Opinions

Heel mooie film. Dit was m'n eerste Thaise film trouwens. Ik had al verschillende Chinese en Japanse gezien, maar nog geen uit Thailand. De muziek is wel mooi, maar het acteerwerk laat te wensen over. Zo komt de film regelmatig over als een doorsnee Seagal of Van Damme film. Sterke punten zijn wel de gevechten. Dit is veel mooier en beter uitgewerkt dan de Amerikaanse versies. Het verhaal zelf is nogal goedkoop, maar dat doet er niet echt toe in dit genre films. Tony Jaa is wel enkel een vechter en (nog) geen acteur imo. Daar moet nog aan gewerkt worden. Toch een aanrader.

Een avonturenfilm, al is het eerder een spannend drama. In de hoofdrol zien we Cary Grant, maar die acteert toch wel wat buiten zijn comfortzone, en dat merk je goed. Geweldig acteur, maar vooral als hij Cary Grant mag zijn. Opvallend is dat we in het jaar 1939 zijn, het jaar van grootse films als Gone with the wind, Wizard of Oz, Mr. Smith Goes to Washington, Ninotchka en Stagecoach. Hollywood voor de oorlog waar het best groots mag gezien worden. Dan is Only angels have wings toch een mindere film in het rijtje. Deze film had een paar jaar later beter uitgekomen met meer film noir elementen.

Slecht is het ook niet, en dat is vooral te danken aan de actrices van dienst: Jean Arthur die zowat Cary Grant naar huis speelt en alle aandacht naar zich toe trekt. En de heerlijke Rita Hayworth in één van haar eerste grote rollen. Ik hou wel van dit soort theatrale Hollywoodfilms en daarin doet Only angels have wings het zeker niet slecht. Maar je merkt toch wel dat er meer in gezeten heeft.

Een review van Only God Forgives. Toen die uitkwam nog in de bioscoop gezien. Denkelijk naar aanleiding van zijn vorige film Drive. Alhoewel dat een hele andere film is dan Only God Forgives. Al was ik toen toch ook al vertrouwd met het andere werk van Refn.

De film laat de beelden spreken en Refn werkt met heerlijke warme en soms harde kleuren. De titel zegt al veel. Een film over wraak en het ontbreken van vergiffenis om een einde aan alles te bouwen. Maar Refn toont niet alleen die hardheid, hij gooit er wat symboliek in.

De aanpak van Refn is nogal ruw. En ik herinner mij in de bioscoop dat bijna 20 mensen nog voor het einde van de film al vertrokken waren. Een publiek dat hem enkel kent van het meer toegankelijke Drive. Dat verklaart misschien ook wat de relatief lagere score voor deze film. Maar ik heb alvast genoten van de herziening.

Een hipster-vampierfilm. Het genre moet ondertussen al alle kanten gekozen hebben. De film is nachtelijke poëzie. Niet het ruwe, maar het dromerige. Met een liefde voor muziek en literatuur. De warme lichten en zachte neon zorgen voor een passend sfeertje. De vampieren (en dan vooral Adam) hebben zich afgesloten van de mensenwereld. Ze leven er wel, maar zijn al zo lang vampier en hebben al zoveel gezien dat ze er zich boven wanen. Ze zijn zeer selectief in de omgang en proberen te genieten het leven. Vooral van de kleine dingen dan, maar tegelijk wordt hun wereld daardoor wel zeer eng. De muziek past hier zeer mooi bij.

Het is een mooie film, maar als je niet houdt van dat poëtische, zit je enkel nog maar met een zoveelste vampierenfilm. Voor mij is dit een schilderijtje.

Weinig creatief dit. Een avontuurlijk verhaal van een jongen die zijn vader verloren heeft. Voor de veranderingen is er wel een goeie band met zijn broer, gewoonlijk is dat de pestkop in animatiefilms. Er zit genoeg vaart in de film, maar het is nergens echt heel goed en de humor is nogal flauw. Beetje bandwerk en dat zou bij een studio (en budget) als Pixar toch niet mogen. We hebben dit allemaal al wel eens gezien.

Je kot het wel meer tegen in Japanse animatie: een mix van originele fantasy en geloofwaardige emoties. Er wordt tijd genomen om sfeer neer te zetten. Soms lange beelden met enkel de muziek. Een film dat leest als een boek waarin uitgebreid de setting wordt verteld. Wolf Children gaat dan wel over wolfkinderen, maar in essentie is dat een detail. Het gaat vooral over kinderen die hun eigen weg proberen te vinden. En een moeder die alleen komt te staan en haar best doet om het beste uit het leven te halen en die kinderen op te voeden.

