Opinions

Out of Africa won 7 op 11 Oscarnominaties. Niet dat prijzen op zich veel zeggen, maar het is alvast een mooi palmares om neer te leggen. Bovendien heeft het met Robert Redford, Meryl Streep en Klaus Maria Brandauer toch geen onbekende namen in huis. Regie van Syndey Pollack, muziek van John Barry, ... Alle ingrediënten zijn er en toch lukt het gerecht niet echt. De vraag is vooral waarom Karen Blixen in hemelsnaam een biografie heeft geschreven die boeiend genoeg is om te verfilmen. Op zich is de tijdsgeest wel belangrijk. Afrika rond WO I kende evengoed veel beroering als in andere delen van de wereld. Afrika was vooral nog een groep van kolonies van westerse landen. Die hadden naast de oorlog in Europa te maken met het losbreken van Afrika.

Helaas focust de film zich daar niet helemaal op, maar is het eerder een kapstok die de rest toch nog wat boeiend maakt. Het is op de eerste plaats een romantisch verhaaltje, maar zo braaf dat er weinig passie overblijft. De film zal vooral herinnerd blijven door de mooie beelden van Afrika. Maar of dit dan de beste manier is om met het continent kennis te maken, is het antwoord helaas negatief.

Pollack richt zich dan ook vooral op de beelden van Afrika. Het verhaal zelf is niet echt boeiend, te braaf als romantiek, te weinig drama voor de setting van WO I. En er is weinig interactie tussen de acteurs. Door namen als John Barry en Robert Redford is de schade nog beperkt, maar zakt het evengoed onder het gemiddelde. Een zeer overroepen film, die misschien bij liefhebbers van mierzoete stadsromannetjes nog wel een publiek zal vinden.

Het verhaal van Out of the Past is best interessant, maar de uitwerking is niet echt boeiend. Vooral Robert Mitchum moet de film dragen, de rest doet het toch te middelmatig. Het lukt de film niet altijd om de aandacht vast te houden en de personages zijn weinig boeiend. De beelden zijn wel mooi, maar ook niet zo opvallend. Een film noir die het ooit best goed deed, maar ondertussen toch wat van haar charme heeft verloren en ingehaald door betere films in het genre. Misschien ooit bij een nieuwe kijkbeurt...

Sean Connery in een western, het idee is zeker niet slecht. In 1968 was er al een western met Sean Connery en Brigitte Bardot: Shalako. Zelf nog niet gezien en denkelijk wat in de vergeethoek geraakt. Peter Hyams wou begin jaren '80 een western maken, maar het genre was op dat moment een stille dood gestorven. Toch wat Hollywood betreft, andere genres maakte op dat moment hun intrede en western had zijn tijd gehad. Maar als je het verhaal van de western (in dit geval naar High Noon) in de ruimte plaatst, zou het wel eens kunnen werken. Alien en Star Wars waren hot. En een jaar voor Blade Runner waagde Hyams zijn kans met Outland. Hij had het geluk met Sean Connery te werken.

Connery is een acteur die ervaring had met actierollen als James Bond of dramarollen als The man who would be king of The first great train robbery. Dramarollen, maar toch als charismatisch figuur met karakter. Ik ben zelf een grote fan van Connery maar had toch enkele bedenkingen van hem in de ruimte. Het resultaat is een Sean Connery zoals we van hem gewoon zijn, maar toch enigszins op automatische piloot.

De film komt wat gedateerd over en heeft vooral te leiden onder typische elementen voor het genre die anno 1981 misschien wel de moeite waren, maar nu de film compleet vertragen. Niks mis mee in andere genres, maar hier niet echt bevorderlijk. Ik denk aan het gebruik van de computer en vechtende astronauten.

Al bij al leuk om een keer te zien, maar mist enig tempo om echt te overtuigen. En duidelijk een titel in het palmares van Connery dat niet bovenaan het lijstje staat.

Leuke actie en Caviezel en de mooie Sophia Myles op hun best. Maar verder een grote reeks clichés. Denk maar aan de scène waarin Caviezel die jongen z'n naam vroeg. Ik had moeten wedden, want Eric (de viking) was m'n eerste gedacht. Verder blijf ik er bij dat vooral de cast veel goed maakt, maar dit niets anders is dan een monsterfilm met dit keer een vikingdorp als setting.

