Opinions

Zeer veel dialoog, zelfs voor een Almodovar. Wel een leuk verhaaltje en best goed geacteerd. Alleen is het niet zo echt boeiend tot het einde. Wel heeft de film z'n mooie momenten. Niet z'n beste film, maar heb toch genoten.

Een film die al een tijdje op 'het lijstje' staat, en nu de stap gezet dankzij een tip van Niveath. Een oorlog waar ik minder van af weet, buiten de grote lijnen. Het grote probleem is dat de oorlog zelf, los van de erge feiten, mindere visueel interessant is (meer loopgraven als WOI) en meer een ver-van-m'n-bed-show is dan WOII of Vietnam.

Visueel is het wel mooi gedaan, al overweldigt het ook weer niet. En qua verhaal is het wel wat mager om meer dan 2 uur te vullen. Het acteerwerk is ook niet sterk. Op zich heb ik wel genoten, dit gaat richting onderhouden blockbuster. Maar meer is het niet helaas.

Een film in het genre van Sister act, Step up en Save the last dance. Een film die het dus vooral van de dans moet hebben en niet van het verhaal. Het verhaal trekt op niets. Nergens merk je enige motivatie van Banderas waarom hij gaat lesgeven en de rest draait op clichés. Pluspunt is wel dat het acteerwerk best goed is en de humor eigenlijk wel werkt. Take the lead zal enkel werken bij mensen die houden van dansen en dan nog zijn het niet echt spectaculaire choreografieën die een film als Step Up wel heeft. Gelukkig krijgt de ballroomdans genoeg speelruimte en gaat men niet direct naar een mix die voor de hand ligt. Ook één van de weinig dansfilms waarbij de dansen een vorm van 'sex' uitstralen. En dat is toch ook een prestatie. Een geluk dat Banderas mee speelt, wat de film nog op een gemiddeld niveau kan trekken.

Had die liggen. Het was me vooral voor Take the money and run te doen. Sterke film uit de beginperiode van Woody Allen. Dit is ook helemaal Allen: hij speelt, schreef en regisseert deze film. Ook al heeft hij nog niet de ervaring, toch is dit een typische Allenfilm met de nodige zwarte humor. Je merkt ook wel dat dit een laag budget heeft (maar 1.5 miljoen). Toch een aanrader.

Nog altijd een goeie actiefilm. Voor Liam Neeson ook de deur naar de actiefilms als een gepensioneerde 007 die wat securitywerk doet als bijverdienste. Het concept is eigenlijk simpel met een jonge vrouw die ontvoerd wordt maar waarvan de bad guys spijt zullen hebben om tegen de verkeerde schenen te stampen. Vader gaat er met alle macht achter en niets is veilig. John Wick zou het later ook doen voor zijn hond met dat verschil dat de naam Wick alleen al mensen deed huiveren.

De film kent genoeg vaart wat de soms toch mindere actiescènes minder doet opvallen. Het gaat ook niet om de gevechten, maar wel het plezier van Neeson door Europa te gaan zien om kost wat kost zijn dochter te redden. Een actiefilm om van te genieten. Met de ultieme boodschap dat het gevaarlijk is om naar Europa te trekken.

Meer van hetzelfde. Of is het juist minder? Hoeveel tegenslag kan een mens hebben dat zijn familie opnieuw slachtoffer is van een kidnapping. Olivier Megaton neemt de fakkel over van zijn voorganger, maar een goeie regisseur is het toch niet. Of hij is gewoon lui om te teren op zijn voorganger. Vooral de drukke montage is soms wel storend.

Er is nog genoeg entertainment om er van te genieten. Maar de impact van de eerste film is helemaal weg. Genoeg vaart en actie (ook al is het minder gebracht) zorgen dat de film nog wel genietbaar is.

Na de ontvoering van de dochter in deel 1 en de ontvoering van de moeder in deel 2 is nu Liam Neeson zelf de pineut. Meer familieleden zijn er niet, dus ineens het laatste deel uit de reeks. Ook hier haalt dit het niveau van deel 1 niet en is de montage verschrikkelijk (hoeveel takes waren er wel niet nodig om Neeson over dat hek te laten springen?) maar kent de film wel genoeg vaart en actie om er van te kunnen genieten.

Het geluk is wel dat Neeson met Dougray Scott en Forest Whitaker nog wat (weliswaar cliché) tegenspelers krijgt. Het maakt het geheel wat interessanter. Genoeg entertainment en iets beter dan de voorganger. Best dat de reeks hier ook eindigt.

Goed geacteerd, maar het script is soms wat te voorspelbaar en niet altijd even origineel. Wel leuke scenes, goeie actie en het blijft boeien tot het einde. Goed gemaakte actiefilm.

