Log

Een biopic over een bekend iemand, vertolkt door een bekend iemand is altijd de gevarenzone opzoeken. Wat wil je vertellen uit dat leven, kloppen de feiten, ga je voor interpretatie of eerder een verhaal uit het leven met wat Hollywood-vrijheid. Bob Dylan is een muzikale legende en het is niet de eerste biopic of documentaire. Ook al blijft de man nog steeds wat een mysterie die tot de verbeelding werkt.

De film gaat naar de essentie. De periode tussen zijn ontdekking als folkzanger tot zijn overstap naar elektrisch spelen. Dylan keek altijd vooruit, dat is nu niet anders. Je zal bij zijn live optredens zelden oude nummers horen. En het belangrijkste bij Dylan zijn toch wel zijn teksten. En daar ligt gelukkig de focus op in deze film. Niet alleen de teksten, maar ook de impact die zijn muziek en teksten hadden. De reden waarom hij zo bekend werd en opviel tussen andere folkzangers.

Timothée Chalamet speelt een sterke Dylan en kan met overtuiging de film dragen. Het valt mee dat we weinig weten over Dylan als mens en je dus toch niet diep in het karakter kan gaan. Uiteraard zijn Woody Guthrie, Pete Seeger en Joan Baez ook present. De film werkt wel, de sfeer zit er goed in, is toegankelijk (maar kan hopelijk zo een groot publiek bereiken) en de aankleding is top. Vooral de aandacht voor zijn teksten en wat het effect was is een grote troef waarom deze film werkt. In de film I'm Not There werd briljant de keuze gemaakt om 6 acteurs een kant van Dylan te spelen, maar A Complete Unknown laat nog zoveel meer zien waarom Dylan een icoon was (en is).

Mijn 9e film van Ozu, een filmmaker waarvan ik veel hoge scores kan geven aan zijn films. Ook hier weer, in zijn laatste film. Mss wat toepasselijk, gezien het thema. Een oudere man in de herfst van zijn leven, die naar het verleden terugblikt met leeftijdsgenoten. Hij wordt onderhouden door zijn dochter, die door haar morele plicht geen tijd wil/kan nemen om zelf een gezin te starten en een eigen pad in te gaan. Waarop de oude man worstelt met de keuze om zijn dochter los te laten. Een gekend thema in de lijn van veel andere films van Ozu en ook hier werkt het wel. Het is wat trage cinema, met de gekende statische camerabeelden. Maar de film brengt rust en de karakters zijn zo nog meer het canvas waarop het verhaal vertelt wordt. Niet zijn beste film, maar de lat ligt enorm hoog bij Ozu. En ook hier heeft het met momenten kunnen raken.

Echt omvergeblazen was ik niet door deze vroege Trufffaut film. Maar je ziet hier en daar wel enkele mooie shots die je doen genieten. En in het vrij eenvoudige verhaal wonen kleurrijke figuren en heerlijke dialogen. Geen memorabele Truffaut dus, maar liefhebbers gaan hier ook van genieten.