Wolf children kijkt als een schilderij dat misschien niet overdondert, maar wel je als kijker meesleurt. Eventjes zen worden (als je dat kan zeggen) en stilstaan bij enkele dingen. Mooi...

Ik heb in een ver verleden dit boek al eens gelezen. Als jeugdboek was dit toch wel een halve klassieker. Helaas mist de film de nodige sfeer van het boek. De makers hebben zich blijkbaar neutraal opgesteld. Niet slecht als je dicht bij het boek wil blijven, maar nu mist de film wel het nodige karakter. Slechte acteerprestaties en nergens echt gedurfde scènes. Zo'n jeugdfilm die je wel eens op tv ziet waarbij een Scandinavische taal overdubd wordt in het Nederlands. Naar het einde toe gebeurt er gelukkig nog iets zodat je niet helemaal in slaap valt. Voor mij minder geslaagd, maar ik denk wel dat deze als jeugdfilm werkt en hopelijk doet aanzetten om het boek te lezen.

4 sterren voor deze schitterende western. Zeker niet de beste, maar wel één van de betere van de voorbije jaren. Costner is niet echt geloofwaardig als cowboy maar brengt het er op zich nog zo slecht niet van af. Robert Duvall daarentegen is geweldig in deze film. En ook al is het een typisch verhaaltje van een grootgrondbezitter die een heel stadje in handen heeft vrij voorspelbaar (lijkt wel A-TEAM), toch is de film niet saai en juist erg ontspannend. Zeker de moeite om te kijken.

Mindere film. Deze tekenstijl is niet echt mijn ding. Je ziet er ook afkooksels in van andere animatiefilms. Zo zag ik constant Shrek in die beer die naar huis wou (naar z'n moeras bij Shrek) vergezeld van een hert dat even hyperkinetisch is als Donkey. Weinig diepgang in de personages. Het enige wat de tekenfilm goed maakt ( 't is te zeggen goed...) zijn de kleine grapjes die hier en daar opduiken. Bvb die konijnen die heel de tekenfilm de rol van rode draad. Vergelijk het met de eekhoorn in Ice Age of de slakken in Flushed Away. De konijnen dienen om mee te gooien, zich af te drogen, om een kussengevecht mee te houden, ... noem maar op. Maar de slechte tekenstijl en soms de irritante figuren (dat mannelijk hert bvb) wegen te zwaar door om de enkele leuke grappen tot hun recht te laten komen en de film nog te redden...

De vorige Open Season had nog enkele leuke momenten, maar die zijn hier compleet verdwenen. Bovendien is nu de stemkwaliteit ook overgenomen door B-stemacteurs en ligt het tempo net iets te snel om nog te kunnen genieten. Niet echt een aanrader.

Altijd wel een liefhebber geweest van Guy Ritchie. De film lijkt ook wel wat te bieden, maar je blijft op je honger zitten. Het is meestal wat geforceerd en wil nooit echt goed loskomen. De film zweeft ook tussen parodie en luiheid, als een groep actiehelden 'iets' moeten stelen waarvan niemand weet wat het is, van 'iemand' die ze niet kennen. JJ Davis bvb (door acteur Bugzy Malone) begint veelbelovend, maar meer dan een figurant wordt die nooit. Grant amuseert zich wel, dat is alvast goed. Maar de sterkhouders blijven Statham en Plaza die heerlijk zijn in dit soort films en elkaar mooi aanvullen. Genoeg entertainment om van te genieten, maar te doorsnee om op te vallen. En ook al hebben die er niets mee te maken, lijkt het wel alsof Netflix de opnames binnen stapte met enkele 'leuke ideeën' en de film helemaal verprutste.

Oppenheimer is een veel te lange biopic over een weliswaar grote naam uit de recente geschiedenis. Het doet qua thema denken aan The Imitation Game over de analyst Alan Turing (Benedict Cumberbatch) die nodig was in de oorlogsjaren, maar nadien werd uitgespuwd. Ook bij Oppenheimer gaat het uiteraard snel technisch en lijkt het wel op een kruising tussen de film JFK en The Big Bang Theory. Maar met een boeiend verhaal, kan je de wetenschap wel aankleden tot een interessante film.

