Log

Het lijkt allemaal te luchtig, maar toch werkt het. Een boeiend verhaal, de nodige humor en een onderliggende laag met kritiek op 'het systeem'. Bij veel filmliefhebbers is deze film ook bekend als zogezegd één van de meest onterechte Oscars met een beeldje voor Marisa Tomei in een bijrol. Toch wat onterecht met sowieso minder aandacht voor komische rollen, want ze schittert in deze film. Ik hou wel van de humor en de hele film werkt goed.

Een SF-film van Spielberg in een tijd dat we enkel nog recyclage van hetzelfde te zien krijgen. Maar de man is toch wat ouder geworden. Je ziet nog wel dat hij een vakman is, maar ik mis de echte magie in Disclosure Day. Blunt, Hewson en O'Connor vallen nog wel mee, Firth en Domingo zijn te cliché. Het onderwerp is dan ook minder avontuurlijk, maar in de lijn van de complottheorieën waar vooral Amerikanen graag in meegaan. Minder magie dus, maar dat wil niet zeggen dat de film slecht is. Al mocht het zeker wat meer zijn.

Heerlijk over de top met de gekende absurde Britse humor. Ook hier en daar wat verwijzingen in de film. De tijdsduur van een dikke 20 minuten is ideaal. Het mag wat langer dan de korte animaties, maar moet ook niet langer duren. Wallace & Gromit vullen elkaar perfect aan.

Een bizarre film. Ik kende They Live enkel van die scène met de quote "I have come to chew bubble gum and kick ass. And I'm all out of bubble gum." Wat zonder context ook niet meer dan een leuke oneliner is. They Live heeft haar momenten wel, maar worstelt met slecht acteerwerk en knullige effecten, al heeft de film haar momenten. De aanloop is wat rommelig en het einde is ook niet echt top. Een soms leuke B-film.

Ik dacht even dat dit deel met al die skeletten was, maar dat is Army of Darkness. Evil Dead II had ik nog niet gezien, het werd tijd om deze mee te pikken. Deel 2 is de missing link tussen het eerste deel dat op humor mikte en deel 3 dat meer humor bracht. Daardoor is Evil Dead II half griezelig en half zo grappig. Het minste deel uit de franchise, al krijgt het net door velen zo'n hoge score. Maar mij ligt het minder. Bruce Campbell is ook overroepen wat mij betreft, al valt hij in deel 3 nog wel mee.

Wat een heerlijke komedie en toch zo fout geacteerd. Een typisch product van de 80's met puberale humor, maar het escaleert ook wat en kleurt daardoor buiten de lijntjes. Ik had het nog hoger gescoord als ik dit al als tiener had gezien, maar toen niet tegengekomen. Een komedie waar ik goed mee gelachen heb.

Interessante documentaire, en dat over een onderwerp waarvan nog niet alles geweten is. De makers zaten dus evengoed met de nodige vraagtekens. In Amerika zou dat al snel opgevuld worden door complottheorieën of eenzijdige meningen, maar hier wordt duidelijk gemaakt dat er verschillende pistes zijn en hoe de kennis doorheen de geschiedenis werd bijgesteld. Een docu van een uurtje dat boeiend genoeg is voor liefhebbers van het onderwerp.

Het zijn allemaal vakmensen aan het werk, dus slecht kan je de film niet noemen. Maar naar mijn gevoel teveel formulefilm die te traag op gang geraakt. Een rommelig eerste deel, maar pas later de verwachte dosis romantiek en drama. Het kan mij persoonlijk weinig boeien, terwijl ik niet altijd terughoudend ben voor het genre. Te braaf, te gewoon, te weinig pit.

Ik hou wel van een goeie wraakfilm. De lat ligt niet zo hoog voor mij, als het maar entertainend genoeg is. Maar A woman scorned is helaas gewoon slecht. Slecht geacteerd, slecht verhaal, slecht gemaakt, ... je begrijpt waar ik naar toe wil gaan. In een genre waarin ik iets meer vergevingsgezind ben over de kwaliteit, is deze film er toch in geslaagd om mij helemaal teleur te stellen.