3e verfilming van dit verhaal. Geen flauw idee waarom dit zoveel verfilmd is, want meer dan een gijzeling in een trein is het niet. Scott en de combinatie tussen Travolta en Washington maken nog wat goed, maar die hebben toch ook al beter afgeleverd. Resultaat is een goed onderhouden, maar toch doorsnee actiethriller. Leuk om een keertje te zien, maar ik vrees dat ik hem volgende week al vergeten ben.

Een film over een geweldig festival, maar dan zonder festival als het ware. Taking Woodstock laat geen enkele artiest zien en speelt weinig muziek van het gebeuren. Op zich is dat net de troef van de film om niet direct een blauwdruk te worden van de bekende Woodstock documentaire. Deze film laat net het randgebeuren zien met zowel de financiële drijfveren rond dit groot gebeuren en de sfeer tussen de honderdduizenden mensen op en rond het festival.

Ondanks de overload aan figuren slaagt Ang Lee er toch in om niet alleen een massagebeuren weer te geven maar ook individuele personages apart in te vullen. Of het accuraat weergegeven is, laat ik in het midden. Maar qua sfeer zit dit wel goed denk ik. Belangrijke troef hierin is wel de filmstijl die overeenkomt met de originele documentaire. Het beeld in vakken verdeeld en af en toe de ouderwetse kleurenfilter er door, werden in de film 'Woodstock' ook al gebruikt. En dat versterkt de herkenbaarheid voor die ook gezien heeft.

Enige nadeel is toch wel dat de film wel goed is in z'n sfeerzetting, maar daar dan ook alles mee gezegd is. Ik heb nergens het 'wow'-gevoel gehad en de sfeerzetting werd ook in de film Woodstock al weergegeven. Heel aangename film dus, maar niet helemaal origineel en denkelijk ook geen blijvertje.

Komt uit de reeks verhalen tijdens de succesjaren van de Muppetshow. Niet speciaal, maar wel eens leuk om te zien. De shows waren toch beter. Later ging het beter met een groter budget en échte Muppetfilms.

Ik begrijp de bedoeling van de makers wel. De vergelijking te maken met Columbus. Telkens gaat het om waarden die voor de ander minder belangrijk lijkt te zijn. Wat moesten de indianen met goud? Daar konden ze niet van eten. Nu gaat het over water dat belangrijker is dan in een film meespelen, dan geld krijgen. Helaas loopt die vergelijking niet altijd even vlot, en heeft het bij mij ook een ietwat wrang gevoel om dit verhaal te zien vanuit het standpunt van de westerlingen. Alsof je een indianenfilm zou maken met John Wayne in de hoofdrol. Na een tijd loopt het nog wel wat los, maar dat is eigenlijk te laat. Niet slecht, maar ook geen blijvertje.

Disney heeft mooie films gemaakt, maar ook vele mindere animatiefilms. Klassiekers misschien, maar uiteindelijk toch altijd dezelfde formule met andere figuren. Toch springen er sommige films uit die ik wel de moeite vond. Het prachtige Bambi waar Disney nog sfeer kon brengen en speelde met mooie kleuren en beweging. Dan het 70's trio Jungle Book/Robin Hood/Aristocats dat voor vlotte muziek zorgde en klassieke albums vertaalde voor een jong publiek. Dan kwamen de triestige 80's eraan met meer avontuur, maar verre van tijdloos. Tot de 90's eraan kwamen. Overweldigende films met grootse scènes en liedjes, maar visueel niet altijd fantastisch. Enkel Beauty & The Beast sprong er voor mij uit. En dan kwam Pixar op de proppen en Disney bracht B-films op de markt als Bolt en Chicken Little.

Met The princess and the frog haalde Disney haar troef van sprookjes weer boven en vertaalde dat naar de 21e eeuw. Niet slecht, maar vooral deze Tangled zit weer op het niveau van een Beauty & the Beast. Opvallend wel is dat Disney deze keer niet alleen naar de kassa heeft gekeken (al zal die nooit weg gezet worden natuurlijk), maar dit keer ook qua humor en vormgeving door heeft dat het publiek van vandaag niet hetzelfde is als dat van tijdens Cinderella of Sleeping Beauty. Rapunzel is qua gedrag zeker een tiener van de 21e eeuw (al zal ze geen i-Pad of Facebook hebben uiteraard).

