Log

Mijn kennis tot William Tell is helaas slechts de appel op het hoofd van zijn zoon. Dus hoopte ik bij mijn eerste William Tell film meer te weten. Een figuur die misschien wel in de lijn lag van bvb Robin Hood of Zorro. Maar de fun wordt uit de film gehaald en het is eerder een literair drama geworden met dialogen die boven het acteerwerk stijgen en daardoor totaal verloren gaan. Jammer, want hier zit toch wel een leuk verhaal in. Maar in tegenstelling tot Robin Hood of Zorro is dit verhaal niet bekend genoeg om het grote plaatje naar de achtergrond te zetten en er meer een historisch drama van te maken dat overkomt als één uit een dozijn.

Zo'n film met veel goeie ideeën waar de climax helaas weg blijft. Gaandeweg is de zuurstof uit de film en draait het wat uit op een sisser. Maar het triggert wel door het originele concept. Dat maakt gelukkig veel goed. Jammer dat de inkt blijkbaar opwas als het script verder werd uitgewerkt. Het leek ook gaandeweg wat symboliek te vatten die overbodig is. Een twijfelgeval dit waar ik helaas op mijn honger bleef zitten.

Een film in de lijn van bvb Sinister, Insidious of Conjuring. Maar hier zien we wel de entiteit sneller en gaan ze er op een andere creatieve manier mee om. De cliché jump scares werken wel, maar blijven cliché. Het is sfeervol en boeiend door dat idee om de entiteit al snel bekend te maken. Maar dan wordt het nergens bijzonder. Eerder een film met goeie momenten die niet zo zeer verveeld, maar nadien niet echt blijft hangen.

Deze biopic over Benny Goodman was een gevolg van het succes met de film over Glenn Miller. In het echt had Goodman eerder succes dan Miller, maar gezien het leven en de vragen rond zijn dood zorgen sowieso voor een boeiend verhaal. Vooral als je James Stewart als lead hebt.

The Benny Goodman Story zit wat in de schaduw van deze film, al is het zeker niet slecht. Het verhaal van zijn eerste klarinet tot het legendarische optreden in Carnegie Hall. Misschien had het nog iets verder kunnen gaan, want een jaar later had je de al even legendarische 'clash' Glenn Miller vs Benny Goodman in Carnegie Hall. Beiden grote namen in de swing, al zat Benny Goodman dichter bij jazz en Miller dichter bij populaire muziek.

De film heeft als extra troef dat verschillende muzikanten van Benny Goodman zichzelf spelen in de film. Heerlijk om Gene Krupa achter de drum te zien. Hij was ook al te zien in de Glenn Miller Story. Goodman leefde nog bij deze filmopnames, hij stierf pas in de jaren '80. Zelf werkte hij ook mee aan de film en speelde de muziek in. Dat zorgt sowieso muzikaal voor een meerwaarde. Zijn levensverhaal is door zijn aanwezigheid misschien wat te afgeborsteld, maar de muziek staat wel sterk. Het is maar wat je zoekt in een film over een muzikant.

Het feestje dat al lang moest afgelopen zijn. Toy Story is meer dan 30 jaar na het origineel terug. Met deel 3 kreeg de franchise een vrij goed einde, dan werd een gedrocht neergezet in deel 4 en de chemie is nog niet terug in deel 5. Ironisch, want dat is net de boodschap van deze 5e film. Het gevecht tussen speelgoed en technologie is in de filmreeks één geworden tussen familiefilms en geldklopperij. En helaas heeft het geld al een tijdje gewonnen. Veel overbodige cameo's en vooral het gedoe met de nieuwe Buzz versies is een dieptepunt. Het verhaal is iets beter dan deel 4, maar de film mist de chemie en charme van de voorgangers. Disney kennende zal er ooit wel eens een deel 6 uitgebraakt worden.

Een mindere Laurel & Hardy, al is hun humor sowieso iets uit een heel ver verleden. Hardy maakt Laurel het leven zuur, waarop die van zich af bijt. Een vete met de nodige slapstick, maar nergens memorabel. De scènes in de fontein maken nog wat goed.

Veel dingen hebben we al eens gezien, maar ik hou wel van dit heerlijke trio Spike, Tom & Jerry. Eén van de zeldzame extra's in de reeks naast het vaste duo, waarbij de humor goed werkt. Het tempo ligt er goed in en de grappen werken wel. Al wordt het nooit bijzonder.

Op misschien 1 of 2 films na van Jason Statham (en dan moet je al gaan zoeken welke) hebben in de biscoop gedraaid, ook al is het niet zo lang. Al zegt dat niet altijd iets over zijn kwaliteit en het verschil met andere actiehelden die meer straigth to video (of streaming) gaan. Ook deze Mutiny was in de bioscoop te zien. Na Statham op een eiland (Shelter) krijgen we nu Statham op een schip. Andere locatie met quasi zelfde verhaal, aangekleed met een hoop actie. Wie de films van Statham graag ziet, zal hier ook wel van genieten. Maar verder is het zeker niet bijzonder en ben ik deze waarschijnlijk al vergeten tegen zijn volgende release.

Heerlijke film! The Raid maar dan in Antwerpen bij de blokken van 't Kiel. Het aantal actiefilms van dit niveau uit België (en Nederland) is op 1 hand te tellen. Er zit veel vaart in, leuke oneliners en genoeg actie. Je merkt wel dat als het even rustig wordt en er enkele minuten dialoog volgen, het dreigt in te zakken. Maar dat duurt gelukkig niet lang, zodat we weer volop in de actie zitten. En omdat ikzelf blij verrast was, wil ik niet te veel spoileren, maar ik genoot van een actiescène met een Antwerpse song op de achtergrond die je in dit soort film niet zou verwachten. Paradise is een film waarvan er veel bestaan in Hollywood, maar hier een zeldzaamheid is. Daarom dat het beter meegevallen is dan verwacht. Echt van genoten.

vote changed, original voice was 4,0 stars

Butch is niet de beste extra bij Tom & Jerry, maar hier valt het wel mee. Alhoewel Tom & Jerry het best als duo werkt, is het soms ook wel de moeite met z'n drieën. Zoals hier is het een leuk tempo en mooi evenwicht tussen de drie. Niet slecht.

