Log

Een mooie familiefilm met een hart. Het relaas tussen een muis en een vos die in de hemel terechtkomen en samen de trip maken. Waarin familie en waarden boven komen. Maar vooral toegankelijke humor en een verhaal voor het hele gezin. Echt opvallen doet het nooit, maar het schittert in de eenvoud.

De dood dwarrelt door de natuur, het hoort bij het leven. Tot het zelf ook geniet van het leven en daar de schoonheid van kan waarderen. Tot uiteindelijk het besef komt dat de dood evengoed bij het leven hoort. Prachtig!

Een blik op de maatschappij, hoppend van geluk naar geluk om uiteindelijk alles te missen en zich te verdrinken in materialisme. Visueel leuk gebracht in een korte snelle vaart.

Ik ken niets van F1, maar het levert toch weer mooi een boeiende film op! We krijgen wat clichés te zien met een oude ervaren piloot in de clinch met een jonge dynamische kerel. Qua verhaal is het niet zo heel uitgebreid, maar de aankleding maakt wel veel goed. Mooi gefilmd en de cast doet het met de eenvoudige dialogen nog best goed. De racen zijn ook spannend en brengen vaart en spanning in de film. Daarmee doet het alvast een pak beter dan de Top Gun nostalgie sequel. Brad Pitt is ook goed gecast met een mix tussen een wat arrogante oude sporter en een man met de nodige humor en het hart uiteindelijk op de juiste plaats. F1 heeft me toch met momenten op het puntje van mijn biscoopstoel gebracht.

vote changed, original voice was 4,0 stars

(reactie op ander bericht)



Niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recentie. Wel dat de film mij altijd is blijven fascineren. Wenen lijkt op een bepaald vlak wel veel op Antwerpen waar ik zelf vandaan kom. Een historische en toch bruisende stad die groots is en toch zoveel kleine plekjes kent. Ik zie me daar net als Jesse en Celine in ronddwalen. Before Sunrise is de puurste romantiek die je in een film kan zien. Meestal is het een vorm van dromen, met humor, ... Dit is echt met gevoelens en dicht bij iemand komen. Je hebt ook films over liefde natuurlijk, zeker met koppels die al langer samen zijn. Amour bvb is daar een groot voorbeeld van. Maar de vlinders in de buik en het gevoel dat het klikt met iemand, die eerste stapjes in een avontuurlijke romance, genietend van het moment zelf,.. Dat is Before Sunrise.

Op een bepaald moment zat ik in de dialoog als je begrijpt wat ik bedoel. Nog meer dan anders in film, zat ik mee in die film en waren de personages gewoon de deur naar die andere wereld. Ik zag geen Hawke of Delpy meer, maar zij waren zo naturel en dicht bij mijzelf dat hun dialogen op het lijf geschreven waren. Klinkt misschien melig of onduidelijk, maar het is moeilijk anders te verwoorden. Hoeft ook niet, zelfs in de film hebben ze er een hele nacht voor nodig.

Ik las hier al een verwijzing naar Wong Kar-Wai en daar moest ik ook even aan denken. Bi Gan heeft duidelijk naar die films gekeken, te merken aan het verhaal en het kleurengebruik. Maar het verschil met Kar-Wai zit in de sfeer en wat je noemt het ritme van de film. Dat is minder geslaagd in Long Day's Journey into Night. Het blijft niet echt kleven en het voelt wat geforceerd art house aan. Maar de beelden zijn gelukkig wel mooi en verschillende scènes zijn best de moeite om te zien. Al kunnen die de film niet helemaal redden helaas.

ik ben een grote musical liefhebber, maar Wicked had ik nooit gezien. Ik wist enkel dat het een prequel was die razend populair bleek te zijn. En ik kende via de serie Glee wel enkele liedjes. Vooral dan Defying Gravity. Wicked laat eigen de slechte heks uit het westen aan het woord. 1 van de grootste 'slechterikken' uit de filmgeschiedenis die in lijstjes maar een zeer select aantal figuren voor zich moet laten.

