Log

Heel raar dat Katherine Hepburn (toen al 2 Academy Award nominaties, waarvan 1 win) beschouwd werd als Box Office Poison. Ze was in 1938 te zien in twee heerlijke komedies: Bringing up baby en Holiday. Alle twee ondertussen klassiekers geworden en warm onthaald, maar toen weinig succes in de bioscoop. Na Holiday zou de vergoeding voor Hepburn zelfs sterk dalen. Gelukkig nadien terug hersteld met nog 10 Academy Award nominaties, waarvan 3 keer prijs!

Holiday is op zich een eenvoudige film met de liefde tussen een vrijgevochten jonge man en een steenrijke jonge vrouw. En Hepburn als de zus die er tussen zit, wat voor heerlijke scènes zorgt. Cary Grant is in vorm, ook al heeft hij nog betere rollen dan dit gespeeld. Maar een komische rol als dit is hem op het lijf geschreven. Hepburn toont dat ze 1 van de beste actrices ooit is en samen met Grant zorgt dat voor leuke momenten. Ook de rest van de cast past goed. Dat zorgt er voor dat Holiday in al haar eenvoud toch een mooi pareltje is. Een romcom uit de tijd dat het genre echt goed was.

Hoewel het heel hard lijkt op de oudere film What Price Hollywood? (1932) kan je dit als de originele A Star is Born beschouwen. Later een paar keer memorabel verfilmd. In tegenstelling tot die latere remakes is de film uit 1937 geen musical, maar de verhaallijn is wel dezelfde. In de hoofdrol Janet Gaynor, de eerste actrice die jaren voordien de eerste Oscar won voor beste actrice. Ze schittert ook in deze A Star is Born. Het drama werkt zeer goed en zorgt mee dat dit 1 van de beste verfilmingen is. Wat verklaart waarom de film zo gegeerd is om opnieuw te verfilmen. A Star is Born (1937) werd de eerste film in kleur die genomineerd werd voor een Academy Award als beste film. maar verloor van The Life of Emile Zola.

De eerste langspeelfilm met een weerwolf. In de lijn van de andere monsterfilms uit de jaren '30. Ik moest met de titel meteen denken aan de song Werewolves of London van Warren Zevon, die hier duidelijk zijn inspiratie haalde. Het heeft wat weg van Dr. Jekyll & Mr. Hyde, al zie je sowieso meer gelijkenissen in de monsterfilms. Door die titel lijkt het wel een spin-off of sequel te zijn van een andere weerwolffilm. Maar het is wel degelijk een originele film. Een B-film voor de liefhebbers van het genre.

Je ziet hier de animatiestijl die in de jaren '30 en '40 zou floreren. Al zie je evengoed wel dat het nog uit 1936 komt. Genomineerd voor een Academy Award, waar het verloor van Disney. In tegenstelling tot andere animatiefiguren als Tom & Jerry, Bugs Bunny of Droopy, zijn de animatiefilms van Popeye minder legendarisch en zijn vooral de karakters zelf in het geheugen gebleven. Met deze animatie zien we een parodie op het verhaal uit Duizend-en-een-nacht. Hier en daar wel leuk gedaan.

Een korte documentaire over het einde van de dinosaurussen en hoe onze blik om hen met de jaren veranderd is. Al wordt het vooral een filosofisch portret met hier en daar wat wetenschappelijke zijsprongen. De docu duurt nog geen half uur, maar voelt zelfs dan wat leeg aan.

De zwarte humor van Coen is afgezwakt in deze film. Het resultaat is een mager verhaal met hier en daar een leuke opflakker. Vooral Chris Evans bewijst nog maar eens dat hij naast Captain America niet echt goed kan acteren. Er zijn wel andere kleurrijke figuren om de film nog wat te redden. Al is dat helaas niet voldoende.