Het begin gaat goed en Nolan weet het visueel weer mooi weer te geven. Met een indrukwekkende cast waar geen einde aan leek te komen, ook al heb je na een tijd niet altijd meer het idee wie wie is. De film kiest in het begin nog voor de strijdloop naar het ultieme wapen. Dan weer de strijd tussen wetenschap en moraal. En gaandeweg een juridisch gevecht waarbij complotten worden bovengehaald, extreme ideologieën en persoonlijke vendetta's. Van wetenschap naar politiek. Het is wat het is natuurlijk, dat was het leven van Oppenheimer. Maar door de (te) vele figuren en de verschillende aspecten van zijn leven lijkt het af en toe een rommeltje. En de lange tijdsduur helpt hier ook niet bij om de aandacht er 3 uur lang bij te houden. In een biopic moet je soms keuzes maken in plaats van het hele leven van een persoon in een film te duwen.

Oppenheimer is een te lange en nogal rommelige film, maar wordt wel gered door de ervaren cast met enkele sterke acteerprestaties, visueel enkele mooie momenten en de opzwepende muziek die de spanning opdrijft. Er zijn geen acteurs die het slecht doen, maar voor weinigen is het hun beste film. Cillian Murphy en Robert Downey Jr zijn de uitzondering, zijn trekken de film zeker omhoog.

Twee jaar na Jaws met één van de natuurlijke vijanden van haaien. Jaws zorgde voor veel nakomelingen die met haaien of andere dieren het succes probeerden te evenaren, maar altijd zonder ook maar in de buurt te komen. Orca is geen slechte poging. Het mist de kracht van Jaws natuurlijk, de vergelijking is onvermijdelijk. De makers pakten het in elk geval serieus aan met een - zeker voor dit genre - indrukwekkende cast en crew. Regisseur Michael Anderson had in de 50s nog een Oscarnominatie. Hoofdrollen Richard Harris en Charlotte Rampling zijn verre van B-acteurs en doen het wel goed samen in deze film. Cinematografie van Ted Moore die prijzen won met A Man for All Seasons en From Russia With Love. Zelfs bij de muziek zien we een grote naam met Ennio Morricone.

Orca heeft een betere cast en crew dan dit soort films verdient en dat maakt toch wel wat goed. Uit een tijd dat er wel meer rampenfilms konden rekenen op een mooie affiche. Orca is daarmee nog geen topfilm, maar het zorgt wel voor een vrij goeie film in dit genre.

Een film die alles blijkt te hebben om een religieuze thriller te worden, maar het eigenlijk toch te ver gaat zoeken en nergens boeiend is. En net als je denkt dat het terug goed gaat komen, slaat de film zichzelf dood. Ledger doet wel z'n best, maar is slachtoffer van het slechte script en kan niet veel tonen. De rest loopt er ook maar wat tegen z'n zin bij. Een teleurstelling.

Ik hou gerust van ouwe Hollywoodfilms uit de eerste helft van vorige eeuw. Of van de Europese films jaren '50 en '60. Maar Ordet staat mij als film zeer ver af. Ik mist helemaal de charme van deze film. Een film vol symboliek waar ik helaas niet veel mee ben, alhoewel ik zelf katholiek ben opgevoed. Af en toe mooie beelden, maar ik zie jammer genoeg niet de schoonheid die ik hier in veel recensies zie. De stijl doet me wat denken aan Bergman, wiens films ik ook altijd met dubbel gevoel bekijk. Waarschijnlijk belangrijk in die tijd, maar ik kan er niet veel mee.

Een gotic film dat zweeft tussen een zwartgallig sprookje en op het randje clichés. Maar ze werken wel. De film kent de nodige spanning, weet sfeer te houden en heeft de gehele setting en muziek mee. Je ziet de stempel van Guillermo del Toro, die een mentor was van regisseur Bayona. Del Toro is ook zelf even te zien als cameo in deze film, maar nog meer zie je zijn invloed als filmmaker. Maar Bayona gaat wat meer de duistere kant op dan het nog meer sprookjesachtige van del Toro. Bayona weet de toon heel de tijd vast te houden en maakt van El Orfanato een heerlijke klassieker in het genre.

Een parodie op Seven en de film steekt dat ook niet onder stoelen of banken. De verwijzing wordt expliciet gemaakt in de film. Dit keer geen 7 hoofdzonden, maar origin stories van superhelden. Leuke insteek, maar het blijft wat aankabbelen en het geheel is niet altijd zo boeiend. Het voelt nogal geforceerd aan en veel is zeer voorspelbaar helaas. Niet slecht, maar echt een tussendoortje.

