Opinions

De missing link tussen Kynodontas en The Killing of a Sacred Deer. Pas toen ik naar het palmares van de regisseur ging zien van The Lobster, maakte ik de link tussen beide films. En het voelt ook aan als een film die er ergens tussen gemaakt is.

De man wordt visueel wel beter moet ik zeggen, maar hier heb je nog meer het absurde van Kynodontas. Voor het script alleen al krijgt deze film van mij punten. Het acteerwerk dat zeer droog is, hoort hier mooi bij. Het is allemaal zeer absurd. Al vroeg ik me na een tijd wel af of de film meer kon doen dan enkel met een goed idee afkomen. Het blijft relatief goed overeind moet ik zeggen. En ook visueel doet de film haar best. Al merk je wel dat het soms iets minder wordt en de film terug op gang moet komen.

Over het algemeen een aangename verrassing. Met de 2 opvolger maakte de regisseur wel nog betere films.

Een film van Polanski, een regisseur die over het algemeen toch wel goed scoort bij mij. Deze film lijkt wel een buitenbeentje. De regisseur speelt nu zelf mee en de film kent een zwargallige bizarre fantasy die me helaas niet echt licht. Het doet me wat denken aan de films van Jeunet.

Het begin is nogal pover met tal van irritante personages, maar het is nodig om de sfeer te scheppen. Gaandeweg komt wel de paranoia en de psychologische druk op het personage wat de film toch nog goed maakt. Gelukkig maar, want op zich heb ik toch niets met deze film. Meer dan een goeie voldoende kan ik er dan ook niet aan geven.

Ondank z'n slechts 101 minuten is de film nogal langdradig. Op zich niet slecht, maar er zit geen fut in. Het onderwerp is wel leuk, maar er had meer in kunnen zitten. Nu is het maar een TV-filmpje geworden.

Het was tijd voor een herziening en ik vroeg me af of de humor en het plot (dat ik ondertussen al ken natuurlijk) nog overeind bleven. En dat is met verve gebeurd. Ik blijf genieten van de film met kleurrijke figuren, prachtige humor en onliners en opnieuw het bewijs dat het regietalent van Richie ondergewaardeerd wordt. Strake montage en flitsende beelden die toch een vorm van warmte en coolheid bewaren. ('vet' voor de Nederlanders hier). Ik ben een fan.

Locke is een mooi voorbeeld van less is more. Geen grootse scènes, ingewikkelde plotten, exotische locaties, ... Maar een verhaal dat opbouwt en door die herkenbaarheid en toch onvoorspelbaarheid door kleine gebeurtenissen toch zenuwslopend wordt. De autorit in het nachtlicht (donker met licht van de autostradeverlichting en autolampen) geeft een mooie sfeer mee. Zo'n sfeer dat je wel herkent als er onweer in de lucht hangt. Zeer passend als er even stiltes tussen de telefoontjes is, waarbij je Locke bijna hoort nadenken. Vooral in het begin is hij ijzig kalm. Locke heeft deze gesprekken waarschijnlijk al ettelijke malen in z'n hoofd laten afspelen met diverse variaties op het zelfde script. Maar het loopt nog verder mis en sommige dingen had hij anders ingeschat of komen pas aan als het realiteit blijkt te zijn en de woorden zijn uitgesproken.

Het was vooral aangenaam om Tom Hardy nog eens goed aan het werk te zien. Ik genoot wel van z'n prestatie als Bane, maar films als The Drop, Warrior of Mad Max waren al wat minder en lieten eerder een doorsnee acteur zien. Waarom de score hier op MM zo laag is, blijft een vraag. Blijft de smaak van de kijker natuurlijk. Misschien dat hij hier een 'verkeerd' publiek aanspreekt? Niet dat het echt van belang is, maar het zet je toch even denken. Ik hoop van Steven Knight nog meer te zien. Z'n eerste film Hummingbird heb ik nog niet gezien, maar deze Locke toont toch wel het werk van een goeie regisseur.

