Log

Een iets te lange rit, maar wel visueel de moeite. Heerlijke kleurenpalet van Melville die met momenten de sfeer goed kan vastleggen. Helaas lukt dat niet de gehele film en was ik ook minder geboeid door de personages zelf. Hij focust dan ook minder op het verhaal, eerder over de aankleding in deze film. Die is zeker de moeite, maar meer dan 2u is een lange rit in dit geval.

Jason Statham is zo'n zeldzame actie acteur die nooit meespeelde in een serie en op enkele films uit zijn beginperiode misschien na kregen al zijn films een bioscooprelease. Ook deze Shelter dus, wat bewijst dat het dan ook niet per se garant staat voor betere kwaliteit. We krijgen een formule film te zien, dus liefhebbers van Statham gaan er van genieten. Maar hij heeft zoveel beter gedaan, het is eerder wat vervelend dan slecht.

Er zijn al veel biopics over artiesten, maar het was wachten tot 2026 voor we een film kregen over de grootste popster allertijden. We zien vooral de goeie kant van MJ, maar dat is bij elke biopic wel het geval dus moeten we hier ook niet te hard op focussen volgens mij. De film wordt gemaakt met het toezicht van de familie, waardoor veel dingen waarheidsgetrouw zijn maar ook hard opgepoetst. Al wil ik vooral een goeie film natuurlijk.

Er is zoveel te vertellen over de man dat het moeilijk is om keuzes te maken. We krijgen nooit de echte Michael te zien, maar eerder een carrière overzicht die loopt van Jackson 5 tot het album Bad. Centraal staat de strijd met zijn vader, wat te vergelijk met de Colonel bij Elvis. MJ groeit op als een eenzame, maar creatief en intelligente man, die door de razendsnelle roem geïsoleerd geraakt zonder vrienden.

De biopic brengt nieuwe aandacht naar zijn muziek die na zijn dood minder aandacht kreeg. Ik ben zelf opgegroeid met zijn muziek in de jaren '80 en '90, altijd bewondering gehad voor zijn muziek. Al mis ik wel die grootsheid in deze film. Maar hopelijk pikt een nieuw publiek de muziek terug op. Deze biopic is helaas te afgeborsteld door de familie om even hard te schitteren als de King of Pop zelf. Voor de grootste entertainer mocht het wel wat meer zijn. Maar het resultaat is wel toegankelijk en amusant genoeg om niet te vervelen.

Ik sta niet te springen voor docu's over politici, maar Spaak is wel een naam buiten categorie. Terwijl ik daar eigenlijk te weinig over kende. De Churchill van België, op zijn eigen manier dan. Het is geen promodocumentaire of verkiezingsstunt, zijn carrière (en leven) ligt al een tijd achter ons. Het is geen geheim in welke politieke partij hij zat, maar dat is in deze docu ook minder van belang. Want Spaak was geen typische partijpolitieker.

We krijgen een breed beeld te zien van de man en zijn indrukwekkend palmares in binnen- en buitenland. Zeer interessant en boeiend overzicht van één van de belangrijkste Belgische politiekers.

We bury the dead probeert een andere insteek te geven aan zombies, we hebben ze al in zoveel versies gezien doorheen de filmgeschiedenis. Met uiteraard het idee dat mensen veel slechter zijn dan de zombies. Het leek lange tijd goed te gaan en de sfeer zat goed. Maar gaandeweg bleef ik wel op mijn honger zitten en was het einde nogal mager. Daisy Ridley moet de film op haar eentje trekken en dat lukt niet altijd. Resultaat is een rammelende horrorfilm die haar momenten heeft.

Toch afwachtend de film ingegaan, omdat ik wel fan was van Judgment at Nuremberg (1961) met een al even indrukwekkende cast in een boeiend rechtszaakdrama. En met Russel Crowe gecast als Göring overtuig je me ook niet zo snel. Maar het pijnpunt ligt vooral bij Malek te liggen in de rol van psycholoog die Göring moet onderzoeken. Zijn karakter is wat over de top en hoort hier niet thuis. Malek blijkt opnieuw een veel mindere acteur te zijn dan zijn reputatie doet uitschijnen. Crowe viel dan nog wel mee.