Heerlijke detectivefilm, vooral dankzij de chemie tussen William Powell en Myrna Loy. Die zorgen voor de nodige humor en liften heel de tijd de film op. Toch blijft het ook een detectiveverhaal waar je benieuwd van bent hoe het gaat aflopen. De aankleding is niet meer dan een veredeld theaterstuk, maar de rest is wel goed gedaan.

De film zal toen denkelijk door het onderwerp zo geprezen zijn, want als film is dit vooral een saaie bedoening die in de schaduw staat van veel betere tijdgenoten. Het idee is nochtans goed gevonden, maar de uitwerking is niet zo interessant.

Een mindere Woody Allen die een romantische komedie maakt. Af en toe merk je nog wel zijn typische dialogen, maar al snel vervaagt het naar een doorsnee romantische komedie met de soms wat kinderlijke stijl van de 80s. Slecht is het ook weer niet, de film kent af en toe haar charme. Maar er is ook weinig chemie tussen Mia Farrow en Jeff Daniels. De liefde voor het oude Hollywood maakt wel wat goed.

Begin jaren '30 kreeg je in Hollywood de horrorfilms met oa Frankenstein, The Mummy, Dracula en King Kong. Monsterfilms eigenlijk met een hoop drama erbij. Dit past er ook wel bij, het relaas van de gekke professor die experimenten doet op een afgelegen eiland. Naar het boek van H.G. Wells: The island of Dr. Moreau. Het is dan wel een B-film, later werd de film meer gesmaakt. In die tijd minder warm onthaald en hoofdacteur Charles Laughton trok terug naar Engeland. Daar maakte zijn carrière een succesvolle doorstart. En Island of Lost Souls is een typisch film voor het genre: theatraal en veel drama, maar wel leuk om te zien.

Een verschil met de grootse Hollywoodfilms die je naar een andere wereld willen brengen, of theater voor een camera. Het is een Duitse coming-of-age met jonge meisjes in een zeer strenge kostschool, terwijl hun vaders vechten in WO I. Daarbij wordt een jonge leerlingen verliefde op haar lerares. Een combinatie van een jonge tiener die zichzelf hoop te leren kennen, en het grijpen naar een strohalm van liefde in een wereld van oorlog buiten en de harde regels binnen. De film bevat enkele thema's die voor die tijd revolutionair zijn, en dat een paar jaar voor de nazi's Duitsland zouden overnemen.

Ik zag eerder de film Pandora's Box, normaal bedoeld met Marlene Dietrich. Maar een schitterende Louise Brooks ging met de hoofdrol lopen. Ter compensatie dan deze film met Dietrich opgezet. Een avonturenfilm met een liefdesverhaal in Marokko. Het doet vooral door die setting denken aan Casablanca, al heeft het qua verhaal weinig gemeen. Het leverde enkele Academy Award nominaties op, al won het niets. Akira Kurosawa was fan van deze film, en dat merk je af en toe wel aan de stijl. De chemie tussen Dietrich en Gary Cooper werkt wel, al is het verhaal niet zo bijzonder. Maar het is toch al een grote breukstijl met de stomme film die nog maar kort voordien de filmwereld domineerde.

Ik zag dit kort na de film It (1927) met de prachtige Clara Bow. Maar dan zie je Louise Brooks! Een hele andere actrice die qua stijl haar tijd zo ver vooruit was. Het zal ook de combinatie zijn met de regie van Georg Wilhelm Pabst. De Duitse filmwereld in de 20s was visueel zoveel beter dan de Amerikaanse. Normaal was deze film voor Marlene Dietrich, maar dan verhuisde Louise Brooks naar Duitsland en kaapte de rol voor haar neus weg.

Een prachtige film uit een tijd waarin de kwaliteit van films jaar per jaar evolueerde. De geluidsfilm was er al, maar toch scoorde deze stomme film. Visueel is het ook een stap vooruit dan wat je uit Hollywood te zien kreeg. En met Brooks in een iconische rol, is deze film een pareltje.

