Log

Deze documentaire geeft geen compleet beeld van de ster, maar toont wel heel veel in amper een uur. Een ideale kennismaking dus met de ster die al vanaf de start met mysterie werd omhuld. Ik heb haar biografie in boek liggen, waarin je uiteraard nog meer komt te weten. Maar wie meer wil weten over de vrouw achter Running up that hill, moet zeker deze documentaire bekijken.

De documentaire is op zich niet memorabel en zal niet snel opvallen tussen andere betere muziekdocumentaires. Ik had vooral qua muziek zelf het gevoel dat ik op mijn honger zat. Maar het is dan weer een verdienste dat de makers genoeg hebben verdiept om ook achter de schermen te kijken. Het geeft een beter beeld mee dan wat we meestal hebben van de superster. Misschien is het ook bijna onbegonnen werk om alle aspecten van Madonna in 1 documentaire te gieten.

Een actiefilm die ongelofelijk rammelt en een kwaliteit met een laag roest heeft, maar toch genoeg entertaint. Het gekende concept van een dorpje dat aangevallen wordt door slechteriken en de held zal het wel oplossen. Met Schwarzenegger op een leeftijd waarop Hollywood haar vrouwelijke namen al lang heeft uitgespuwd jammer genoeg. Hij valt nog mee in een rol die op zijn lijf geschreven is. Naast het blik flauwe bijrollen is er vooral ergernis bij Forest Whitaker die bijna een parodie van zijn cliché filmrollen speelt. Ook Peter Stormare recycleert eerdere rollen als bad guy.

De film werkt enkel door de luchtige aanpak met hier en daar een glimlach en de nodige actie. Een popcorn film die niet lang zal blijven hangen.

In Nederland moet de release nog volgen, maar in Vlaanderen was de film al te zien op het grote doek. En daar kan je best de film ook gaan bekijken want het is visueel een pareltje. De film duurt meer dan 2u en een half en dat is soms iets te lang. Maar veel scènes doen het wel en het oogt enorm mooi. De uitstraling van de jaren 70 in Brazilië is heerlijk neergezet. Het was trouwens de laatste film met Udo Kier die in november 2025 overleed.

Een jaar voor de MCU van start ging waren er 3 Marvel films te zien. De 3e Spider-Man met Tobey Maguire (remember zijn genante dansje), de 2e Fantastic Four film en ook deze Ghost Rider. Met de kwaliteit anno 2007 zakte het vertrouwen in Marvel verfilmingen. De originele trilogieën van Blade en X-Men waren ook al afgelopen, al zou die laatste nog een hoop vervolgen krijgen.

Het idee van Ghost Rider is niet slecht en Nicolas Cage is op papier niet slecht gecast. Maar de uitwerking is zeer inspiratieloos. Het verhaal hangt vast aan clichés en de lelijke CGI doet de film niet goed. Dan heb je een acteur als Cage en dan verpest je het met slechte regie en effecten. Door de slechte films zit bovendien ook het Marvel karakter Ghost Rider voorlopig in de vriezer, buiten een eenmalige cameo en een belofte dat hij toch nog zou kunnen terugkomen.

Mooi getekend, maar verder wel wat cliché verhaal. Ook al is het een mooie moraal. Animator Joe Murray verhuisde enkele jaren geleden van Amerika richting België en deze film werd dan ook gepresenteerd op het kortfilmfestival van Leuven.

Een boeiende en gezellige documentaire. Ik was wel even verrast door de tijdsduur, omdat in mijn hoofd de band maar 2/3 hits had. Wat kon je er dan over vertellen? Maar het is wel interessant en laat ook genoeg interessant materiaal zien van na de hits. Bij veel muziekdocumentaires zakt het wat in elkaar als ze het hoogtepunt van de carrière hebben besproken. Een interessante docu waar ik als muziekliefhebber nog wat van heb opgestoken.

De Knives Out films leunen aan bij Hercule Poirot, maar halen nooit dat niveau. Al waren de eerste twee films best vermakelijk. Dit 3e deel heeft alvast een goed verhaal. Al wordt dat te lang uitgerokken en acteert iedereen met weinig animo. Jammer, want ook al had het geen topfilm geweest, zat hier veel meer in. Zelfs het personage Benoit Blanc zou ondertussen toch gegroeid moeten zijn, maar is hier een schaduw van de eerdere films. Daniel Craig had er niet veel zin in precies. Opnieuw middelmatig Neflixmateriaal waarbij weinig aandacht is voor cinematografie of zelfs maar de liefde voor film.