Sterke Western. Analoog met de Vietnamfilms is dit ook een eigen kritiek op het leger van de Union. De zogezegde Blauwbloezen. Een thema dat weinig in westerns gebruikt wordt, tenzij ze opduiken als cavalerie. In dit geval wordt het leger als dusdanig en gelijkenissen met soldaten uit WOII en Vietnam naar voorgeschoven. Met de boodschap dat de oorlog ook onschuldige slachtoffers met zich meeneemt. En dat jij in elk kamp evengoed 'goeie' en 'slechte' appels hebt zitten.

Eastwood speelt de rol hier niet slecht. Je zit niet steeds met een kopie van The Man With No Name uit de Leone-films. Hier is het zoals het verhaal weergeeft, een vader die rouwt om z'n vermoorde gezin en zweeft tussen wraak nemen en het opbouwen van een nieuw leven met nieuwe mensen. Ik moet zeggen dat de spaghettiwesterns met Eastwood nog beter zijn, maar deze is een pak realitischer. In de mate dat je het genre western met de karikaturale cowboys realistisch kan noemen natuurlijk. In deze film zit je wel niet met vakjes (goeie cowboys, slechte cowboys, vijandige indianen, reddende soldaten als cavalerie, brave burgers, ...) en durft Eastwood het Amerikaanse leger te bekritiseren op een gezonde manier. Zeker een aanrader deze film.

Historisch gezien een sequel van Braveheart. Met Robert The Bruce die in opstand komt na de dood van William Wallace. De originele cut was 4 uur lang, en het leek er soms wel op dat dit gemaakt werd voor een mini-serie. Gelukkig bijna de helft er uit geknipt, waardoor het tempo iets hoger ligt.

Het is vooral de aanwezigheid van Florence Pugh dat me over de streep trok om de film te zien. En eigenlijk geen spijt van. Outlaw King is vrij toegankelijk met de nodige actie in. Iets tussen Game of Thrones en Tudors, maar dan rond begin 14e eeuw. Historisch zal het in grote lijnen wel kloppen, zonder de gewoonlijke fouten om het als film interessant te houden. De veldslag deed wat denken aan de Gulden Sporenslag anno 1302, waarin het voetvolk er zogezegd ook in slaagden om de ridders te paard te verslaan door het gevecht naar de juiste plek te lokken.

De film is vooral entertainment met wat mooie beelden van Schotland (al zou het er historisch gezien vol bomen moeten staan), maar meer wordt het ook niet. Wel een pak beter dan Braveheart. Voor de liefhebbers, memorabel wordt het helaas nooit.

Het script van deze film is vrij mager, het draait ook eerder rond karakter uitdieping rond het hoofdpersonage. Saoirse Ronan schittert opnieuw in dit drama als een jonge vrouw die worstelt met haar familiale verleden en een verslaving. Het is niet altijd duidelijk wat de verteller nu juist wil meegeven. Dat moet ook niet per se, de kijker mag ook wel wat moeite doen. Maar het blijft nogal vaag en het duurde ook even voor de film wat van start ging. De film blijft daardoor ook minder plakken nadien. Al was ik blij om Ronan nog een keer in een dramatische rol te zien.

Toch wel een leuke film. Na de mindere Madagascar, Shark Tale, Home on the range en andere missers, is het wel leuk om nog eens een leuke tekenfilm te zien. Ik denk wel dat hij een tweede keer minder gaat zijn. De film moet het vooral hebben van de korte grapjes tussendoor. Zeker een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Een kruising tussen Wolfstein 3D en Resident Evil met aan het stuur producer J.J. Abrams. De man is ook producer van Mission Impossible, Star Trek, Star Wars, Cloverfield-reeks en meer. Dat zijn films met een groter budget, en je merkt wel dat zijn talent toch wat gepaard gaat met het aantal dollars dat hij meekrijgt. Regisseur Julius Avery is nog niet echt een bekende naam en dat zal na deze film ook niet snel veranderen.

Het concept is eenvoudig, maar het was ook de bedoeling om hier een B-film van te maken. Daarvoor is het net iets te cliché en weet het niet echt de balans te vinden tussen een oorlogsfilm en een horrorfilm. Het komt nogal cheesy over, ook al werd er weinig gewerkt met CGI (wat bij een laag budget eerder kwaad kan dan een meerwaarde betekenen) en vooral met de klassieke effecten.

Het acteerwerk is echt wel slecht en het verhaal is bij A-films en B-films toch al wat meer gedaan, al dan niet met Duitse soldaten. Maar als je films kijkt als Dead Snow (met zombie nazi's) of Dog Soldiers (met soldaten tegen weerwolven) die een pak minder budget hadden, kan het toch absoluut beter.

