Log

Het beste Stephen King verhaal dat niet door Stephen King is geschreven. Weapons lijkt wel van de hand van de meester te zijn, zijn invloed is duidelijk groot. In een klein Amerikaans dorpje verdwijnt een hele klas op 1 leerling na. Er lijkt zoveel te spelen en de filmmaker slaagt er in om de spanning heel lang vast te houden met stapsgewijs nieuwe puzzelstukjes richting ontknoping. En waar veel films goed zijn in de opbouw, maar het dan verknoeien met de onthulling, blijft het hier goed. Heerlijke scènes en kleurrijke personages. Lang geleden dat ik bij dit genre nog zo op het puntje van mijn stoel zat.

Trier doet het weer met deze prachtige ontroerende film. Zo'n pareltje dat op het eerste zicht niet lijkt op te vallen, maar wel stilaan onder de huidt kruipt. Met vooral sterk acteerwerk en een verhaal dat de tijd neemt. Ik ben blij dat ook dit soort films nog steeds gemaakt wordt tussen de Hollywoodarmoede om vast te houden aan wat bekend is ipv nieuwe dingen te maken. Zelfs Fanning, die op het eerste zicht als een vreemde eend lijkt in de cast, toont de nodige diepgang in haar personage. Trier valt niet in clichés, ook al liggen die om de hoek klaar.

Het vervolg van de voormalige huurmoordenaar Hutch Mansell en zijn familie. Liefhebbers zullen hier wel van houden en er zit voldoende actie en humor in om er een leuke blockbuster van te maken. Wel mist het de nodige echte pittige zwarte humor en is het vooral een home alone in een pretpark. Maar de vaart zit er wel in, zodat het ook nooit verveelt.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Mss wel de mooiste ode aan Elvis. Over hem zijn al veel films en documentaires gemaakt, meestal over andere periodes in zijn leven. Of ze draven hem op als een parodie. De jonge man met de vetkuif of de Las Vegas ster als echo van een ver verleden. In Return of the King gaat men dieper in op de moeilijke periode van Elvis. De innerlijke strijd om relevante te blijven, de strijd tussen muziek en succes en vooral hoe hij toch wel aan de ketting gehouden werd en we daardoor eigenlijk maar een fractie hebben gezien van zijn echte kunnen. Met passende getuigenissen en beelden die hem eer aan doen en een poging doen om hem te laten zien als mens en zijn echte passie voor muziek. Teveel verstopt tussen de Hollywood dollartekens, beschreven door oa manager Kolonel Parker.

Best een leuke film van Chaplin met fysieke grappen die de tand des tijds hebben gehaald. Ik ben op zich geen fan van een circus, maar Chaplin geeft er z'n eigen draai aan. Ik mis wel de nodige charme van z'n andere films, naast het verhaallijn met de mooie circusdochter.

Door productieproblemen volgde de release veel later, ondertussen was de geluidsfilm opgekomen met oa de Jazz Singer. Chaplin bleef nog lang zijn fysiek acteerwerk en humor behouden, maar mss staat deze film wel voor Chaplin die voor een lach zorgt, tot zijn momentum in het circus gedaan is...

In Chaplin's repertoire is dit zeker niet zijn beste, daarvoor heeft hij veel betere klassiekers gemaakt. The Circus is niet slecht, maar mist wel dat extra om in het rijtje te mogen staan.

Ik ben enorm fan van La Notte en ook L'avventura en L'eclisse heb ik een hoge score gegeven. Deze Il Deserto Rosso bevalt me een pak minder, ondanks de mooie beelden en de prachtige Monica Vitti. Ik hou ook niet van de industriële grijsheid in het begin. Het dromerige van La Notte heeft plaats gemaakt voor een eerder depressieve setting. En dat doet Monica Vitti op zich zeker goed. Maar ik kan hier niet zo van genieten. Wat overblijft is een film met mooie beelden die nogal koud en afstandelijk overkomt. Jammer, want Antonioni heeft een mooie stijl. Deze ligt me helaas veel minder.

De animatie nogal koud, maar toch straalt er een warmte uit deze kortfilm. Gewoon de tijd nemen en dat als je maar 8 minuten hebt. De herfstachtige klassieke muziek zorgt voor de nodige sfeer. Wat jammer van de geanimeerde beelden, want op zich is dit wel een leuke film. De kracht van de eenvoud...

Guy Ritchie is soms toch de Tarantino van Engeland. Ook al hebben ze hun eigen stijl, zie je toch ook wel gelijkenissen in de beginjaren van beide regisseurs. Bij Snatch wordt een blik kleurrijke Engelse acteurs open getrokken die doorheen de film met hun eigen achtergrondverhalen, toch mooi bij elkaar komen. Met geweldige dialogen en oneliners. Het zijn ook de films uit deze periode die nog steeds het beste werken bij Ritchie. Waarschijnlijk wordt hij in z'n later films te veel bijgeschaafd voor een breder publiek, ten koste van de gekende zwarte humor. Qua stijl ligt dit in het verlengde van zijn debuutfilm Lock, Stock and Two Smoking Barrels, die toch de tand des tijds beter heeft doorstaan. Snatch is minder een geheel met een simpeler plot. Al maakt de aankleding zoveel goed.

Omdat op alles een vervolg komt, is het ondertussen geen wonder dat we ook een nieuwe Freakie Friday krijgen. Zeker als je via Wikipedia ontdekt dat het eigenlijk al de 7e film uit de reeks is, die ooit begon in de jaren '70. Meer van hetzelfde dus met grappen rond generatieverschillen. Maar langs de andere kant is Lindsay Lohan wel terug van de partij. Een onderschatte komische actrice die mierzoete komedies als dit toch beter maakt. Haal haar weg en de film zakt in elkaar als een pudding.

