Log

Ik zag onlangs de film De Vlaschaard uit 1983 naar het boek van Stijn Streuvels. De eerste verfilming was in 1943 door de Duitsers in volle oorlogsjaren, hoog gewaardeerd door Goebbels. Streuvels werkte zelf mee aan de film en figureerde er zelf in. Streuvels werd nooit veroordeeld voor collaboratie, in zijn verdediging was het 'maar film' en sprak hij enkel over cultuur. Ook al had hij wel degelijk bewondering voor cultuur uit nazi-Duitsland. Je zou het quasi op dezelfde lijn kunnen zetten als Riefenstahl die altijd zich verdedigde met de woorden dat het haar om film te doen was en niet met politiek. Maar hoe geniaal haar films en filmtechnieken ook waren, ze moet wel heel naïef en blind geweest om de impact van haar propagandafilms en de omstandigheden in nazi-Duitsland niet te kunnen zien en erkennen.

De documentaire anno 2025 wil neutraal verslag doen, wat een pluspunt is voor een historisch beeld. Maar blijft wel heel vaag helaas en laat vooral Riefenstahl zelf aan het woord met hier en daar wat omkadering. Je zou zeggen dat het net de kracht is van zo'n documentaire om de persoon in kwestie zelf te laten getuigen. Maar tegelijk geeft dat wel een gekleurd beeld zonder sterk tegenwoord. En wil de documentaire ook geen oordeel vellen of Riefenstahl nu wel of niet weet had van de gruwelen van de oorlog (en de aanloop er naar toe).

Het resultaat is een wat rommelige film met een regelmatig gefrustreerde Riefenstahl die door haar gebrek aan empathie tot aan haar dood niet leek te begrijpen hoe veel mensen hebben geleden in de oorlog en de rol die ze er in had gespeeld. Zoals de vele andere Duitsers die ook maar opdrachten uitvoerden, lijstjes opmaakten, informatie verzamelden en doorgaven, ...

De 2e verfilming van het boek van Stijn Streuvels, dat al een eerste keer werd verfilmd in Nazi-Duitsland. Die versie uit 1943 is dan ook vrij besproken, net al de schrijver. Al werkte die enkel mee aan die versie, naar eigen zeggen enkel voor de kunst... In 1983 was Streuvels al lang overleden. In het jaar dat de Vlaamse filmwereld films uitbracht als Zaman en Brussels by night, wat een nieuwe generatie aankondigde, kregen we nog steeds een typisch Vlaamse boerenfilm met De Vlaschaard. Grotendeels gefilmd in het openluchtmuseum Bokrijk, waar veel huizen uit de 20e eeuw staan.

De Vlaschaard is met momenten wel verouderd, het is een oude acteerstijl. En tegelijk heeft dit toch steeds haar charme. Het relaas van een boer die vlas teelt en in conflict ligt met zijn zoon. Over de toekomst van de boerderij, maar ook een verschil in generaties. Hoofdrolspeler Vic Moeremans is best wel overtuigend als de norse boer Vermeulen.

Ik geef toe dat de film alleen maar mijn aandacht trok door Adèle in de hoofdrol. Al viel de rest van de film ook wel mee. Het relaas van een stewardess, waarbij we als kijker zien dat achter die zogezegde glitterjob er ook veel nadelen zijn. De kruising tussen modellenwerk en een koffiedame. Dromend van zonnige locaties en exotische landen maar soms eenzaam met geen echte toekomstvisie. Het geheel is vrij licht, maar dankzij Adèle in de hoofdrol wordt het nog wel interessant.

vote changed, original voice was 3,5 stars

Het verhaal van de echte paleontologe Mary Anning en goede vriendin Charlotte Murchison. 2 introverte vrouwen, de ene het buitenbeentje van de Britse wetenschapswereld en de andere met het gevoel vast te zitten in een wat liefdeloos huwelijk. Met Kate Winslet en Saoirse Ronan in de hoofdrollen heb je twee topactrices die duidelijk met weinig woorden toekomen. Dat past ook, want beiden zijn vrij introvert voor ze laat ietwat openbloeien. En dat in de sowieso al stijvere 19e eeuw in Engeland.

