Opinions

De Coen Brothers creëren atlijd weer een wereldje met mensen waar een hoek af is, alsof die uit een soort parallel wereld komen. Deze film draait rond 3 kerels die toch wat overgeacteerd worden voorgesteld. Het hoort bij het sfeertje, maar is niet altijd grappig helaas. Ze komen in verschillende situaties terecht die met momenten wel voor de nodige leuke scènes zorgen. Er zit helaas geen echt vooruitzicht naar een climax in en het niveau is wisselend, zodat dit uiteindelijke een goeie komische roadmovie geworden is, maar ook niet de topper die het pretendeert. Al begrijp ik wel dat sommige mensen hier weg van zijn.

Ik hou persoonlijk wel van die gospel/folk/blues/hillbilly soundtrack.

Ik was toch benieuwd naar deze film. Dankzij mijn neef met vrijkaarten ben ik deze gaan zien. Geen idee of ik anders naar de bioscoop zou geweest zijn. Tom Cruise is nu niet bepaald mijn favoriete acteur.

Oblivion heeft ogenschijnlijk de allure van een Prometheus en zelfs een vleugje 2001: a space odyssey of I Robot. Maar uiteindelijk is het gewoon Oblivion. De Apocalyptische wereld ziet er best wel mooi uit, iets wat niet altijd zo evident is. De film kent een mooie opbouw en voor je denkt dat het in clichés vervalt, krijg je een toch wel indrukwekkende verschijning van Morgan Freeman en zorgen de plottwists er voor dat het nog boeiend wordt. Eens de film naar het einde gaat wordt het misschien wat langdradig.

De film heeft vooral als troef dat dit een mooie prent is met een pluim voor de regisseur. Ik heb Tron Legacy nog niet gezien, maar Joseph Kosinski heeft mij bij deze film toch alvast overtuigd. De film weerhoudt zich van een echte topper door het standaard acteerwerk van Cruise(control) en het wegblijven van de verrassende climax op het einde. Maar tot nu toe wel één van de betere films van 2013.

Ook deze film is teleurstellend, maar dat heeft niets te maken met de cast. Die doet het wel goed, maar net als bij de versie met Clooney & co, lijkt de cast zich beter te amuseren dan het publiek. Een heel verhaal over een grote inbraak met flauwe humor en weinig om het lijf. Het plot is even leuk om te zien, maar dat maakt niet veel goed.

De Expendables versie van de charmeurs uit Old Hollywood. De remake is een middelmatige film, maar het origineel is al niet veel beter. Anno 1960 zal het wel meer impact gehad hebben om deze cast samen te brengen. Maar zoveel jaar later schiet daar weinig van over. Het eerste dik half uur is gewoon saai. Er mocht gerust in geknipt worden. Het is hier en daar wel mooi qua setting, maar de spanning blijft uit en de humor is maar pover. Bovendien moeten Dean Martin en Sammy Davis Jr nog snel een liedje brengen. Dat moest niet echt. De enige verfrissing was een cameo van Shirley MacLaine.

Dit is zo'n film waarbij de cast zich beter amuseert dan het publiek. Steven Soderbergh is zo'n regisseur waar je moeilijk een lijn in kan trekken. Geen onbekende naam, maar toch niet één die blijkbaar z'n stempel kan doordrukken. Ocean's eleven is weer iets helemaal anders dan z'n vorige film Traffic.

Eerst het goeie gedeelte. De film straalt duidelijk Las Vegas uit. Veel lichtjes, coole soundtrack, vlotte jongens, veel bling bling... En eens de film loopt komt er wel wat vaart in. Maar dan zijn we ook al bijna uitgepraat. Het ziet er alvast allemaal goed uit, qua inhoud is het minder.De heist zelf is dan wel interessant, de personages zijn dat niet. Allemaal vrij lege hulzen, nogal stramien en de film kan ook niet echt verrassen. De clue van de heist is dan wel opvallend, maar niet voldoende om je na dik anderhalf uur weg te blazen.

De film is leuke entertainment, maar ondanks de cast en het concept ook niet meer dan dat.

