Log

Het lijkt allemaal te luchtig, maar toch werkt het. Een boeiend verhaal, de nodige humor en een onderliggende laag met kritiek op 'het systeem'. Bij veel filmliefhebbers is deze film ook bekend als zogezegd één van de meest onterechte Oscars met een beeldje voor Marisa Tomei in een bijrol. Toch wat onterecht met sowieso minder aandacht voor komische rollen, want ze schittert in deze film. Ik hou wel van de humor en de hele film werkt goed.

Een SF-film van Spielberg in een tijd dat we enkel nog recyclage van hetzelfde te zien krijgen. Maar de man is toch wat ouder geworden. Je ziet nog wel dat hij een vakman is, maar ik mis de echte magie in Disclosure Day. Blunt, Hewson en O'Connor vallen nog wel mee, Firth en Domingo zijn te cliché. Het onderwerp is dan ook minder avontuurlijk, maar in de lijn van de complottheorieën waar vooral Amerikanen graag in meegaan. Minder magie dus, maar dat wil niet zeggen dat de film slecht is. Al mocht het zeker wat meer zijn.

Heerlijk over de top met de gekende absurde Britse humor. Ook hier en daar wat verwijzingen in de film. De tijdsduur van een dikke 20 minuten is ideaal. Het mag wat langer dan de korte animaties, maar moet ook niet langer duren. Wallace & Gromit vullen elkaar perfect aan.

Een bizarre film. Ik kende They Live enkel van die scène met de quote "I have come to chew bubble gum and kick ass. And I'm all out of bubble gum." Wat zonder context ook niet meer dan een leuke oneliner is. They Live heeft haar momenten wel, maar worstelt met slecht acteerwerk en knullige effecten, al heeft de film haar momenten. De aanloop is wat rommelig en het einde is ook niet echt top. Een soms leuke B-film.

Ik dacht even dat dit deel met al die skeletten was, maar dat is Army of Darkness. Evil Dead II had ik nog niet gezien, het werd tijd om deze mee te pikken. Deel 2 is de missing link tussen het eerste deel dat op humor mikte en deel 3 dat meer humor bracht. Daardoor is Evil Dead II half griezelig en half zo grappig. Het minste deel uit de franchise, al krijgt het net door velen zo'n hoge score. Maar mij ligt het minder. Bruce Campbell is ook overroepen wat mij betreft, al valt hij in deel 3 nog wel mee.

Wat een heerlijke komedie en toch zo fout geacteerd. Een typisch product van de 80's met puberale humor, maar het escaleert ook wat en kleurt daardoor buiten de lijntjes. Ik had het nog hoger gescoord als ik dit al als tiener had gezien, maar toen niet tegengekomen. Een komedie waar ik goed mee gelachen heb.

Interessante documentaire, en dat over een onderwerp waarvan nog niet alles geweten is. De makers zaten dus evengoed met de nodige vraagtekens. In Amerika zou dat al snel opgevuld worden door complottheorieën of eenzijdige meningen, maar hier wordt duidelijk gemaakt dat er verschillende pistes zijn en hoe de kennis doorheen de geschiedenis werd bijgesteld. Een docu van een uurtje dat boeiend genoeg is voor liefhebbers van het onderwerp.

Het zijn allemaal vakmensen aan het werk, dus slecht kan je de film niet noemen. Maar naar mijn gevoel teveel formulefilm die te traag op gang geraakt. Een rommelig eerste deel, maar pas later de verwachte dosis romantiek en drama. Het kan mij persoonlijk weinig boeien, terwijl ik niet altijd terughoudend ben voor het genre. Te braaf, te gewoon, te weinig pit.

Ik hou wel van een goeie wraakfilm. De lat ligt niet zo hoog voor mij, als het maar entertainend genoeg is. Maar A woman scorned is helaas gewoon slecht. Slecht geacteerd, slecht verhaal, slecht gemaakt, ... je begrijpt waar ik naar toe wil gaan. In een genre waarin ik iets meer vergevingsgezind ben over de kwaliteit, is deze film er toch in geslaagd om mij helemaal teleur te stellen.

