Opinions

Het verhaal van 2 pubers en een jonge vrouw die worstelt met haar relatie. Het is te simpel om deze film enkel tot deze zin te reduceren. De drie figuren hebben elk hun motief om er met z'n drieën op uit te trekken. Al snel volgt er een vertrouwensband en als ze tegenover elkaar hun persoonlijke verhalen op tafel gooien, verandert dat niet alleen hun houding tegenover elkaar, maar ook hun eigen persoonlijkheid. Op het einde vallen de stukjes in elkaar en begrijpen we als kijker des te meer (vooral bij Luisa) waarom alles zo gelopen is. Het verhaal is meer dan een Mexicaanse 'Het werd zomer'.

Alfonso Cuarón is een regisseur die misschien niet direct bij de grootste in het vak genoemd zal worden, maar anderzijds toch steeds maar mooie sfeervolle pareltjes aflevert. Y tu mama tambien is een zeer sfeervolle film en Cuarón slaagt erin om de 3 figuren centraal te zetten zonder storende bijfiguren. Om de juiste momenten muziek en een pracht van een roadmovie met het zonnetje erop. Een trip door het leven waarvan we even getuige mogen zijn.

Een animatie naar de gelijknamige stripreeks die al begon in 1969. Een jonge indiaan met zijn mustang Kleine Bliksem. Veel avontuur en best wel een leuke strip. Het is al even geleden dat ik nog zo'n strip van Yakari had gelezen. Maar de animatie neemt je weer helemaal mee. Een mooie animatie die trouw blijft aan de strips en toegankelijk is voor kinderen. Ik lees ergens dat het niet veel bijbrengt bij de animatiereeks, maar als je die niet gezien hebt heb je daar geen last van natuurlijk.

Na 12 jaar komen Chan en Hung nog een keer samen. Maar Hung blijft precies wat hangen in de jaren '80. Chan had op dat moment films als Drunken Master II en Rumble in the Bronx achter de rug en de deuren naar Amerika gingen wat verder open. Mr. Nice Guy is zijn eerste film in (bijna helemaal) Engels. Hung liet na deze film lange tijd het regisseren voor wat het is en hield zich vooral met het regisseren van actiescènes in bvb de Ip Man reeks.

Het script is simple en we krijgen cheesy figuren die bij het genre horen, maar toch wat veel de aandacht zoeken. Je merkt dat de film het evenwicht probeert te vinden tussen de humor van Hung en de gevechten van Chan. Tussendoor moet hij nog zien om wat Engels te praten. Het resultaat is een mindere film die soms wat chaotisch wordt, maar toch enkele leuke scènes oplevert waar de liefhebbers van zullen genieten. Het volgende jaar volgt hij de twee sporen van humor en martial arts verder in de twee gekende films Who am I (Chan op topniveau in een echte actiefilm met de nodige stunts) en Rush Hour (het eerder commerciële parcours met meer focus op humor voor de Amerikaanse markt).

Ik ben niet bekend met de tv-reeks, dus is zowel het concept als de karakters totaal nieuw voor mij. Het begin is wel slikken. De film oogt als een kruising tussen Megamindy en Power Rangers. Gaandeweg komt de humor wel naar boven en lukt het Miike om de kijker voldoende te verbluffen. Ik las hier dat er veel WTF-momenten waren. Dit is gewoon een WTF-film. Zoals we dat van Miike gewoon zijn natuurlijk.

Hoger kan ik de film wel niet scoren, het is iets te Megamindy zullen we maar zeggen om er ten volle van te genieten. En het duurt ook even voor het niveau gehaald wordt. Al zal dit misschien wel bij een herkijkbeurt beter meevallen.

