Opinions

Wat een fijne film! Regisseur Jacques Audiard maakte al eerder heerlijke films als De Rouille et d'Os, Un Prophète en Dheepan. De trailer spreekt al meteen aan. De aanpak van zwart-wit is een echte meerwaarde. We volgen het relaas van 3 personages in Parijs die wat worstelen met zichzelf, niet goed wetend of ze op zoek zijn naar liefde, vriendschap of enkel sex. En wat de ene wil, gaat niet altijd op voor de andere. Heerlijke personages, ontroerende scènes en vooral visueel een parel voor het oog. Overweldigen doet het niet, maar ik heb er zeker van genoten en zonder twijfel is het een mooie film geworden.

Blijft toch een smakelijke film met de nodige actie en spanning. Het is wel een über-Amerikaanse waar het zoete patriotisme van af druipt. In een film waarin het Witte Huis wordt aangevallen hoort dit er bij natuurlijk, maar dat zijn we in Vlaanderen toch minder gewoon. Zelfs Nederland staat daar dichter bij met haar Oranje-gevoel. De film teert vooral op de actie en niet op het originele verhaal. Blijft dus een goeie film, maar zoals eerder aangegeven zal dit nooit een klassieker worden.

In de VS, waar het geloof nog sterker is dan in Europa, moest dit zelfs in de jaren '70 nog een sterk effect hebben gehad. Wie gelooft in de hemel, gelooft in de Duivel. Films als The Exorcist, Rosemary's Baby en deze The Omen mixen horror met drama en mikken op de enige geloofwaardige horror voor veel mensen: hel.

We zijn ondertussen al 40 jaar verder en ik wil gewoon een goeie film natuurlijk. The Omen heeft de nodige potentie nochtans. Gregory Peck is een sterk acteur en het idee van een duivelskind is op zich niet zo slecht. Er zijn enkele goeie scènes ook, maar het wordt nooit een echte topfilm. Daarvoor is alles wat gedateerd en heeft het oculte geen echt horroreffect meer. In tegenstelling tot The Exorcist werd er niet meer aan de sfeer gewerkt. Geen memorabele scènes en dat jongetje waar het om draait komt helemaal niet uit de verf. Wat de film dan toch nog goed maakt zijn de zogezegde ongevallen. Ik moest even denken aan Final Destination met momenten. En Gregory Peck is ook wel aangenaam om bezig te zien.

Deze Ghibli zag ik jaren geleden en vond ik toen niet zo bijzonder. Nu was het wel de moment en heb ik genoten van deze dromerige film. Het verhaal van een jonge vrouw die wat naar zichzelf aan het zoeken is en steeds terugdenkt aan haar kinderjaren. En die nostalgische momenten zijn mooie menselijke herinneringen. Mooie dingen, mindere momenten, maar wel met voldoende impact op een kind. Taeko weet niet goed wat te doen met haar carrière, haar leven, de liefde, … Net als toen ze kind was. Stap voor stap lijkt ze te ontdekken wat ze wil en omarmt ze haar eigen geschiedenis.

Only Yesterday is een mooie animatie met een verschil in animeren tussen de kinderjaren en het heden. De kinderjaren zijn speelser en qua achtergrond iets vager, terwijl het heden voor prachtige beelden zorgt die fijner zijn afgewerkt. Het verhaal is zo menselijk en warm, zonder melig te zijn. Ontroerend en soms best herkenbaar. Een heerlijke film!

Voorlopig (?) de laatste film uit de Studio Ghibli stal. Een studio die voor een serieus tegengewicht zorgde tegenover Disney. De lat ligt dan ook hoog, al zijn de animatiefilms zo goed als allemaal vlot over die lat geraakt. Deze 'When Marnie was there' is zeker een mooie film geworden, al is het nipt over die lat geraakt.

De film is mooi gemaakt met een boeiend verhaal, heerlijke personages en vooral een frisse en tijdloze animatie. Dit is een typische Ghibli-film en zal de fans zeker niet teleurstellen. Maar daarmee is dat 'typische' ook tegelijk een vloek natuurlijk. Ik werd niet bepaald verrast of overdonderd. Ik miste dat ietsje meer om er bovenuit te springen. Het is dus een hele goeie film geworden, maar zal niet bij het eerste lijstje van films zitten als ik films van Ghibli opnoem. Eens te jammer dan ook dat dit net de laatste Ghibli zou zijn. Hopelijk krijgt de studio binnenkort toch een nieuwe start zodat we nog meer pareltjes te zien krijgen.