Eentje met Nibbles, toch één van de leukere bijfiguren naast het vast duo. Zeker met Nibbles erbij is het toch altijd Jerry die vooral de pineut is. Dit is een mooie animatie met de nodige humor en vooral wat charme. En uit de jaren dat er nog wat meer aandacht aan de achtergrond werd besteed.

Beter dan verwacht. Ik vraag me wel af of de jeugd deze animaties nog wel kent, de gloriejaren van Looney Tunes liggen al heel lang achter ons. Dan krijg je zo'n rare film die probeert een niveau te vinden dat geschikt is voor de kinderen van nu en nostalgische (groot)ouders die hen nog van vroeger kennen. Helaas is het succes daardoor minder, omdat het resultaat tussen twee doelgroepen valt. De karakters zijn alvast zoals vroeger. Ze hebben geen stem en er is genoeg ruimte voor animatie en knipogen. Maar net als bij de Tom & Jerry film uit 2021 zijn de animatiefiguren eerder een bijrol. Al is het moeilijk om hen van oude kortfilms te vertalen naar een langspeelfilm. Maar met weinig verwachtingen voor deze film, is het toch goed meegevallen.

Een film met een leuk idee, aangekleed met genoeg humor en actie. Deze Novocaine is een gezellige blockbuster, maar je merkt dat die nooit een acteerprijs zullen binnenhalen en qua aankleding is het ook maar pover. Nog een clichématige 'Everybody hurts' van R.E.M. erbij en de kijkers zullen wel content zijn. Popcorn, maar meer ook niet.

Leuke Tom & Jerry .Spike is één van de weinige extra karakters die ook nog werkt in deze animatie filmreeks. Waarin de strijd tussen kat en muis verstoort wordt door de hond, maar het niet altijd duidelijk is wie dan uiteindelijk de winnaar is. Verder niet bijzonder, maar wel vermakelijk.

Tom & Jerry goes western, al is dat niet de eerste keer. Andere setting en dat zorgt voor aangepaste grappen. Er is nog de nodige aandacht voor de achtergrond in deze shorts, wat later minder afgewerkt was. Een leuke animatie!

De animatiereeks van Tom & Jerry shorts heeft er verschillende met een 3e speler. Hier is het een puppy die door de eigenaar werd gedumpt en waar Jerry zich over ontfermt. Tot grote onvrede van Tom die zijn rust verstoort ziet. Een variant op andere kortfilms waarbij Jerry al bijna de extra 'speler' moet redden van Tom en zo ongewild in de gekende tweestrijd terecht komt. Geen memorabele short, maar wel leuk.

Veel langlopende animatiereeksen of series komen wel eens met een compilatie en ook Tom & Jerry ontsnappen er niet aan. We krijgen 3 fragmenten uit eerdere kortfilms. Het idee van de rode draad doorheen die films is wel goed gevonden, maar meer dan een aflevering met oud materiaal is het ook weer niet.

Dan is het eindelijk wat rustig tussen Tom & Jerry, komen de 2 neefjes wat roet in het eten gooien. De 2 spelen indiaantje en zien niet meteen het gevaar in een gevecht tegen Tom. Met gaandeweg de gekende slapstick uit het genre. Een goeie vaart in de animatie en de nodige grappen.

Een persiflage van Betty Boop als indiaanse in een zeer gedateerde kortanimatie. Los van de stereotypen die nu niet meer kunnen, is het gewoon ook een slechte animatie. Veel van die korte animaties eind jaren '20 en begin jaren '30 waarin het ook niet meer was dan beelden op muziek en liefst alles nog constant in beweging om maar aan te tonen hoe modern de geanimeerde stijl was. Deze stijl is over het algemeen ook vrij lelijk, dus zelfs als je de nogal racistische verhaallijn enigszins zou vergeven gezien de tijdsgeest, is geen leuke kortfilm.

In de kortfilms van Laurel & Hardy zijn beide heren nogal simpel en absurd, tegenover enkele meer serieuzere personages wat een leuke clash geeft. Maar hier zijn de ander personages al even gek, maar op een andere manier. En dat werkt eigenlijk wel. Qua verhaal en humor is dit duidelijk uit een ander tijdperk, maar het is genoeg onderhouden om te kunnen genieten. Een wat 'langere' kortfilm dan we gewoonlijk kennen van dit duo, maar daardoor krijgt het verhaal ook wat meer ademruimte.

De humor van Jerry Lewis ligt me normaal niet, maar ik heb me laten overtuigen door de aanwezigheid van Shirley MacLaine op de affiche. Het werkt gelukkig nog wel met Dean Martin er bij. Dat zorgt voor 2 verschillende koppels en dus ook rustmomenten in een film waarin Jerry Lewis vooral fysieke en ondertussen soms verouderde humor brengt. Regisseur Frank Tashlin had vooral ervaring met animatiefilms van oa Looney Tunes. Begin jaren '50 begon hij ook met echte speelfilms en met deze film laat hij duidelijk zien dat hij meer kan dan een korte animatie. Het geheel is vooral goed onderhouden en springt nergens uit. Het is een typische zoete Hollywood musicalkomedie. Maar wel goed genoeg om te genieten met de nodige humor en charme.