Chinese Shakespeare, een drama aan het keizerlijke hof. De film is een poëtisch sprookje dat de tijd neemt om sfeer te scheppen. Maar het is op de eerste plaats visueel een absoluut pareltje. Op alle vlakken trouwens. Prachtige decors die tot op de millimeter aangekleed zijn, kostumering om van te snoepen, lichtinval dat op de juiste plekken weet te komen of net passend wegblijft en warme kleuren zonder te overdrijven. Daarin zie je prachtige shots vanuit verschillende posities. Choreografie als een topballet tussen dans en martial arts.

Het verhaal mocht net iets meer zijn, maar zelfs dan wordt alles visueel goed gemaakt. Een schilderij waar de wind dik twee uur door waait. Adembenemend om te zien.

Vrij slechte film met slechte humor. Het probleem bij deze film (en bij andere gelijkaardige komedies) is dat de grappen niet echt flitsen en ofwel veel te lang worden gerokken alsof men zeker wil zijn dat ook domme blondjes zoiets hebben van 'ah ja, nu heb ik hem'. Ofwel wordt de grap een paar keer herhaalt (moto eens grappig, altijd grappig). Weinig inhoud voor de rest, saai dialogen en verder gewoon een lege doos. Misschien voor liefhebbers van dit genre, maar zeker niet voor mij.

De eerste Golden Globe voor Gregory Peck, die met deze rol ook al een 2e Oscarnominatie verdiende. Al is de rol nu niet zo memorabel als de prijzenkast doet uitschijnen. Het past wel in de tijdsgeest, vlak na de oorlog. De film werd in totaal mooi 8 x genomineerd voor een Oscar met 3 beeldjes als resultaat. Naast een jongerenprijs voor het jongetje Jody, waren de prijzen vooral voor het visuele gedeelte. The Yearling is dan wel een mierzoete Disney-achtige familiefilm (maar dan van MGM), visueel is het - zeker voor die tijd - wel de moeite. Maar verder is het eerder een tienerfilm voor tieners uit begin vorige eeuw. Vrij gedateerd helaas, al heeft de film af en toe haar charme. Vooral confroterend is de relatie tussen moeder en zoon in een tijd van veel kindersterfte, dat duidelijk een mens tekent. Ook al hoorde de dood toen nog meer tot het dagelijks leven jammer genoeg... Al bij al viel het nog mee, al is 2 uur film wel wat overdreven.

Het verhaal is een onderwerp dat vooral tieners zal aanspreken: iemand die graag danst, naar een Amerikaanse grootstad trekt en droomt van de ultieme carrière. Films als dit hebben we al meer en beter gezien. Denk maar aan Save the last dance, Coyote Ugly, Step up, Raise your voice, Honey, ...

Deze film mist inhoud en wil mikken op dramatiek wat totaal niet lukt. Yellow is dan ook geschreven voor jonge kijkers maar de producers mikken met de erotische paaldansscenes naar een ouder publiek. Zo weet de film zelf niet waar het eigenlijk staat en gaat alles verloren.

Dergelijke films moeten ofwel dieper ingaan op het dramatische en de uitdieping van de personages, ofwel moet het gebruik maken van sterke muziek en een lichte dosis humor om er een aangename film van te maken.

Zeker geen aanrader en gerust over te slaan.

Aparte film die moeilijk te beoordelen is. Ik hou het in het midden omdat de minpunten en de pluspunten elkaar in evenwicht houden. Minpunten is de slechte kwaliteit van de animatie, het ontbreken van een echt verhaal (kijkt meer als een lange videoclip), en jammer dat het niet de echte Beatles stemmen zijn. Deze stemacteurs zijn ook niet bepaald sterk. Pluspunten zijn de humor, de fantasie, de nummers van The Beatles en het einde met de echte Beatles die er toch nog bijgemonteerd werden. Bij nader inzien toch iets hoger dan het midden: 3*

Jim Carrey is zo'n acteur die met z'n acteerprestaties op het randje zit. Meestal wel leuk, maar af en toe er gewoon over en richting irritante. Hier valt de man gelukkig nog mee, al wordt hij op den duur wel een parodie van zichzelf. Het blijft flauwe humor natuurlijk. Yes Man is gelukkig een verhaal dat voor humoristische grappen zorgt, maar bijzonder is het ook weer niet. Het geheel is een rode draad van dolkomische situaties waarbij het leuk is om een ander te zien afgaan. Dat zorgt voor een aangename komedie, meer niet.