The Lodger is een film die uiteraard wat verouderd is (niet moeilijk als je bijna 100 jaar bent), maar hier zit enorm veel potentie in. Niet moeilijk dat Hitchcock later zo groot werd als je ziet hoe hij al in 1927, ten tijde van de stomme film, zoveel kan vertellen. Het valt ook op dat het aantal dialogen, dat je dan te zien krijgt als een voorbijkomende tekst, vrij laag is. Zeker voor een intrigerend verhaal slaagt hij er toch in om zoveel mogelijk te zeggen met beeld en minder met dialoog. Hitchcock was toen al veel bezig met het visuele aspect van spanning en intrige.

Loft de beste Vlaamse film aller tijden noemen is teveel eer. Het succes van Loft is imo deels de sterke promotie errond en het krediet van Zaak Alzheimer dat verwachting schept bij de liefhebbers van de Vlaamse film.

Het verhaal is ondanks z'n vele plotwendingen wel leuk kom te volgen. Al wordt het soms net iets te veel wending dat je het niet meer aux serieus neemt. Pakt niet weg dat het ergens wel werkt en je als kijker toch benieuwd bent naar de ware toedracht. Er zijn in elk geval film genoeg met meer gaten in het script dan deze Loft. Het verhaal is meteen ook één van de sterkhouders van de film. Het acteerwerk is niet echt formidabel en ook de personages zijn amper uitgewerkt. Is ook moeilijk als je 5 mannen met 5 vrouwen en een hoop bijfiguren wil profileren. Ik stel me vragen als een niewkomer als Koen De Graeve (Marnix) acteurs als Koen De Bouw en Filip Peeters gewoon naar huis speelt. Z'n personage was veel leuker en beter uitgewerkt dan de anderen.

Visueel is het wel leuk, je begint een lijn te zien in de films van Van Looy. Als bljift het wel braaf en gaat het nooit zo ver als Ex-Drummer of Linkeroever. Maar een film als Lost heeft dat niet echt nodig. De muziek is ook wel aangenaam, moet ik eens opzoeken...

Conclusie is dat deze film wel leuk is om te zien, maar zeker niet het hoogtepunt is waar iedereen op gewacht heeft. Meer een film die zou passen in de reeks Faits Divers (Verlengd Weekend, Man zkt Vrouw, ...) Wel een film die je een leuke avond bezorgt, maar geen klassieker.

Moeilijk om deze film te beoordelen. Ik heb de originele Vlaamse versie gezien en dan ga je automatisch vergelijken natuurlijk. Bovendien is de sterkte van de film de clue en niet echt het verhaal zelf. Maar kom, Van Looy zit af en toe weer achter het stuur en zorgt weer voor vakwerk. Soundtrack is weer goed verzorgt en het complete plaatje valt wel mee.

De cast is een ander paar mouwen. Bij de Vlaamse versie kende ik wel alle acteurs en dat beeld neem je mee in deze 'vertaling'. De mannen spelen wel goed, al moet ik zeggen dat je op een moment als dit pas echt goed door hebt hoe goed Mathias Schoenaerts wel speelt. Ook Marie Vinck als verleidster werkt voor mij toch beter. Andere rollen zijn best wel goed. Bij de vrouwen miste ik wel wat pit en was het niet altijd gemakkelijk om te onthouden wie bij welke man hoorde. Vooral niet als je die actrices niet kent en zo de gezichten moeilijker onthoudt.

Iets minder dus dan het origineel, al is dat vooral vanuit Vlaamse kijkhoek. Van Looy kan enkele schoonheidsfoutjes wel wegwerken en het geheel nog moderner maken en vlotter. Maar die Nederlandse aanpak ligt mij persoonlijk niet helemaal. Al is het niet voor niets dat er een remake gemaakt is. Ik kijk alvast uit naar de Amerikaanse versie met dan weer wel Erik Van Looy als regisseur en opnieuw Matthias Schoenaerts.

Derde keer, minste keer. De originele loft is niet mijn favoriete Belgische film, maar deed het niet slecht. Intrigerend plot en goeie acteurs zorgden voor een boeiende film. Bij de remakes komt het verhaal terug, maar is de setting en de acteurs toch anders. Bewijst vooral hoe onderschat onze Vlaamse acteurs eigenlijk wel zijn. Alhoewel we in de Amerikaanse versie ook weer geen topacteurs terug zien.