Het verhaal legt de focus minder op de paleontologie, maar eerder op een hypothetische verhouding tussen de vrouwen. Al hadden ze wel een goede onderlinge relatie, op welke manier dan ook. Murchison zorgde er mee voor een grotere erkenning en netwerk van Anning. Maar het is vooral film en het geheel is wel goed gedaan. Ook opvallend hoe Winslet en Ronan veel zeggen met weinig woorden. Het geheel is wel iets te zwak en staat wat in de schaduw van gelijkaardige films. Maar liefhebbers van het betere kostuumdrama komen zeker aan hun trekken.

Een nieuwe film met de fantastische Léa Seydoux. Een film die onder je vel kruipt en waar je best niet te veel op voorhand over weet. Het uitgangspunt is al een paar keer gedaan, maar deze film gaat daar anders op in. Geen komedie of horror, maar het psychologische effect. Versterkt door de muziek en mooie beelden, kruipen we in de gedachten van de personages die worstelen met angst en vele vragen. Het einde loopt op het eerste zicht wat verloren, maar tegelijk mag dat wel.

Het lijkt wel één van de moeilijkste transformaties in de filmwereld om echt goed te krijgen: de transitie naar een weerwolf. Zoekend naar een manier tussen make-up en practical effects met het budget dat je maar hebt in dit genre, of lelijke CGI die alle charme van het genre wegneemt. Deze The Howling doet het al bij al wel goed. Dat maakt een beetje goed. Qua verhaal oogt het toch nog een B-film en schittert het vooral in de momenten van spanning zonder weinig confronterende beelden. Al is dat wel meer een troef in dit genre. Zoals dat hoort zijn er ondertussen nog 7 sequels bijgemaakt,

En genre dat balanceert op een dunne draad. Met clichés die net genoeg worden vergroot met de nodige zelfhumor. De film kan niet tippen aan gelijkaardige titels als Mean Girls of She's the man en dat kom vooral door de hoofdactrice, tot spijt van de op zich wel leuke Julia Stiles. Naast Julia valt het wat tegen, al is het nooit ergens storend. En dat kan wel in dit soort films. Het verhaal is boeiend genoeg en de hele film heeft op zich haar charme. Het deed de waardering van romcoms wel terug opwaaien, al zijn de opvolgers niet altijd zo goed gemaakt.

De horrorfilms voorbije jaren doen het goed in een tijd waarin alles wat gerecycleerd wordt. Teenage Sex and Death at Camp Miasma is een ode aan de slasherfilm maar blijft zelf spannend en origineel genoeg. In een genre dat wel leuk is, maar tegelijk uitgemolken is, blijft deze film de aandacht houden. Het is wat meta zonder zichzelf te verliezen. De film heeft een stevige knipoog naar de dubbelzinnigheid van Hollywood. Ze willen iets nieuws, maar het moet liefst bij hetzelfde blijven. Het is een film vol symboliek, vooral rond seksualiteit en identiteit. Ik ben de film blind in gegaan en was enorm blij verrast. Prachtig gemaakt waarin de ode aan het genre visueel zeer zorgvuldig is gedaan, er genoeg spanning in zit en de zwarte humor ook werkt. Een film die ver genoeg durft te gaan en tegelijk ook ook heeft voor de details.

Robert Mitchum speelt de rol van Preacher Harry Powell, 1 van de beste villains uit de filmgeschiedenis. Je had al wel monsters, bendeleiders, gangsters, piraten, ... Maar Harry Powell is een enge moordenaar die geen twee keer nadenkt om iemand te vermoorden voor een handvol geld. Sfeervol in beeld gebracht met vooral Mitchum die de film draagt. Als een big bad wolf jaagt hij op zijn slachtoffer en wordt de spanning opgebouwd. Enkele shots (ik wil geen spoilers delen) blijven nazinderen. Een indrukwekkende film die ondanks de ouderdom nog goed overeind staat.

Vroeger vond ik dit een te lange en soms iets vervelende komedie, die al bij al nog wel meeviel. Maar bij herziening heb ik me toch beter geamuseerd. Niet dat het ineens de beste film is, maar ik genoot wel meer van de absurde humor en dialogen. Ben nog altijd van mening dat het iets korter mag. De grote verhaallijn heeft wel de nodige charme met de dude als spilfiguur in een groter spel vol misverstanden, omringt door enkele idioten. De quotes werken wel en de karikaturen zijn goed neergezet. Dat geeft wat kleur aan de film.

Eerder een studiofilm met enkele getuigenissen van de aanwezigen tussen de nummers door. Voor fans van The Wings (of Beatles & Paul McCartney) is dit zeker de moeite. Het is een stuk muziekgeschiedenis natuurlijk. Maar buiten een kleine glimps kom je niet veel te weten over de band en blijft het een momentopname.