Een heerlijke komedie waar ik als muziekliefhebber wel van kan genieten. Het idee wat er zou gebeuren als The Beatles geen bekende band waren. Het zorgt voor een reeks gebeurtenissen die toch minstens voor de nodige glimlach zorgen. Himesh Patel draagt de film zonder probleem. En ik word bij elke film meer en meer fan van Lily James. Ze ontbreekt voorlopig dan misschien die ene grote toprol, maar ze maakt wel elke film beter. Zij past als gegoten in elke film waarin ze speelt en ook hier zorgt ze voor dat mooie extra.

Nog eens bekeken en zeker geen spijt van. Het vergelijk met Ip Man is snel gemaakt natuurlijk, het gaat over dezelfde legendarische man. Terwijl die film (en sequels) vooral focussen op zijn levensloop en er één van de betere biopics van maakt (inclusief de boeiende gevechten), probeert The Grandmaster eerder de essentie van zijn kunst weer te geven. Wat minder aan bod komt qua verhaal wordt eens te meer goedgemaakt met prachtige beelden en heerlijke choreografieën. Een poëtische film die van de kern van de vechtsport laten zien. Het is meer dan elkaar aframmelen tot er eentje overblijft. The grandmaster blijft een meesterwerk.

De prijs van de vrijheid. Een romantisch verhaal met de studentenprotesten op het Tiananmen Plein op de achtergrond. Die gebeurtenissen geven vooral de tijdsgeest mee, maar zorgen ook voor spanning in een relatie die al turbulent is. Yu Hong en de andere studenten maken meer en meer kennis met vrijheid, met popcultuur en zijn bewuster bezig met sex, cultuur en politiek. Dat botst met het communisme en zorgt voor veel spanningen. Maar ook de relatie van Yu Hong met Zhou Wei is niet evident. De passie en de lust zijn er wel, maar op vlak van emoties wil het blijkbaar niet lukken. Zhou Wei vlucht van die spanning, zowel wat de relatie betreft met Yu Hong als de gebeurtenissen in China.

Ze worden jaren lang nog enigszins tot elkaar aangetrokken, en het is mooi gedaan hoe tragisch het dan is als ze elkaar terug tegenkomen. Buiten de dromen en de lust is er ook na vele jaren niets aanwezig. Dat wordt nu veel duidelijker en kan een afsluiter zijn voor een gedoemde relatie.

Boeiende personages en heerlijke muziek. Het mocht iets ingekort worden, maar is zeker ook niet saai.

Mijn 6e Zhang en ook al wisselt het soms in kwaliteit, zitten zijn films altijd in een betere waardering. Ook hier komt Zhang 2 jaar na het wat meer toegankelijk The Great Wall opnieuw creatief uit de hoek met een visueel pareltje.

De start was wat afwachten. Visueel was het alvast boeiend met heerlijke kleuren en een spel van schaduwen en licht. Maar qua verhaal leek het toch wel niet bijzonder en weinig boeiend. Ik vreesde dat dit een mooie maar lege doos zou worden. Gelukkig trekt de film zich snel op het goede spoor met een typisch verhaaltje dat je van Zhang gewoon bent. Maar het is wel zeer mooi ingepakt. Poëtisch en sierlijk, maar evengoed semi-minimalistisch en hard.

Zeer van genoten, ook al sprong het er nergens helemaal bovenuit. Maar wel een mooie film in de lijn van de betere Zhang-films.

