komen. Dus proberen veel films het met een eerder luchtige toon. En als er ietwat aandacht gaat naar de effecten en de cast, kan het een leuke B-film opleveren. Denk maar aan Piranha, Anaconda of Alligator.

De film is best wel leuk dankzij de acteurs. De film neemt zich niet serieus, maar anderzijds maakt het wel werk van de krokodil. Die effecten vallen best goed mee. Verder nogal volgens het boekje en weinig horror, maar toch leuk om te zien.

Lake Placid en Anaconda hadden enkele vermakelijke films voor het genre. De sequels kregen minder budget en stierven uit met goedkope sequels. Jammer, want als het niveau van de eerste films er nog zou zijn, kon dit een leuke battle worden tussen de 2 filmmonsters.

Je moet de vorige delen niet gezien te hebben om te kunnen volgen. Er is namelijk niets te volgen. Qua verhaallijn is dit een mix tussen Jurassic Park, Jaws en alle clichés van de monsterdierenfilms. Ironisch genoeg is de Anaconda één van de weinig slangen die geen eieren legt, wat hier in de film wel gebeurt. Maar wetenschappelijke feiten gaan de film ook niet redden natuurlijk. Geen fun, heel slecht acteerwerk en verder gewoon saai. Lijkt wel schooltheater.

Een animatie uit je kindertijd herzien valt meestal tegen. En toch valt het goed mee met deze The Land of Time. Wat trouwens in het Nederlands de belachelijke titel Platvoet en zijn Vriendjes kreeg. De animatiefilm is gemaakt op kindermaat, zoals praktisch alle westerse animatiefilms uit die tijd. Toch was de insteek vrij duister en moest het bijgesteld worden om toch nog kindvriendelijk te zijn. Een pak donkerder dan de gemiddelde Disneyfilm en in tegenstelling tot de sequels ook geen liedjes. Vergeet trouwens die sequels, die dienen enkel om het geld uit de ouders te slaan.

De film is een product van de jaren '80 en is toch wat gedateerd. Maar het valt gelukkig mee en is nog wel om aan te zien. De film gaat hier en daar wat de duistere kant op en is ook niet al te lang. Dit is jaren voor we konden genieten van gelijkaardige films als Ice Age, de dino's van Jurassic Park en ik moest ook regelmatig denken aan The Lion King in deze film.

Er speelt wat jeugdnostalgie mee en de film is een product van de jaren '80, maar het is minder versleten dan je zou denken. Leuk om deze nog eens terug te zien.

Een film die wel met goeie ideeën zit, maar ze niet altijd kan uitwerken. Met momenten zeer leuk gevonden, andere momenten is het dan weer er net over en wat bij z'n haren getrokken.

Nochtans heeft de film alles om goed te zijn. Een sterk plot, sterke acteurs, zwarte humor, ietwat originele aanpak van film (toch voor dit genre), ... Toch lukken de grappen niet steeds en worden sommige figuren echt als karikaturen weergegeven.

Het verhaal snijdt politieke issues aan, zonder echt partij te kiezen. De ene dicator wordt afgezet door het verzet, zodat je sympathie voelt met de rebellen. Maar als die dan aan de macht komen en met even absurde ideeën afkomen, stel je toch vragen bij de acties van het verzet. Of dat wel de beste oplossing was. Vooral de politiek standpunten zijn geweldig. Wie een bril draagt moet naar heropvoedingslessen, je mag geen rode das dragen, de vrouwen met een soort burka, ... Die burka even niet meegerekend zijn het telkens de grillen van een nieuwe dictator, die eerst op handen wordt gedragen maar dan net zo slecht blijkt te zijn.

Het einde is ook goed gevonden, al durf ik geniaal zeker niet in de mond te nemen. De film is wel aangenaam om te zien, maar het verhaal is minder sterk dan het plot eigenlijk wil aangeven. Ook blijken enkele figuren en grappen niet echt aan te slaan en zijn ze er soms wat over. Maar op zich heeft hij nog wel genoeg potentie om te kijken en bevat voldoende humor om het heel de rit uit te zitten. Geen aanrader, maar heb er zeker geen spijt van.

Zeer goeie zombiefilm. Alleen is het acteerwerk van de zombies soms beter dan dat van de acteurs die de levenden moeten voorstellen... Het gegeven is wel origineel. Niet zozeer het gevaar van een hoop zombies waar je plots moet van vluchten door een onbekend virus of zo (28 days later, resident evil, dawn of the dead) maar een nieuwe verhaallijn: zombies zijn er nu en de overlevenden leren er mee leven door een gebied af te bakenen en zo goed mogelijk een nieuwe beschaving op te bouwen.

Alleen wordt er met dat gegeven niet zo heel veel gedaan en is het niet altijd even sterk. Maar de zombies zijn hier wel echt zombies zoals vroeger (wat megaman een post eerder al vermelde) Absoluut een aanrader voor de liefhebbers van het genre.

