Opinions

Een rechtbankwestern rond een jonge Lincoln. Het wil hiermee vooral de rechtvaardigheid van Lincoln neerzetten: Honest Abe. Eerlijk gezegd krijgen we hier een figuur te zien dat evengoed een ander personage kon zijn. Al zullen Amerikanen hier met meer respect naar kijken.

1939 was een ijzersterk filmjaar met Wizard of Oz, Gone with the wind, Stagecoach, Mr. Smith goes to Washigton, Wuthering Heights en Ninotchka (Garbo Laughs!). Young Mr. Lincoln wordt niet meteen in zo'n lijstje opgenoemd, en is toch niet van hetzelfde niveau. Henry Fonda speelde dat jaar ook Frank James (broer van de bekendere Jesse James), een jaar van Amerikaanse historische figuren blijkbaar. Hij doet het op zich wel goed, ik weet toch niet echt hoe Lincoln er zou uit zien. Maar hij trekt de film wel. En op zich is het een boeiend rechtbankdrama geworden. Want eigenlijk draait het helemaal niet rond Lincoln, maar wel de rechtszaak na een vechtpartij. Maar meer is het ook niet.

Een bizarre puberkomedie. Je voelt plaatsvervangende schaamte voor de grote namen op de affiche. Natalie Portman nam de job blijkbaar aan omdat de productie van Black Swan vertraging had. Ze tekende dan maar voor Your Highness om financiële redenen. Maar als Black Swan dan toch rond geraakte, zat ze wel vast aan dit project. Wel een geweldige timing deze film Niet alleen het contrast van Natalie Portman met Black Swan en deze film. James Franco werd genomineerd voor een Oscar in 127 hours. Zooey Deschanel werd genomineerd voor een Golden Globe in New Girl. Charles Dance speelde zijn rol in van Tywan Lannister in Game of Thrones. Het verschil in acteerwerk bij al die acteurs is toch wel opvallend.

Het geheel kent een luchtig verhaal en hangt samen van de seksgrappen. Als die leuk zijn maakt dat niet uit, maar het zal eerder een puberpubliek boeien dat zit te gniffelen omdat er een mop over een piemel wordt gemaakt. Hier en daar werkt de grap wel, maar het geheel is niet echt goed. Te bedenken dat er plannen waren voor een spinoff rond Natalie Portman, wat niet doorging wegens slechte resultaten aan de kassa en kritieken. Hoe verrassend...

Nergens origineel en niet meer dan een opeenstapeling van slechte slapstickhumor. 10 minuten sketch om te eindigen met papa's gezicht in de verf is niet bepaald mijn stijl van humor. Waar tienerfilms als Home Alone nog quasi origineel uit de hoek komen en een verhaal bevatten is dat hier compleet verdwenen. Bovendien is het helemaal niet mooi gebracht en heb je geen moment rust in de film, waardoor je al kotsend uit deze hyperkinetische rollway stapt. Gewoon een slechte film dus.

Mijn 3e film van regisseur Paolo Sorrentino. Youth zet iets minder in op het visuele plaatje en gaat meer de emotionele toer op. Wat best wel werkt gelukkig, maar toch een andere film krijgt dan je gewoon bent van hem. Al blijf je er nog wel een Sorrentino in zien.

Het verhaal van een componist op rust die op een vakantieoord samen met enkele andere vrienden en leeftijdsgenoten terugblikt op zijn jeugd. Elk op een eigen manier, maar toch heel menselijk. Daartegenover staan enkele jonge mensen die de andere kant op kijken richting toekomst. Alle figuren zijn boeiend, alleen Jane Fonda (net zij heeft als enige enkele nominaties en prijzen gekregen voor haar acteerwerk in deze film) was voor mij wat misplaatst. Haar rol is gelukkig niet zo uitgebreid.

De film is niet altijd even sterk, maar kent toch wel enkele mooie scènes. Omdat ik niet teveel prijs wil geven toch één hoogtepunt tussen spoilers: Je voelt een spanning in combinatie met familiaal respect tussen Fred en zijn dochter omdat hij zijn carrière altijd voorop heeft gezet en bovendien op latere leeftijd uit de kast is gekomen met zijn liefde voor mannen, wat beiden zorgden voor de nodige afstand in zijn huwelijk en gezin. De gezant van de koningin doet een zoveelste poging om Fred uitzonderlijk te overtuigen om voor de koningin op te treden. Fred blijft weigeren tot zijn hart spreekt en hij het aanbod afslaat omdat het lied dat hij zou moeten spelen, gezongen werd door zijn ex-vrouw en hij niet wil dat iemand anders het zingt. Die getuigenis van hem komt ongelofelijk binnen...

Heerlijke film die eigenlijk pas na een half uurtje goed op gang komt. Vooral omdat het toch een iets andere film is dan je gewoon bent van Paolo Sorrentino.

Eigenlijk geen slechte film. Het acteerwerk is soms middelmatig, maar er wordt toch tijd genomen om ook wat karakter aan de personages te geven. Vooral de regie maakt veel goed. Zo komt het hoofdpersonage enkel zo goed als onherkenbaar in beeld, wat het inlevingsvermogen in de slachtofferrol groter maakt. Ook neemt de regisseur tijd voor mooie beelden. Daar komt het niveau dan boven. Alleen is het verhaal wel wat minder en trekt het acteerniveau soms de film naar beneden. Maar gelukkig niet overweldigend zodat de film zeker nog de moeite is om te kijken.

Viel best nog mee. Het heeft wat weg van een Jackie Chan film, maar dan zonder de stunts. Met een variatie op de Death Wish films. Op zich is het niet zo speciaal, maar af en toe werkt de humor wel (voor zover je houdt van Aziatische humor) en zijn de gevechten nog zo slecht niet. De DVD kenden wel enkel de gedubde versie. Nooit echt bevordelijk voor een film natuurlijk, maar tja...

Het leven van Yul Brynner, een acteur uit het oude Hollywood waar ik nog weinig van wist. Als je hem met iemand kan vergelijken is het misschien de Vin Diesel van het klassieke Hollywood? Al zie ik Vin Diesel niet meteen in de glamoureuze rollen van The King and I of The Ten Commandments bvb.

Gene Feldman maakt wel meer van deze documentaires die niet bepaald creatief zijn, maar toch wel goed onderbouwd met de nodige foto's, videobeelden en getuigenissen. Dat maakt zijn films toch best interessant voor de liefhebber. En het leven van Yul Brynner is één van de meest kleurrijke uit het rijtje. Met een groter impact in Hollywood dan ik had gedacht. Hij zit gegoten in films als The Magnificent Seven of Westworld, maar won voor The King and I toch mooi een Tony en een Oscar. DiCaprio heeft langer op zijn beeldje moeten wachten.

Een Vlaamse zombiefilm gaat uiteraard al snel richting B-film. Visueel is het nergens bijzonder, maar dat wordt bij de make-up en effecten dan deels goedgemaakt. Het is meer dan wat schmink op het gezicht en stamelend rondlopen. Goed voor een Vlaamse film dus, maar het is net dat label '... voor een Vlaamse film' dat al laat uitschijnen dat dezelfde film uit een ander land, hier zeker niet die appreciatie zou krijgen.

Het is leuk voor de liefhebber en kent de nodige goor. Ze mikken dus gelukkig niet op het volledige gezin. Acteerwerk is in verhouding, ik had wel iets meer zwarte humor verwacht. Wat we nu zien is zeker niet nieuw. Iets pittiger in het script mocht wel.