Brigitte Bardot wordt vooral herinnert als sex-symbool, dierenactiviste en recent ook oudere vrouw met regelmatig racistische uitspraken. Dat laatste krijgt toch wel deels een verklaring na haar levensloop waarin ze zowat als een product werd beschouwd (en behandeld) en haar keuze van dieren boven mensen.

Je zou bijna vergeten dat ze ook actrice was. Dezelfde lijn als gelijkaardige lotgenoten Grace Kelly en Marilyn Monroe. In de ogen van de meeste mannen rond haar bekeken haar eerder als een verovering dan als een talentvolle vrouw. Er is veel te vertellen over Bardot, moeilijk samen te vatten in 1 documentaire. Daardoor is het soms een rommeltje en lijkt het veel dingen te vergeten. Maar je krijgt wel een breed beeld van BB.

In de oude slapstick komedie valt Buster Keaton samen met Harold Lloyd op dankzij hun stunts, een verschil met de soms toch best flauwe taartenhumor van bvb Laurel & Hardy. Maar Keaton doet minder stuntwerk hier en de film is eerder een romcom. Dat heeft zeker nog haar charme, maar het geheel is toch eerder een geheel van sketches en dat is bij een romantische film eerder jammer. Hier en daar werkt de humor wel, Keaton blijft een goeie komedie acteur. Maar het staat toch in de schaduw van zijn betere materiaal.

100 jaar oud op het moment dat ik deze film zag. De oudste bewaarde langspeel animatie, gemaakt door de Duitse Lotte Reiniger. Een tijdloze stijl qua animatie, die later veel werd nagedaan. Meestal als kort fragment in populaire animatiefilms om een oud verhaal te vertellen of het verleden aan te halen.

Het verhaal is een greep uit Duizend-en-een-nachten dat wij vooral kennen van de verhalen rond Aladdin, Ali Baba en Sindbad. Die verhalen waren toen ook al bekender dan dit van Achmed, al zien we Aladdin toch ook even verschijnen. Het geheel is wel de typische verhaalstijl van die tijd, waardoor het soms wat zwaar en traag oogt. De film mag dan wel mooi zijn, het is helaas soms langdradig. Wat niets zegt over de invloed van de film.

Een film met actrice Clara Bow als IT-girl, wat we nu sexappeal of X-factor zouden noemen. En voor een film uit 1927 (net geen 100 jaar oud) valt de toen amper 22-jarige Clara Bow wel op met haar acteerstijl en trekt ze zeker de aandacht. Ik leerde deze film kennen dankzij de film Babylon waarin hoofdactrice Margot Robbie haar rol vooral baseerde op Clara Bow.

De film is soms verouderd, niet moeilijk voor zo'n oude film. Maar tegelijk zorgt Bow voor een frisse wind en is de film nog niet geremd door de Haynes-code die als een zelfcensuur in Hollywood de ruwe kantjes verwijderde. Met it stond Bow op het hoogtepunt van haar carrière, datzelfde jaar was ze ook te zien in Wings dat de eerste Oscar voor beste film zou winnen. Maar daarna ging het bergaf. Ze overleefde carrièregewijs de stap naar de geluidsfilm niet en bleek ook psychische problemen te hebben.

Het verhaal op zich heeft voor mij te weinig kracht, maar dat wordt visueel weer goed gemaakt. Ook de speelse Ana in combinatie met haar zussen en dat liedje Porque tu vas zorgt voor dat magische sfeertje. Drama door kinderogen gezien als een oud trauma dat door de jaren anders in het geheugen vast groeit. De film is wat verouderd, maar het blijft wel mooi om te kijken.

Een film met zeer gemengde reacties en dat mag wel eens. Het toont bovendien aan dat veel mensen nog lezen en dit boek uit de 19e eeuw ook nog altijd kennen. Want de meeste kritieken gaan dan ook over het vergelijk met het boek. Op Letterboxd vind je een lijst met zo'n 37 verfilmingen doorheen de jaren, om nog maar te zwijgen over de vele vrije interpretaties of invloeden op series, videoclips en meer.

