Log

Clint Eastwood in de hedendaagse tijd, New York in de 60's. Al blijft hij nog wel de cowboy die hij in de jaren '60 vooral speelde. Al komt het eerder over als een parodie dan als de missing link tussen zijn spaghetti westerns en de politiefilms als Dirty Harry. Eastwood speelt een weinig sympathieke agent uit Arizona. Het zorgt voor een wat aparte dynamiek waarbij de makers duidelijk de balans niet hebben gevonden. Weinig bijzonder verhaal, maar gelukkig nog door de vrij absurde aankleding niet helemaal vervelend.

Een komische over de top Batman, toen het nog wat dicht bij de comics lag. Denk ik toch... want net als de meeste kijkers heb ik die comics nooit gelezen. Het resultaat is een kleurrijke versie van Batman, wat met de jaren alleen maar donkerder werd. Het acteerwerk lijkt op dat van Bassie & Adriaan, al zal het toen wel met de nodig zelfspot bedoeld zijn. Met de tijd komen de moppen helaas wat over als belegen dad jokes en komt die zelfspot minder over dan de intentie van de makers. Ik hoopt nog wat op de humor van The Avengers (die serie uit de 60s, niet de MCU films) die al even absurd en kleurrijk was. Maar Batman is wel een pak flauwer. Ik heb ook geen idee of deze film represent is voor de serie.

Deze film lijkt wel 10 of 20 jaar eerder te zijn gemaakt. Regisseur Otto Preminger had dan ook vooral succes in de jaren 40 en 50 met oa Laura, Anatomy of a murder en Angel Face. De sfeer lijkt uit een ander tijdperk, maar Bunny Lake is Missing voelt absoluut niet gedateerd en leunt wat aan bij de thrillers van Hitchcock. Ik ben de film gelukkig gewoon blind ingegaan en het mysterie werkt echt wel. Er zijn voor de kijker verschillende potentiële verdachten of antwoorden op de gebeurtenissen. Leuk om te zien is de cameo van The Zombies.

Opvallend dat de film niet echt in de prijzen viel, al is het verhaal vooral sterker dan de film zelf. Al kreeg de film gelukkig wel de erkenning die het verdiende.

Dit zou een heel toegankelijke Tarkovsky zijn, maar ook nu blijkt dat de filmmaker mij niet ligt. Nochtans mooie beelden in deze oorlogsprent. Het zet wel wat sfeer, maar net als de andere films kan het mij niet zo echt boeien en blijft het geheel vrij afstandelijk.

Een heerlijk drieluik met het acteerduo Sophia Loren en Marcello Mastroianni die voor vuurwerk zorgen in een temperamentvol, zwoel en met momenten komisch relaas in een zomers Italië. De verhalen schitteren in hun eenvoud en het zijn de acteurs die voor de kruiden zorgen. Het eerste verhaal is meteen ook het sterkste, al moet de rest er ook niet voor onderdoen. De film zelf won terecht een Oscar voor beste buitenlandse film. Sophia Loren, die al eerder een Oscar won, was dit keer niet genomineerd. Wat op z'n minst wel mocht met deze film!