The Loft mist wat aan sfeer en kan amper teren op enkel het verhaal. Moeilijk oordelen ook, omdat de verrassing al weg is na de zoveelste kijkbeurt met al die Loften. Schoenaerts doet het wel goed. Dankzij Rundskop werd hij bekend in de VS en gelukkig heeft deze Loft zijn kansen al niet verbrand voor hij goed een carrière kan opbouwen.

Slecht is het niet, gewoon wat flauw. De commentaar in de VS zal een combinatie zijn van slechte release, nog niet klaar voor dit soort films, maar ook weinig pit. Dan het het beter geen remake geweest, maar de originele Loft met subs.

Na 9 X-Men films (kan er ééntje naast zitten) wordt de filmreeks nu volwassen. Ondanks het serieuze onderwerp, wordt het gelukkig nooit zo depressief als de meeste DC-films. Niet dat je deze film meteen heilig moet verklaren, daarvoor is het weer te standaard. Maar naar wat we gewoon zijn van Marvel, is dit zeker een waardige film geworden. En Hugh Jackman kan met een gerust geweten zijn klauwen aan de haak hangen in (normaal gezien) zijn laatste verfilming van Wolverine. Tenzij de man toch nog eens terugkomt natuurlijk. Je weet maar nooit in de filmwereld. Maar Jackman = Wolverine. Niet alleen één van de betere Marvel-figuren, maar hij is er met de jaren in gegroeid zodat we nu een ervaren personage zien. Dat bovendien in Logan mooi wordt uitgewerkt. Niet in de zin van veel achtergrondverhaaltjes, maar wel Logan als persoon.

Het verhaal is vrij pover, maar alles is wel op een volwassen manier weergegeven met Jackman die de film absoluut kan dragen. Niet te veel flauwe easter eggs, geen domme cameo's die de boel verpesten, maar een goeie film. Films als dit geven nog hoop in DC/Marvel dat tot nu toe hoofdzakelijk aan de kassa dacht en zich richtte op een tienerpubliek. Benieuwd of ze er uit gaan leren.

Steven Soderbergh herhaalt zijn kunstje door een nieuwe Ocean's eleven te maken met een aangepaste heist en cast. Dat lukt wel met de nodige droge humor en kleurrijke figuren. Het eindresultaat zit wat tussen die Ocean's eleven en Lock stock and two smoking barrels. Acteurs als Adam Driver (die mij alsmaar meer bevalt) en Daniel Craig zorgen voor de nodige kruiden. Helaas ging de hoofdrol naar Channing Tatum, een zoutloze acteur die de film niet echt goed doet. Jason Statham in de plaats had het helemaal gemaakt volgens mij. Die past wel in dit soort rollen zonder dat hij per se de spierballen moet laten rollen.

Leuk dus en je krijgt wat je verwacht, al rammelt het evengoed als Ocean's eleven. Maar het is zeker niet slecht.

Lola Rennt is een film die teveel ineens wil. Het idee van verschillende scenario's aan de hand van kleine wijzigingen is op zich wel leuk, maar evengoed is er geen samenhang tussen de 3 versies. Het tempo ligt er ook mooi in door de korte stukken en de rennende Lola. Maar evengoed gebeurt er te weinig binnen die tijdspanne. De animatie is wel leuk, de flashforwards dan weer cheesy. De muziek is wisselvallig, maar met Lola centraal en haar opvallende rode haar wordt je als kijker best wel wakker gehouden. En wat die schreeuw van Lola af en toe doet, is mij een raadsel en eerder irritant.

De film rammelt hier en daar, maar is wel opvallend en heeft vrij veel pit. Zo'n film waarvan je ergens wel hoopt op een remake, maar evenzeer weet je dat die remake al gedoemd is voor hij uitkomt. Een semi-cultfilm waar wat sleet op zit, maar die best te genieten is.

Leuke no nonsens actiefilm. Gerard Butler en Aaron Eckhart zitten wel goed op hun plaats in deze film. Geen hoogstandje, maar gewoon het betere knok en schietwerk. Gewoon genieten dus, meer moet dat soms niet zijn.