Na m'n herziening van The Exorcist was ik in de moed voor een nieuwe horrorfilm. Ik verwachte een gepimpte versie van The Omen of iets in de stijl van El Orfanato zelfs. Het resultaat is toch wel wat teleurstellend. De opbouw is niet slecht, maar verveelt al snel en kan het niveau niet echt houden. Hier had veel meer mee kunnen gebeuren, maar de climaxmomenten in de film zijn maar zwak. Alsof je veelbelovend een berg op rijd en eens je boven komt er gewoon niks te zien is. De hoofdrol valt nogal mee, al zijn er beter tienersterren en ook de rest van de cast valt niet echt op. Niet echt mijn ding dit dus en tijd voor een echte horrorfilm in plaats van deze zwakke thriller.

Het harde leven van een vrouw (naar het leven van Christelle Berthevas) met een blik op haar leven aan de hand van 4 vrouwen en meisjes. De keuze van de 4 personages voor het leven van 1 vrouw, zorgt deels voor wat verdeeldheid in de film. Tegelijk wil de maker volgens mij hiermee aantonen dat de gebeurtenissen meerdere vrouwen overkomt. En in grote lijnen zie je toch wel een rode draad door de 4 personages.

De troef van de film is de sterke cast met 4 boeiende actrices. Zo wordt het verhaal best wel de moeite. En toch blijf ik qua uitwerking wat op mijn honger zitten. Misschien had dit wel beter door een vrouw geregisseerd geweest. Niet dat het harde leven wordt geminimaliseerd, maar ik hoopte op nog meer diepgang bij de personages.

Al bij al een boeiende film, al had er wel meer in gezeten.

Qua thema is dit best wel interessant, maar toch komt het voor mij nooit ten volle over. Hier had veel meer in gezeten en komt het nogal standaard over. Ik moet meteen denken aan Boy A uit 2007 dat zowel qua sfeer als visueel veel beter uit de verf komt. Trier zorgt met z'n regie wel voor een tristesse bij het geheel en de muziek is passend. Slecht is het dus zeker niet.

Een Bondparodie die het houdt op een persiflage van Sean Connery en ik herken wat humor van Naked Gun. Het mist net wat meer verhaal om het helemaal boeiend te houden, maar is als spoof best wel geslaagd. Vooral mooi om te zien hoe de filmsfeer van de jaren '60 wordt weergegeven. Stilistisch ziet het er best wel mooi uit. De humor is soms te flauw, maar verder wel genieten.

Een film die op hetzelfde niveau verder gaat als zijn voorganger. Een mooie mix tussen een persiflage op Sean Connery's 007 en een beetje stijl van Naked Gun, maar dan zonder de pure slapstick. Ook een soort aanklacht tegen sexisme, racisme, machogedrag etc... De Bondfilms van toen waren ook niet altijd politiek correct, zoals wel meer films van toen, maar het wordt nog extra uitvergroot.

Ook in deze film is het verhaal vrij mager, maar is het geheel mooi gedaan met een prachtige ode aan Connery en de stijl van de jaren '60. Wat veel goed maakt.

Ik had ooit mijn oordeel blijkbaar over Natalie Portman. Ik had denkelijk de verkeerde films gezien. Pas later ontdekt ik films als Goya's ghost, Black Swan en My blueberry nights zodat ik haar meer vond dan een doorsnee actrice die enkel eruitsprong bij Léon of V for Vendetta. The other Boleyn is over het algemeen een wat afstandelijke film. Er is vooral gemikt op het uiterlijke met aandacht voor kostumering en decor. Dat valt best mee, maar komt ook weer niet helemaal goed uit de verf. De film heeft het nadeel dat het verhaal later ook werd verteld en beter weergegeven in The Tudors.

Het is niet slecht om te mikken op de zussen Boleyn, maar van interactie tussen de 2 is weinig te merken. Dan maar het geschiedkundige. Helaas wordt daar over de echte feiten te snel over gegaan. Wat over blijft is een liefdesverhaal over een driehoeksverhouding tussen Henry VIII, Anna en Mary.

Na wat getwijfel deze film toch maar opgezet. De over de top scènes in de trailer deden me toch over stag gaan. Het is even zoeken waar deze film naar toe wil en uiteindelijk mondt het uit in een mix tussen de buddy cop film stijl Lethel Weapon en de Naked Gun films. Langs de ene kant is de film echt te absurd, maar telkens weer wordt je verrast met WTF-scènes. Een topper wordt het nooit, maar de humor werkt wel en doet me eerlijk gezegd regelmatig lachen. Wat tegenwoordig bij een komedie soms ver te zoeken is helaas... In elk geval beter dan de buddy cop coppycats (what's in a word) met pakweg Chris Rock, Chris Tucker of Martin Lawrence.

