Log

Ik zag pas een live rockumentary concert over Kurt Cobain die net als Brian Jones op 27 jaar stierf. Bij Cobain werd ook dieper ingegaan op de oorzaak en mentaal welzijn bij artiesten die denkelijk meestal de aanleiding zijn bij de ondergang op jonge leeftijd. Bij Jones zie je dat in deze documentaire minder aanwezig. Maar we krijgen toch een beter beeld van de Rolling Stone die doorheen de jaren wat in de vergeethoek is geraakt. Velen kennen enkel Mick Jagger en Keith Richards.

De film geeft genoeg beeldmateriaal en op een paar getuigenissen na, zijn de beelden vooral uit de jaren '60. Je ziet het wel meer dat een getuige wordt geïnterviewd in een zetel, vele jaren later. Maar door enkel de stem te laten horen met de oude beelden, blijf je wel meer in de sfeer van de jaren '60.

Zeker niet de beste docu, maar wel boeiend genoeg voor muziekliefhebbers.

Het vervolg van Les Trois Mousquetaires: D'Artagnan, maar in grote lijnen nog altijd trouw aan het boek. Ook hier weer minder aandacht voor Richelieu en dat geeft toch wel een andere insteek. Gewoonlijk zijn de Drie Musketiers verfilmingen een strijd tussen de musketiers en Richelieu met sidekick Rochefort, en dan nog hoofdzakelijk het begin van het boek wat vooral in deel 1 naar voor kwam. Deel 2 mist wel wat charme voor een epische degenfilm, maar zit wel goed qua verhaal en historische film. De setting in Frankrijk zelf en de ruwe look is best mooi. Met genoeg spanning en actie om het niveau van deel 1 vast te houden. Je krijgt in het begin een samenvatting van de eerste film trouwens, al is het qua verhaal toch aan te raden om de volgorde te respecteren en ze ook beiden te zien.

Doorheen de jaren krijgen we af en toe een film over de Drie Musketiers, maar voor een Franse filmversie moesten we al terug gaan tot begin jaren '60. Deel wel te begrijpen, gezien Hollywood meer geld kan neerleggen voor een degenfilm als dit. Naar Franse normen kon deze film ook over een mooi budget beschikken en een boeiende cast.

Een tweeluik met vooral een heel herkenbaar eerst deel dat dicht bij de boeken blijft. De focus ligt minder op Richelieu dan in Hollywoodfilms en ook van Rochefort geen spoor. Ik heb het boek gelezen en al eerder enkele verfilmingen gezien, zodat het verhaal me minder kon verrassen. Iets minder geromantiseerd dan gewoonlijk, maar net die ruwere look en de betere historische setting, zorgt dan weer voor een nieuwe blik. Ik miste wel dat beetje extra om echt memorabel boven de andere films op te vallen.

Vond het wel leuk weetje dat elke film met Jason Statham een release op het grote doek heeft gehad. Niet altijd evident bij dit genre met veel streaming en straight to DVD films. A Working Man is één van de vele actiefilms die wat op elkaar lijken van Statham. Maar als je fan bent van de man, zal je hier ook weer genieten. Inspiratie uit Taken en John Wick met Statham tegen een hele hoop bad people. Bijzonder wordt het nergens en het verhaal hebben al zoveel keer gezien. De actie valt nog mee, maar sommige scènes zijn toch slecht gemonteerd. Maar over het algemeen is dit een leuke popcorn actiefilm. Bandwerk, maar met de nodige entertainment.

Ik had van deze film eerder nooit gehoord, tussen de mazen van het net in het genre en misschien wat in de vergeethoek geraakt. Op zich ook geen wonder als ik de film zie. Zowel in het genre als op het palmares van regisseur en cast zijn er betere films. Een nogal saaie typische Amerikaanse legerfilm met veel clichés, mannen met te veel testosteron en roepende militairen. Op zich niets mis mee, maar we hebben het al zoveel gezien. Farrell doet het nog niet slecht, maar dit is geen film uit z'n top 10 beste prestaties. De film is een teleurstelling helaas.

Een mooi ogende trailer, een veelbelovende cast en een interessant plot. Ook al zou dit geen klassieker worden, had het op papier toch mooie troeven voor een aangename blockbuster. De film zet in het begin ook de nodige sfeer en de cast is best aangenaam. Maar dan lijkt het wel of die aanloop heel lang blijft duren en er eigenlijk niets gebeurt.

De film is ook eerder een thriller dan een actiefilm. Maar het is weinig verrassend en de cast schittert toch minder dan gehoopt. Je blijft op je honger zitten, ook tegen de ontknoping richting einde van de film. De film wordt snel afgehandeld en je hebt toch niet het idee dat er veel gebeurd is. Een hoop clichés en weinig creativiteit met hoogstens een mooie verpakking.

