Log

Indrukwekkende film waar ik quasi blind ben in gegaan. Het verhaal van een jonge man die verliefd is op zijn collega, maar dat niet durft te zeggen. Waarop hij een wens doet, waarna het helemaal mis loopt. De opbouw is goed gedaan, de sfeer zit altijd goed en als er echt iets gebeurd is dat vrij onverwacht. De makers zetten Nikki meestal wat in de schaduw, wat het mysterieuze nog meer versterkt. Actrice Inde Navarette speelt die rol als Nikki ijzersterk en heeft hiermee hopelijk een doorbraak in haar carrière.

Obsession is gemaakt als een kleine horrorfilm met een klein budget, maar groeide al snel uit (dankzij oa mond aan mond reclame) tot een onverwachte blockbuster. Een onverwachte meevaller en 1 van de beste films van het jaar.

Het doet denken aan de kortfilm The Little Orphan (1948) van Tom & Jerry dat net als deze kortfilm van Disney, een Oscar won voor beste korte animatie. De latere Tom & Jerry is beter uitgewerkt maar deze oudere film uit 1936 heeft ook haar charme.

Niet de beste Wallace & Grommit, maar hun niveau is altijd goed zodat ook deze kortfilm de moeite is. We maken trouwens kennis met het schaap Shaun dat later een eigen film kreeg. Het verhaal is iets te pover, maar de aankleding is charmant. Liefhebbers zullen hier zeker van genieten.

Een wat vergeten biopic, en dat is onterecht. Beach Boys hebben misschien niet de grote bekendheid meer als andere iconen uit de 60s, maar het verhaal is enorm boeiend. Over de geniale frontman Brian Wilson die leed onder psychische problemen, één van de meest iconische albums ooit maakte en te kampen kreeg met misbruik door mensen om zich heen door die problemen. De film zou vrij accuraat zijn en sommige karakters lijken overdreven, maar ze waren (soms helaas) in het echt wel degelijk zo. Dat maakt de film interessant en meer het tragische verhaal rond Brian Wilson dan de opkomst van een succesvolle popband in de jaren '60.

Ik ken DC enkel van de films en series met een paar Batman animatie films. Nooit andere animaties gezien of comics gelezen, dus mijn achtergrond zal anders zijn dan andere fans. Deels is dat wel handig om achtergrond te hebben, want we krijgen een hele hoop karakters te zien. Het verhaal is alvast interessanter dan de gemiddelde DC verfilming. In een relatief korte tijdsduur zonder nog eens een voorstelling van de personage. Het gaat lekker hard met momenten en er zit genoeg vaart in. De povere animatiestijl zorgt wel dat er weinig personaliteit zit in de figuren. Maar het verhaal maakt veel goed. Praktisch elke DC-film is een origine story, dus leuk om eens iets anders te zien. Moest dit verhaal verfilmd zijn, konden ze meer weerwerk bieden aan MCU.

Niet de eerste animatie met Chip & Dale, maar hier krijgen ze wel hun gekende namen en karakter. Uiteraard in strijd met Donald, dat zou wel meer gebeuren. De driftige eend is geschikt voor een soort bad guy in dit verhaal. De karakters van Chip & Dale doen wat denken aan Laurel & Hardy. Hun karakters zouden later nog wat bijgeschaafd worden. Het verhaal is leuk, maar ik miste wel iets. Al is er niet veel ruimte natuurlijk in dit soort korte animaties.

Een hele vage animatie met een ondertussen verouderde animatiestijl. Dit is niet echt mijn ding. Het doet wat denken aan beelden uit een game. Er zal wel één of andere boodschap achter zitten, maar mij pakt het niet.

Heerlijke animatie van een man die een kat vindt voor zijn deur en en daar niet meer van af geraakt. Dat allemaal omkaderd met een mooi volks liedje. Met een eenvoudige passende tekenstijl.

In een serie die samenhangt van pubergrappen, clichés en veel filmverwijzingen komt veel meer dan voordien de vermoeidheid boven in dit 5e deel. De films zijn nooit hoogstaand geweest, maar hier valt de humor helemaal weg. Zo'n film waar je niets meer van kan herinneren na een week. En dat is helemaal niet erg.