2 tieners met elk hun eigen problemen ontmoeten elkaar nadat ze al een tijd elkaar schrijven. Dat lijkt in het begin tegen te vallen tot de Franse Fanny indruk probeert te maken om de Duitse Léna. Ze leren omgaan met elkaars problemen en bieden troost om die moeilijke momenten. Maar de vraag is gaandeweg wat waar is en wat niet.

De film is een liefdesverhaal tussen twee tieners, maar ook een coming of age met problemen in hun leefwereld en het generatieconflict met ouders en grootouders. Soms maakt dat verhaal nogal sprongen, maar is dat niet zo bij tieners. Zoekend naar een weg in het leven waarin je soms moet omarm en soms weer de strijd moet aangaan. Het leven is nu eenmaal niet zwart wit.

Mooi verteld in een boeiende prent. Beide hoofdrolspelers doen dat goed en dragen de film. Een warme aanrader.

Veel beter dan de infantiele voorganger. Lara Croft zal altijd bekender blijven door het videospel dan door de films, maar dit deel valt nog best mee. Iets meer avontuur en stevige actie en minder videogamegedoe. Jan De Bont is wel ideaal als regisseur om dergelijke films te maken waarbij je beter van actie naar actie naar actie kan gaan omdat de dialogen toch niet echt van topkwaliteit zijn. Maar een topreeks is het zeker niet.

Vrij vervelende film eigenlijk, ondanks het grote budget, de grote bekendheid van Croft en de grote namen. Een groot gedoe is het geworden met weinig passie. Dit zou een leuke avonturenfilm moeten worden in de stijl van Indiana Jones, maar het slaat de bal helemaal mis. De dialogen zijn zoutloos en de film mist alle charme. Ik geef toe dat Croft in een shortje niet slecht is, maar dat redt de film nu ook weer niet.

De trailer en de poster doen een sexkomedie veronderstellen met een hoop dubbelzinnige humor. MAar eigenlijk is dit een melodrama dat perfect past in de collectie van Quality Film Collection. Denkelijk is ook de helft van de kijkers hier met een verkeerde instelling aan begonnen.

Een prachtige film is dit geworden met soms momenten waar je stil van wordt. Niet dat de film echte grote 'wow-momenten' kent, maar het doet toch nadenken soms. Ontroerend hoe de hele gemeenschap van dat dorp zich ontfermt over Lars. Soms denk je wel eens dat iemand uit z'n rol zou gaan, of dat dit nu echt wel te ver ging. Maar telkens gaat het sprookje als het ware door, zonder enige geloofwaardigheid te verliezen. Prachtige film.

Bijna 80 jaar oud. Lassie Come Home is de film waarmee het begon voor Lassie. Een verfilming van het gelijknamige boek en volgens mij ideaal wat de filmkijker nodig had anno 1943. Een film vol hoop en moed met de verdoken boodschap dat ondanks alle ellende die je onderweg tegenkomt, of hoever je ook van huis bent, je steeds terug thuis komt bij je familie. De opening sluit er helemaal aan met een ode aan auteur Eric Knight. Hij vocht mee in WO I en sneuvelde als majoor in WO II. Hij was nog wel op de hoogte van de film en had tijdens het film nog een bezoek gebracht aan de set.

Een film over een hond was geen uitzondering in Hollywood. Tijdens de stille film periode waren dieren wel meer onderwerp van de films. Met Rin Tin Tin als bekendste hond. De hond was misschien wel bekender dan veel menselijke acteurs. Bij de komst van Lassie in Hollywood was Rin Tin Tin al verleden tijd. Lassie (gespeeld door de hond Pal) verdiende trouwens meer dan de jonge Elizabeth Taylor. Geen uitzondering, want de hond Terry die Tot speelde in Wizard of Oz verdiende ook een pak meer dan veel menselijke collega's uit dezelfde film.

Lassie staat symbool voor de gezinsvriendelijke avonturenfilm met de nodige hoop en vriendschap. Zoals gezegd was het de film die mensen wel konden gebruiken anno 1943. De brave aanpak is ondertussen wel wat verouderd. Lassie is vooral een begrip geworden, een naam voor de meeste collies en misschien nog een vage herinnering naar de vervlogen films en tv series. Een ander tijdperk, maar op zich werkt de film nog wel. Het is nooit groots en heeft een zeer groot aandeel meligheid. Maar je vergeeft het de film wel en op zich is het best genieten.

Deze film blijkt een compilatie te zijn van de televisieseries. En dat is er aan te merken. Er gebeurt ook te weinig voor een echte film en mist zo ook de sfeer en charme van de vorige films en de tv-reeks. Lassie is hier ook weinig een echte held, zoals we dat van hem gewoon zijn. Eentje uit de reeks die zeker te mijden is.

