Log

Beter dan verwacht eigenlijk. Hunger Games was best een leuke serie, al maakten ze de fout om het laatste deel onnodig te rekken in een part 1 en part 2 zodat het wat in mineur eindigde en er vermoeidheid op zat. Ook Hunger Games kon niet ontsnappen aan een prequel ontsnappen. Prequels werken zelden goed, hebben een voorspelbaar verhaal en je hebt als kijker het gevoel om met een B-ploeg te zitten voor personages die je al kent. Maar gelukkig is deze prequel ook geschreven door de auteur van de originele boekenreeks en is het best een goeie cast. Bovendien volgen we een personages dat toch wel de bad guy was in de originele trilogie en hier als hoofdpersonage/held wordt naar voorgeschoven. De vraag is dus vooral hoe beide verhalen gelinkt zullen worden in de film.

Omdat de focus wat op een ander personage ligt (nog geen sprake van Katniss Everdeen), blijft het interessant. En met Tom Blyth krijgt Snow voldoende achtergrond. Rachel Zegler toonde al met West Side Story dat ze kan acteren en gelukkig doet ze het hier ook goed, want met grote missers als Snow White en Shazam heb je serieuze troeven nodig om je publiek terug te winnen.

Ballad of Songbirds & Snakes blijft een blockbuster in een franchise (en een prequel), maar kan genoeg entertainen. Veel nieuws zie je niet, maar qua amusement doet de film wat het moet doen. En ben ik nieuwsgierig genoeg om ook het volgende deel te zien.

Een vrij degelijke thriller met een toen al oude Eastwood en John Malkovich. De films van Wolfgang Petersen blinken misschien niet uit in cinematografie, maar hij kan wel een verhaal neerzetten voor de camera. In the line of fire is vooral een verhaal en springt nooit echt uit tussen gelijkaardige films. Maar toch is het goed gemaakt en heeft het de tand des tijds wat doorstaan. Maar er zijn te veel clichés en te weinig opvallende elementen om er een klassieker van te maken.

Little Women is ondertussen 7 keer verfilmd en enkele versies vielen terecht in de prijzen. Dit is de 3e versie die ik zag (na 2019 en 1933) waarbij je dus het bekende verhaal al snel gaat vergelijken maar vooral de andere actrices van het hoofdpersonage Jo (Katherine Hepburn in 1933 en Soairse Ronan in 2019). Uiteraard hebben ze dezelfde bron, maar de film van 1949 nam script en muziek over van 1933 en leunt dus ook dicht daar tegen. June Allyson doet haar best om Hepburn te doen vergeten. Een andere invulling en bijna onmogelijk op te boksen tegen Hepbrun, maar June Allyson doet het best goed en past mooi in deze '49 versie.

De kleuren en aankleding zorgen voor een mooiere film dan in 1933, maar in tegenstelling tot andere films domineert het hoofdpersonage Jo veel meer het verhaal, terwijl in andere versies daar ook de nodige karakter verdieping was. Nochtans zien we hier toch ook Elizabeth Taylor en Janet Leigh aan het werk. Andere troeven dus, maar liefhebbers van Little Women zullen hier evengoed van genieten.

Een standaard beknopte tv-documentaire over actrice Nicole Kidman. Met archiefbeelden en interviews, al zitten daar ook niet meteen de grootste namen bij. Het duurt niet al te lang en geeft een mooi beeld van haar carrière, maar meer dan een verfilmde wikipedia is het helaas ook niet geworden.

Een film over herstelrecht, waarbij zowel misdadigers als slachtoffers in gesprek gaan in de hoop zo beter die andere 'partij' te leren kennen en zo de eigen ervaringen beter te kunnen verwerken. Het begon nogal algemeen en melig, dit is dan ook vooral een praatfilm. Maar na een tijd nemen die dialogen wel degelijk een belangrijke rol en komt de film mooi tot haar recht. Groots wordt het niet, vooral een interessante film. De cast doet het best goed en zo krijg je een ontroerend pareltje, al komt dat eerder door het onderwerp dan de cinematografie.

De zoveelste live action versie van een Disney klassieker die een zielloze versie maakt van een nostalgische film. Het werkt zelden helaas en door de overdaad aan CGI is het ook maar half 'live action' te noemen. Ook Snow White moet er aan geloven helaas en jammer genoeg zorgde dat al bij velen voor de nodige commotie nog voor de film gemaakt is. En niet vanwege de film zelf als je de commentaren leest...

Disney neemt bij de live action versies van haar klassiekers de ziel weg. Bij veel van die klassiekers lag de kracht ook niet zo zeer in het verhaal, maar de animatie en de liedjes. De songs zijn hier pover en de animatie van Snow White is vervangen door zeer lelijke en (om het nog maar eens te zeggen) zielloze CGI. Het resultaat is een film met weinig charme, slecht geacteerde hoofdrollen en gebrek aan humor en fantasie. Disney toonde recent aan met Ray and the Last Dragon en Encanto dat een originele animatiefilm toch goed kan zijn. Een groot verschil met de live action rommel die ze maar blijven maken.

Het 6e deel alweer uit de franchise. Na deel 1 lag de focus vooral op de creatieve manier waarop mensen stierven in deze reeks en minder aandacht (en budget) naar de rest. Dus een hoop mindere sequels helaas. Met deze Bloodlines is de reeks toch wat herpakt. De pauze van 14 jaar na de vorige film heeft duidelijk goed gedaan. Meer verhaal, genoeg diepgang voor dit genre en leuke kills. Alleen jammer van de echt wel lelijke CGI. Maar een boeiende cast en genoeg spanning voor de liefhebbers. De serie voelt nog aan als een B-franchise, maar met deze film is het 1 van de leukere B-franchises.