Disney zal het toch niet leren. Ze zijn verontwaardigd waarom Pirates of the Caribbean wel lukt, maar het publiek niets moet hebben van Prince of Persia, John Carter en deze Lone Ranger. Allemaal bedoeld om een nieuwe franchise op te starten, maar films die niet veel te bieden hebben. Blijkbaar waren ze nogal kwaad op de critici die Lone Ranger afschreven. Tja, maak dan een deftige film.

Komedie/western is niet nieuw. Een aparte combinatie, maar het kan soms wel werken. Niet dat het topfilms waren, maar ik kon best genieten van Shanghai Noon en Wild Wild West. Ik ken niets van de voorgeschiedenis van The Lone Ranger. Misschien een gemis, maar langs de andere kant zal ik wel niet alleen zijn en is het aan de makers om mij dan maar te overtuigen van deze gemaskerde cowboy. Snel te vergelijken met Zorro, die andere gemaskerde held op z'n paard. Maar Zorro was eerst en een pak beter.

Gore Verbinski is een regisseur die niet echt veel stijl in z'n films brengt. Z'n eerste Pirates viel wel mee en Depp was nog leuk. Ook de animatiefim Ringo kon ermee door. Maar de rest is pure popcorn en dan nog geen verse jammer genoeg. De film heeft niet veel leuk te bieden. Tom Wilkinson speelt een figuur dat je al vergeten bent voor de film uit is. De schoonheid van dienst doet ook niet meer dan dat. Helena Bonham Carter was wel een leuke gimmick met dat been, maar meer dan 2 snelle grappen wordt er ook niet mee gedaan. Armie Hammer is één van de saaiste helden en mist zowel het charismatische van een held als het komische dat dit genre blijkbaar nodig heeft. En Depp... Tja. Depp is de laatste jaren vooral een karikatuur van zichzelf geworden. De oude Tonto is zelfs irritant met momenten, de oude Tonto is de goedkope indianenversie van Jack Sparrow.

Het enige leuke was de treinrace naar het einde met dat Willem Tell-melodietje erachter. Het lukt niet helemaal, maar het was zeker niet slecht. Soms leek het wel een parodie op The General met Buster Keaton. De scène met de ladder bvb. Daar had meer van in de film gemogen.

The Lone Ranger is een slechte film geworden. Liefhebbers van de bekende ranger vinden het misschien leuk om hun held een keer te zien, maar voor leken als ik is dit een slechte westernkomedie.

Norris was zo'n actieheld die ik leerde kennen door de cultverheerlijking zonder ook maar enige film van hem gezien te hebben. Mijn eerste film met Norris was The Expendables 2. Tijd dus om materiaal van hem te zoek en dan kwam ik al snel uit op deze Lone Wolf McQuade, toch schijnbaar een bekende titel in z'n repertoire.

Verder nog enkele bekende namen als David Carradine en Barbara Carrera. Al herinner ik me Carradine buiten Kill Bill enkel van films als Boxcar Bertha en Children of the corn V.

L.Q. Jones (Dakota) heeft van allemaal nog de beste films op z'n palmares (Casino, Hang 'em high, Pat Garrett & Billy The Kid, Mask of Zorro). Dana Kimmell had ik al gezien in Friday the 13th III. Ook opvallend is natuurlijk Barbara Carrera die in ditzelfde jaar ook Bondgirl was in Never say never again. Waar ze duidelijk beter was in 'mooi zijn' dan echt acteren.

Zo'n film kan toch niet veel verkeerd doen zou je denken. De goeie ouwe films met acteurs uit de Expendables zijn niet altijd topfilms, maar entertainen zeker. Wat knokken, een knappe hulpeloze griet, hier en daar een oneliner... Meer moet dat soms niet zijn. Maar deze Lone Wolf McQuade ontbreekt toch aan chemie en Norris moet echt onderdoen voor andere actieheldacteurs. Deze film zit meer in de sfeer van The A-Team of McGuyver, maar zonder de humor. Ironisch genoeg is de enige verschijning van Norris die tot nu toe indruk maakte die van The Expendables 2, vooral door het effect dat het team zoveel ontzag voor hem heeft.

Geen topfilm dus, hier en daar nog wel wat leuke actie en ik hield wel van de muziek. Al had ik sterk de indruk dat er veel van geript werd bij andere filmscores. Hopelijk kom ik nog een betere Norris-film tegen, deze liet me alvast in de steek.