Ik hou wel van de humor in deze film, die gezien de recensies hier niet iedereen kon bekoren. Geef mij deze vlotte humor en ik ben blij dat de sidekick van dienst geen knaagdier meer is maar een subtiele kameleon. Ook zijn de personages niet helemaal zwart/wit, maar figuren met goeie en slechte kanten. Al blijft het wel een sprookje en zal goed vs kwaad altijd wel aanwezig zijn.

Visueel is dit ook zeer mooi om zien. Lang geleden dat ik (en zeker bij Disney) dergelijk kleurenpalet heb gezien. Kort geleden zag ik nog The Lion King en die mag van mij dergelijke update zeker gebruiken. Verder is het geheel net iets te standaard en mocht het nog gedurfder, maar dit staat zeker bovenaan m'n favoriete Disneyfilms. Dat Disney kiest om deze stijl voorlopig niet meer te gebruiken omdat naar eigen zeggen het jonge publiek dit nu eenmaal niet wil, zegt voor mij al genoeg.

De choreografie van de Duitse Pina Bausch is me niet onbekend. De documentaire Pina over haar (van Wim Wenders) is een mooie ode aan haar. En wie de film Hable con Ella gezien heeft, heeft daarin een dansfragment naar haar hand in gezien.

Dancing dreams is voor haar een project waarbij ze een oud werk opnieuw brengt met jongeren die geen podiumervaring hebben. Niet vanzelfsprekend voor een artiesten die al een hele carrière achter de rug had met wereldfaam. Ze heeft weliswaar hulp bij de repetities, maar ze is er altijd zelf bij met de nodige inzet. Met aandacht voor de jongeren. Goed wetende wat ze wil, duidelijk en strikt in haar opdrachten. Maar ze weet goed met welke dansers ze werkt. Ze probeert er alles uit te halen, maar ziet ook waar het talent zit en hoe ze dat kan stimuleren.

Het eindresultaat is prachtig. Maar het is niet echt Pina zelf die centraal staat of het eindresultaat. Wel de weg ernaar toe. Dat is uiteraard boeiend, maar als film is haar werk zelf nog mooier natuurlijk. Dus het wordt niet meer dan een boeiende documentaire, voor wie in het onderwerp geïnteresseerd is.

Tapas is een Spaanse Any way the wind blows. Een film met kleine gebeurtenissen die groots zijn in het leven van die mensen. Hoe mensen omgaan met grote levensthema's zonder het al te zwaar te maken. Met een vleugje humor en romantiek maar vooral een sfeervullende film die het leven van de gewone mens wil weergeven. Om echt groots te zijn mist het wel de nodige kruiden, daarvoor overdondert het niet echt. Maar het is wel voldoende om je even mee te nemen naar het leven zoals het is. Maar dan op een mooie manier vertelt (en niet het voyeuristische zoals we dat op tv voorgeschoteld krijgen).

Een film over een dirigente die meteen de aandacht trekt, en dat komt vooral door de geweldige Cate Blanchett in de titelrol. Geen idee wat ik moest verwachten, al zat ik op voorhand met bvb Whiplash in mijn hoofd. Een hele andere film met een boeiend veelzijdig personage.

In het begin krijgen we niet alleen interessante gesprekken over muziek (wat ik als muziekmaker/liefhebber wel kan smaken), maar gaat het ook even over de scheiding van artiest en werk, over inspiratie en vooroordelen met als voorbeeld Bach en zijn 20 kinderen. Het lijkt een klein debat in de marge te zijn, maar het is toch een deel van het geheel. Lydia Tár zegt dat artiest en werk gescheiden moeten zijn, maar oordeelt zelf op het uiterlijk bij het aanwerven van een celliste, op basis van haar mooi looks. Lijkt ze soms mensen te selecteren (of net niet) voor bepaalde jobs met criteria die niet met het werk te maken hebben (al is dat minder duidelijk). En vooral als ze later zelf in een storm terecht komt, waar we niet helemaal het fijne van weten, maar waar het oordeel van de persoon ook samenhangt met de positie van het werk. Wat op zich ook niet onlogisch is op het moment dat iemand in een machtspositie zit en blijkt dat er misbruik van zou zijn.

De film bewandeld verschillende thema's, maar zonder zwart/wit te zijn. Het zit in het subtiele dat evengoed consequenties heeft. Het valt vooral op dat de film zeer sterk is in de score door bewust stiltes te laten en muziek niet louter als behang te laten afspelen om de emoties te versterken. Samen met een boeiende cast slaagt regisseur Todd Field, die eerder ook al het beklemmende in Little Children mooi kon verfilmen, er in om een film met relatief veel dialoog toch zeer naturel en boeiend te brengen.