Een mooie film, heerlijk in de eenvoud. Een jonge blanke man in de rand van San Francisco. De prijzen van vastgoed zijn zo duur dat hoofdzakelijk blanke rijke mensen de mooie huizen kunnen permitteren. Jimmie droomt van het huis. Omdat het zo mooi is, maar ook omdat het hem terugbrengt naar een familie die uit elkaar gevallen is, naar een tijd doet verlangen dat alles beter is, naar een huis die hij (en anderen) nooit gehad heeft. Een rustige dromerige film, maar tegelijk ook gelaagd.

De film toont mooie beelden, wat dromerig wat past bij Jimmie. Boeiende personages, opvallende muziek en verhaallijnen die je blijven verrassen. Het filmdebuut van Joe Talbot. Meteen recht in de roos omdat het vooral heel persoonlijk is. Vooral rond Jimmy Fails, die grotendeels zichzelf speelt. Het is gebaseerd op de jeugd van Jimmy. Geen idee of Talbot of Fails zo'n persoonlijk project nog kunnen overtreffen. Maar het is wel een geweldige start.

The Last Boy Scout surft mee op de buddy cop film hype van de jaren '80 en '90. Het verhaal stelt op zich niet veel voor en de dialogen zijn ook niet hoogstaand. Maar het zorgt wel voor de nodige entertainment en maakt in elk geval niet de fout om alles te veel met humor te besprenkelen en het braaf te houden zodat ook jongere kijkers een bioscoopticket zouden kopen. Wat ruw met macho humor en een boeiend duo. Niet slecht om deze nog eens terug te zien na meer dan 30 jaar.

Een vrij saaie film moet ik zeggen waarin ook echt niets gebeurt. Het enige dat de film nog recht houdt is het professionele acteerwerk van Dustin Hoffman en Emma Thompson. Niets op aan te merken, maar de rollen zijn niet meteen kleurrijk. Blijkbaar een film voor zijn specifiek doelpubliek, al had ik met die cast net ietsje meer verwacht.

Typische flutfilm zonder verhaal. Het verhaal is enkel een excuus om enkele erotische scenes aaneen te breien. Enkel geschikt voor laatavondtelevisie.

Ik heb de film even laten bezinken. Waar de film op mikt is vrij duidelijk. Geen biopic van Cobains laatste dagen, maar een algemeen sfeerbeeld van hem en gelijksoortige zielen als suïcidale rocker die in zichzelf gekeerd is. We zien het verhaal dan ook niet vanuit de tribune, maar vanuit de rocker, Blake, zelf. Terwijl alles hektisch wordt en het leven doorgaat (het optreden waar ze voor bellen, de mensen die aan de deur komen bellen, de vrienden rond hem) is de rest van de film dezelfde sfeer. Een grote leegloop waar als een neerdalende spiraal. Je merkt hoe de mensen rond hem contact zoeken, maar dan ook weer niet. Blake heeft een cocon rond zich gebouwd en de conversaties gebeuren tegen hem, niet MET hem. Blake draait als het ware op automatische piloot, wachtend tot de batterij helemaal uit is.

Veel knappe scenes die laten zien hoe afstandelijk hij geworden is met de mensen rond hem. Niemand blijkt echt affectie met hem te hebben. Ze hebben gewoon iets nodig van hem. De manager, de andere bandleden, de fan op het feestje, de verkoper, de godsdienstfanaten, ... Hij ontvlucht hen en het enige wat hem nog bezig houdt is de muziek. Die zoals dat (om de gelijkenis er nog even bij te nemen) ook in de muziek van Cobain naar voren komt. Bij Nirvana hoor je nog de creativiteit van de beginjaren die naar de laatste dagen uitgroeide tot een nog grotere uiting van gevoelens. MTV Unplugged was daarin de expressieve begrafenis, gedirigeerd door Cobain. In de film komt dat tot uiting als Blake z'n jamsessie houdt en zich eigenlijk zo probeert te uiten. Praten gaat niet meer, dus gaat het via z'n enige andere uitweg: de muziek. Helaas is dat te abstract en persoonlijk, zodat er weinig gehoor aan is.

Tenslotte nog m'n complimenten voor het einde. Zowel de reactie van de vrienden als de manier waarop Blake z'n uitweg vindt is magnifiek en pakkend. Een mooi finale voor deze film, die deels slachtoffer wordt van z'n eigen standpunt. Hij is inderdaad wat traag om dat het ook een vlucht van Blake is voor de wereld. Daardoor bekijk je de film ook sneller als getuige en moet je om er helemaal van te kunnen genieten in de huid van Blake kruipen. Maar dat is niet simpel.

Toch 3.5 sterren die misschien nog wel kunnen verhogen tot 4. Eerst wat laten bezinken. Maar ben er in elk geval wel tevreden over.