De film vooral gezien door Saoirse Ronan die dat jaar ook Ladybird bracht, wat haar de 3e van ondertussen 4 Academy Award nominaties opleverde. Sterke actrice die me kan boeien en was dus benieuwd naar deze film. Ze komt in On Chesil Beach in elk geval minder goed uit de verf. Haar tegenspeler Billy Howle is een weinig boeiende acteur en het koppel mist wel wat chemie. Slecht wordt het niet, maar ik mis toch de nodige pit.

Het werd hier al eens vernoemd, de flashbacks halen het tempo er uit en zijn nogal lui gedaan. Het kabbelt allemaal wat verder en je blijft als kijker toch op je honger zitten. Dat betert wel gaandeweg, maar echt top wordt de film ook weer niet. Het geheel is een mooi drama geworden van 2 jonge mensen die elkaar gevonden lijk te hebben, maar problemen hebben met sex en relaties en daar anders op reageren.

Op zich is er niet veel speciaal aan de film. De film wil niet visueel overtreffen of overweldigen. Maar dat maakt het zo goed door een oprecht verhaal te brengen. Fonda & Hepburn zijn zeer sterk. Verrassend dat deze twee Hollywoodlegendes elkaar zelfs voordien nog nooit gezien hadden. En dan nog eens de eerste (en enige) film van Henry Fonda en Jane Fonda samen. Vooral beide Fonda's en Hepburn acteren met vakmanschap, maar ook met zoveel emoties. Leuke eenvoudige dialogen ook trouwens. Een heerlijke film!

Deze Bondfilm blijft als een paal boven water staan. Ik heb hier al veel over geschreven. Maar toch kort ter aanvulling. Deze film voelt nog veel meer aan als een geheel. Terwijl veel Bondfilms durven hoppen van locatie naar locatie en zo uit verschillende delen aanvoelen. Lazenby doet het zeker niet slecht en vooral in de actiescènes is hij één van de betere. Wel mist hij het charisma van Connery en zijn oneliners komen niet echt uit de verf. Toch een pluspunt is zijn interactie met Diana Rigg. Misschien wel de beste Bond-Bondgirl verhouding in heel de filmreeks. Ook de scènes met oude gedienden M, Q en Monneypenny werken best wel goed. OHMSS is een ondergewaardeerde Bondfilm die te kampen heeft met vooroordelen omdat hij geen Connery is en wat durft afwijken van de gekende Bondformule.

Een samenraapsel van korte gags, wat wel meer gebeurde bij animatiefilmpjes van Mickey. Niet altijd even sterk en Donald is meer dan ooit een pestkop. Mickey heeft nog wat meer charme, hij is qua karakter met de jaren dood gebloeid tot slechts een logo van de firma.

On the road is een mix tussen een roadmovie en een film noir. Een film over ouder worden, over zichzelf zoeken, de strijd tussen leven van dag tot dag en iets betekenen in het leven, ... Veel goeie intenties in elk geval met een prachtige setting vlak na de 2e WO in de VS. De periode dat er stilaan een nieuwe generatie wordt geboren. Die tussen kinderen en volwassenen. De vertelstem van Sam Riley deed me denken aan Al Pacino, maar ingetogener. Zoiets als z'n rol van Carlito Brigante. Samen met Garrett Hedlund trekt hij de film. Gaandeweg komen en gaan er nog vele andere figuren. Eén die deels opvalt is Kristen Stewart. Doet het op zich niet slecht eigenlijk, als is het ook geen toprol.

De film zal veel mensen afschrikken door het lage tempo, waar ik zelf ook af en toe last van had. Meer dan 2 uur is lang voor een roadmovie, waar op zich niet veel in gebeurd, buiten het opwekken van die sfeer. Maar af en toe werkt het wel. Je blijft boeiend volgen en de personages hebben wel wat te zeggen. Dat zal denkelijk voor een deel wel komen omdat dit een boekverfilming is. Langs de andere kant wil het ook niet echt helemaal raken en duurt het te lang voor je echt mee geraakt in de film.