Buiten Halloween zoeken de meeste slasherfilms steeds een grens op tussen originaliteit, humor en interessante kills. Sommige films geraken er mee weg (denk aan Friday the 13th), andere films geraken in de vergeethoek van de B-films. The house on Sorority Row worstelt er ook mee en geraakt er niet helemaal mee weg. Het is over het algemeen te fout en knullig. Al kan de film zich net boven water houden. Zo'n film waar je meer van geniet dan goed is, maar die je al snel bent vergeten.

Het deed wat denken aan The Full Monty waar Engelse werkloze arbeiders gaan strippen om geld te verdienen. Bij The Commitments zijn het Ierse jongeren die leven in het harde Dublin met weinig hoop in de toekomst. Tot één van hen een soulband begint en dat voor even het lichtpuntje wordt in hun bestaan. Ik ben zelf amateurmuzikant die momenteel in een band gelijkaardige songs speelt, al heb ik gelukkig niet dezelfde achtergrond als de jongeren in deze film. Het is een Ierse rock 'n roll film geworden waarin Soul de nieuwe Punk lijkt te zijn. Een film met genoeg pit en Britse humor, aangekleed met heerlijke muziek.

Ordinary People was één van de ontbrekende films op mijn lijst van Academy Award for Best Film die ik nog moest zien. Het leek weinig interessant en vooral Oscar-materiaal dat ondertussen gedateerd is. Het draaide gelukkig anders uit. Het is het filmdebuut van Robert Redford die weet hoe hij karakterrollen moet neerzetten. Zijn eigen films gaan verder in het genre dat hij kent en hij heeft duidelijk aandacht voor de acteurs. Het verhaal krijgt tijd om te ontluiken en neemt je als kijker gaandeweg bij de kraag. Een film over rouw en trauma en hoe de verschillende personages er anders mee omgaan. Ontroerende film!

Een animatie gemaakt voor televisie, wat je wat kan zien aan de beperkte animatiestijl en budget. In een aangepaste versie voor de VS en de UK. Is het dan slecht? Nee ook weer niet. Als je door de beperkte animatiestijl kijkt, zie je wel dat het verhaal goed overeind blijft staan en genoeg om de film recht te houden. Al snel went de stijl en is het genieten.

Terence Malick is een regisseur die me wat minder ligt met films die mooi zijn maar verder blijven steken in een wat gemiddelde score. Ik hoopte dat deze Days of heaven er beter van af zou komen. Ook hier is het allemaal mooi en sfeer vol, maar tegelijk afstandelijk en niet altijd even boeiend. Een film met teveel symboliek en fotogenieke momenten, maar te weinig animo.

Een Amerikaanse film over een Belgische film, het leek wel het verhaal te zijn van Soeur Sourire, maar het is geheel anders. Die is er ook: The Singing Nun (1966) met in de titelrol Debbie Reynolds. In The Nun's Story schittert Audrey Hepburn die voor haar rol een 3e nominatie bij de Academy Awards kreeg. Het zou niet haar laatste zijn.

Maar er is uiteraard een Belgische link. Audrey Hepburn is geboren in België, maar de non in het verhaal is ook Belgische met een afkomst uit Brugge. Mooi om te zien hoe er ook gefilmd werd in Brugge (in het boek is het Gent) en we krijgen ook beelden uit Congo dat toen nog een Belgische kolonie was en pas een jaar na deze film onafhankelijk zou worden. De rol van Sister Luke werd één van de rollen die het meest nauw aan het hart lag bij Hepburn.

Het is een mooi film met een boeiend verhaal in een helaas wat vergeten thema en de film is ondergesneeuwd door het succes van Ben Hur uit hetzelfde jaar. Ook in het palmares van Hepburn wordt dit wat vergeten tegenover meer bekendere rollen van haar.