Het verhaal is zeer complex waarbij je als maker een balans wil zoeken tussen een boeiende film en de historische drama's. Het interessante in deze film was voor mij dan ook de focus op de vraag waarom er überhaupt een rechtszaak moet komen voor mensen waarvan je weet dat die schuldig zijn aan de grootste gruwelijke daden? Al moet ik zeggen dat de impact van de oorlog en het bijhorende trauma in de film Judgement at Nuremberg beter wordt weergegeven. Maar Nuremberg is al bij al nog meegevallen en qua onderwerp sowieso de moeite om af en toe nog eens in de kijker te zetten.

Eigenlijk een grote videoclip rond de muziek van Curtis Mayfield. Met Super Fly kregen we 1 van de eerste blaxploitation films, een genre dat heerlijk ruw en grofgebekt was. Een jaar na het veel betere Shaft. Ik mis net iets meer verhaal, maar de sfeer is wel goed. En Priest kan de film wel dragen.

Met de komst van Melissa Barrera en Jenna Ortega kreeg de franchise een nieuwe adem. Maar gedoe achter de schermen duwden de makers richting oude gezichten. Fans vinden het wel leuk om bekende namen tegen te komen, maar het zorgt ook voor een grote vermoeidheid. Je wordt als kijker niet echt meer verrast en de kills zijn ook minder interessant. Het is nog net niet slecht, maar wel het minste deel van de hele franchise. Vooral een saaie rit. We missen Barrera en Ortega toch wel.

vote changed, original voice was 4,5 stars

Vermakelijke popcorn actiekomedie in de lijn van Baby Driver, al is Eanie Meanie minder evenwichtig en sterk genoeg op de juiste momenten. Samara Weaving is altijd leuk om zien, Karl Glusman is enorm irritant en de rest is nogal cliché. Maar als anderhalf uur entertainment is het wel leuk om ook dit soort films te kunnen zien. Soms is dat genoeg. En er zit genoeg vaart in om mij te laten blijven kijken tot het einde. Al zal ik binnen enkele weken niet meer weten waarover de film gaat.

Het idee is wat goedkoop, maar als het werkt kan dat nog meevallen. In 3 fragmenten zien we Predator vechten tegen een strijder uit de loop der geschiedenis. Weinig verrassende figuren. Wat mij vooral stoort is de zeer lelijke animatiestijl die uit games lijkt te komen (waar ik niets mee heb). Het fragmentarische van de film doet de opbouw van sfeer of spanning ook niet goed. Voor mij het minste uit de reeks en ik vind het origineel net 1 van de beste films ooit.

De dreiging van Predator (en ook wel wat Predator 2 en zelfs Prey en Predators) ligt al lang achter ons. Het mysterie is er wat af en door Predator hier nog meer te personaliseren, stuurt de franchise in een richting die ver weg staat van het origineel. Niet mijn stijl helaas. Maar Elle Fanning maakt wat goed as leuk personage en de actie valt nog wel mee. Maar Predator mag mij terug wat meer monster worden met dreiging en niet met familie issues.

We krijgen meer van hetzelfde in deze wat overbodige sequel (zoals wel de meeste sequels). Gelukkig is Samara Weaving er weer bij, omringt door een nieuwe cast met bekende namen. Het is weinig vernieuwend of verrassend, maar de humor werkt wel. Al zie je wel dat het stilaan een parodie van zichzelf geworden is.

In de handen van Guillermo del Toro krijgt Frankenstein nieuw leven (pun intended) in een mix van gothiek en actie. Qua verhaal is het niet altijd even sterk Misschien omdat het voor een Netflix publiek is gemaakt ipv de bioscoop? Maar visueel werkt dit wel en kan de film rekenen op een sterke cast. Vooral Jacob Elordi als the creature is de moeite. Ik moet toegeven dat het beeld van de Hollywood monsters (Dracula, Mummy, Frankenstein, Werewolf, Invisible Man, ...) nog steeds het beste werkte in de jaren '30. De andere stijlen (actie, moderne tijd, realisme, avontuur, ...) werkt toch niet zo goed als de theatrale gothieke romantiek. Dat kan del Toro gelukkig nog wel een groot deel meegeven in zijn films.

Een rauwe mix van horror en erotiek uit de 70s. Christopher Lee is dan wel de grootste naam op de affiche, in die tijd speelde hij vooral in low budget horror films (zoals deze dus). Al kende zijn vertolking in de Dracula films wel nog een cult navolging. De film van De Sade maak je niet goed met Christopher Lee als grote naam, het is een verouderde film met typische look die nu niet meer werkt.