Wicked neemt je mee naar het land van Oz. In een omgeving die doet denken aan Harry Potter of Wednesday met magie op een school vol geheimen. Wicked bestaat zelf al lang er dan deze filmversie, dus de vraag is wie er eerst was: de kip of het ei? Het acteerwerk sluit wel wat aan bij Wizard of Oz (1939) en komt soms erg theatraal over. Dat past gelukkig wel wat bij het genre en voelt vertrouwd aan bij die oude film. Geen fan van Ariane Grande, al komt dat wel door haar personage. Cynthia Erivo doet het als lead wel heel goed.

De film kiest er voor om in 2 delen te verschijnen. Jammer, want dat haalt de vaart er wat uit. En altijd nadeel van een prequel is dat je weet waar het naar toe gaat. Maar het verhaal van Wicked zelf is best wel boeiend en de personage zijn absoluut niet zwart/wit. Mooie liedjes trouwens en choreografie. En fans zullen vast wel meer knipoogjes gezien hebben dan ik. Niet overweldigd, maar wel zeer aangenaam verrast.

Een film die wel past bij Nicolas Cage, al heeft hij al veel beter gedaan. We krijgen een gezin in een relatief afgelegen huis dat te maken heeft met een meteoor. Dat heeft wel wat gevolgen en in het gezin met 2 pubers en nog een klein kind, heeft dat meteen impact. Het beperkte budget wordt weinig subtiel verdoezeld door veel purper licht. De film kent zelf wel wat sfeer en spanning, maar het blijft toch ietwat op de vlakte. En het is moeilijk om door de knullige effecten te kijken. Al bij al valt het nog mee, ondanks de clichés heeft dat purper licht wel wat en geeft het het geheel iets meer kruiden. Wat het wel kon gebruiken.

Deze Zuid-Koreaanse thriller begint wel goed. Mooie setting, een hoop mysterie en de nodige humor. Zo'n typisch klein dorpje met uitzonderlijke gebeurtenissen, dit keer ergens in Zuid-Korea. Af en toe wordt een tip van de sluier gelicht, maar het duurt te lang. Geen probleem met lange films, maar hierdoor wordt de spanning wat teniet gedaan. Het betert later terug wat, al bleef ik helaas op mijn honger zitten.

Geef mij dan maar de Michael Bay films. Deze animatie is zeer druk en gericht op kinderen met vrij lelijke en zielloze beelden. We gaan terug naar het begin van Transformers, al zal er altijd wel een prequel van de prequel zijn zeker? Transformers, hoofdzakelijk nog zonder dat ze transformen, in hun thuisbasis in de ruimte. Voor mij niet echt de ideale formule. Er is hier ook weinig band met de personages. Vooral de jonge Optimus Prime is een drukke puber die vooral ergert.

Het eerste deel van de originele trilogie was best een leuke avontuurlijke animatie. Visueel niet heel bijzonder, maar een goed verhaal en voldoende humor. Deze remake komt onverwacht, al geven ze tegenwoordig gewoon alles een reboot, sequel, live action versie, ... Deze live-action versie (de term voor CGI wezens ipv animatie) neemt het origineel ook zo goed als helemaal over. Wie pas de animatie heeft gezien, krijgt gewoon hetzelfde met een andere filter.

Het oordeel is dus quasi hetzelfde: goed verhaal met de nodige humor, maar visueel weinig bijzonder en slecht acteerwerk. Het lijkt soms meer een parodie te zijn dan een opgepoetste versie. En uiteraard gaan hier veel mensen naar kijken, het is een bekende affiche. Maar wie de reeks kent, zal hier niet verrast worden.

The Accountant was een gemiddelde film en deel 2 doet niet veel beter, ook al kreeg het bij de recensies positievere commentaar. Vooral over de zogezegde chemie tussen de broers Wolff. Maar het verhaal is nogal pover (niet dat het zo uitgebreid moet zijn in dit genre) en acteerwerk weinig bijzonder. Het hangt wat samen van clichés en platgereden paden. Bij zo'n actiefilms is de lat niet hoog en mag gewoon entertainment ook wel smaken. Maar weinig scènes springen er uit en vooral Ben Affleck is niet goed. Dan zat er meer pit in zijn vertolking van Daredevil. De dialogen worden af en toe wat goedgemaakt door een flauwe grap die het toch ietwat beter doet dan verwacht. Maar die lichtmomenten komen te weinig om de film recht te trekken.