Een gemiste kans. Als je van een B-film een cultfilm wil maken moet je er geen bekende producer achter zetten, maar gewoon je eigen ding doen.

Wat een zoveelste western leek te worden, draaide gelukkig helemaal anders uit. De film kent een sterk verhaal dat verder kijkt dat het Wilde Westen. En voor een film uit Hollywood best wel met een donker randje. Toch verschiet ik er niet van dat dit een nominatie kreeg voor de Oscar van Beste Film. Naast het verhaal (naar het gelijknamige boek), kan de film ook teren op een geweldige cast.

De film is zoals gezegd meer dan een western met een filosofisch vraagstuk. Kan je zomaar het recht in eigen handen nemen. Het is begrijpelijk dat je woedende bent als er iets gebeurd met iemand die dicht bij je staat. Maar weet je wel wat er gebeurd is? En wie wat gedaan heeft? Of ga je uit van wat je hoort om meteen een oordeel te vellen?

In het genre is dit één van de meest opvallende films. Andere films als The Good, The Bad & The Ugly of Once upon a time in the west zijn vooral dat nog ietsje beter door de visuele aanpak en klassieke muziek. Maar The Ox-Bow Incident mag zich zeker in het rijtje plaatsen.

Nogal een doorsnee detectiveverhaaltjedat ingekleed wordt met wat gedoe rond wiskunde. En dat volstaat niet om het verhaal te redden. Uiteindelijk is het geheel nogal doorzichtig en nergens speciaal. Bovendien is het visueel vrij lelijk. De regie trekt op niks en verpest soms gewoon de film. Leonor Watling maakt nog wat goed, maar om daarvoor de hele film te zien is het ook weer te veel van het goeie. Een teleurstelling moet ik zeggen.

Een prequel op het bekende verhaal van Dorothy in de wondere wereld van Oz. Maar dan zonder Dorothy... De film gaat over de tovenaar in het land van Oz. Benieuwd of m'n met de moderne filmtechnieken een meerwaarde kan toevoegen aan deze fantasiewereld. Ik mis de warme kleuren uit het origineel en je ziet wel dat ze vooral mikken op het 3D gedoe. Blijf het een overroepen hype vinden.

De film begint al meteen met de melding dat de eerste 20 minuten in zwart-wit zijn. Doet me denken aan mensen die The Artist gingen zien en reclameerden omdat de film in zwart-wit en zonder spraak was. Deuh....! Maar soit, het zwart-wit gebruik is misschien een ode aan het origineel uit de jaren '30, maar dan hadden ze het wel in sepia kleuren mogen doen. Bovendien is het maar een rommeltje in dat voorstuk en is het wachten op de verhaallijn in de wondere wereld.

Die wondere wereld is best wel mooi gedaan, al had ik er toch meer van verwacht. We krijgen af en toe een ode aan het origineel met subtiele verwijzingen. De setting deed me wat denken aan een mix tussen Alice in Wonderland en Shrek. Het groepje dat onderweg is, is ook maar een samenraapsel. De vliegende aap houdt het tussen Donkey en Puss uit Shrek, maar valt uiteindelijk nog wel mee. De grote verrassing is het porseleinen meisje uit (je raadt het nooit) China Town. De heksen doen hun ding, en daaruit valt vooral Mila Kunis op.

De film wordt gedragen door James Franco, momenteel de meest overroepen acteur. Hij doet gewoon zijn ding, maar is toch net te zwak om de film op te tillen. De kracht van de film ligt niet in zijn acteerwerk, maar wel in die ode aan het origineel. Wie de film uit de jaren '30 kent, zal vele elementen herkennen. Ik moet bekennen dat ik na het zien hiervan toch ergens stiekem hoop op een (goeie) remake. Oz the Great and Powerful is nog wel leuk om zien, maar mist zoals gezegd de warmte en het vertellende dat de film nodig heeft. De CGI van tegenwoordig (en voordien) komt nogal koud over en dat straalt spijtig genoeg ook af. Af en toe is het wat infantiel, op het randje. Leuk om eens te zien, maar hier had meer in gezeten.

Jeugdnostalgie, maar imo wel qua sfeer de meest mysterieuze verfilming van het bekende verhaal. Terwijl de originele Wizard of Oz vooral sprookjesachtig was met veel zang, is dit hier veel avontuurlijker. We spreken dan ook ettelijke jaren later en m'n heeft het verhaal wat kunnen updaten. Niet slecht, al zal dat ook wel met de jeugdnostalgie wat meespelen denkelijk.