Aangename film dus, maar zeker geen klassieker in wording. Jammer...

Tijd voor een herziening van deze film. Een film die vooral bekend is vanwege het verhaal en natuurlijk de acteerprestatie van Marlon Brando. Dat verhaal staat nog altijd recht, maar ik heb Brando al beter weten spelen. Waarmee ik geen afbreuk wil doen aan zijn rol hier. Voor die tijd was de mee realistische aanpak zeker vooruitstrevend. Maar hij heeft nog meer charisma in bvb A Street Car Named Desire. 3 jaar voor deze film. Voor mij had hij had hij daar zijn Oscar mogen winnen.

De focus door de critic ligt zo hard op Brando en het verhaal dat soms wel vergeten wordt dat visueel dit niet altijd zo goed is, de muziek nogal fout en het geheel toch wat verouderd. Het is nog altijd een goeie film, daar niet van. Liefhebbers van het oude Hollywood zullen hier best van genieten. Maar het heeft de tand des tijds niet heel doorstaan.

Een gezellige romantische muziekfilm. Al is het ook nergens echt speciaal. 2 mensen komen elkaar tegen en ze maken samen een album met eigen nummers. Leuke singer-songwriter nummers, maar niets bijzonder. De romantiek komt even kijken, maar al snel de kop in gedrukt. Het zorgt precies voor wat afstand tussen beide karakters. Het is niet slecht, maar kabbelt wat verder.

De film mist de nodige charme om echt op te vallen en de liedjes zijn ook niet meer dan gemiddeld. Een aangename film, maar meer ook niet.

Ook onzin, Zowel El Mariachi als Desperado waren een succes en met andere namen in de cast als Willem Dafoe, Salma Hayek, Mickey Rourke, Antonio Banderas, Eva Mendes en nog meer zou het nooit 'maar' een tv-film geweest zijn. Deze film is slachtoffer van een overkill aan grote namen, waar de sfeer bij de 2 vorige films veel intenser was. Pas op, de film blijft nog wel aangenaam en is een leuke actiefilm geworden. Maar het blijft in mijn ogen het minste deel van de Mariachi-triologie.

Ik was minder fan van recentere Tarantino's Inglourious Bastards en Django Unchained (zal ze nog wel een keer herzien om te kijken of het toch wat meevalt). Met Hateful Eight zat hij weer op het spoor en kregen we een groep boeiende figuren met de typische dialogen. Once upon a time in Hollywood mist op de eerste plaats die dialogen. Zijn hoogdagen liggen duidelijk al lang achter de rug.

De film is wel leuk met de vele verwijzingen naar 60's films en series. Bekende figuren komen als een cameo voorbij. Al komen veel van hen (denk Al Pacino en Luke Perry) al even lang voor in de film als in de trailer. Het zijn vooral DiCaprio en Pitt die de show dragen, de rest is behang. En soms zelfs quasi letterlijk zonder veel dialoog. Het duurde tot de jonge Julia Butters in beeld kwam als de achtjarige tegenspeler van Rick Dalton, dat we een sterke Tarantino dialoog kregen. En ook de finale kende de typische stempel van de regisseur.

Geen geslaagde film eigenlijk, dat gelukkig door Brad Pitt, de finale en de verwijzingen voor de filmliefhebber toch nog de moeite werd. DiCaprio stelt mij persoonlijk wel wat teleur, al worden zijn rollen door het grote publiek wel geprezen. Het idee van Tarantino om zijn carrière met een 10e film (zonder de losse samenwerkingen mee te tellen) te maken, lijkt na deze film geen slecht idee.

Een nieuw verhaal van Paul Thomas Anderson, een regisseur die me niet altijd kan bekoren. In deze One Battle After Another volgen we een groep revolutionairen met vooral de focus op de energieke Teyana Taylor. Die focus verschuift na een tijd naar DiCaprio, die een nogal apart figuur speelt. Dan krijgen we een soort driehoeksverhouding als Sean Penn in beeld komt. Vooral DiCaprio en Penn spelen op het randje van een karikatuur. Op zich geen probleem, maar het voelt met momenten wel raar aan.