Buiten Halloween zoeken de meeste slasherfilms steeds een grens op tussen originaliteit, humor en interessante kills. Sommige films geraken er mee weg (denk aan Friday the 13th), andere films geraken in de vergeethoek van de B-films. The house on Sorority Row worstelt er ook mee en geraakt er niet helemaal mee weg. Het is over het algemeen te fout en knullig. Al kan de film zich net boven water houden. Zo'n film waar je meer van geniet dan goed is, maar die je al snel bent vergeten.

Het deed wat denken aan The Full Monty waar Engelse werkloze arbeiders gaan strippen om geld te verdienen. Bij The Commitments zijn het Ierse jongeren die leven in het harde Dublin met weinig hoop in de toekomst. Tot één van hen een soulband begint en dat voor even het lichtpuntje wordt in hun bestaan. Ik ben zelf amateurmuzikant die momenteel in een band gelijkaardige songs speelt, al heb ik gelukkig niet dezelfde achtergrond als de jongeren in deze film. Het is een Ierse rock 'n roll film geworden waarin Soul de nieuwe Punk lijkt te zijn. Een film met genoeg pit en Britse humor, aangekleed met heerlijke muziek.

Ordinary People was één van de ontbrekende films op mijn lijst van Academy Award for Best Film die ik nog moest zien. Het leek weinig interessant en vooral Oscar-materiaal dat ondertussen gedateerd is. Het draaide gelukkig anders uit. Het is het filmdebuut van Robert Redford die weet hoe hij karakterrollen moet neerzetten. Zijn eigen films gaan verder in het genre dat hij kent en hij heeft duidelijk aandacht voor de acteurs. Het verhaal krijgt tijd om te ontluiken en neemt je als kijker gaandeweg bij de kraag. Een film over rouw en trauma en hoe de verschillende personages er anders mee omgaan. Ontroerende film!

Een animatie gemaakt voor televisie, wat je wat kan zien aan de beperkte animatiestijl en budget. In een aangepaste versie voor de VS en de UK. Is het dan slecht? Nee ook weer niet. Als je door de beperkte animatiestijl kijkt, zie je wel dat het verhaal goed overeind blijft staan en genoeg om de film recht te houden. Al snel went de stijl en is het genieten.

Terence Malick is een regisseur die me wat minder ligt met films die mooi zijn maar verder blijven steken in een wat gemiddelde score. Ik hoopte dat deze Days of heaven er beter van af zou komen. Ook hier is het allemaal mooi en sfeer vol, maar tegelijk afstandelijk en niet altijd even boeiend. Een film met teveel symboliek en fotogenieke momenten, maar te weinig animo.

Een Amerikaanse film over een Belgische film, het leek wel het verhaal te zijn van Soeur Sourire, maar het is geheel anders. Die is er ook: The Singing Nun (1966) met in de titelrol Debbie Reynolds. In The Nun's Story schittert Audrey Hepburn die voor haar rol een 3e nominatie bij de Academy Awards kreeg. Het zou niet haar laatste zijn.

Maar er is uiteraard een Belgische link. Audrey Hepburn is geboren in België, maar de non in het verhaal is ook Belgische met een afkomst uit Brugge. Mooi om te zien hoe er ook gefilmd werd in Brugge (in het boek is het Gent) en we krijgen ook beelden uit Congo dat toen nog een Belgische kolonie was en pas een jaar na deze film onafhankelijk zou worden. De rol van Sister Luke werd één van de rollen die het meest nauw aan het hart lag bij Hepburn.

Het is een mooi film met een boeiend verhaal in een helaas wat vergeten thema en de film is ondergesneeuwd door het succes van Ben Hur uit hetzelfde jaar. Ook in het palmares van Hepburn wordt dit wat vergeten tegenover meer bekendere rollen van haar.

Van dezelfde maker die ook een beeld maakte over Al Pacino, de tegenhanger/compagnon van Robert De Niro. Een wat eigenzinnige acteur met ijzersterke rollen, die later meer komedie deed en zich politiek uitspreekt. De film is niet groots, maar een ideale kennismaking. Naast zijn filmcarrière vol klassiekers komen we ook wat te weten vanwaar zijn latere keuze voor andere genres buiten de gangsterfilms komt. Een boeiend beeld van de acteur.