Nog steeds de moeite. Mooi en stijlvol, al mist het soms wat sfeer om meer punten te mogen ontvangen. Desondanks blijft dit een interessante film.

Dit komt uit de periode dat Jackie Chan begon met de actiekomedies zoals we die gewoon zijn van hem. Police Story was een mooie aanzet, deze is iets minder. De film gaat wel de goede toer op, maar mist toch nog wat de leuke humor. En ik heb liever een Chan die alles wat in de buurt ligt gebruikt om mee te vechten. Af en toe komt het wel goed, maar je blijft toch wat op je honger zitten. En visueel is dit toch wel wat verouderd natuurlijk.

Stephen King is een meester in de boeken, maar zelden lukt de vertaling naar het grote doek. King schreeft The Long Walk al in 1979 onder de naam Richard Bachman omdat hij heel veel schreef en toen de bezorgdheid was bij de uitgeverij om teveel Stephen King boeken uit te brengen binnen hetzelfde jaar. Dus volgde toen dit pseudoniem, geïnspireerd door de rockgroep Bachman-Turner-Overdrive. Qua stijl en niveau bleven de boeken hetzelfde. En The Long Walk is zo één van mijn favorieten.

Ik was dan ook blij dat er eindelijk een verfilming kwam. Al is dat altijd aarzelend bij een Stephen King verfilming, zeker als je het originele boek zo goed kent. De film toont een wereld die doet denken aan The Hunger Games (1 deelnemer uit elke staat in een overlevingswedstrijd vanwege de slechte economie). We krijgen een lange wandeling met diverse personages waarbij je als kijker toch snel wat de indruk krijgt wie het langer volhoudt dan een ander. Mark Hamill speelt de majoor, maar meer dan een veredelde bijrol wordt het ook niet.

Uiteraard is de verrassing er wat af als je het boek hebt gelezen, maar veel spanning zit er niet in de film. De hoofdrollen maken er wel het beste van en de utopische wereld wordt goed weergegeven. Het einde verschilt van het boek (gebeurt wel meer met King) en is toch een teleurstelling. The Long Walk is een volgende film in het rijtje teleurstellende King-verfilmingen, al is het iets beter gemaakt dan de low budget versies. Dan heb je met Weapons dit jaar een film die veel meer de sfeer van de Stephen King boeken uitstraalt, maar die is dan weer niet door King zelf geschreven.

Ik lees hier de vergelijking met Rumble in the Bronx, maar moest eerder aan Karate Kid denken. Met Jet Li hebben we wel een betere hoofdrolspeler, al blijft het een B-actie film. Gewoon een lichtjes foute martial art film, maar het is altijd leuk om Jet Li bezig te zien. Qua stijl staat het dicht bij de Jackie Chan films, maar mist het net dat ietsje meer om daar bij te horen. Jet Li kan in dit genre niet ijveren met Chan, maar is wel sterker in films met een traditionele Chinese setting als Once upon a time in China, Fearless en Hero. The Master is ideaal als snelle hap, maar meer niet.

Het opvallendste aan de film is natuurlijk de grote lijst met sterren. Als je iets gelijkaardig nu wil doen ben je al een serieus budget kwijt. The Longest Day deed het met 7,5 mio dollar, met de bedenking dat je toch wel wat nodig hebt aan set en effecten. Om te vergelijken: Lawrence of Arabia uit hetzelfde jaar had dubbel zoveel budget. Veel bekende namen zijn niet meer dan een cameo, maar ze geven op die manier wel iets meer een 'gezicht' aan de vele vele soldaten die meedoen. En niet louter Amerikaans voor de verandering, maar ook Britten, Fransen en Duitsers. Leuk om te weten dat verschillende acteurs ook effectief gevochten hebben in de oorlog.

The Longest Day heeft geen randverhaal zoals bij Saving Private Ryan, maar houdt het echt op de invasie in Normandië. Vooral aandacht naar het strategische en de verraste Duitsers (in combinatie met een slapende Hitler). Het geeft de oorlog weer en dat wordt best goed gedaan. De film kent een hoog tempo en alles komt wel in beeld. Het is vooral een epische film geworden en mist misschien wel de impact bij de burgers zelf. En de invloed op de oorlog. Het is tenslotte D-Day en niet zomaar een dag in de lange oorlog. Verder best wel een boeiende oorlogsfilm.