Van dezelfde maker die ook een beeld maakte over Al Pacino, de tegenhanger/compagnon van Robert De Niro. Een wat eigenzinnige acteur met ijzersterke rollen, die later meer komedie deed en zich politiek uitspreekt. De film is niet groots, maar een ideale kennismaking. Naast zijn filmcarrière vol klassiekers komen we ook wat te weten vanwaar zijn latere keuze voor andere genres buiten de gangsterfilms komt. Een boeiend beeld van de acteur.

Geen grootse film, maar een ideale kennismaking met Al Pacino en een overloop van zijn filmcarrière. We komen ook te weten hoe de keuzes soms lopen en wat hij naast film doet. Het blijft natuurlijk oppervlakkig, maar als samenvatting van één van de beste acteurs is dit wel de moeite. Het is een wonder dat hij pas bij zijn 8e (!) nominatie voor de Academy Awards, ook effectief het beeldje naar huis mocht nemen.

In de 70's leek animatie te bestaan uit Disney, stripverfilmingen als Asterix of heel bijzondere indiefilms als Fritz the Cat, Fantastic Planet en deze Wizards. De stijl komt wat amateuristisch over, maar het is ironisch genoeg net verfrissend om af en toe zo'n weinig afgeborstelde animatiestijl te zien. Wizards is van dezelfde hand als Fritz the Cat en dus ook minder gericht op kinderen. Officieel het filmdebuut ook van Mark Hamill als stemacteur, kort voor de release van Star Wars datzelfde jaar. Er mogen van mij gerust terug wat meer volwassen animatiefilms gemaakt worden.

De film begint wel goed met David Bowie die ideaal gecast is in de hoofdrol als buitenaards wezen. De film heeft een bijzondere sfeer met de nodige mysterie en SF. Maar helaas kan het die eerste verwondering niet zo goed vast houden en is het vooral een film die het van sfeer moet hebben met te weinig samenhang. Mijn aandacht haakte al snel af.

Een spaghetti western met Zorro! De figuur van Zorro gaat al een tijdje mee en kent al vele films en series. Het blijft vooral luchtig en avontuurlijk en dat is gelukkig ook hier het geval. Alain Delon past vrij goed in de hoofdrol en het geheel is een mooie mix van humor en avontuur. Het verhaal is bekend en zal weinig verrassen. Maar bij Zorro vergeef je dat de filmmakers, het hoort er wat bij. Niet memorabel dus, maar wel genoeg entertainment.

Mean Streets is op de eerste plaats een blauwdruk voor een nieuw genre waar niet alleen Scorsese zelf nog in zou verbeteren, maar ook makers als Tarantino of Spike Lee zou beïnvloeden. Het is ook een verwelkoming van Robert De Niro die schittert in een heerlijke bijrol. Het geheel heeft haar charme, maar is helaas voor mij niet boeiend genoeg om er helemaal van te genieten. Het is ook meer sfeer dan verhaal. Een film van zijn tijd.

Moeilijk te beoordelen. Net als G.I. Joe, Transformers, Care Bears, Barbie of My Little Pony begon ook He-Man als een stuk speelgoed. Ik was zelf tiener in de 80's en ik herinner me vaag dat ik ook zo'n He-Man action figure had liggen. In tegenstelling tot ander speelgoed, verdween He-Man tegen de 90s van de radar. 40 jaar later komt deze reboot eraan, op maat van nieuwe tieners maar vol nostalgie voor oudere fans die waarschijnlijk He-Man al wat vergeten waren.

De film komt dan ook wat laat denk ik. Wat jammer is, want visueel sluit dit perfect aan bij de speelgoedlijn waar het ooit mee begon. Heerlijk luchtig met de nodige humor, weliswaar qua verhaal en dialogen meer op maat van jonge kijkers. De jonge ik van 40 jaar terug was dus het doelpubliek. Maar ik ben geen tiener meer en de nieuwe tieners waren er 40 jaar geleden nog niet.

Ik heb er dus wel van genoten, ook al kijkt het als een tienerfilm. Wat tegelijk weer de kracht is van deze film. Leuke film dus, maar te licht en 40 jaar te laat.