Geen grootse film, maar een ideale kennismaking met Al Pacino en een overloop van zijn filmcarrière. We komen ook te weten hoe de keuzes soms lopen en wat hij naast film doet. Het blijft natuurlijk oppervlakkig, maar als samenvatting van één van de beste acteurs is dit wel de moeite. Het is een wonder dat hij pas bij zijn 8e (!) nominatie voor de Academy Awards, ook effectief het beeldje naar huis mocht nemen.

In de 70's leek animatie te bestaan uit Disney, stripverfilmingen als Asterix of heel bijzondere indiefilms als Fritz the Cat, Fantastic Planet en deze Wizards. De stijl komt wat amateuristisch over, maar het is ironisch genoeg net verfrissend om af en toe zo'n weinig afgeborstelde animatiestijl te zien. Wizards is van dezelfde hand als Fritz the Cat en dus ook minder gericht op kinderen. Officieel het filmdebuut ook van Mark Hamill als stemacteur, kort voor de release van Star Wars datzelfde jaar. Er mogen van mij gerust terug wat meer volwassen animatiefilms gemaakt worden.

De film begint wel goed met David Bowie die ideaal gecast is in de hoofdrol als buitenaards wezen. De film heeft een bijzondere sfeer met de nodige mysterie en SF. Maar helaas kan het die eerste verwondering niet zo goed vast houden en is het vooral een film die het van sfeer moet hebben met te weinig samenhang. Mijn aandacht haakte al snel af.

Een spaghetti western met Zorro! De figuur van Zorro gaat al een tijdje mee en kent al vele films en series. Het blijft vooral luchtig en avontuurlijk en dat is gelukkig ook hier het geval. Alain Delon past vrij goed in de hoofdrol en het geheel is een mooie mix van humor en avontuur. Het verhaal is bekend en zal weinig verrassen. Maar bij Zorro vergeef je dat de filmmakers, het hoort er wat bij. Niet memorabel dus, maar wel genoeg entertainment.

Mean Streets is op de eerste plaats een blauwdruk voor een nieuw genre waar niet alleen Scorsese zelf nog in zou verbeteren, maar ook makers als Tarantino of Spike Lee zou beïnvloeden. Het is ook een verwelkoming van Robert De Niro die schittert in een heerlijke bijrol. Het geheel heeft haar charme, maar is helaas voor mij niet boeiend genoeg om er helemaal van te genieten. Het is ook meer sfeer dan verhaal. Een film van zijn tijd.

Moeilijk te beoordelen. Net als G.I. Joe, Transformers, Care Bears, Barbie of My Little Pony begon ook He-Man als een stuk speelgoed. Ik was zelf tiener in de 80's en ik herinner me vaag dat ik ook zo'n He-Man action figure had liggen. In tegenstelling tot ander speelgoed, verdween He-Man tegen de 90s van de radar. 40 jaar later komt deze reboot eraan, op maat van nieuwe tieners maar vol nostalgie voor oudere fans die waarschijnlijk He-Man al wat vergeten waren.

De film komt dan ook wat laat denk ik. Wat jammer is, want visueel sluit dit perfect aan bij de speelgoedlijn waar het ooit mee begon. Heerlijk luchtig met de nodige humor, weliswaar qua verhaal en dialogen meer op maat van jonge kijkers. De jonge ik van 40 jaar terug was dus het doelpubliek. Maar ik ben geen tiener meer en de nieuwe tieners waren er 40 jaar geleden nog niet.

Ik heb er dus wel van genoten, ook al kijkt het als een tienerfilm. Wat tegelijk weer de kracht is van deze film. Leuke film dus, maar te licht en 40 jaar te laat.

Een iets te lange rit, maar wel visueel de moeite. Heerlijke kleurenpalet van Melville die met momenten de sfeer goed kan vastleggen. Helaas lukt dat niet de gehele film en was ik ook minder geboeid door de personages zelf. Hij focust dan ook minder op het verhaal, eerder over de aankleding in deze film. Die is zeker de moeite, maar meer dan 2u is een lange rit in dit geval.