Bij een film als Longlegs moet je toch blind de film ingaan. En best op een groot doek zien. Want de makers spelen ook met beeldvorm om zo de sfeer en het claustrofobische gevoel wat kracht bij te zetten. Het verhaal draait rond een seriemoordenaar, zodat je extra spanning krijgt met een who don it en de klok die tikt in een lopende zaak. Maar ik kan me wel voorstellen dat sommigen de film minder vinden. Het is minder narratief dan een Silence of the Lambs, maar maakt wel veel goed met de sfeerzetting. De gebeurtenissen zijn ruw en plots, zonder dat het de cliché schrikmomenten zijn. Is het de beste horrorfilm? Hell no! Maar wel een zeer goeie die bewijst (voor zover dat nodig is) dat het genre lang niet dood is.

Een documentaire over misbruik van minderjarige vrouwen in de muziekindustrie rond jaren '70 en '80. Wie een beetje de ogen en oren open heeft, zal hier niet door verrast zijn helaas. Het machtsmisbruik door mannen zat/zit in vele sectoren, dus zeker in een toen vooral mannelijke branche als rockmuziek. Zangers zongen er over in hun songs en niemand die zich er druk over maakte. Hoe kan je hier dan op reageren als tiener? Wie gaan mensen geloven? Een ster als Iggy Pop of Steven Tyler? Of een 15-jarige die zich wat ouder kleedt omdat ze graag volwassen wil zijn en meedraaien met de glitter en glammer van de rockindustrie?

De documentaire is als film niet echt geslaagd en blijft vooral een standaard docu met archiefbeelden en getuigenissen vanuit een zetel. Het helpt ook niet als de rocksterren zich van de docu distantiëren en er amper mensen uit de industrie mee komen getuigen om dit nog bekender te maken. Het zijn vooral getuigenissen van toenmalige tieners, al spreken de beelden ook voor zich en moet je zeker niet naïef zijn om het als onwaar of 'ze hebben het zelf gezocht' weg te schrijven. Het lijkt me belangrijk dat die mensen met deze docu de kans hebben om hun verhaal te doen, daarop is het al een vooruitgang tegenover vroeger. Maar je gaat er helaas de industrie niet mee veranderen. Al kan je elke (kleine) stap vooruit enkel maar toejuichen.

Jeugdnostalgie en een typische film van zijn tijd. Welkom in de brave jaren '80 met komedies die voor het hele gezin geschikt moeten zijn. En wat is er leuker dan wat lachen met een pratende baby. Of toch een baby van wie we de gedachten kunnen horen, in de stem van Bruce Willis dan nog wel. Willis kon toen blijkbaar moeilijk 'nee' zeggen tussen 2 Die Hard films in. Eerder had hij al een single uitgebracht met een cover van Under the boardwalk. Maar toen werd het wel geslikt, de film werd een commercieel groot succes en er volgde 2 sequels...

Look who's talking is met momenten nog wel leuk, maar de humor is ondertussen wel wat belegen en meer dan een komische trip is het ook niet.

Looper is een vrij saaie film geworden. Dit is een genre dat wat meer pit kan gebruiken, maar de makers hielden vooral vast aan het verhaal, maar dat is niet genoeg. De personages brengen er weinig van of zijn slecht gecast. En het geheel kent ook geen vaart. Af en toe krijgen we een interessant moment te zien, maar dat maakt de film zeker niet goed. Jammer, want ik had hier meer van verwacht. Niet dat het een hoogstaande film zou zijn, maar toch een goeie actie-SF.