Typische Amerikaanse agenten die de cowboy uithangen met een camera. Ik word er alleen maar zenuwachtig van. Het gaat nergens naar toe en lijkt meer een ode aan die slechte reality programma's dan een goeie politiefilm. Helemaal mijn ding niet, Amerikanen zullen hier meer aan hebben. De chemie tussen de 2 hoofdrolspelers valt nog best mee en maakt wel wat goed. Maar het kan de film niet redden.

In het rijtje van Bugs Bunny of Roadrunner met een reeks gags waarbij de bad guy de good guy opjaagt. Dit keer is het Sylvester achter Tweety. Zo'n animaties hebben hun charme, maar bijzonder wordt het nooit. Ook hier is het niet echt speciaal. Maar de grappen volgen snel en kunnen 7 minuten vullen.

Een ontroerende verhaal in een korte animatie. Met een schilderachtige tekenstijl die op zich wel mooi is, maar toch niet zo goed is uitgewerkt. De beelden missen wat karakter, dat met dit verhaal toch wel cruciaal is. Het mocht gerust 5 minuten korter om de impact groter te maken.

Fijne absurde misdaadkomedie die op zich niets bijzonder doet, maar toch wat eigenzinnig is. De humor werkt wel en de cast schittert in de eenvoud. Vooral Eisenberg is geknipt voor dit soort rollen. De dialogen zijn ook boeiend genoeg om de hele film te boeien. Dat maakt van deze film een leuke popcornfilm.

Een schattige Pixar film die net als de meeste Pixar kortfilms uitblinkt in een degelijke animatie met wat humor, zonder creatief er uit te springen. Maar ook deze Burrow is weer een liefelijke film over een konijn dat haar eigen huis wil bouwen, maar haar plek niet vindt in een drukke wereld. En dat op de muziek van Mozart.

Een kinderboek dat verfilmd werd en zeer dicht bij het boek is gebleven. Het doelpubliek is dus wat jonger en gezien het vrij recent uitkwam is dat ook helemaal geen jeugdnostalgie voor mij. Het verhaal hangt aan elkaar van melige oneliners over de waarden van het leven. Tegelijk wordt het geheel aangekleed met prachtige beelden en straalt het rust uit. Het doet soms wat denken aan Winnie the Pooh. De dialogen lijken uit een andere tijd te komen en voelen wat geforceerd of saai aan. Maar de animatie zelf is tijdloos en trekt de film dan weer op.

Van de regisseur van Ice Age (en de stem van Scrat), al is het wel een andere stijl. Op zich goed bedoeld, maar ik bleef toch met een cliché gevoel achter. Weinig memorabel, al was het bij de Academy Awards genoeg voor een Oscar.

Zo'n oer Amerikaanse film met een sport die niemand interesseert en een schoonheidswedstrijd met een hoofdpersonage in een conservatief gezin. Page zit niet op zijn plaats en heeft veel betere rollen gespeeld. Ik hoopte nog op wat charmante humor, maar ook dat lukt niet echt. Het geheel is een zeer matige zoutloze film.

5 jaar na Steamboat Willie en het 2e jaar dat een korte animatie in de prijzen kon vallen bij de Oscars. Deze animatie werd ook genomineerd, maar verloor van Disney's eigen Three Little Pigs. Terecht ook, want Building a Building is een hele drukke animatie met een reeks flauwe gags. Je merkt dat het nog niet zolang na de stomme film is, want de muziek moet oh zo weerklinken in die tijd. Het domineert meer dan ooit de animatie.

Een ontroerende animatie met spanning en drama. Het verhaal is eenvoudig, maar zelden was een korte film met deze lengte er zo in geslaagd om elke beperkte minuut optimaal te gebruiken.