Je moet het aangeven, John Woo kan goeie actie meegeven. Harde actie dan toch met wapens en vooral blijven schieten. Met een naam als Yun-Fat Chow had ik iets meer martial arts verwacht. Maar de actiescènes waarin de ene kogel de andere omver schiet, zijn best wel te genieten. In deze A better tomorrow krijg je het begin van de gekende formule van John Woo te zien, die hier nog niet helemaal op punt staat. De tussenstukken duren soms wat te lang en ik mis die extra humor en choreografische gevechten die films als die van Jackie Chan of Jet Li zo goed maken. Maar het is zeker niet slecht, en ik ben benieuwd of Woo geleerd heeft in de sequel.

De film gaat op hetzelfde elan verder als z'n voorganger. En dat is helaas niet altijd even goed. Het duurt even voor het echt boeiend wordt en je merkt wel dat de film verouderd is. Als we een uur verder zijn komt de sfeer pas goed. Woo laat dan zien dat hij best wel sterk is in dit genre. Ik kijk toch nog uit naar het 3e deel. Sequels zijn altijd een pak minder, maar misschien dat Woo ondertussen wel de nodige ervaring heeft opgedaan.

Ik had ooit gezegd dat de film nog zou groeien en bij een nieuwe kijkbeurt is dat ook. Qua verhaal is dit niet echt veel, Hero moet het hebben van de mooie beelden. Als je daarvoor in bent, kan je best wel genieten van de film. Hero is een stuk poézie geworden, een levend schilderij. Maar ook uit de acteurs wordt duidelijk alles gehaald. Jammer dat Donnie Yen's scènes wat beperkt bleven. Verder is dit genieten.

Herbekeken en toch zeer goed meegevallen. Deze film is een mix tussen perfect uitgewerkte martial arts en een drama. In een periode van oorlog tussen China en Japan blijven zaken als eer toch nog overeind. Dingen die meehelpen aan het morele verzet tegen de bezetting. En dat werd toch wel goed uitgewerkt hier. Versterkt door de geweldige soundtrack en het camerawerk leef je zowel mee met de actie als met het drama. Donnie Yen is als gegoten in deze rol die bij namen als Jet Li bvb niet zou passen. Maar Donnie Yen is de rustheid zelf die alles geeft voor Wing Chun die in zijn ogen meer een manier van leven is dan louter een gevechtsport. Enkel de liefde voor z'n gezin kan hem daar van weerhouden. Als het puur om de sport zou gaan (het les geven en zo) is hij niet zo enthousiast. Als hij het zelf moet doen wel natuurlijk. Als er eer aan te pas komt komt hij pas helemaal los. De gevechten tegen de Japanners zijn dan ook zeer passioneel. Prachtig om zien!

Net als bij deel 1 heb ik best genoten van deze film. Nadat ik blij verrast was met ip man 1, wou ik toch snel het vervolg bekijken. Ook al blijkt dit deel grotendeels hetzelfde te zijn qua opzet. Dat is het ook, maar ik vond deel 1 al goed. Accenten liggen iets anders, verhaallijn praktisch hetzelfde. Chinese vijand die bijdraait en de Japanners zijn vervangen door Engelsen. Het verplichte einde met Bruce Lee was niet echt nodig, maar een must voor de fans zeker? Enkele mooie gevechten trouwens, zoals op die tafel tussen de andere meesters en in de vismijn tussen die bende.

Donnie Yen straalt voldoende charisma uit om de film te kunnen dragen. Doet me toch verlangen naar meer films met hem. De Engelsen zijn zoals al meer gezegd hier, vrij slecht. Al kon ik wel Darren Shahlavi nog wel appreciëren. Die man straalt wel veel kracht uit.

Kort gezegd zal deze film wel in de smaak vallen voor wie deel 1 goed vindt. Anders kan je er beter niet aan beginnen.