Ik ben totaal niet vertrouwd met Dr. Seuss. Nooit een boek van gelezen, enkel z'n verfilming van de Grinch ken ik echt. En dat was niet meteen een geweldig visitekaartje. The Lorax draait dan toch beter uit. Het resultaat mag er wel zijn. Ik was zelfs eerst tevreden over het verhaal. Iets wat bij Pixar de laatste tijd niet echt werkt. Ik had geen idee dat dit een boek van Dr. Seuss was. De man heeft een leuke fantasie moet ik zeggen. En toch is het vrij simpel met een vrij ecologisch thema. Het bos is sterk gedaan, de futuristische wereld is ook boeiend en onze held met z'n liefde valt best wel mee. De randfiguren zijn wat minder en ook de liedjes hadden niet gemoeten. De dieren maakten wel veel goed. Zeker geen slechte film geworden. Misschien toch maar eens de andere Dr. Seuss films opzoeken.

Toch niet echt mijn ding dit. Je merkt wel wat de intentie van de film is en de psychologische achtergrond ligt er wat dik op. Het slechte acteerwerk is ook vrij irriterend en haalt de film al snel naar beneden. Blijkbaar is dit een boekverfilming, dat vast veel beter is dan de film.

Omdat ik nooit fan was van de LotR-reeks, had ik de Hobbit-trilogie nog nooit gezien. Ik wou er dan toch maar aan beginnen en daarom gaf ik de LotR-films nog eens een kans...

Ik ging altijd in de LotR-films in met het idee van een avonturenfilm, maar op dat vlak is het zeer teleurstellend. Het is hoofdzakelijk fantasie met de nodige veldslagen. Er wordt zelfs geen moeite gedaan om het team samen te stellen. Weinig verrassing daarin en vanaf dan is het vooral een wandeltocht met af en toe een gevecht. Het acteerwerk valt nog wel mee, al loopt de helft er ook maar bij als veredelde figuranten.

Ik blijf er bij dat de film gerust een pak korter mocht zijn. Haal de saaie en overbodige scènes weg en zorg dat het tempo wat hoger ligt. Zoals het past bij het genre: laat nog wat aan de fantasie over.

Het laatste deel van de trilogie gaat gewoon verder waar de 2 andere films mee bezig waren. Ook nu veel te lang, te weinig avontuur en weinig boeiend. Wel zijn er in de veldslagen enkele leuke scènes die nog goed meevielen. Maar ze kunnen de film niet redden. De film is alvast beter dan zijn voorganger.

Ok, dit is echt het slechtste deel van de trilogie. Het eerste deel was vooral saai, al had het wel goede intenties. Hier is de sfeer helemaal weg. Die Gollem is enorm irritant en de film lijkt wel een 3 uur durende overbrugging tussen deel 1 en 2. Hier kon serieus in geknipt worden. Ook hier geen enkele zin voor avontuur, maar eerder fantasie. Al is het dan een doorsnee aflevering van Game of Thrones zonder memorabele figuren.

Een film met een maatschappelijk thema heeft altijd het gevaar om te vervallen in een les moraal met de wijzende vinger. Gelukkig zijn er films als dit die het probleem evengoed aankaarten zonder hypocriet te zijn of net te belerend. Het doet me wat denken aan Thank you for smoking.

De wapenhandel is geen ver-van-mijn-bed-show, waarbij ik denk aan de bloeiende Waalse wapenhandel. Maar wapenfabrikant USA is natuurlijk het ideale land als het over wapens gaat. Een land waar mensen een wapen dragen alsof het een alledaagse gsm is, maar waar wel vergeten wordt dat er achter die logische wapendracht ook een hele handel en industrie zit. En zodra er geld gemoeid is telt maar één ding: kopen en verkopen en zoveel mogelijk opbrengen. Wat de morele gevolgen daarvan zijn, zal de industrie worst wezen.

Bij deze aanpak hoort natuurlijk een grote dosis cynisme en dat wordt in de film goed vertaald. Een betere aanpak trouwens dan bvb de films van Michael Moore waarbij je op voorhand die spreekwoordelijke wijzende vinger te zien krijgt en je met een 'ja-we-weten-het-nu-wel' gevoel zit voor je de film al gezien hebt.

In de film past Nicolas Cage als gegoten in dat cynisme en als zenuwachtige tegenpool krijgt hij Jared Leto, een acteur die veel van dit soort rolletjes goed weet te vertolken zonder een echt topacteur te worden in Hollywood. Verder wel een cast die goed gekozen is en een uitgewerkte film die je zeker doet genieten met regelmatig een glimlach. Er zijn zeker beter films, maar dit is toch leuk om zien.