Jason Statham is zo'n zeldzame actie acteur die nooit meespeelde in een serie en op enkele films uit zijn beginperiode misschien na kregen al zijn films een bioscooprelease. Ook deze Shelter dus, wat bewijst dat het dan ook niet per se garant staat voor betere kwaliteit. We krijgen een formule film te zien, dus liefhebbers van Statham gaan er van genieten. Maar hij heeft zoveel beter gedaan, het is eerder wat vervelend dan slecht.

Er zijn al veel biopics over artiesten, maar het was wachten tot 2026 voor we een film kregen over de grootste popster allertijden. We zien vooral de goeie kant van MJ, maar dat is bij elke biopic wel het geval dus moeten we hier ook niet te hard op focussen volgens mij. De film wordt gemaakt met het toezicht van de familie, waardoor veel dingen waarheidsgetrouw zijn maar ook hard opgepoetst. Al wil ik vooral een goeie film natuurlijk.

Er is zoveel te vertellen over de man dat het moeilijk is om keuzes te maken. We krijgen nooit de echte Michael te zien, maar eerder een carrière overzicht die loopt van Jackson 5 tot het album Bad. Centraal staat de strijd met zijn vader, wat te vergelijk met de Colonel bij Elvis. MJ groeit op als een eenzame, maar creatief en intelligente man, die door de razendsnelle roem geïsoleerd geraakt zonder vrienden.

De biopic brengt nieuwe aandacht naar zijn muziek die na zijn dood minder aandacht kreeg. Ik ben zelf opgegroeid met zijn muziek in de jaren '80 en '90, altijd bewondering gehad voor zijn muziek. Al mis ik wel die grootsheid in deze film. Maar hopelijk pikt een nieuw publiek de muziek terug op. Deze biopic is helaas te afgeborsteld door de familie om even hard te schitteren als de King of Pop zelf. Voor de grootste entertainer mocht het wel wat meer zijn. Maar het resultaat is wel toegankelijk en amusant genoeg om niet te vervelen.

Ik sta niet te springen voor docu's over politici, maar Spaak is wel een naam buiten categorie. Terwijl ik daar eigenlijk te weinig over kende. De Churchill van België, op zijn eigen manier dan. Het is geen promodocumentaire of verkiezingsstunt, zijn carrière (en leven) ligt al een tijd achter ons. Het is geen geheim in welke politieke partij hij zat, maar dat is in deze docu ook minder van belang. Want Spaak was geen typische partijpolitieker.

We krijgen een breed beeld te zien van de man en zijn indrukwekkend palmares in binnen- en buitenland. Zeer interessant en boeiend overzicht van één van de belangrijkste Belgische politiekers.

We bury the dead probeert een andere insteek te geven aan zombies, we hebben ze al in zoveel versies gezien doorheen de filmgeschiedenis. Met uiteraard het idee dat mensen veel slechter zijn dan de zombies. Het leek lange tijd goed te gaan en de sfeer zat goed. Maar gaandeweg bleef ik wel op mijn honger zitten en was het einde nogal mager. Daisy Ridley moet de film op haar eentje trekken en dat lukt niet altijd. Resultaat is een rammelende horrorfilm die haar momenten heeft.

Toch afwachtend de film ingegaan, omdat ik wel fan was van Judgment at Nuremberg (1961) met een al even indrukwekkende cast in een boeiend rechtszaakdrama. En met Russel Crowe gecast als Göring overtuig je me ook niet zo snel. Maar het pijnpunt ligt vooral bij Malek te liggen in de rol van psycholoog die Göring moet onderzoeken. Zijn karakter is wat over de top en hoort hier niet thuis. Malek blijkt opnieuw een veel mindere acteur te zijn dan zijn reputatie doet uitschijnen. Crowe viel dan nog wel mee.

Het verhaal is zeer complex waarbij je als maker een balans wil zoeken tussen een boeiende film en de historische drama's. Het interessante in deze film was voor mij dan ook de focus op de vraag waarom er überhaupt een rechtszaak moet komen voor mensen waarvan je weet dat die schuldig zijn aan de grootste gruwelijke daden? Al moet ik zeggen dat de impact van de oorlog en het bijhorende trauma in de film Judgement at Nuremberg beter wordt weergegeven. Maar Nuremberg is al bij al nog meegevallen en qua onderwerp sowieso de moeite om af en toe nog eens in de kijker te zetten.