Ip Man is een sterke franchise geworden rond de bekende man. Het is toch wel een troef als de regisseur en de hoofdrolspeler de drie films meegaan. Donnie Yen blijft geschikt als Ip Man. Als ik me niet vergis had hij nog les gehad van Ip Man's zoon. Ik had wel het gevoel dat de verhalen verteld waren na het vorige gedeelte. In dit derde deel is er een pak minder samenhang en opbouw dan in de vorige delen. Gelukkig wordt er nog wel gefocust op Ip Man zelf en zijn de gevechten weer spectaculair. Wat Mike Tyson hier dan weer komt doen is mij een raadsel. Niet dat hij groots moet acteren om als vechtersbaas op te treden, maar dit is echt wel houterig.

Ip Man 3 voelt als The Godfather 3. De lat ligt hoog na 2 sterke delen en het is moeilijk om de meesterlijke sfeer nog weer te geven. Maar ook hier is het 3e deel ook weer niet slecht en is het best genieten.

Dennis To is geen Donnie Yen, maar hij kan zich nog wel wat redden. De film heeft een wat meer voorspelbaar verhaal en komt minder episch over dan z'n 2 voorgangers (of opvolgers zoals je het wil zien). De gelijkenis tussen Dennis en Donnie is wel groot genoeg voor de geloofwaardigheid van het personage. Ik volg Onderhond dat de aanwezigheid van Yuen Biao en Sammo Hung de film omhoog tillen. Biao had ik trouwens eerst verward met Anthony Wong.

De film doet me in elk geval aansporen om de andere 2 Ip Man films nog eens opnieuw te bekijken. Het viel me op dat Louis Fan ook in de andere films meespeelde, al was het als een ander personage. Misschien wat verwarrend, maar toch blij dat hij er terug in zit.

Oordeel van de film is dat dit best wel entertaint, maar niet de epische uitstraling heeft van de andere Ip Man films. En dat ligt niet alleen aan de sowieso betere vertolking van Donnie Yen.

Blijkbaar de spinoff van Tusk (2014) die ik nog moet zien, met deels dezelfde cast. In Yoga Hosers is de cast al voor een deel 2 families met Kevin Smiths dochter Harley Quinn Smith en zijn vrouw Jennifer Schwalbach, naast Lily-Rose Depp met haar beide ouders Johnny Depp en Vanessa Paradis. Harley Quinn en Lily-Rose zijn dan nog eens hele goeie vriendinnen blijkbaar. Dat speelt toch wel wat mee, want de chemie tussen de spelers zit wel goed. Ze hebben er gelukkig ook wel zin in.

De film zelf is op zich niet zo bijzonder, maar de gezellige cast en de geweldige humor maken veel goed. Het is ook echt allemaal over de top, wat het lekker fout maakt. Zeker het eerste deel is de moeite, regelmatig moeten lachen. Gaandeweg komt het kwaad in beeld en wordt het wat minder. De 'slechte' figuren zijn niet zo grappig en het moet (hoe absurd ook) ietwat een verhaaltje volgen. Het is net dat onverwachte fragmentarische dat zo leuk maakt.

Beetje een cultkomedie dat niet veel mensen zal plezieren. Maar ik ga nu zeker Tusk zien als dit wat in de lijn ligt van deze Yoga Hosers.

Niet dat ik een grote fan ben van Kurosawa, maar hij heeft toch enkele mooie films gemaakt. Ik las hier al verschillende keren de teleurstelling dat het een mindere film is dan andere grote titels van hem. En ik volg die meningen dit keer wel. Yojimbo mag dan wel een inspiratie zijn voor oa Sergio Leone die dit duidelijk een pak verbeterd heeft in zijn versie A fistful of dollars. Yojimbo begint wel goed en kan wat sfeer neerzetten. Hier zie je goed de link met Leone. Maar gaandeweg zie je goed dat de film gedateerd is en veel te lang duurt voor wat het te bieden heeft. Jammer als je weet wat Kurosawa hiernaast wel gemaakt heeft. Toch nog complimenten voor Toshirô Mifune die het gezien de film er zeer goed van afbracht.