De missing link tussen de tv-serie en de overstap naar MCU. Het geeft iets meer context als je de serie ook kent (MCU houdt ervan dat je huiswerk maakt voor je een film van hen ziet...) maar het eenvoudige verhaal is ook gewoon zo te volgen. En naar de oh zo brave knuffelnormen van Disney is dit ook een echte harde film geworden. Benieuwd of dat een nieuwe trend zorgt.

Jon Bernthal is lang niet de eerste Frank Castle, maar wel de beste uit het rijtje. Dus ook leuk dat hij z'n rol mag verder zetten in de MCU. En dat hij ook de rol kan verder spelen zoals in de serie: hard, traumatisch en eerst schieten en dan pas praten. De film geeft een Castle neer op de rand van de emotionele afgrond met enkele gebeurtenissen die z'n toekomst verder sturen. Een korte film met weinig verhaal, maar genoeg actie en blij dat het geen uur langer duurde. Alvast beter dan zo'n overbodige kerstfilm met de Guardians.

Leuk concept met hier en daar een lichtpuntje, maar verder wat pover uitgewerkt. Wel een mooi einde. Dat maakt alvast veel goed.

Linday Lohan had enkele gloriejaren achter de rug, zwaar onderschat als komische actrice, als ze te kampen kreeg met verslavingen en slechte filmkeuzes. Met als dieptepunt deze film. Ze is sterk in komedie, maar minder op haar plaats in andere genres. Bovendien is deze film gewoon slecht. De makers hadden bekende psychologische thrillers in gedachten, maar het werd een zeer flauw afkooksel van het genre met een rare mix van body horror en brave erotiek. Lohan zoekt haar weg nog, al loopt ze verdwaast rond. En dat is niet alleen door haar problemen rond die tijd. De rest van de cast en de film is zoutloos en doet het zelfs nog slechter.

De animatie doet denken aan een gothic Van Gogh maar dan met figuren uit linografie. Een kort sprookje/gedicht op muziek met bijpassende beelden. Tegen het einde wordt het wat moralistisch, maar verder is het best wel boeiend.

Een kortfilm over 2 verschillende broers waarbij de moeder hoopt dat ze overeen komen. De tekenstijl is vrij primitief, maar kleurt figuurlijk hier en daar buiten de lijntjes wat het best wel mooi maakt. Al mocht dat van mij nog iets verder gaan. Met het eenvoudige drama als tegenpool.

Heerlijk absurd met een eenvoudige tekenstijl. Een koppel dat tijdens een spelletje scrable ruzie krijgt met elk hun kleine absurditeiten. Memorabel is het niet, maar gewoon lekker grappig.

Het relaas van 3 broers in Istanboel voor een haartransplantatie. Vol onzekerheid, wat gaandeweg duidelijk niet alleen vanwege hun haar is. Het blijft wat op de oppervlakte, maar heeft hier en daar wel haar charme.

Het verhaal blijft vaag, maar draait rond het dictatorschap in Chili. Een stopmotion film waarbij het hoofdpersonage gemaakt is van porselein, wat het gebrek van expressie nog meer versterkt. Mooi gemaakt, al was het verhaal zelf iets te wollig. Maar sfeer een aankleding zijn wel de moeite.

Pixar toen ze nog ontroerende verhaaltjes maakten. Maar hoe mooi het verhaal ook was, echt verrassen doet het nooit. En de stijl is ook weinig vernieuwend. Niet heel boeiend, maar wel goed vakmanschap. Al mag het soms wel wat meer zijn.

Indrukwekkende korte animatie die zeker blijft hangen. Eentje vol symboliek, maar ook met een snuifje zwarte humor. En ook hoe eenvoudig het is, terwijl je gekluisterd blijft aan het scherm.

Ik hou wel van die Goofy filmpjes, zeker de 'How to...' animaties. Het viel wat tegen, zeker als je weet dat dit een Oscarnominatie kreeg. Maar de tijd van de Goofy filmpjes lag in de jaren '60 al achter de rug. De film begon nochtans veelbelovend, maar daarna werd het een wat standaard opeenvolging van Goofy op de waterski's.