Bwa, het is geen slechte film maar eigenlijk wordt het idee uit Ocean's eleven gewoon verder uitgemolken. Nergens echt speciaal en blijkbaar hebben niet alle acteurs er evenveel zin in als in de eerste film. De rode draad is wel goed uitgewerkt, maar er wordt enorm geforceerd in het script om toch maar alle bendeleden van Ocean iets 'leuk' te laten doen. Na 3 films blijven ze steken in hetzelfde en had een beetje originaliteit wel gemogen. Jammer...

De eerste film was al niet echt een hoogvlieger. De cast amuseerde zich beter dan het publiek. Maar toch deels door dat enthousiasme en het spel van de overval die de bende doet, werd dat nog een aangename blockbuster. Deel 2 breit daar op verder, maar zit dit keer met een cast die minder aan elkaar hangt. Iedereen is het wat moe blijkbaar. Soderbergh haalt er nochtans een nieuw blik met extra namen bij: Bruce Willis, Catherine Zeta Jones, Vincent Cassel, Jeroen Krabbé en Robbie Coltrane. Maar allemaal hebben ze al wel beter gespeeld. Door de overkill van personages komt eigenlijk niemand echt uit de verf. En de kleine verhaallijnen die dan wel aan bod komen naast de overval, zijn nogal pover en weinig verrassend. Het wordt toch tijd dat ik de originele Ocean's Eleven uit de 60's zie...

Deze Bondfilm is toch niet goed met haar tijd meegegaan helaas. Aan de boxoffice won Octopussy het van Never Say Never Again dat met Connery hetzelfde jaar uitkwam. Maar die film zit wel beter in mijn geheugen en is zeker geen slechte poging. De makers van Octopussy nemen geen enkel risico. Een Bondfilm volgens het boekje, we krijgen voor de 4e keer in de franchise een nucleaire bom. Het verhaal is nochtans wat serieuzer maar het wordt gemixt met de wat belegen humor die je er bij Roger Moore bij krijgt.

De film loopt niet slecht, je krijgt wat je kan verwachten van een Bondfilm. Maar de clichés over Indië en de flauwe humor (Bond in een apenpak, Bond als clown, ...) zijn eerder gênant dan grappig. En het is ook nergens memorabel. Voor ik de film opnieuw opzette vroeg ik me af wat de hoogtepunten waren van deze film. Dan kom ik al snel uit op Bond in het circus en de dobbelstenen in het casino. De opening is ook niet slecht geef ik toe. Daarna kabbelt het wat verder. Maud Adams is nog wel een goeie Bondgirl, maar de andere personages hebben weinig invulling.

Bij Octopussy zie je dat Roger Moore misschien de fakkel al had moeten doorgeven. Roger Moore was al ouder dan Sean Connery en die was al ettelijke jaren gestopt. Het viel nog meer op bij A View To A Kill, die qua geheel beter is dan Octopussy, maar qua personages voelt als een bejaardenBond.

Een genre dat hot is tegenwoordig, de haunted houses (of toch iets in dat huis). Oculus kan zich gelukkig wel onderscheiden met een eigen verhaal. De film begint dan ook helemaal anders. De personages weten perfect dat de spiegel een donker kantje heeft. Vraag is enkel nog hoe ze dat donkere kantje kunnen vernietigen. Het vervolg is een verloop tussen vroeger en nu, waarin waanbeelden en realiteit zich afwisselen. Als kijker is het vooral een vraag hoe het nu juist in elkaar zit. Die opbouw gaat op zich wel goed, maar de echte climax blijft toch wel weg moet ik zeggen. Een goed gemaakte horror/mysterie, al schiet het niet helemaal uit tussen soortgenoten. Maar zeker geen afrader.

De verfilming van het gekende toneelstuk. Met de opening zit je al helemaal in de sfeer. Technicolor kleuren, pastelkleurige 60s kostuums en een jazz score van Neal Hefti die een tijd samenwerkte met Count Basie. The Odd Couple is een heerlijke komedie waarbij de vertaling van theaterstuk naar film ideaal is. Hier hou ik echt van. Met het sterke spel tussen Walter Matthau en vooral Jack Lemmon, die wat mij betreft hier gerust een acteerprijs voor mocht krijgen. Groots wordt het nooit, maar de humor werkt, de sfeer zit goed en je amuseert je van begin tot einde.