Eigenlijk een grote videoclip rond de muziek van Curtis Mayfield. Met Super Fly kregen we 1 van de eerste blaxploitation films, een genre dat heerlijk ruw en grofgebekt was. Een jaar na het veel betere Shaft. Ik mis net iets meer verhaal, maar de sfeer is wel goed. En Priest kan de film wel dragen.

Met de komst van Melissa Barrera en Jenna Ortega kreeg de franchise een nieuwe adem. Maar gedoe achter de schermen duwden de makers richting oude gezichten. Fans vinden het wel leuk om bekende namen tegen te komen, maar het zorgt ook voor een grote vermoeidheid. Je wordt als kijker niet echt meer verrast en de kills zijn ook minder interessant. Het is nog net niet slecht, maar wel het minste deel van de hele franchise. Vooral een saaie rit. We missen Barrera en Ortega toch wel.

vote changed, original voice was 4,5 stars

Vermakelijke popcorn actiekomedie in de lijn van Baby Driver, al is Eanie Meanie minder evenwichtig en sterk genoeg op de juiste momenten. Samara Weaving is altijd leuk om zien, Karl Glusman is enorm irritant en de rest is nogal cliché. Maar als anderhalf uur entertainment is het wel leuk om ook dit soort films te kunnen zien. Soms is dat genoeg. En er zit genoeg vaart in om mij te laten blijven kijken tot het einde. Al zal ik binnen enkele weken niet meer weten waarover de film gaat.

Het idee is wat goedkoop, maar als het werkt kan dat nog meevallen. In 3 fragmenten zien we Predator vechten tegen een strijder uit de loop der geschiedenis. Weinig verrassende figuren. Wat mij vooral stoort is de zeer lelijke animatiestijl die uit games lijkt te komen (waar ik niets mee heb). Het fragmentarische van de film doet de opbouw van sfeer of spanning ook niet goed. Voor mij het minste uit de reeks en ik vind het origineel net 1 van de beste films ooit.

De dreiging van Predator (en ook wel wat Predator 2 en zelfs Prey en Predators) ligt al lang achter ons. Het mysterie is er wat af en door Predator hier nog meer te personaliseren, stuurt de franchise in een richting die ver weg staat van het origineel. Niet mijn stijl helaas. Maar Elle Fanning maakt wat goed as leuk personage en de actie valt nog wel mee. Maar Predator mag mij terug wat meer monster worden met dreiging en niet met familie issues.

We krijgen meer van hetzelfde in deze wat overbodige sequel (zoals wel de meeste sequels). Gelukkig is Samara Weaving er weer bij, omringt door een nieuwe cast met bekende namen. Het is weinig vernieuwend of verrassend, maar de humor werkt wel. Al zie je wel dat het stilaan een parodie van zichzelf geworden is.

In de handen van Guillermo del Toro krijgt Frankenstein nieuw leven (pun intended) in een mix van gothiek en actie. Qua verhaal is het niet altijd even sterk Misschien omdat het voor een Netflix publiek is gemaakt ipv de bioscoop? Maar visueel werkt dit wel en kan de film rekenen op een sterke cast. Vooral Jacob Elordi als the creature is de moeite. Ik moet toegeven dat het beeld van de Hollywood monsters (Dracula, Mummy, Frankenstein, Werewolf, Invisible Man, ...) nog steeds het beste werkte in de jaren '30. De andere stijlen (actie, moderne tijd, realisme, avontuur, ...) werkt toch niet zo goed als de theatrale gothieke romantiek. Dat kan del Toro gelukkig nog wel een groot deel meegeven in zijn films.

Een rauwe mix van horror en erotiek uit de 70s. Christopher Lee is dan wel de grootste naam op de affiche, in die tijd speelde hij vooral in low budget horror films (zoals deze dus). Al kende zijn vertolking in de Dracula films wel nog een cult navolging. De film van De Sade maak je niet goed met Christopher Lee als grote naam, het is een verouderde film met typische look die nu niet meer werkt.