Het verhaal is op zich interessant, al duurt het voor het echt boeiend wordt. Het telefoongesprek van DiCaprio als hij terug contact wil opnemen met z'n oude bende, was best leuk en maakte de film wat wakker. Daarna werd het beter. Jammer want het begon op zich wel goed, maar bleef lang hangen zonder ergens naar toe te gaan. Ik was niet bepaald van mijn stoel geblazen. De 2e helft maakt wel wat goed en naar het einde krijgen we mooie beelden met de nodige spanning.

Dit is zeker niet de beste film van Anderson, al viel die best nog mee. En hij heeft er meer gemaakt die helemaal mijn ding niet waren.

Zeer goed acteerwerk (op Kelly Rowan na...) en een goei verhaal in de lijn van Substitute en Dangerous Minds. Qua verhaal is deze film beter, maar de geloofwaardigheid is minder. Misschien omdat wij als Europeanen niet vertrouwd zijn met die ghettoscholen en rechtzaken voor de minste scheet. Prachtig eind overigens.

Die sfeer van ongeloofwaardigheid soms en de mindere regie (niet slecht, maar net als bij Waterworld en Robin Hood ontbreekt er iets) weerhouden de film van de top. Toch nog 3.5 sterren voor deze aanrader in z'n genre.

De film der gekken. Een klassieker met scènes, dialogen en figuren die in het geheugen gegrift staan. Prijzen hier en toplijstjes daar. De film laat een beeld zien van de psychiatrie, waarvan ik persoonlijk het raden heb tot hoever de geloofwaardigheid klopt. Al zou dit qua voorstelling vrij realistisch zijn.

De film zelf is een boekverfilming, en desondanks was ik helemaal niet wild van het verhaal. Weinig boeiend en samenhangend, met enkele scènes die wat onlogisch waren naar mijn gevoel. De grote troef zijn de acteurs en hun filmkarakters. Ik ben niet echt een Jack Nicholson fan, maar dit vind ik toch één van zijn betere rollen. Eigenaardig genoeg staat hij in lijstjes van heroes en nurse Ratched bij de villains. Terwijl ik veeleer sympathie heb voor Ratched en niet echt meeleef voor McMurphy. Dit is puur zijn eigen fout wanneer hij in problemen komt. Los van de manier waarop psychiatrische patiënten in die tijd behandeld werden, deed Ratched gewoon haar werk en is het puur McMurphy's eigen fout als het niet gaat zoals hij dat wil.

De grootste troef van de film zijn de andere patiënten. Dit zijn briljante prestaties van de gehele cast. Zelden zoveel kleurrijke figuren gezien waarbij zo goed als de hele cast bestaat uit opvallende figuren die elk hun moment kennen. De enige die wat tegenviel is net de overgewaardeerde Billy, waarvoor Brad Dourif een nominatie kreeg bij de Academy Awards. Bizar, omdat acteurs als Danny DeVito of Sydney Lassick daarin veel beter presteren.

One flew over the cuckoo's nest is een boeiende film, maar dan wel door de cast. Hier en daar zijn er zeker leuke momenten, met voor mij als hoogtepunt de praatsessies en de boottocht, terwijl het feestje en het einde net teleurstellen. Ik kan me voorstellen dat dit een geliefde film is voor velen, maar meer dan een goeie film is het ook weer niet voor mij.

Eenvoudige animatie, maar wel leuk concept. De frustratie van de arbeider druipt van het doek. Een simpel sprookje, sterk gedateerd, maar in de VS blijkbaar nogal populair. Spielberg noemde het de Citizen Kane van de korte animatie. Het is goed gedaan, maar dat lijkt me te veel eer.

Vrij saaie animatie met weliswaar de gekende humor van Tex Avery, maar het mist de nodige charme. Wat de animatie aan schoonheid ontbreekt, wordt wel eens goedgemaakt met humor. Maar dat werkt te weinig helaas.