De moderne versie van een classic western. De clichés zijn wat opgepoetst en het geheel is aangekleed met de nodige humor en voldoende actie. Bob Odenkirk past wel in dit soort rol en het script komt van Derek Kolstad
die de John Wick en Nobody series lanceerde. Op zich is het niet zo bijzonder en haalt dit het niveau van John Wick niet. Ben Wheatley is niet de beste regisseur helaas, al mag het resultaat er toch wat zijn. Normal heeft gelukkig wel genoeg actie om er van te genieten en liefhebbers zullen hier zeker van houden.

Een film met dinosaurussen, dus wordt het uiteraard vergeleken met Jurassic Park. Wat gezien de status van het origineel ook niet zo verwonderlijk is. Net als Jaws voor haaienfilms en James Bond voor spionagefilms. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar al iets interessanter dan de gemiddelde sequel van de eerder genoemde Jurassic Park (of World). In grote lijnen een gezin tegen dinosaurussen, met gelukkig nog de nodige spannende momenten en een eigen insteek aan het verhaal. Dat zorgt voor aangename popcorn, al is het geheel te licht. Vooral hoofdrolspelers Hathaway en McGregor stellen teleur en zijn miscast. Nog wat clichés hier en daar die de film niet goed doen. Jammer, want hier zat een originele fantasiefilm in met wat charme voor het hele gezin.

De film duurt maar 50 minuten, maar het is dan ook vanaf de eerste seconde al helemaal op tempo. Visueel is het helemaal Gaspar Noé, al is dicht echt wel wennen voor de kijker. Geef mij maar zijn films met iets meer opbouw zoals Climax of Irréversible die groeien tot een hoogtepunt en je als kijker visueel meesleuren in een andere dimensie.

Het is mij misschien te snel, maar toch zag ik er zoveel potentie in. Dit zou perfect werken als een live interactief theaterstuk, waar je mee op de set staat en tussen de flitsende beelden wordt meegezogen. De film zelf is niet helemaal te genieten, maar ik bewonder wel de visuele stijl van Noé.

In een filmgenre waarin zombies zelf weinig variatie kennen, tenzij een beetje in snelheid of hoogstens een uitzonderlijk zombie met wat meer inteligentie dan de rest, is het toch leuk om te zien hoe veel films er wel over gemaakt zijn. Af en toe zie je wel eens een originele insteek en dat is ook hier bij deze Franse kleine budgetfilm.

Zoals quasi alle zombiefilms draait het niet om de doden, maar om de levenden. En dat zijn er niet veel in deze film. We volgen Sam die probeert te overleven in een apartement. Het doet de vraag stellen wat jij zou doen in zo'n situatie. En vooral wat al die gebeurtenissen doen met een mens; Deels hangt de film aan de clichés (bijna onvermijdelijk in het genre) maar toch kan het blijven boeien.

Nogal saaie film die vooral te lijden heeft onder gebrek van echt pittige of zwarte humor. Het duurt te lang voor de film echt van start gaat en dan is het al te laat om de boel nog te redden. Aubrey Plaza lijkt wat miscast. Wel jammer, want ze is op zich een goeie actrice. Mss is social media ondertussen ook al te hard veranderd (verre van verbeterd...) dat de film minder de vinger op de pols kan leggen.

Typische 90s komedie dat stoer probeert te doen met een huurmoordenaar. Maar dan wel gespeeld door John Cusack... Het resultaat is vooral een melige romcom met een beetje actie en een half originele insteek. Dan Aykroyd helpt ook niet echt om de film wat beter te maken.

Een nieuwe versie van het gekende verhaal van Stephen King. De film met Schwarzenegger was vol fantasy waarin je echt het idee had dat dit een futuristisch spelprogramma was. De nieuwe versie is iets realistischer (niet zo moeilijk...) dat met genoeg actie nog net kan boeien, maar verder nogal voorspelbaar is. De saaie cast helpt ook niet bepaald. Dan nog liever het boek terug lezen.

Dit leek me een ideale film voor Lindsey Lohan, maar ik was zeer blij verrast met de prestatie van Amanda Byrnes. Ze heeft een goeie timing voor humor en draagt zonder probleem de film. En dat in een genre dat valt of staat met zo'n hoofdactrice. Een tienerfilm die net iets meer wordt door de juiste mix van humor, verhaal, romantiek en drama. De randpersonages zijn wisselend interessant, maar She's the man is uiteindelijk een leuke komedie geworden.