De titel alleen al verwijst naar de symboliek. Parthenope was een Griekse sirene die mannen verleidde (vooral door aantrekkelijke geluiden). Ze stortte in het water en nadat haar lichaam aanspoelde werd ze begraven in de stad die later Napels zou worden. In de film zien we de aantrekkelijke Parthenope die de harten (en meer) van mannen op hol doet slaan, en dat in de mooie zomerse stad Napels.

Niet de eerste keer dat Paolo Sorrentino met symboliek werkt, in combinatie met prachtige beelden. Het resultaat van deze film is dan wel een hele mooie film geworden, maar qua verhaal is Sorrentino wat verdronken in de hoeveelheid symboliek. Het deed soms denken aan bvb de Italiaanse film Malèna van Giuseppe Tornatore. Hoe mooi ook, is Celeste Dalla Porta geen Monica Bellucci die meer mystiek en charisma in haar personage stak.

Als je van de films van Sorrentino houdt, is dit niet slecht. Maar je blijft op je honger zitten en voelt dat het qua verhaal nogal geforceerd is. Blijft over: de mooie beelden en meestal kleurrijke figuren. Al wordt het nooit echt memorabel. Al wil ik voorlopig toch mijn score iets naar boven afronden...

Het leek even stil bij Marvel, ook al bleef de molen verder draaien. Kijkers werden moe van het huiswerk maken bij elke film om alle referenties te begrijpen. Films en series die toch iets creatiever wilden gaan (ook al was het resultaat daar evengoed wisselend), kregen al tegenwind nog voor hun ze verschenen met negatieve beoordelingen nog voor de openingstrailer voorbij was.

Met Captain America lijkt de rust wat weer te keren. Back to earth (en dat kan je vrij letterlijk nemen) met een bekende naam en bekende figuren. Een actiefilm die de kijker niet als kinderen lijkt te behandelen. Maar er is nog veel werk, want rond Sam Wilson zijn er niet veel boeiende figuren en komt hij voorlopig ook maar over als een reboot. Er vielen veel namen en verwijzingen die ik niet meteen (meer) kon thuisbrengen. Nadien vond ik online een overzicht van zo'n 70 verwijzingen naar andere films en series. Marvel moet nog veel leren.

Captain America: Brave New World gaat terug naar de gewone actie met kleurrijke figuren. Het verhaal is nog wel pover hier, de effecten weinig inspirerend en ik mis toch de chemie van het genre. De film straalt vooral een vermoeidheid uit, alsof Marvel nog steeds zijn wonden aan het likken is. Veel verschil met de Sony solo Marvel films is er niet. Benieuwd of Thunderbolts het tij kan keren. Die zit er al meer interessant uit.

Een zeer lang epos dat ik toch in de bioscoop wou zien, maar door de zeer lange duur was het even puzzelen wanneer ik die kon gaan zien. Een naoorlogs drama over een jood die vlucht naar Amerika, zoals wel meer joden gedaan hebben. Hij komt er terecht in armoede en wacht op zijn familie die nog in Europa leven. Hij moet zijn plek vinden in de VS, een hele andere wereld die gelukkig anders is dan nazi-Duitsland. Het wordt een weg waarin zowel hij als zijn omgeving balanceert tussen goed en kwaad, leven en overleven, hoop en trauma, ...

Adrien Brody wint op nieuw een Oscar als jood in WOII, dit keer wel een fictief personage. Maar het verhaal en de karakterinvulling is zo goed dat je er soms vanuit gaat dat het op een echte persoon gaat. Al is er uiteraard veel inspiratie van de harde feiten uit de jaren tijdens en vlak na de oorlog.

De film is goed gemaakt met passend acteerwerk. Een soms te lang verhaal dat gelukkig in 2 wordt gekapt om even tot adem te komen. Maar tegelijk is het een zeer logge film die met momenten meer richting Awards lijkt te kijken dan het publiek. The Brutalist is een hele goede film, maar het is de vraag hoe het de tand des tijds zal weerstaan.

Even verschieten, omdat ik vooral filmpjes van Tom & Jerry gezien heb uit de jaren '40 en de tekenstijl is toch wel anders hier. De humor valt nog best mee, maar ik mis de charme uit de oude filmpjes. Dan zie je pas hoe goed die waren.

Niet zo memorabel, maar een wel een klassieke strijd tussen Bugs Bunny en Daffy Duck. Met humor die je 20 jaar eerder ook al zag in de Tom & Jerry filmpjes. Maar de grappen komen snel en het is bijna 7 minuten even genieten.