Tarantula is één van de vele monsterfilms in navolging van Them! Maar kan het niveau niet halen van die film. Op zich wel goed gemaakt en beter dan je zou verwachten. Het genre had sowieso veel minder budget dan de grotere films. En kon niet op zulke grote namen rekenen. Maar gelukkig wordt het niet zo knullig. De tarantula zelf is een echt exemplaar. Door het spelen met de beelden is dit een groot monster geworden. Dat maakt het wel levensecht. Helaas ook door dat effect te gebruiken, is de interactie tussen spin en mens minder geslaagd en dat doet toch wel wat aan het resultaat. Dan is een spinnenfilm als Eight Legged Freaks (de ode aan dit soort films) beter geslaagd. Best genieten dus, maar meer ook niet.

Nogal een 'lege' film. Je zit constant te wachten op een beetje actie, maar veel gebeurd er niet. De film is niet echt slecht, maar gewoon vervelend omdat er eigenlijk niest gebeurd... 1.5*

Vanaf 'Hercules' kwam er een einde aan de charmefilms met een sprookje. Vanaf dan waren het blijkbaar stoere helden als Hercules, Mulan en Tarzan. Met vooral aandacht aan de humor (tja, humor) en minder met het avontuurlijke. Enkel Mulan schiet er nog een beetje boven uit. Het is allemaal te voorspelbaar en te proper. En je kan dan wel complimenten geven aan de bewegingen van Tarzan als een surfer in het oerwoud, het is te gemaakt en stoort me zelfs een beetje. Wel leuk is de basis van het verhaal met Tarzan die opgevoed werd door gorilla's. De rest is vrij saai met Tuk en Tantor als een reïncarnatie van Timon en Pumba. En Collins is niet slecht als muzikant, maar hier past het toch echt niet bij. De animatiefilm is duidelijk gemikt op een jonger publiek en niet op de familiefilm.

Tarzan was al niet mijn favoriete Disney met een verhaal waar weinig dynamiek in zat en personages als die dieren tegenwoordig helaas meer opduiken in animatiefilms. Half hyperkinetisch met een humor die voor een andere generatie bedoeld is blijkbaar.

Tarzan & Jane is één van de logische sequels die Disney uitbrengt om de kas te vullen. En zoals verwacht is het verhaal nu helemaal niets meer en ligt de nadruk nog meer op die beesten. Meer humor, minder avontuur en charme. Voor de jonge kijkers zal dit wel werken, maar een familiefilm is het niet.

Leuke avonturenfilm. De film heeft twee gevoelens. Langs de ene kant is de film gedateerd. De olifanten hebben valse oren om Afrikaans te kunnen zijn, en de bluescreens zijn wel erg talrijk. Anderzijds loopt het verhaal wel vlot en acteren de personages voor dat genre vrij behoorlijk. Ook opvallend is de hardheid van de film voor die tijd. Enorm veel actie, doden en ik denk dat Jane met het lendedoekje ook gedurfd was voor die tijd.

Helaas toch wat minder romantisch dan tijdsgenoten als Adventures of Robin Hood. Maar desalnietemin een klassieker. En beter dan de Disneyversie.

Tarzan vs de nazi's. In de oorlogsjaren was er minder budget in de filmwereld, sommige acteurs gingen mee vechten in de oorlog en wat er toch gemaakt werd (vooral in Amerika) had meestal de naklank van de oorlog en het Amerikaanse patriotisme. Dus lieten ze Tarzan tegen de nazi's vechten. Zonder Jane, want Tarzan verhuisde van MGM naar RKO en Jane (Maureen O'Sullivan) had een contract bij MGM. Het is dus toch wat anders dan de oudere Tarzanfilms en dat merk je wel. Het niveau is even hoog en heeft wat weg van een tienerverhaal. Maar met de nazi's en het vele geweld is er toch een donkere schaduw over de film. Ben ook geen fan van Boy, de zoon van Tarzan. De film heeft geen slecht verhaal, al is het weinig verrassend. Niet meteen de beste Tarzanfilm, al hebben de oude Tarzanfilms voor mij vooral een nostalgisch gevoel en vind ik het nooit echt topfilms. Net als bvb tijdsgenoot Lassie een wat gedateerde Amerikaanse held die weliswaar iconisch is, maar dan vooral vanwege de naam en niet de films.

Een aparte acteur. Ik kende hem wel van degenfilms en wist dat hij vroeg stierf en een drankprobleem had. De documentaire laat zoveel meer zien. Slechte dingen als slavenhandel, drugsgebruik, sex met minderjarigen, ... maar ook de mooie dingen natuurlijk. Hij ging naar de Spaanse oorlog, had connecties met Fidel Castro, schreef enkele boeken, ... Dit is Hollywood op zich. En hij werd maar 50 jaar oud.