Een film die probeert zich in te leven in de wereld van doven en slechthorenden, met een muzikant die zo goed als doof wordt. En hoe die daar mee omgaat, negeert, omarmt, vervloekt. Ik ben zelf (amateur) muzikant en groot muziekliefhebber, dit moet gewoon een klap zijn. Zelf ken ik in de familie enkele mensen die zeer slecht horen en er mee moeten omgaan. Wat wel eens botst tegen onbegrip van de omgeving. De film is geen louter experiment waarbij een hele film vanuit een doof perspectief is gemaakt, maar probeert net de 2 werelden (die voor het hoofdpersonage bekend zijn) door elkaar te laten vloeien.

Ik moest bij de vertolking van Riz Ahmed denken aan Matthias Schoenaerts en als ik nadien meer info opzocht, bleek dat die enkele jaren voordien was gecast in de hoofdrol. Maar het project duurde voor het kon starten en tegen dan waren er al nieuwe namen aan de film verbonden. Riz Ahmed schitterde wel in deze film en werd terecht genomineerd voor een Oscar.

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,0 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

Op het moment dat Japan knockout is na de wereldoorlog, kan het blijkbaar nog erger als Godzilla verschijnt. Dat zou ook de verklaring zijn van de titel 'minus one'. Volgens wikipedia de 37e Godzilla film (als je de Amerikaanse versies meerekent). Het legendarische monster heeft al een hele weg afgelegd. Ik ben minder vertrouwd met de Japanse films en dan is het wel een verademing tegenover de Amerikaanse versies. Hier zie je veel meer het trauma dat meespeelt van de Japanse bevolking na de oorlog en dan vooral de 2 atoombommen die het te slikken kreeg.

Er wordt stilgestaan bij het menselijk leed, wat afwezig is bij de Amerikaanse Godzilla films. Dat heeft voor- en nadelen, want soms is die aandacht wat langdradig, maar tegelijk geeft het wel zuurstof aan zo'n monsterfilm. Mooie kleuren en sterke effects met passende muziek en een indrukwekkend monster. De film zelf wisselt dan wel soms van niveau en de personages zijn niet altijd boeiend, maar visueel wordt veel goed gemaakt. Het is één van de betere Godzilla films. Voor zover ik al gezien heb uit de lange franchise.

Een zeer depressieve film over het een vader en een moeder wiens dagen op elkaar lijken met slechts een handvolle verschillende activiteiten, steeds bedoeld omdat het nodig is. Het minimum dat nog nodig is om te kunnen overleven. Uitzichtloos en vooral leeg. En dat voor 2 en een half uur. Je moet hier wel van houden.

Ik hou wel van de nodige drama, al was het ook voor mij moeilijk om echt te genieten. Daarvoor is het te traag en zwartgallig. Maar los daarvan kan ik ook niet rond de oh zo mooie verfilming. Want ook al is onderwerp zwaar, het is wel heel mooi in beeld gebracht. Elk shot telt, de setting is perfect en ook het geluid zit goed. Prachtig aangekleed allemaal, het zorgt ervoor dat deze film veel meer een kunstwerk is dan een filmdrama (als je begrijpt wat ik bedoel). Heb ik hier van genoten? Eigenlijk niet. Maar mijn waardering voor de mooie beelden zorgen dat dit toch veel meer blijft hangen.

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

Ballerina is een spinoff van John Wick, maar gelukkig voelt het niet als een verloren aanhangsel. De originele makers, de aankleding, de stijl, de feeling en zelfs een deel van de cast zit hier ook in. Zo zit je meteen terug in de wereld van de John Wick. Daarmee doet deze film het alvast beter dan de serie The Continental. Uiteraard is de verrassing van de originele John Wick weg, maar dat kan je evengoed van de sequels zeggen. Als je houdt van de franchise, zal je hier ook van genieten. Ana de Armas schittert in de titelrol. Ik moest even terugdenken aan haar rol als CIA-agenta Paloma in de Bondfilm No time to die, 1 van de leukere personages uit de hele franchise.

Er zit genoeg spanning in de film, de actie is geweldig en de hele aankleding zit goed. Met enkele originele scènes die zeker blijven hangen. Iets te weinig verrassing en het verhaal mocht wat beter. Maar verder 1 van de betere delen uit deze franchise, al blijft het origineel nog steeds onevenaarbaar.

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars

vote changed, original voice was 4,5 stars