25 jaar na Bob's Birthday komen Alison Snowden en David Fine terug met een korte animatie en worden ze voor de 3e keer genomineerd bij de Academy Awards. Geen winst dit keer, maar wel weer een heerlijke chaotische animatie van een groep dieren in een groepssessie.

Een zenuwachtige animatie die heen en weer slingert, niet echt mijn ding. Of het nu na 5 minuten, 10 minuten of een kwartier stopte had weinig verschil gemaakt.

Mooie animatie, maar pover verhaal. Het zal wat diepzinnig bedoeld zijn, maar zelfs voor een kortfilm duurt dit echt heel lang. Het idee zelf is wel mooi.

Van Aardman zijn we ondertussen al meer en beter gewoon met ook leukere humor. Deze Adam is vrij flauw en het is dan ook een wonder dat dit genomineerd werd voor een Oscar.

Ik kende 9 al van de lange animatiefilm uit 2009. Enkele jaren eerder maakte hij al een kortfilm met hetzelfde figuurtje. We springen midden in een verhaal en regisseur Shane Acker slaagt er meteen in om op die korte tijd de kijker nieuwsgierig te maken en een spanning op te bouwen. Met de hulp van Tim Burton kreeg hij na deze kortfilm de kans om een langere versie te maken, die al evenmin teleurstelt. De kortfilm won enkele prijzen en werd ook genomineerd voor een Oscar.

Er zit veel in dit kort verhaal met een heerlijke spanning. Met de nodige humor en knipogen naar andere verhalen. Gemaakt door de Nederlander Paul Driessen die er een Oscarnominatie voor kreeg. Jaren eerder was hij één van de animators bij de Beatles animatiefilm Yellow Submarine. Je kan de stijl moeilijk vergelijken met 30 jaar tussen. De muziek van Michiel Heeneman past mooi bij het geheel.

Een film die toen al opschudding veroorzaakte door het gebruik van stereotype voorstelling van zwarten. Zeker toen het in L.A. tegelijk met een anti-racisme documentaire werd getoond, tot groot ironie. Het verhaal zelf is hier en daar leuk, maar de aankleding (zowel qua stijl als het gebruik van de stereotype) doen de film absoluut geen goed.

Millennium Mambo begint met een adembenemende openingsscène en dan valt het voor mij even stil. Al pikt het de sfeer gelukkig wel op en krijgen we een mooie film te zien. Ik had eerder ook die twijfels bij andere films van Hou Hsiao-hsien, het zal dus duidelijk zijn stijl zijn die me niet helemaal ligt. Maar als ik me wat focus op de mooie momenten (en die zijn er genoeg) is Millennium Mambo een mooie warme film. Met in de hoofdrol Shu Qi die perfect de film draagt. Leuk weetje in de marge is dat dit de 2e 'Millennium' film is uit 2001 deze week naast (voor mij de betere) Millennium Actress.

Stond al lang op het lijstje om te zien en het resultaat was zeker de moeite. Een mooie animatie over een documentairemaker die oudere teruggetrokken actrice opspoort en samen met haar (en de cameraman) terug duikt in haar verleden. Documentaire en droombeelden tijdens het vertellen zijn al snel verweven. De animatie is heel mooi in handen van regisseur en animator Satoshi Kon, ook bekend van Perfect Blue en Paprika.

Het verhaal zou los gaan over oa actrice Setsuko Hara die zo schittert in Ozu films als Late Spring en Tokyo Story. Setsuko Hara was geboren in 1920 en stierf pas op zeer oude leeftijd in 2015. Al is het eerder een inspiratie voor deze animatie dan een verfilming van haar leven.