Gainsbourg is op zich geen opvallende film, maar er wordt al veel goed gemaakt door de creatieve insteek. Dat maakt van deze biopic iets meer dan de doorsnee biografische film over de rise & fall van een bekende artiest. Dat Serge Gainsbourg een eigen film verdient is evident. En dan kan je soms beter proberen om de stijl en sfeer van de artiest weer te geven dan puur het leven van de man. Zeker bij een kleurrijk figuur als Gainsbourg. In tegenstelling tot films over landgenoten als Edith Piaf of Charles Aznavour, kruip je hier minder in de huid van de zanger en balanceert de film toch op het randje van parodie en werkelijkheid. De film toont veel mooie momenten, maar het script verdwaalt soms in fragmentarische gebeurtenissen en periodes om wat krampachtig te proberen om het hele leven in 2 uur film te wringen.

Net zoals zowat alle andere actie franchises, had Mission Impossible ook te maken met ups en downs qua niveau. Ben ook niet echt fan van Tom Cruise, maar de laatste films viel het best wel mee. De man is nu 62 jaar en het is goed dat hij dit afrond voor het gênante wordt.

Final Reckoning is niet alleen het sluitstuk van de franchise, maar ook een 2e deel van de finale Dead Reckoning. Een trend sinds enkele jaren om je finale in 2 films te delen. Er komen veel puzzelstukjes samen, dus is een grotere opbouw misschien wel handig, maar het wordt ook te hard uitgerekt. En de film moet dan ook wat te veel uitleggen zodat je als kijker nog kan volgen. Wie een franchise wil zien, moet tegenwoordig eerst huiswerk maken. Al is het niet zo problematisch als de MCU.

Maar het is geen slechte film. Cruise staat (naast zijn gedoe bij Scientology) bekend om zijn stunts en dat zit ook goed in deze film. De actie zit zeker goed. En eens je door een hoop geleuter geraakt om de film te vullen, maar ook om de kijker alles nog eens uit te leggen, komt de gekende spanning met de aftellende deadline weer boven en zit je als kijker te genieten.

MI: Final Reckoning is niet het beste uit de reeks. Ook hier had deel 1 e 2 best 1 film gevormd met een hoop dingen er uit geknipt. Maar een groot deel valt best mee en het is vooral een waardige afsluiter geworden met een terugblik naar de vorige films. Deels om de fans een plezier te doen, dat is het betalend publiek ten slotte, maar ook een ode aan de gekende actie franchise. Er was een Mission Impossible voor Tom Cruise en er zal ooit nog een na hem komen. Maar tijd om dit te laten rusten. Cruise slaagde er toch mooi in om de serie naar zijn hand te zetten en er zijn stempel op te drukken.

Misschien wel de beste film die de blues kan samenvatten. Begin 20e eeuw verhuist de blues van de plantages naar de juke joints. Er waren muzikanten die zo goed speelden en de sfeer deed verhitten (in combinatie met de nodige genotsmiddelen) dat er gezegd werd dat ze hun ziel aan de duivel verkochten voor dat talent. Niet voor niets was de legende rond Robert Johnson hiervoor de inspiratie, dat hoor je ook goed in de muziekstijl. De film zit vol met verwijzingen naar andere blueslegendes: Charley Patton, Howlin Wolf (Smokestack Lightning), Buddy Guy, Son House, Lightnin Hopkins, Muddy Waters en meer. Vooral als muziekliefhebber heb ik hier van genoten, een ode aan de Delta Blues. Met de nodige creatieve invulling om de legendes wat kracht bij te zetten, maar het verhaal en de muziek is voor mij een bluesverhaal.

Heerlijke franchise! Het vervolg van de verrassende wraakfilm Becky uit 2020. Op zich is het visueel niet zo bijzonder, verre van John Wick. En toch zit het goed qua mix tussen zwarte humor en actie waarbij het gerust lekker grof mag zijn. Lulu Wilson is terug in de titelrol. Nieuwe bad guys maar met dezelfde Becky. Er zit genoeg vaart in en de actie zit best goed. Laat die 3e film ook maar komen.

MCU is al even de weg kwijt. En vele hadden al een mening voor de films ook maar uitkwamen. Al lag het wat mij betreft vooral aan gebrek aan een interessant script en - zelfs voor dit genre toch wat nodig - meer diepgang in de personages die je opvoert. Met grappen en 100 easter eggs voor de ultieme fans ga je het niet redden.

Thunderbolts* wordt opgevoerd als de redder van de MCU. Of dat zo is zullen we nog wel zien, maar het gaat toch al de betere kant uit. Wat back to basic met meer herkenbare helden. Al werkte dat niet met de nieuwe Captain America. Maar de richting is toch al beter dan heel dat multiversum gedoe. Thunderbolts heeft alvast een beter verhaal en kan rekenen op een goeie troef: Florence Pugh. Het was leuk haar te zien in de film Black Widow, een film voor Scarlett Johanson die wat (te) laat kwam en ook niet helemaal eer deed aan dat personage. Maar Pugh als Yelena Belova gaf wel een frisse wind in de MCU. Haar interacties met Kate Bishop (Hailee Steinfeld) in Hawkeye waren geweldig.

In Thunderbolts* krijgen niet alle karakters genoeg diepgang, het blijft soms toch wat oppervlakkig. Er wordt meer aandacht besteed aan actiescènes, wat niet slecht is, maar zonder de nodige drama werkt dat ook niet. Yelena Belova schittert dan weer wel gelukkig. Of ze de franchise kan redden op haar eentje is nog de vraag, maar Thunderbolts* is alvast één van de betere Marvel-films van de laatste jaren geworden. Er is nog hoop!