Al weer even geleden dat ik deze film zag. De live action versie uit 1996 en 2000 spraken me minder aan. Toen was Disney al bezig om alles te recycleren. Maar met Cruella zaten ze eindelijk toch goed. Terug naar het begin van wat ondertussen al een hele franchise is geworden met sequels, remakes, spinoffs en series. En de wat gelikte en afgeborstelde computeranimatie blijft dan helaas soms wat langer hangen dan de mooie getekende animatiestijl uit 1961.

Disney in de 60's en die heeft de tand des tijds beter doorstaan dan andere films. Een mooie getekende stijl met achtergrondanimatie die rust brengt. De voice acting is ook beter dan ik me kon herinneren. Vooral Cruella is best goed. Later in de film wordt het wat meer cliché, maar zelfs dan minder een karikatuur van wat ze in de meeste sequels geworden is.

Een korte boeiende animatie met een onderhouden verhaal dat de nodige spanning brengt. Minder liedjes trouwens. Wel passende filmmuziek. Het nummer Cruella is goed geïntegreerd. En de gekende drukte van drukke randfiguren valt hier ook heel goed mee. 101 Dalmatians is beter dan verwacht en misschien wel wat onderschat in de Disney Animatie reeks.

One life is een mooi vervolg op Earth met nog meer dierenplezier. Het moeilijk aan zo'n films is dat je geen afspraken kan maken met dieren, hen niet kan regisseren en het dus moet doen met de bekwaamheid van een sterke crew die zowel technisch uit de hoek moet komen als kennis hebben van dieren. Daarom blijf ik toch altijd veel waardering hebben voor dergelijke documentaires. Zeker als de kwaliteit van de beelden en de schoonheid van wat we te zien krijgen, zo goed is als in de BBC Earth reeks. En daarbij moet One Life zeker niet onderdoen. Knap!

Een voorbeeld waarbij een film gewoon al goed is als je het vertelt aan een publiek. En met een cast als dit heb je een boeiende verteller. Het is het filmdebuut van regisseur James Hawes die al ervaring had met televisie. En ook al doet hij niet zo heel veel bijzonder als filmmaker, zorgt hij wel voor ruimte om het verhaal zelf de hoofdrol te laten spelen. Anthony Hopkins als de ouder Nicholas Winton heeft wel een groot aandeel in het succes met zijn sterke rol.

Er werd het vergelijk gemaakt met Schindler's List, vooral wat de gebeurtenissen betreft. Als film is er wel een verschil en ook al is de film van Spielberg als film veel indrukwekkender, spreekt het verhaal van One Life nog meer aan. Eén van de vele verhalen die zeker moeten verteld worden uit de oorlog, opdat ze niet zouden vergeten worden. Het verloop is (helaas) ietwat voorspelbaar gefilmd, maar het verhaal raakt wel. En het einde komt wat geforceerd over en mocht enkele minuten eerder stoppen.

Eén van de zeldzaam echt leuke Pixar kortfilms. Geen dialogen, de nodige humor via de beelden en de muziek als hoogtepunt. Eenvoudig qua animatie, maar best wel leuk. Meer moet dat niet zijn.

De film die vooral bekend is vanwege de poster. Met de prachtige Raquel Welch! Shawshank Redemption zal hier ook wel bij geholpen hebben. Ik hou op zich wel van zo'n fantasiefilm. Logica maakt me in dit soort films weinig uit. Maar meer dan wat gegrom tussen mensen in een pelzen jasje (ook al is die van Raquel wel de moeite) en lelijke effecten, is het ook niet. Ik had het al snel gehad. Weinig avontuur te beleven.

Als de zoon van Nick Cave stierf, was hij al bezig aan dit album. Uiteraard had het overlijden een impact. En was het sowieso een invloed op de rest van het album en de eindproductie. Ik lees wel eens de vergelijking met jaargenoot Blackstar van David Bowie, dat eerder een afscheidsbrief op plaat werd, terwijl Skeleton Tree een persoonlijk mix werd van rouw, ode, troost en verwarring. Cave besloot om deze documentaire te maken om zo interviews en media te vermijden. Wat eigenlijk een opname moest zijn van de muziek groeide uit tot een bredere muziekdocumentaire met interviews. Waarin Cave heel persoonlijk is en filosofisch, maar tegelijk de controle duidelijk vast houdt.