Een ode aan The Jazz Singer met Al Jolson. Hier is het de kleine Owl Jolson die graag jazz zingt, maar door z'n vader het huis wordt uitgezet omdat die geen hoogwaardige klassieke muziek maakt. Een vroege Merrie Melodies en met genoeg verhaal zonder het toen typerende trage tempo of belegen grappen.

Donald is altijd een driftkikker, maar het gaat vooral rond Pluto. Binnenkort alweer 90 jaar oud! Geen hoogstaande animatie, maar deze heeft wel wat charme. En de humor rond de magneet is niet slecht. Niets memorabel, wel genoeg om van te genieten.

Mijn 7e animatie van Makoto Shinkai en hopelijk niet de laatste, want al zijn films scoren bij mij hoog. Ook deze Weathering with you is weer een schot in de roos. Prachtige settings, mooie muziek en boeiende personages. Maar vooral weer een ontroerend verhaal. Liefde, ecologie en mythologie zijn heerlijk verweven. Ontroering en spanning lopen hand in hand. Je ziet de verschillende stijlen met getekende beelden en computereffecten., Het werkt wel en doet de film niet te kort.

Meer van hetzelfde, maar dan met minder charme. Een hoop clichés en weinig inhoud. Het verhaal heeft haar momenten. De figuren zijn kleurloos. Een typische sequel, waarbij de makers niet aandurven om iets origineel te doen waardoor het een weinig boeiende voorspelbare film geworden is. Een doorsnee popcornfilm, al smaakt de popcorn beter dan de film...

Het legendarische duo, dat qua films geen legendarische titels kent. Steeds een luchtige actiekomedie uit de 80s waarbij net als bij The A-Team veel knokwerk van pas komt dan dat ze echt iemand doden. De film is aangekleed met typische 80s synthesizer soundtrack, mooie beelden uit Miami vooral humor om alles licht te houden. Miami Supercops is stilaan ook het einde van het duo, later zouden ze nog 1 keer terug samen te zien zijn in een western. De film staat ook met het duo, zonder hen zou er niets aan zijn.

Een kortfilm van zijn tijd. Fysieke humor die soms werkt, maar er ook wat teveel op ligt. Maar met de nodige romantiek en vaart in de film. Het valt op zich nog best goed mee, al is het nergens memorabel. Harold Lloyd weet in elk geval hoe hij dit soort films moest maken.

Het verhaal van Fleetwood Mac begint al in de 60's met vele wegen. De documentaire is dan wel beknopt, ze slaagt er toch wat in om de essentie in minder dan een uur te vertellen. Met genoeg beeldmateriaal en muziek, alleen geen getuigenissen van de leden zelf. De ultieme docu over de band is het dus zeker niet en klassiek opgebouwd, maar wel boeiend genoeg en goed verteld.

In de lijn van de voorgangers. Een heistfilm dat wordt aangekleed met de nodige tricks. De meeste figuren zijn terug van de partij. Niet de boeiendste karakters, maar kleurrijk genoeg om de boel te trekken. De terugkomst van Isla Fisher is leuk gedaan, maar de echte peper & zou komt pas als LIzzy Caplin verschijnt. Ze blijft toch het leukste lid van deze bende.

We gaan een stuk van de film richting Antwerpen met bezoek aan de Grote Markt en het Havenhuis. Als Antwerpenaar is dat een klein extraatje. Uiteraard gaat het over diamanten, zo bijzonder origineel zijn ze nu ook weer niet. Maar het is een keer Antwerpen ipv Amsterdam. De film kent genoeg vaart om interessant te blijven, maar groots wordt het nooit. Bovendien kent ook dit 3e deel hetzelfde probleem als haar voorgangers: vrij voorspelbare dialogen en er wordt veel te veel uitgelegd.

Een pareltje dat ik eerder niet had opgemerkt. Er zijn al veel films uit Nederland tot bij mij in Vlaanderen geraakt, maar zo zie je maar dat er nog altijd een grens is. Een jonge Gene Bervoets in de hoofdrol, zeer geschikt voor de rol als een man wiens vriendin plots verdwijnt en dat jarenlang niet kan lossen. Qua aankleding is dit een deel gedateerd met een budget waar je tegenwoordig de make-up bij een blockbuster niet eens kan betalen. Maar anderzijds heeft zo'n film ook niet de grote middelen nodig en is dat net de sterkte van de film. Het verhaal is stevig genoeg en Bervoets draagt de film met gemak. Geen wonder dat Kubrick zo'n grote fan was van deze film.