Een vooroorlogse acteerstijl, toch nog een verschil met de oude Hollywood van jaren '40 en '50. Ook al werd die evengoed ingehaald door de method acting. Maar onder vleugels van Frank Capra en een deftig script (het origineel theaterstuk won een Pulitzer Prize) en talentrijke acteurs, wordt dit een heerlijke film. Zeer eenvoudig met een wat moraliserende rode draad. Maar ik heb regelmatig goed moeten lachen en dit is echt een film die zo'n goed gevoel achterlaat. Komedie op een oprechte manier.

De eerste samenwerking tussen James Stewart en Frank Capra en de film die van Stewart een ster maakte. Opvallend hoe hij op korte tijd gegroeid is in zijn acteerwerk. Op een paar jaar tijd maakte hij enkele klassiekers tot hij mee vocht in de oorlog en daarna als een andere man zich terug met succes gooide op het acteren.

De laatste keer dat we Lionel Barrymore nog wat in beweging zien voor hij voorgoed aan een (rol)stoel vast zat. De krukken waren er voor zijn gezondheid, niet zo zeer voor het verhaal. Jean Arthur is niet slecht, maar toch bijzonder ook Ann Miller als haar zus. De actrice was nog maar 15 jaar, al was ze duidelijk groter dan Jean Arthur. De actrice eindigde haar carrière in Mulholland Drive.

Een theatrale film met een oude acteerstijl, maar de puzzel zit goed zodat het echt wel genieten is. Capra is duidelijk meester in het genre en zet een film neer die je een goed gevoel achterlaat.

You only live twice, een film die bij mij een dubbel gevoel achterlaat. Enerzijds oogt de film heel mooi, Japan is weer eens iets anders dan de vorige Bondfilms en vooral Blofeld is door Pleasance zeer goed neergezet. Toch enige opmerkingen wat deze film betreft.

We spreken met YOLT in een periode dat Connery er al totaal geen zin in had. Terence Young, die de regie van enkele vorige Bondfilms voor zich nam was er ook niet bij en scriptschrijver Maibaum had andere verplichtingen en de producers lagen in ruzie. De inmenging van Fleming was ook zo goed als niks. Bij de eerste films leefde hij nog en bij Thunderball schreef hij zelf mee aan het script. Maar tijdens deze film was de man helaas al gestorven. Alles lag dus in de handen van Broccoli en Saltzman die een nieuwe regisseur en scriptschrijver zochten en met een ontevreden Connery zaten. Dat merk je ook aan de film. Het verhaal heeft maar enkele gelijkenissen met het boek, de rest komt voor groot deel van scriptschrijver Roald Dahl, toen nog een opkomende schrijver. Dahl kreeg echter de opdracht om te werken volgens een bepaalde formule met gadgets, 3 bondgirls en aan Bond zelf mocht hij niet te veel veranderen. Moeilijk om tussen al dat kluwen nog een verhaal te schrijven, waarin per se alle zaken moeten passen. Waar dat bij de vorige films nog werd gedaan door Fleming zelf aan de zijde, was Bond hier nog meer een formule geworden.

Het acteerwerk is dan ook niet erg goed. Connery heeft er geen zin in en dat merk je op het scherm. Gelukkig (of net ongelukkig) heeft hij weinig tijd om dat te laten blijken, omdat de actie in een vaart verloopt en ook de aandacht wordt getrokken naar het decor en de special effects. Die zijn trouwens wel de moeite, zeker voor die tijd. Er werd dan ook serieus wat budget aan besteed. Het decor kreeg evenveel geld als de totale film Dr. No gekost had: 1 miljoen dollar.

Wat de andere personages betreft: de bondgirls zijn meer dan anders decor. Ook de vijanden zijn niet echt indrukwekkend. Enkel Blofeld valt vrij goed mee, al had men er meer mee kunnen doen. Nog positief is zoals ik al zei de vaart in deze film. Men heeft geleerd uit de trage onderwaterscènes van Thunderball en de actie is wel beter hier. En ook de trouwscène is origineel voor een Bondfilm. De ruimteopnamen zijn mooi weergegeven. Ze lijken nu wat amateuristische en kartonachtig, maar voor die tijd zeer revolutionair. Anno 1967 was de mens nog niet op de maan geweest en films als 2001 a space oddessy moesten nog volgen.