De film is een pareltje met visueel prachtige shots. We krijgen elk nummer te horen en te zien met beelden van de opnames en gesprekken als aanloop. Nergens voelt het geforceerd aan. Je merkt ook dat Cave begrijpelijk worstelt met het album en het afscheid van zijn zoon. Hoe zijn emoties worden verwoord in de nummers, meer dan ooit net in de muziek dan in de woorden. Waardoor de worden net meer kracht krijgen.

Naar het gelijknamige toneelstuk over 4 bekende zwarte figuren uit de 60's die na een overwinning door Cassius Clay, op een hotelkamer met elkaar in debat gaan. Samen zijn ze het eens over de onderdrukking van zwarte Amerikanen, elk met hun eigen ervaringen. Maar ze verschillen wel in de oplossing. De vrienden lijken elkaar doorheen die nacht wel te inspireren.

De film blijft vooral vasthouden aan het toneelstuk. Dus krijgen we hoofdzakelijk dialogen en 4 pratende acteurs in 1 ruimte. Regina King doet haar best om de vier mannen ook als een viertal neer te zetten, en niet per se te focussen op 1 van hen. Al komt Sam Cooke er wel het beste uit. Acteur Leslie Odom Jr. kreeg verdiend een Oscarnominatie (en andere nominaties bij filmprijzen) voor zijn rol als Cooke.

Het verhaal probeert af te stappen van het zwart/wit denken door de samenkomst van de verschillende visies. Geen grootse intro nodig, het verhaal is al veel verteld. Een interessant verhaal, al mist het toch de impact die het volgens mij wil bereiken.

Eén van de leukere films van Buster Keaton, vooral omdat het zo goed klikt met medespeelster Sybil Seely. Die maakt trouwens mooi gebruik van de fourth wall. Een mooie verschijning die ook een geweldig gevoel voor humor heeft. En ook al steelt Keaton de show, doet ze toch ook het nodige stuntwerk. De actrice werd 84 jaar, maar ging al in 1922 jammer genoeg op acteerpensioen. Buster Keaton gebruikt zijn grap nog een keer van de muur die op hem valt, maar dan minder spectaculair. Dat hoeft ook niet, het pas wel in het geheel van het nogal misvormde huis. Knap gemaakt trouwens, het maakt echt wel indruk.

Tja, wat moet je zeggen over deze film. Kwaliteit is soms ver te zoeken. De zombies zien er niet uit en soms zelfs slecht geschminkt. En sommige gevechten leken meer op de Power Rangers. Ik heb ook geen flauw idee of de games bekend zijn en daar misschien veel naar gewerkt is. Pluspunt is wel dat dit gewoon pure amusement is. Vrouwelijk schoon die zombies vermoorden, moest dat alles zijn van synopsis ga ik sowieso de film zien. De film is af en toe wel wat gekruid met western. Meer is er niet te vertellen over de film, omdat het ook niet meer is dan dit. Voor de liefhebbers zou ik zeggen.

Na het vermakelijke eerste deel, ook het vervolg een keertje zien natuurlijk. Dit blijft in dezelfde stijl met een echte gameverfilming. Komt wel wat lowbudgetover, maar je kan het ook als kitch zien. Bovendien heeft de film ook goeie troeven als mooi volk en leuke gevechten. Al zijn die helaas ook wat minder dan in deel 1. Raar is wel dat ze gewoon de figuren van de vorige film hebben genomen, alsof er niets gebeurd is. Jammer dat Reiko nu slechts een bijrol is geworden.

Ik hou echt niet van de manier waarop ze de film hebben gemaakt. Na het briljante eerste deel 1, had ik zin in dit vervolg. Visueel ziet het er wel leuk uit, maar qua film is dit gewoon een rommeltje. Weinig opbouw, zodat de gevechten ook emotieloos worden gedaan. Ik had iets van 'mooi gedaan, ken je nog zo'n kunstjes?'. De scènes met de olifanten zorgden nog even voor wat hoop, maar zo geweldig was dat ook weer niet. Als liefhebber van martial arts zaten er wel leuke dingen in, maar als filmliefhebber had ik m'n tijd toch anders willen besteden. Jammer!