De film wijkt ook van het boek af. Zowel qua verhaal en invulling van de personages. Wie minder vertrouwd is met het boek of het boek niet goed vond, komt hier misschien beter aan zijn of haar trekken. Het is sowieso een moeilijk te verfilmen boek. Want geef toe dat het boek nog altijd bekender en beter lijkt te zijn dan die 37 verfilmingen. Bij mij is ook enkel die uit 1939 bijgebleven. En trouw blijven aan het boek garandeert ook niet dat je een goeie film hebt natuurlijk.

Visueel is de film adembenemend en doet me dat denken aan de (welisbaar betere) film Hamnet. Passende muziek ook. Qua film is dit alvast genieten, zeker op een groot scherm (waar films thuis horen). Margot Robbie en Jacob Elordi zijn dan misschien niet de beste acteurs voor de twee hoofdrollen, ze doen het niet slecht in de versie die Emerald Fennell voor ogen had. De kritiek dat de klassieker veranderde in een erotisch verhaal is van de pot gerukt. Of mensen zijn een heel pak preutser geworden.

Deze verfilming van Wuthering Heights is dan misschien niet de beste boekverfilming geworden, het is als film meer dan de zoveelste verfilming in het rijtje dat denkelijk volgende maand al vergeten is. Dat de kritieken zo verdeeld zijn, toont volgens mij net aan dat de film meer opvalt dan de vele voorgangers en nog beter: dat het boek nog steeds zo populair is. Dit mag dan wel afwijken van het verhaal van Emily Brönte, naar mijn gevoel is de essentie wel behouden. En is dit eerder een hele mooi interpretatie geworden ipv een correcte boekverfilming.

Deze documentaire wil een breed beeld tonen van disco, maar het resultaat is tegelijk vrij eng geworden. We zien de evolutie naar disco, de clubscene in New York, de politiek (geïnspireerde) tegenstand en de latere overgang naar house. Dat geeft een beter beeld van het genre. Toch mis ik meer diepgang over de muziek zelf en het hele Europese luik van het verhaal.

Dit is het genre komedie dat me doet denken aan Lindsay Lohan, en Hailee Steinfeld heeft dezelfde charme om in dit genre te schitteren. Ze is dan ook de grootste (en zeldzame) troef in deze film. Samuel L. Jackson draait nog wat mee, maar anderen zoals Jessica Alba of Sophie Turner zijn gewoon slecht. Ook het script is wat cliché, wat jammer is omdat het dankzij Steinfeld nog goed meevalt. Ze zorgt ervoor dat de film toch nog leuk wordt, maar de rest is bandwerk.

Persoonlijker zal een documentaire over Roger Moore niet worden met dank aan eigen videomateriaal en neergeschreven getuigenissen. Met voldoende grote namen in de standaard getuigenstoel om dit tot een boeiend beeld over de Bond-acteur te maken. Echt bijzonder wordt het wel nooit en je moet toch wat houden van Moore's werk om hier van te kunnen genieten.

Wat een prachtige speelsheid, een kinderfilm met de nodige onschuld. Over een jongen die 'bevriend' geraakt met een ballon. Door de mooie rode kleur is de ballon goed aanwezig en een eigen personage geworden. Speels in de wind, steeds in de buurt. Gemaakt in een tijd zonder CGI, wat de ziel ook meteen uit de film zou halen.

Een sprookjesachtig verhaal over een jong meisje dat de vruchtbaarheid en hoop van haar dorp symboliseert. Al wordt ze zo ook deels een vogel in een gouden kooi. Met de verleiding van buitenaf, waar ze vrijheid lijkt te krijgen maar het ook niet is wat het lijkt.

De animatie lijkt als de bijhorende tekeningen van een kinderboek. Dat geeft het sprookjesachtige wel wat meer kracht. Het is allemaal wat luchtig, maar boeit genoeg voor de korte looptijd. Een fijne animatie.