Een film waarin weinig gebeurd en die het vooral van de sfeer moet hebben. Maar die zit wel goed. En The Other Lamb is vooral een mooie film. De wat grijze streek in Ierland met de felle kleuren van de kostumering. De Poolse regisseuse Małgorzata Szumowska laat zich voor die sfeer omringen door Polen voor oa muziek en cinematografie. De Herder heeft vooral de looks, maar het is Raffey Cassidy die de aandacht trekt.

De film wordt nooit groots en de film is vrij traag. Maar het blijft wel interessant en weet de hele tijd een mysterieuze sfeer op te bouwen. Een film zonder veel uitleg, maar net daardoor ga je de ontbrekende puzzelstukjes als kijker zelf invullen. Mooie film!

Ik ben niet geheel een fan van Kidman. In Dogville is ze schitterend, maar gewoonlijk ligt ze me niet in haar films. Het was dan ook even wennen in The Others. Maar met Alejandro Amenábar had ik toch de hoop dat het meer dan een doorsnee thriller zou worden. De film is een doorsnee griezelfilm van een familie in een groot huis. Maar Amenábar zorgt wel voor de nodige sfeer. Dat er geen elektriciteit is en de gordijnen steeds dicht moeten helpt wel. Dan krijg je in zo'n groot huis al meteen voeding voor schrikmomenten. Geluiden, een deur die plots open staat, gekraak, spullen met een doek over, spiegels, ...

De film zelf kabbelt wat vooruit en ondanks de goeie sfeer is het toch langdradig. Je wacht eigenlijk al op het einde dat gezien de recensies de film vooral goedmaakt. En dat is ook zo, al had ik gaandeweg meer verwacht. The Others is een goeie film geworden. Iets te veel volgens het boekje, maar met het script en de sfeer wordt veel goedgemaakt.

Crets & Van Den Begin zijn de ene keer geweldig, de andere keer kunnen ze me echt niet boeien tot zelfs het irritante af. Hier zitten ze wel in hun vel, als Antwerpse cabaretiers in een verhaal dat zich niet bezig houdt met absurde slapstick, maar eerder drama en de schijn die mensen in het milieu van de verdwijnende wereld van het cabaret proberen op te houden om het gevoel dat ze van kindsaf hebben meegekregen niet kwijt te spelen. Visueel is er ook aandacht gegeven om de sfeer van melancholie en de innerlijke strijd tussen culturele trots en commerce weer te geven.

Of het historisch allemaal klopt is een andere vraag, waar ik de serie ook niet op wil beoordelen. Sommige figuren uit die tijd bleken bij het lanceren van de reeks vrij sceptisch en uitten zich soms wat negatief over de weergegeven feiten. Of dat is omdat het inderdaad niet klopt, of dat ze schrikken van de spiegel die hen wordt voorgehouden is de vraag natuurlijk.

De eerste langspeelfilm van Buster Keaton. Vooral een charmante film, vooral door de leuke setting van 1830. Gezien vanuit de bril uit 1923. Bij Keaton zijn het de kleine dingen die het hem doen en ook werken. Vooral om dat het niet de overdreven slapstick is van Laurel & Hardy, maar gewoon heerlijke visuele humor zonder druk te worden. Je hebt 3 grote blokken in de film. De treinreis, Keaton die te gast is en dan de scène richting waterval.

Door dat drieluik merk je ook wel dat de man komt van kortfilms. Maar het stoort op zich niet. In z'n geheel is de film zeker te genieten en valt alles mooi samen. Qua score is het gevaarlijk. In gedachten lijkt The General beter te zijn, maar deze Our Hospitality neig ik qua score meer te geven. Misschien wordt het gewoon tijd om The General nog eens te herzien. Beste Keaton blijft nog altijd de kortfilm One Week, al moet ik nog wel wat films van de man zien. Voorlopig dus evengoed qua score als The General, we zien later wel bij herziening of deze film blijft nazinderen.

Een weinig verrassende thriller met een verhaal dat we al wel meer gezien hebben, maar hier gewoon een kleine aanpassing krijgt. Niet veel bijzonder dus, al is het ook niet slecht. Visueel niet veel op aan te merken en acteerwerk viel wel mee. Geen idee of hier meer in had gezeten.

Onvoorstelbaar dat dit dezelfde Kevin Dillon is uit Platoon en The Doors. Vampierfilms heb je met hopen, en dan moet je wel goed zijn om op te vallen. Ook al is de lat laag bij dergelijke films, het moet toch een beetje leuk zijn voor de kijker. Probleem is dat de hoofdrolspeler Kevin Dillon enorm irritant en slecht is en dat de make-up ook niet echt veel van het budget heeft gevraagd. Het mooie volk kan helaas niet veel goed maken, maar is toch een pleister op de wonde.