Ik heb het boek gelezen en ontdekte per toeval dat er een verfilming van was. Het boek heeft relatief veel humor. De filmversie is op zich niet slecht, maar heeft helaas enkele gebreken. Dat ik het boek gelezen heb zal mijn oordeel ook geen goed doen. Heb je bij de meeste boekverfilmingen. Anton Yelchin is te licht om de film te dragen. Dat valt minder op, omdat de andere acteurs ook niet bijster opvallen. Addison Timlin brengt wel wat verfrissing in de film. Mocht iets pittiger, maar doet het wel goed.

Verder is de film dicht bij het boek gebleven, zodat er tenminste een verhaal is. Het blijft wat luchtig gelukkig en valt best wel mee. Al zal ik vooral het boek blijven herinneren en minder deze verfilming.

Deze documentaire geeft geen compleet beeld van de ster, maar toont wel heel veel in amper een uur. Een ideale kennismaking dus met de ster die al vanaf de start met mysterie werd omhuld. Ik heb haar biografie in boek liggen, waarin je uiteraard nog meer komt te weten. Maar wie meer wil weten over de vrouw achter Running up that hill, moet zeker deze documentaire bekijken.

Een film dat gelukkig nog kan teren op een sterk en bekend verhaal met de nodige avontuur. Te vergelijken met verhalen als Gullivers travels, Around the world in 40 days of Journey to the center of the eart. Leuk om te zien waar Odysseus nu weer terecht komt en welke avonturen hij zal meemaken. Avontuur van de bovenste plank.

Alleen ligt dit plank niet erg hoog, want acteerwerk is niet echt goed (klein understatement) en ook visueel is dit zeer koud en weinig creatief. De enige keer dat ik echt verrast werd was als de zoon van Odysseus één van die kerels met een speer optilt en een dikke meter van de grond in de muur spiest. Op 173 minuten is dat ook niet echt veel natuurlijk. Net genoeg om niet weg te zappen naar kooptv, maar ook niet echt om naar huis te schrijven. Met dank aan het verhaal, niet aan de filmmakers.

Chris Van den Durpel is geen Urbanus en je merkt het verschil wel met andere Vlaamse komische films als Hector of Koko Flanel. Ludo Cox is dan ook niet gewoon om een film te maken. De man maakte voordien ook de Droomfabriek, maar dat is een hele andere materie. Oesje is een typetje dat een tijd goed werkte in sketches en panels, maar een heel verhaal er rond breien is toch niet zo gemakkelijk. Niet alleen is het verhaal nogal armzalig, maar ook de kwaliteit van de film zelf is niet echt creatief. De vele bekende namen in de film kunnen het niet goedmaken. ik denk dat ik me maar beter ook niet aan Firmin waag...

Even verschieten, omdat ik vooral filmpjes van Tom & Jerry gezien heb uit de jaren '40 en de tekenstijl is toch wel anders hier. De humor valt nog best mee, maar ik mis de charme uit de oude filmpjes. Dan zie je pas hoe goed die waren.

De vos heeft de stem van Mel Blanc en je herkent daar toch wel Bugs Bunny in. Bugs Bunny verscheen een half jaar eerder in 1940 en waarschijnlijk was toen nog niet het idee dat dit karakter één van de bekendste figuren uit de franchise zou worden. De stem van de hond komt van regisseur Tex Avery zelf.

Het verhaal heeft wel iets typisch van Bugs Bunny vs Elmer Fudd, maar die iconen (denk ook aan Wile E. Coyote vs Roardrunner of Tom vs Jerry) zijn wel een pak beter op elkaar ingewerkt. Leuke animatie dus, maar niet iets dat blijft hangen.

Qua verhaal is het niet echt geweldig, al heeft de film toch een origineel uitgangspunt. En met momenten wordt het toch leuk in beeld gebracht. Het doet wat denken aan een serieus afgezwakte versie van videodrome. De grote troef van de film is wel het acteerwerk. Vooral Decleir is weer in vorm, maar Krabbé kan zich nog wel handhaven. Maar de film toont wat gaten en is soms wat mager om te kunnen boeien. Ook de sfeer is wisselend en komt niet altijd goed uit de verf. Het geheel is wel een goeie Nederlandse film die toch de moeite was om te kijken.