Ik zag eerst de verfilming Plein Soleil met Alain Delon, las dan het boek en zie nu deze verfilming. Dan is deze verfilming uit 1999 toch wel het minste uit het rijtje. Zeer sterk verhaal dat in de 60s perfect werd gespeeld door Alain Delon in de hoofdrol. Een heel verschil met Matt Damon. Jude Law is ook meer een parodie helaas. Al kreeg die er wel een Oscarnominatie voor. De film volgt het boek wel, dus als je dit voor het eerst ziet kan ik me voorstellen dat het zeer boeiend is. Maar als je dat dan vergelijkt met Plein Soleil (of het boek zelf) valt het resultaat wat tegen. Echt slecht is het ook weer niet, eerder wat aan de saaie kant.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Net als bij Friday the 13th of Halloween probeerden de makers in het begin nog wat continuïteit te brengen in de films. Nancy Thompson uit de originele film is terug en helpt andere jongeren om te vechten tegen Freddy Krueger. Voor de een met meer succes dan bij de andere natuurlijk. Deel 3 is vrij goed en 1 van de betere sequels in de franchise. Ik blijf meer fan van Jason Voorhees en Michael Myers, maar Krueger is ook best goed in deze film. Patricia Arquette is minder in de film, de rest van de cast doet het wisselend goed. Opvallend is een kleine rol van Laurence Fishburne die eerder al bijrollen had in grote films als Apocalypse now en The Color Purple. Het zou nog een paar jaar duren voor hij echt doorbrak als acteur.

Een erotische parodie op James Bond gemaakt met een klein budget. Op papier gedoemd om te mislukken, maar hoe raar ook, valt deze beter mee dan verwacht. Robert Donavan doet dat best goed in de titelrol van Rod Steele, agent 0014. Er is zelfs een verhaal in de film en de humor is best wel goed. De erotiek gaat net niet te ver, zodat het eindresultaat een heerlijke - weliswaar voor volwassenen - Bondparodie is geworden en lang niet de slechtste.

In het rijtje van de 5 andere Scary Movie films met een hoop persiflages op bekende horrorfilms, aangevuld met de nodige puberale humor. De cast is terug, maar niet zo goed als voordien. Hier en daar werkt een mop wel eens, maar ook heel veel voorspelbare grappen of zoals ik al zei: puberale humor maar dan geschreven door oudere mannen die graag bij de cool kids willen horen.

Een film die ik al lang op mijn lijstje had staan, maar het kwam er nooit van. Het was niet het wachten waar jammer genoeg. Ik ben fan van musicals, maar deze is echt een vrij kleurloze rit. De makers kozen om een alles te laten zingen (niets mis mee) maar dan in combinatie met een eerder realistische weergave in plaats van bvb het heerlijk theatrale van Les Misérables. Regie was dan wel in handen van Alan Parker (Fame, The Wall, The Commitments), script maakte hij samen met Oliver Stone. Wat misschien wel de oorzaak is van deze jammerlijke mix.

De film zelf verveelt met momenten. Evita is een lange rit geworden. Madonna in de titelrol is nog een lichtpuntje, ze doet dit echt wel goed. Alleen lijkt het elders niet zo te lukken in deze film. Jammer, want het idee is wel goed en er is veel te vertellen over Evita Peron.

Ik kende Casper als figuurtje wel, maar had er voordien nog nooit iets van gezien. Dus ik kan geen vergelijk maken met de vele animaties of comics die er al waren. Het gegeven is vrij kinderlijk en de film is ook gericht op jongeren, al valt het nog mee met de humor. Met Christina Ricci heeft Casper de ideale tegenspeelster. Steven Spielberg was executive producer wat zal bijgedragen hebben dat het resultaat meer een familiefilm werd. De film heeft haar charme en de humor werkt met momenten, maar meer is het ook niet. Al is het wel beter uitgedraaid dan ik had verwacht.

De 4e verfilming van Little Women die ik zie en daarmee ben ik nog lang niet in de helft. Deze versie ut 1994 blijft heel dicht bij het boek en doet soms ook niet meer dan dat. Al is het wel mooi aangekleed qua decor en kostumering. De cast is goed maar niet legendarisch, al hebben ze dankzij het verhaal wel genoeg ruimte om te kunnen schitteren. Winona Ryder kreeg toch 1 van de drie Oscarnominaties voor deze film. De impact bij de versie uit 2019 was voor mij zo groot, dat de lat helaas heel hoog lag voor andere verfilmingen. Ook al waren die eerder.