Negatief is Connery die hier wat afwezig is. Jammer, omdat hij best past in de rol van 007, maar hier duidelijk niet veel zin in heeft en ook niet veel aan bod komt. De aandacht gaat te veel naar de special effects en de talrijke gadgets. De opmars van de gadgets vinden velen misschien wel leuk, maar maken imo de spion helemaal ongeloofwaardig en nemen te veel de vaart uit het verhaal. Nog helemaal over top zijn Nellie en het idee van de helicopterintervensie door Tanaka.

De film is dus wel leuk om te zien, al is het inhoudelijk zeker geen film waarbij je moet nadenken. Een mindere film uit de reeks, die jammer genoeg een nieuw tijdperk doet brengen waarbij er meer aandacht is naar de verpakking (vaste formule) dan naar inhoud (acteerwerk en verhaal).

De film werd 'Taxi Driver for the age of Uber' genoemd, al zie ik meer vergelijkingen met The Equalizer. Niet de eerste en ook niet de laatste wraakfilm. Maar Joaquin Phoenix is een boeiend personage. Het gaat in de film ook niet zo zeer om de spanning, je weet al snel wat er gaat gebeuren. Maar de sfeer die opgebouwd wordt en ruwe aanpak is wel heerlijk. Visueel de moeite, passende muziek en niet meer dialoog dan nodig.

De harde toon komt mooi naar voor als de moorden buiten beeld worden gepleegd en je meteen een scène krijgt met het lijk en Joe met de hamer die verder wandelt. Door de actie en moorden zo te ensceneren, blijft die spannende sfeer meer hangen.

Prachtige film waar ik later volgens mij nog meer ga van genieten bij een herziening.

Natuurlijk is dit verre van origineel, maar ik hou wel van dit genre. You're next is een mix van The Strangers en Home Alone. De film begint met spanning, goed opgebouwd met de nodige krakende deuren en schimmen in de schaduw. Daarna wordt je als kijker wakker geschud en wordt er ook met de nodige humor gespeeld. Dit had ik ook bij The Hills have Eyes, waarbij gewoon één van de figuren zegt 'fuck you' en alles toch iets anders loopt dan gehoopt. Minder spanning vanaf dan, maar wel mooi opgevangen met de nodige actie en bloed. Misschien nog hier en daar wat te braaf en te voorspelbaar, maar op zich zeker een aangename film. Helemaal mijn ding dit.

Echt een stroperige romantische film. Valt nog wat mee door Meg Ryan en Tom Hanks die goed kunnen acteren, alhoewel de vonk tussen de 2 nooit tot z'n recht komt. Origineel is het script niet, maar de film is best wel om aan te zien. 2.5*

Heart zullen zich ongNiet mijn ding. Het voelt nogal dubbel aan om te kijken naar de oudjes die toch wat worden opgevoerd als act. Een verschil met Buena Vista Social Club, waar Ry Cooder een groot respect toont voor de muzikanten en hij vooral wil dat hun groot talent nog eens naar buiten komt. De oudjes in Young @ Heart zullen zich ongetwijfeld goed amuseren. En het is knap dat ze zo actief zijn. Maar dat levert nog geen goeie film op. Die verteller is ook vrij storen. Zo'n typische doorsnee Amerikaanse reality-commentator. Leuke voor de mensen op het podium dan de kijkers.

Mel Brooks is op z'n best met films waar Gene Wilder in meespeelt. Zowel deze film als The Producers behoren tot de leukste films die hij gemaakt heeft. De zwartgallige humor en subtiele Naked-gunhumor avant la lettre zijn hun tijd soms vooruit. 30 jaar later hoeft de film absoluut niet onder te doen voor andere komedies.