Sean Connery is vooral bekend vanwege zijn meer toegankelijke films. De meeste titels zijn blockbusters en bioscoophits. Iets waar hij weliswaar heel goed in is met z'n charismatisch voorkomen. In The Offence komt hij toch wel wat uit die comfortzone en speelt hij een ijzersterke vertolking als agent die psychologisch er onder door gaat als één van de vele zaken de druppel is in een lange reeks van gewelddadige ervaringen. Het is een donkere harde film geworden. Weliswaar wat theatraal en ook al speelt Connery heel goed, zal deze film nooit een groot publiek trekken. Hoeft ook niet altijd natuurlijk. Al had ik toch gehoopt dat met een man als Lumet aan het stuur, hier meer uit kon gehaald worden. En zonder Connery was dit helemaal in de vergeethoek geraakt.

Van de wat zwaardere Tokyo Twilight nu tijd voor deze Good Morning, één van de meer luchtige films van Ozu. Ook hier schittert de cineast in de eenvoud en de rust die hij uitstraalt met zijn warme beelden. Het verhaal van enkele kinderen die graag televisie zien, maar thuis zijn ze daar geen voorstander van. Waarop ze dan maar zwijgen om hun zin te krijgen. Dat kleine gegeven wordt ook gaandeweg vermengd met andere verhaallijnen. Een leuk en vrolijk verhaal. Minder aangrijpend dan andere films van Ozu, maar wel helemaal in zijn gekende stijl.

Eigenlijk geen slechte film. De grote loop doet me denken aan het latere How the west was won. Deze film is op zich nergens verrassend, maar geeft wel wat je van een western verwacht. Qua entertainementgehalte zit dit best wel goed. Geen topprestaties, maar Cagney amuseert zich wel en wordt zeker niet opzij gespeeld door Bogart. Een rare rol trouwens voor hem, al heeft het wel iets. Dit heeft wel wat humor in zich, en is in z'n geheel een echte Hollywoodfilm die veel mensen tegenwoordig wel wat zal afschrikken. Het vlotte tempo houdt de aandacht er wel bij en zorgt dat je niet verveelt geraakt.

Een mooi drama over afscheid nemen. In de brede zin van het woord. Al ligt de focus natuurlijk op het afscheid van een overledene. Daigo is een jongeman zonder echt zicht op een toekomst. Zijn toekomst was de cello, dat hij al als kind speelde. Als het orkest waar hij speelt stopt, gaat hij terug naar dat verleden in het ouderlijke huis. Hij vind wel een job, maar dat is met de nodige vooroordelen. Al zal die job hem net een nieuwe toekomst geven en het verleden kunnen afsluiten. Blijkbaar niet alleen voor hem, als de mensen rondom hem een ritueel meevolgen, zie je ze ook bijdraaien. Mooi gefilmd.

De kracht van de film zijn de rituelen, waar de dialoog even rust neemt en beeld het overneemt. Echt overdonderen doet het nooit en de muziek is wel mooi al ligt dat er toch wel iets te dik op met momenten. De film blijft niet helemaal hangen. Op zich geen wonder dat de film wat meer toegankelijk is en zo mainstream aandacht trok bij de Oscars. Gewoon een mooie film.

Het eerste deel viel nog best mee. Een pover verhaal, al kan dat geen kwaad in dit genre, waar nog genoeg in zat om sfeer op te bouwen en ietwat een verhaal af te ronden met de verplichte opening op een sequel om daarna de kassa te doen draaien. In dit 2e deel zit er nog minder in het verhaal en is het vooral weinig samenhangend en helemaal geen sfeer meer. Jammer van zo'n cast die gewoon verspild wordt. Hier en daar nog een klein lichtpuntje, maar dat kan de film niet goed maken helaas. Bovendien wordt het verhaal zelfs niet afgerond met mogelijkheid tot een 3e deel, maar vrij kortaf afgebroken. Alsof ze al bezig zijn met het afrekenen en de dollartekens van deel 3 voor dit achter de rug was.