Qua film is het geen hoogstand, maar het doet wel wat het moet. Ik heb in 5 minuten al meer moeten lachen dan met heel de Naked Gun remake. Een film met een lach en een traan, waar de nodige oneliners gelukkig wel werken en er ook de nodige (weliswaar voorspelbare) emoties bij komen. Zitten we te wachten op een zoveelste sequel? Zeker niet! Maar in de overvloed van sequels (en varianten) uit Hollywood, heb ik me met deze film toch best geamuseerd.

In 1938 verscheen het originele toneelstuk Gas Light. Het was een hit, wat ook blijkt nadien. In Engeland volgde al snel een tv-serie op de BBC en in 1940 een Britse verfilming. Die gaven ze een tijd terug op de VRT. Zo kwam ik terecht op op de Amerikaanse verfilming 4 jaar later bij Ingrid Bergman. Bovendien haar 1e Academy Award. Ze won er 3 op 7 nominaties! Vanaf de jaren '60 werd het woord 'gaslighting' gebruikt, naar de titel van de film. Sinds enkele jaren maakt het woord terug op een opgang, veel gebruikt met een verkeerde context.

Als je de juiste verklaring van gaslighting kent, kan je al vermoeden waarover de film gaat. Ik moest trouwens meteen denken aan de film Rebecca (1940) naar het gelijknamige boek uit 1938 dat enkele maanden eerder verscheen voor het originele toneelstuk Gas Light uitkwam. Rebecca heeft ook gaslighting (nog voor de term bestond) als rode draad.

Bergman past als gegoten in deze rol, omringd door een sterke cast. Met in een bijrol trouwens Angela Lansbury die een Oscarnominatie kreeg. Soms komt het wat verouderd over, maar het verhaal is solide en als je houdt van de oude toneelstijl zit je zeker op je plaats. Mooi aangekleed met de zwart-wit beelden past het in de vroege film noir. Wel moet ik zeggen dat Rebecca (om de gelijkaardige film nog eens te noemen) de spanning die nodig is in dit verhaal, beter naar voor bracht. Daar zie je dan weer het talent van Hitchcock. Misschien had die ook bij Gaslight aan het stuur moeten zitten om de film nog beter te maken.

Het verhaal van de Poolse Anna/Ida die op het punt staat haar gelofte af te leggen in het klooster. Op verzoek van het klooster moet ze nog contact opnemen met een tante waarvan ze vervreemd is, haar enige familie. Een beproeving om zeker te zijn van de belofte, door rust of afscheid te nemen van het verleden en de wereld buiten het klooster. De film neemt Ida mee naar die buitenwereld waarin ze haar verleden leert kennen en het zo een plaats kan geven. Tegenover haar tante Wanda die er op een andere manier mee om gaat. En toch hebben ze elkaar nodig om verder te gaan in het leven en een hoofdstuk af te sluiten.

De beelden van Ida zijn prachtig in het zwart-wit met de nodige rust en vooral gericht op shots die zeer goed uitgebalanceerd zijn. Het zorgt voor een sereniteit die past bij het verhaal. Met passende scènes op muziek, waar het past. Een indrukwekkend verhaal, terwijl het net de beelden zijn die spreken.

De kracht van de originele Police Squad serie en de spoof films Naked Gun en Airplane, was het schrijverstrio Zucker, Abrahams & Zucker. Het aantal spoof films dat die humor even goed kan weergeven is op 1 hand te tellen en is dan zelfs qua stijl gewoon anders. Dus iedereen hield het hart vast als er een remake kwam. En vele keken dan naar Leslie Nielsen (wat zeer begrijpelijk is), maar het is vooral het gemis van het schrijverstalent dat de film de das om doet. Want op zich doet Liam Neeson dat goed, ook al ben je natuurlijk Leslie Nielsen gewoon.

De nieuwe Naked Gun doet heel hard haar best om de humor met dezelfde kracht weer te geven. Veel moppen zijn dan ook in die stijl. Maar het tempo ligt lager en bij de originele serie en film zag je gewoon ook heel de tijd op de achtergrond meerdere grappen. En wat nog meer ontbreekt hier zijn de iconische dialogen met woordspelingen. Oh zo geniaal geschreven, en zoals we kunnen zien ook zeer moeilijk te evenaren.

Naked Gun is dan ook niet zo slecht, maar het komt nogal flauw over. Hier ga je geen scènes van quoten en het aantal echte lachmomenten is ook zeldzaam. Mss ligt dat aan de humor die de tand des tijds niet heeft doorstaan bij het grote publiek, al denk ik dat het eerder ligt aan het gebrek aan talent om de originele scripschrijvers te evenaren.

De documentaire vertelt het verhaal van Audrey Hepburn met hoofdzakelijk de focus op haar latere leven. Minder over haar jeugdjaren en zelfs relatief weinig over haar films. Zo horen we wel over de scheiding van haar ouders en het jarenlange gemis van haar vader, maar amper iets over de impact van de oorlogsjaren. Bvb hoe ze door Otto Frank gevraagd werd om Anne Frank te spelen, wat ze gezien haar eigen ervaringen toen geweigerd heeft. Verder is het wel een interessante documentaire, maar weliswaar wat droog gebracht. Als film werkt het minder en is het meer voor de liefhebber.

Een nieuw deel in de bekende zombiereeks en de film kan rekenen op een mooie cast. Het begint allemaal cliché en de film loopt zich gaandeweg helemaal verloren. Het komt ook zo low budget en amateuristisch over. Nergens echt spanning, de cast heeft er weinig zin in en visueel is het een ramp. Aan de reacties zijn is het een love it or hate it film. Voor mij is dit alvast niet bestemd.