De film naar Hollywood normen lowbudget film, maar dit komt dan ook niet uit Hollywood. Een film van de hand van Mr. Oizo die ik enkel kende met zijn hit Flat Beat. Hoe knullig het er soms ook uit ziet, de insteek is wel origineel zodat het zoveel meer is dan een Hollywood camp film. De horror is dan gewoon zwarte humor en een dosis absurditeit. Zou een verhaal kunnen zijn van Wes Anderson, maar dan zonder de pastel kleurtjes. Beter dan verwacht, al is dat niet moeilijk als de verwachtingen laag waren.

Een film met goede idee, maar het magere verhaal overheerst het te kleine boeiende plot. Niet zo evident om een film te laten draaien op 1 locatie met minder dan een handvol acteurs. Er wordt spanning opgebouwd en die neemt de kijker even mee, maar dan valt het wat in elkaar. Het geheel valt nog best mee, maar is te zwak om echt te schitteren. Even genieten dus, maar binnenkort weer vergeten.

Muziek/Fantasy, al is het eerder horror met zwarte humor. En als dat uit Polen komt heb ik wel wat hoop in de film. Die hebben wel meer leuke horrorfilms de laatste jaren. The Lure is een andere insteek van het gekende Little Mermaid verhaal, het moet niet altijd Disney zijn. Het resultaat is een mix van genres en dat geeft een vrij aparte sfeer. De hoofdpersonages doen het wel goed en de film kleurt duidelijk niet binnen de lijntjes. Het wordt nooit groots, maar is boeiend genoeg om de aandacht er bij te houden.

Een sterke Spider-Man, al moet je toch wat huiswerk maken om sommige dingen beter te kunnen volgen. Dat blijft wel het pijnpunt van de MCU. Deze film is duidelijk een sequel op de vorige Spider-Man film, waarin Peter Parker de gevolgen moet dragen van z'n vorige avontuur. Maar veel kijkers zullen wel mee zijn en dan is het best genieten. Het wordt wat donkerder nu, persoonlijker en iets volwassener. De makers mikken blijkbaar ook wat op 3D, in onze bioscoop kon je een 3D versie bekijken en dat zie je wel aan de beelden. Al stoort het gelukkig niet. Wel mooi is de filmstijl die dicht op Peter Parker kleeft met de camera steeds dicht bij het personage.

De film heeft veel personages, cameo's en verrassende gastoptredens. Je zou denken dat het een te volle film wordt, maar de film zorgt net voor wat rust in de MCU. Er is zeker nog genoeg actie, maar de karakters zijn terug wat belangrijker en er is ruimte voor drama. Het is een opflakkering in een stervend genre, al is dat ook met gekende figuren uit het verleden. Dat zal ook zo werken bij de volgende Avengers. Maar misschien kan deze rust wel een nieuwe start zijn, hopelijk niet voor meer van hetzelfde. Nu hebben we toch kunnen genieten van een hele goeie blockbuster.

Ik ken DC enkel van de films en series met een paar Batman animatie films. Nooit andere animaties gezien of comics gelezen, dus mijn achtergrond zal anders zijn dan andere fans. Deels is dat wel handig om achtergrond te hebben, want we krijgen een hele hoop karakters te zien. Het verhaal is alvast interessanter dan de gemiddelde DC verfilming. In een relatief korte tijdsduur zonder nog eens een voorstelling van de personage. Het gaat lekker hard met momenten en er zit genoeg vaart in. De povere animatiestijl zorgt wel dat er weinig personaliteit zit in de figuren. Maar het verhaal maakt veel goed. Praktisch elke DC-film is een origine story, dus leuk om eens iets anders te zien. Moest dit verhaal verfilmd zijn, konden ze meer weerwerk bieden aan MCU.

Een spaghetti western met Zorro! De figuur van Zorro gaat al een tijdje mee en kent al vele films en series. Het blijft vooral luchtig en avontuurlijk en dat is gelukkig ook hier het geval. Alain Delon past vrij goed in de hoofdrol en het geheel is een mooie mix van humor en avontuur. Het verhaal is bekend en zal weinig verrassen. Maar bij Zorro vergeef je dat de filmmakers, het hoort er wat bij. Niet memorabel dus, maar wel genoeg entertainment.

In grote lijnen is dit een mooi verhaal, maar de uitwerking is sterk verouderd. De animatie won een Oscar voor Beste Korte Animatie.