De film had een interessant plot en met de aanwezigheid van Charlize Theron en Matthias Schoenaerts (wiens carrière maar blijft groeien) moest ik de film toch wel zien. Op zich niet veel bijzonder met good guys, bad guys en een wat voorspelbaar plot. Maar kom, als blockbuster is dit wel genieten. Heerlijke popcornfilm die net boven het gemiddelde stijgt door een leuke cast en genoeg actie. Meer hoef je er niet van te verwachten, revolutionair of speciaal wordt het nergens. Ik sta al klaar voor de sequel.

Een filmpje met de nodige charme. Tom & Jerry zijn elkaars vijanden, maar als een 3e partij zich komt moeien, spannen ze toch maar weer samen. Qua verhaal niet veel bijzonder en de nieuwe kat is hierna al lang vergeten. In tegenstelling tot andere randfiguren die wel eens opduiken in de Tom & Jerry animaties.

Nog eens opnieuw bekeken met een nieuwe blik. Oldboy is een ruwe film met iets meer dan enkel wraak. Het is meer een Griekse tragedie geworden. Een cultfilm dat een bepaald publiek wel zal aantrekken (ik kan wel inkomen waarom) maar niet het grote publiek zal bereiken. Niet dat dit onbekend is natuurlijk. Mooi is de film niet, maar die ruwe stijl hoort er wel wat bij. Al is de film wel wat lang voor wat het wil vertellen en komt er al wat sleur in na een tijd. Min-sik Choi is best wel goed in de hoofddrol, de rest valt nog mee. Muziek is wel de moeite. Door het ruwe karakter en de lange tijdsduur is dit eerder een film die ik wel kan waarderen dan er echt van genieten.

Langs de ene kant is het wel leuk om het oude 'sprookje' van Oliver Twist in een modern kleedje te zien. Modern... ondertussen is het ook al weer verjaard. Disney bereid zich blijkbaar voor op de nieuwe generatie Disneyfilms. Na de meer verhalende animatiefilms gaan ze weer de muzikale toer op. Experimenterend naar de toekomst met het verleden in het achterhoofd (The Rescuers, 101 Dalmatiers, Aristocats, Lady & The Tramp, ...) Daardoor heb je weer een herkenbare Disneyfilm, maar als eindresultaat toch maar een rommeltje. De muziek is vrij triestig. Ik hou niet echt van deze flepse 80's pop zonder ziel. Het verhaal is ook niet echt sfeervol en wordt nooit echt boeiend. Niet slecht, maar gewoon niet interessant genoeg.

Oliver Twist is een mooi verhaal en ik was dan ook benieuwd wat Lean ermee zou aanvangen. Opvallend dat veel verfilmingen dicht bij het boek blijven, veel boekverfilmingen durven wel eens af te wijken. Maar ook Lean gaat dicht bij Dickens en is zelfs trouw aan de originele tekeningen, al was Carol Reed dat ook wel. De film opent mooi met het stormweer waar de moeder van Oliver door gaat. De film kent de nodige drama en wordt vrij goed geacteerd. Lean maakt er een sterke film van, al gaat mijn voorkeur eerder naar de versie van Carol Reed die veel meer uit het verhaal haalt. Maar ondanks sterke verfilmingen van Carol Reed en Roman Polanski blijft ook de versie van Lean één die je gezien moet hebben en die niet mag vergeten worden.

Knap dat Polanski met een bestaand verhaal en een hoop verfilmingen voor hem, toch z'n stempel zo kan doordrukken in de z'n versie ervan. De Lean-versie heb ik nog niet gezien, maar ik kan m'n nog wel vaag een tv-film van het verhaal herinneren en natuurlijk het onderschatte Oliver! van Carol Reed. Je zit natuurlijk minder met het verrassingseffect als je andere verfilmingen al hebt gezien, maar toch zorgt Polanski voor de nodige spanning.

