Log

Zoals wel meer voorkomt bij L&H films, is het een opeenstapeling van sketches. Niet altijd geslaagd en wat gedateerde humor, maar het tempo ligt hoog genoeg en af en toe is het nog best genieten.

Ik ben grote fan van Bruce Springsteen, dus heel blij met deze biopic. Maar evengoed met de nodige reservatie omdat ik Bruce al meer live heb gezien en het moeilijker wordt om door de acteur te zien die hem zou spelen. Ik was ook benieuwd welke periode ze zouden kiezen. Het begin van Springsteen in aanloop van Born to Run? Of de moeilijke periode tussen Born to Run en Darkness on the Edge of Town, waarin hij veel speelt, schrijft voor andere artiesten maar ook in de clinch ligt met z'n toenmalige manager Mike Appel. Het werd de interne strijd na het succes The River waarna de druk hoger werd als artiest, maar hij worstelde met z'n jeugd en depressies. Dat werd verwerkt met professionele hulp en het uitbrengen van zijn meest intieme album: Nebraska.

De film is op zich mooi gemaakt en Jeremy Allen White valt nog goed mee als Bruce. Naast Jon Landau zien we weinig bekende figuren. De E Street Band komt af en toe voorbije in de achtergrond. Het draait helemaal om Bruce en hoofdzakelijk de muziek van dat album Nebraska. Het script is weinig boeiend en wil te veel uitleggen waarover Nebraska gaat, om zo volgens mij te verklaren hoe Springsteen denkt. Dat levert mooie beelden en muziek op, maar het verhaal kabbelt wat verder. Jammer, zeker als grote fan van The Boss. Ik heb dus ietwat genoten, vanwege de muziek en de beelden. Maar als film doet deze biopic het helaas niet zo goed. En zal die snel in de vergeethoek geraken... Als jonge mensen hierdoor het album Nebraska (en Springsteen) leren kennen, is dat toch iets positief aan de film.

De originele Team Spirit was voor mij jeugdnostalgie. Een groep vrienden van mijn generatie en ook al had ik niets met voetbal, was het wel heel herkenbaar. Het afsluiten van de jeugd en die band van weleer proberen vast te houden. Een stevig verhaal en mooi verfilmd. De sequel en de serie waren een pak minder.

Team Spirit Nxt G3n bouwt een verhaal op de nostalgie van 25 jaar en het generatieverschil van met hun tienerkinderen. Het ligt er soms wel dik op, maar de dialogen zijn wel goed geschreven en de humor werkt. Het grote verhaal is eerder een kapstok en weinig nieuws. Maar het geheel heeft wel genoeg charme en de acteurs hebben genoeg onderlinge charisma en humor om er iets mooi van te maken.

Stephen King is een meester in de boeken, maar zelden lukt de vertaling naar het grote doek. King schreeft The Long Walk al in 1979 onder de naam Richard Bachman omdat hij heel veel schreef en toen de bezorgdheid was bij de uitgeverij om teveel Stephen King boeken uit te brengen binnen hetzelfde jaar. Dus volgde toen dit pseudoniem, geïnspireerd door de rockgroep Bachman-Turner-Overdrive. Qua stijl en niveau bleven de boeken hetzelfde. En The Long Walk is zo één van mijn favorieten.

Ik was dan ook blij dat er eindelijk een verfilming kwam. Al is dat altijd aarzelend bij een Stephen King verfilming, zeker als je het originele boek zo goed kent. De film toont een wereld die doet denken aan The Hunger Games (1 deelnemer uit elke staat in een overlevingswedstrijd vanwege de slechte economie). We krijgen een lange wandeling met diverse personages waarbij je als kijker toch snel wat de indruk krijgt wie het langer volhoudt dan een ander. Mark Hamill speelt de majoor, maar meer dan een veredelde bijrol wordt het ook niet.

Uiteraard is de verrassing er wat af als je het boek hebt gelezen, maar veel spanning zit er niet in de film. De hoofdrollen maken er wel het beste van en de utopische wereld wordt goed weergegeven. Het einde verschilt van het boek (gebeurt wel meer met King) en is toch een teleurstelling. The Long Walk is een volgende film in het rijtje teleurstellende King-verfilmingen, al is het iets beter gemaakt dan de low budget versies. Dan heb je met Weapons dit jaar een film die veel meer de sfeer van de Stephen King boeken uitstraalt, maar die is dan weer niet door King zelf geschreven.

Een boeiende thriller van Hitchcock. Enkele maanden na de aanval op Pearl Harbor maakt hij deze film over een aanslag op een vliegtuigfabriek tijdens de oorlog. Visueel schittert Hitchcock al snel, als hij de ramp in beeld brengt. Het stille beeld van de rook die opkomt nadat er brand uitbreekt. Die scène maakt best indruk en doet wat denken aan de lift met bloed uit The Shining.

Het vervolg is een interessante achtervolging van een man die beschuldigd is van sabotage. In handen van de master of suspence, geeft dat genoeg spanning en zit er vaart in het verhaal. Met kleurrijke ontmoetingen en stap voor stap onthullen van puzzelstukjes. Ook al is Saboteur niet de beste Hitchcock, is het jammer dat deze wat in de schaduw lijkt te staan en mag die zeker niet onderdoen in het genre.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Een actiefilm met actuele politieke knipogen en 2 acteurs die zich thuis voelen in het genre. Ze hebben weinig charisma onderling en doen weinig bijzonder, maar ze kunnen een popcorn film als dit wel dragen. Samen met het nodige budget. De actie is ook het belangrijkste, want de humor werkt niet zo goed en spanning is ook ver te zoeken. Maar genoeg entertainment voor een zondagse filmkijkbeurt.

Een typische 'expendables' actiefilm, maar wel één van de betere. Memorabel wordt het nooit, dit genre hangt same met clichés, maar het kan genoeg entertainen. Met de nodige actie en een iets beter acteerwerk dan in gelijkaardige films. Het resultaat is een fijne popcorn actiefilm met een betere Stallone dan normaal.

Op het eerste zicht is dit een nieuwe interpretatie van Beauty & The Beast, maar dat is maar één facet in deze animatie. Een film over virtuele realiteit, zonder dat de focus daar te hard op ligt. Over rouwen en tienerliefde. Maar op de eerste plaats heel ontroerend met een tiener die in zichzelf gekeerd is. Het oogt allemaal licht en kleurrijk en tegelijk is een animatie zelden zo gelaagd. Het raakt van de visuele aankleding tot de boeiende personages over de subtiele humor en mooie muziek tot de zeer emotionele momenten. Blij dat ik dit in de cinema heb kunnen zien, en uiteraard in de originele versie. Ik ontdek dit soort animaties pas als ze al lang uit de bioscoop zijn, als ze daar al gedraaid worden. Een echte aanrader!