Log

Een film met zeer gemengde reacties en dat mag wel eens. Het toont bovendien aan dat veel mensen nog lezen en dit boek uit de 19e eeuw ook nog altijd kennen. Want de meeste kritieken gaan dan ook over het vergelijk met het boek. Op Letterboxd vind je een lijst met zo'n 37 verfilmingen doorheen de jaren, om nog maar te zwijgen over de vele vrije interpretaties of invloeden op series, videoclips en meer.

De film wijkt ook van het boek af. Zowel qua verhaal en invulling van de personages. Wie minder vertrouwd is met het boek of het boek niet goed vond, komt hier misschien beter aan zijn of haar trekken. Het is sowieso een moeilijk te verfilmen boek. Want geef toe dat het boek nog altijd bekender en beter lijkt te zijn dan die 37 verfilmingen. Bij mij is ook enkel die uit 1939 bijgebleven. En trouw blijven aan het boek garandeert ook niet dat je een goeie film hebt natuurlijk.

Visueel is de film adembenemend en doet me dat denken aan de (welisbaar betere) film Hamnet. Passende muziek ook. Qua film is dit alvast genieten, zeker op een groot scherm (waar films thuis horen). Margot Robbie en Jacob Elordi zijn dan misschien niet de beste acteurs voor de twee hoofdrollen, ze doen het niet slecht in de versie die Emerald Fennell voor ogen had. De kritiek dat de klassieker veranderde in een erotisch verhaal is van de pot gerukt. Of mensen zijn een heel pak preutser geworden.

Deze verfilming van Wuthering Heights is dan misschien niet de beste boekverfilming geworden, het is als film meer dan de zoveelste verfilming in het rijtje dat denkelijk volgende maand al vergeten is. Dat de kritieken zo verdeeld zijn, toont volgens mij net aan dat de film meer opvalt dan de vele voorgangers en nog beter: dat het boek nog steeds zo populair is. Dit mag dan wel afwijken van het verhaal van Emily Brönte, naar mijn gevoel is de essentie wel behouden. En is dit eerder een hele mooi interpretatie geworden ipv een correcte boekverfilming.

Deze documentaire wil een breed beeld tonen van disco, maar het resultaat is tegelijk vrij eng geworden. We zien de evolutie naar disco, de clubscene in New York, de politiek (geïnspireerde) tegenstand en de latere overgang naar house. Dat geeft een beter beeld van het genre. Toch mis ik meer diepgang over de muziek zelf en het hele Europese luik van het verhaal.

Dit is het genre komedie dat me doet denken aan Lindsay Lohan, en Hailee Steinfeld heeft dezelfde charme om in dit genre te schitteren. Ze is dan ook de grootste (en zeldzame) troef in deze film. Samuel L. Jackson draait nog wat mee, maar anderen zoals Jessica Alba of Sophie Turner zijn gewoon slecht. Ook het script is wat cliché, wat jammer is omdat het dankzij Steinfeld nog goed meevalt. Ze zorgt ervoor dat de film toch nog leuk wordt, maar de rest is bandwerk.

Persoonlijker zal een documentaire over Roger Moore niet worden met dank aan eigen videomateriaal en neergeschreven getuigenissen. Met voldoende grote namen in de standaard getuigenstoel om dit tot een boeiend beeld over de Bond-acteur te maken. Echt bijzonder wordt het wel nooit en je moet toch wat houden van Moore's werk om hier van te kunnen genieten.

Wat een prachtige speelsheid, een kinderfilm met de nodige onschuld. Over een jongen die 'bevriend' geraakt met een ballon. Door de mooie rode kleur is de ballon goed aanwezig en een eigen personage geworden. Speels in de wind, steeds in de buurt. Gemaakt in een tijd zonder CGI, wat de ziel ook meteen uit de film zou halen.

Een sprookjesachtig verhaal over een jong meisje dat de vruchtbaarheid en hoop van haar dorp symboliseert. Al wordt ze zo ook deels een vogel in een gouden kooi. Met de verleiding van buitenaf, waar ze vrijheid lijkt te krijgen maar het ook niet is wat het lijkt.

De animatie lijkt als de bijhorende tekeningen van een kinderboek. Dat geeft het sprookjesachtige wel wat meer kracht. Het is allemaal wat luchtig, maar boeit genoeg voor de korte looptijd. Een fijne animatie.