Ook mooi is de weergave van het Victoriaanse Londen met de geweldige kleuren. Lijkt wel een tekening van Anton Pieck (cfr de Efteling) en enkele rollen worden zeer fijn ingevuld. Niet lang geleden heb ik Schindler's List gezien met Kingsley. Als je hem hier ziet in de rol van Fagin komt eens te meer naar voren hoe sterk hij wel is als acteur. Ok, het kan als een typetje overkomen, maar dat is gewoon omdat hij trouw moet blijven aan de figuur uit het bekende verhaal. Veel bewegingsruimte heb je dan niet in tegenstelling tot andere filmkarakters.

Het 'mindere' van deze film is dat Polanski misschien teveel trouw is gebleven aan het originele verhaal. Daardoor versmacht het verhaal soms tussen z'n eigen grenzen. Een beetje meer ademruimte voor de acteurs had wel gemogen. Origineel is het ook niet echt. Het is een zeer mooi Polanski-werk hier dat echt wel te genieten valt, maar de spanning is nu eenmaal minder met een bestaand verhaal dat je al zo goed kent. Ligt niet aan de film, maar aan de vele voorgangers.

Charles Dickens schreef dit verhaal in 1838 als protest tegen de Victoriaanse tijd. Een periode van kinderarbeid, honger, armoede en dat tussen een rijkere bourgeoisie met rijkelijke maaltijden en veel luxe. Oliver! is de verfilming van een Broadway musical en dat merk je wel aan deze film. Broadway is geen film en het is dan ook niet evident om de vertaling te maken van het podium naar het grote doek. Dat het kan werken zie je wel in verfilmingen van bvb Fiddler on the roof en West Side Story.

Oliver Twist zelf is een vrij onopvallend figuur, een vrij onschuldig figuur. Mark Lester werd gekozen uit tal van jongeren, maar mist eigenaardig genoeg het musicaltalent. Gelukkig is gekozen voor een zangstem die zijn delen dubde: Kathe Green. Aangezien Oliver Twist een zeer jong persoon is met een fijne stem, komt de vrouwelijke zangstem zeker niet raar over. De acteur van Artful Dodger komt wel uit de originele musical en dat merk je wel. Ook zeer belangrijk is de figuratie, waardoor zang en vooral de prachtig gechoreografeerde dansen volop tot hun recht komen. Iets waar veel musicalverfilmingen wel eens de bal misslaan. Sommige nummers in de film hadden enkele dagen tot soms zelfs 2 weken tijd nodig om opgenomen te worden. Je hebt tegenwoordig zelfs films die in z'n geheel maar enkele weken opnametijd nodig hebben.

Carol Reed neemt z'n tijd en heeft duidelijk oog voor detail. Niet alleen de choreografieën zijn mooi opgebouwd, ook de hele setting is mooi. Zelden lukt het filmmakers om de Victoriaanse tijd op een sfeervolle manier neer te zetten. Dit is een waar sprookje, waar je soms zelfs Anton Pieck in kan herkennen. Kostumering, decor, taalgebruik, ... Je waant je weer even terug in het begin van de 19e eeuw in Londen.

De film schrikt duidelijk veel mensen af, denkelijk omdat de dosis Broadway vrij groot is hier. De muziek is niet functioneel en het geheel lijkt soms wat theatraal, maar voor liefhebbers van Broadway is dit echt een droom. Een ware musical in een filmjas gestoken. Ik dacht altijd dat dit louter een jeugdherinnering zou zijn, maar ook nu nog kan ik absoluut genieten van dit pareltje. Jammer dat het genre niet echt in de smaak valt op deze site.

De helaasheid der dingen, maar dan nog ruwer... Het leven van een achterbuurt in Mexico met jongeren zonder toekomst in armoede. De kansen zijn er pover en ook die kunnen niet opwegen tegen de druk van armoede, angst, boosheid, hopeloosheid. Luis Buñuel neemt je als kijker mee in een wereld zonder lichtpunt, zonder alles te romantiseren. Met enkele straatjongeren als acteurs, helaas de rol van hun leven. Het geheel heeft wat van haar glans verloren met de jaren, maar het verhaal staat er nog wel. En in veel buurten is er na al die jaren nog niets veranderd.