De documentaire duurt een uur, op zich meer dan genoeg voor dit soort documentaires. Het volgt het standaard traject met videobeelden, foto's, getuigenissen en een verteller. Maar met genoeg materiaal en vlot verteld, is dit best wel interessant.

Er zijn al veel samoerai-films gemaakt, maar de meeste draaien rond een ronin (zonder meester). In The Twilight Samurai volgen we een samoerai in de 19e eeuw enkele jaren voor het begin van een nieuw tijdperk. Het begin doet denken aan de films van Yasujirō Ozu. Qua thema toch, de filmstijl is wel anders.

De film heeft een warme kleur en gaat dieper dan ooit in op de samoerai zelf. Wat dat juist inhoudt en wie zo'n man is met respect voor tradities, verantwoordelijkheid voor zijn gezin, rechtvaardigheid en de liefde voor zijn dierbaren. Iguchi Seibei zoekt een balans om al die gevoelens te verzoenen en zo met zichzelf te kunnen leven. Getraind om te doden, maar enkel doden als het moet.

Het is een warme film (dat is hier al een paar keer gevallen) die de tijd neemt om sfeer te scheppen, maar je meeneemt in het hoofd van Seibei, de samoerai. Het is geen grootse film, maar schittert net in die eenvoud. Complimenten trouwens voor de cinematografie. Je zou niet zeggen dat dit gemaakt is in 2002, en dat bedoel ik als een compliment!

Waar Fast and the Furious (en zijn sequels) het moeten hebben van actie en avontuur, is dit een film die zich nog meer focust op het racen zelf. Een feelgoodfilm die blijkbaar gebaseerd is op een manga-serie. Is me niet bekend en ik kijk dus met een blanco blad als basis.

Gezellige cast trouwens. Jay Chou is de wat stille Takumi die gewoon graag snel rijdt en zich schijnbaar niets aantrekt van dat hele gedoe rond het racen. Hij oogt nog een onwennige tiener in de scènes met Natsuki en is het perfecte evenwicht van de drukkere Itsuki. Verder nog enkele bekende namen te zien zoals Anthony Wong en Edison Chen (net als nog meer acteurs uit Infernal Affairs)

Het verhaal is net iets te weinig verrassend om echt een topfilm te worden. Dit is gewoon entertainment en niet veel meer. Maar soms hoeft dat niet meer te zijn.

Moeilijk om te beoordelen. Het is alsof je 82 minuten naar een schilderij zit te turen. Toch maar 3 sterren voor de mooie beelden en de sfeer...

De film staat nog steeds mooi overeind. De film oogt vooral nogal fris en pittig. Te bedenken dat gelijkaardige films als de Transporter-franchise en de Fast & Furious-franchise pas enkele jaren later werden gemaakt. Taxi is niet de eerste film met auto achtervolgingen, maar deze film is toch wel flitsend. De humor valt nog best mee, het is weer eens iets anders dan we gewoon zijn. Maar het is de actie die het nog goed doet. En dat toch meer dan 20 jaar later met een relatief klein budget.

Austin Powers meets Fast and Furious

Verre van een topfilm, maar wel goed als humoristische familiefilm. De agent die niet kan rijden doet af en toe een lach veroorzaken. Genoeg in elk geval om 2,5 sterren te geven. Gezellig met wat chips, meer moet je er niet van verwachten.

De film mist de frisheid van het eerste deel, maar kent wel de nodige humor dat nog altijd werkt. De focus ligt wat minder op de relatie Daniel en Emilien en dat is wel jammer. Het lukt Besson wel om dezelfde toon te houden met zelfs dezelfde running gags. Het linkt hier wat meer naar Louis de Funès met momenten als het leger er bij komt. Gelukkig zijn de auto scènes nog steeds de moeite.

En 15 jaar voor Furious 7 is het toch maar Taxi 2 dat een auto aan een parachute uit een vliegtuig laat droppen. Je ziet waar de F&F franchise haar inspiratie vandaan haalt!

Het duo Daniel en Émilien staat wat minder centraal of werkt niet helemaal zoals in de vorige films. Hun karakters zijn nu gereduceerd tot de gekende kenmerken van hun personages. Misschien dat de acteurs er toen al geen zin in hadden precies. Maar we krijgen nog wel de nodige entertainment gelukkig. Een ode/parodie aan James Bond met een cameo van Sylvester Stallone. En de taxi in de sneeuw zorgt ook voor aparte scènes. Inhoudelijk merk je wel dat de charme er wat af is in de franchise, er is nog genoeg actie om het leuk te houden. Maar er komt roest op de formule.