Opinions

Ik hou wel van fantasy en anime. De film ziet er ook stijlvol uit, al is de muziek voor mij te bombastisch. En ik ben dan nog wel liefhebber van de zoete Hollywoodfilms uit de Golden Age. Een film met een boodschap waar veel mensen filosofisch over beginnen doen, maar ik ben er niet veel mee. Ik begrijp wel dat hier liefhebbers voor zijn, al lijkt het me eerder een cultfilm. Gewoon mijn ding niet, maar slecht absoluut niet.

Visueel niet echt top, maar dat wordt wel gecompenseerd met de zwarte humor en het verhaal. Een humor vooral die je zeker niet in de Amerikaanse films zal zien. Zelfs de liedjes zitten vol gitzwarte teksten. Jammer dat we van overzees worden bestormd door de Amerikaanse animatie, terwijl deze Europese animatie zo vergeten wordt. Een aanrader voor wie gek wordt van Disney en ook weer niet naar de Aziatische anime wil gaan.

Dat een film geen actie hoeft te hebben blijkt nog maar eens bij deze film. Geweldige film met een voortreffelijke Tom Hanks. Spielberg haalt hier het niveau van Forrest Gump en Saving Private Ryan wat bewijst dat Spielberg en Hanks elkaar echt wel aanvoelen.

Een verbetering tegenover het eerste deel, de film kon ook rekenen op een budget dat dik 15 keer zo hoog lag. Schwarzenegger is terug van de partij, in de latere delen is toch gebleken dat hij in de serie niet te vervangen is. Als verrassing krijgen we ook Robert Patrick die één van de meest legendarische vijanden neerzet. Dat is deels te danken aan de indruk die deel 1 heeft achtergelaten en het beeld dat we hadden van The Terminator. Als die het al moeilijk krijgt na wat we in deel 1 gezien hadden, moet dat wel een sterke vijand zijn!

Meer CGI die echt goed gedaan is. Tenslotte is de film ook al 30 jaar oud nu. Het geheel is iets braver nu, de ruwe moorden zijn iets afgeborsteld en maken plaats voor meer explosieven. Maar het moet ook niet per se meer van hetzelfde zijn. We krijgen echt een upgrade te zien van de franchise. Je mag zeggen van de film van Cameron wat je wil, maar visueel hebben zijn films telkens wel de tand des tijds doorstaan.

Na het geweldige tweede deel was het de vraag of er wel een derde deel nodig was. Anderzijds moet je ook niet echt de vraag stellen of 'het nodig was' maar of dit een goeie actiefilm kon worden. Terminator 2 had visueel en qua actie zeer sterke troeven. Alles zat er als gegoten om er een sterke actiefilm van te maken. T3 moest het doen met een nieuwe regisseur, die niet meteen de beste films had gemaakt.

Toch een kans geven en zien wat het wordt, gelukkig deed Schwarzenegger terug mee. De gouverneur die beter robot kan spelen dan dat hij aan politiek doet speelde één van z'n betere rollen als Terminator. De film heeft vele actiefilms en grootse achtervolgingsscènes. Met momenten moest ik denken aan een Michael Bay film. Terminator zelf had een nieuwe tegenstander nodig en het zou slechts een herhaling blijven als ze opnieuw een bad guy zouden sturen zoals Robert Patrick. Terminator een bad guy maken zou dan weer herhaling zijn van het eerste deel. Dan maar iets anders met de mooie Kristanna Loken als bad girl. Schwarzenegger moet het nu uitvechten met een vrouw die meer dan 2 keer in hem past. Ze doet de rol fantastisch met een grote zelfzekerheid en de combinatie van een stijve robot en een zwoele babe. Soms hebben actiefilms niet meer nodig.

Ook de humor is hier wel goed aanwezig. De oneliners verwijzen soms naar de vorige delen en ze nemen zichzelf gelukkig niet altijd serieus. Veel verdoken humor soms die de reeks net zo goed maakt.

Minder aan de film is dat we uiteindelijk alles al een keertje gezien hebben. De actiefilms zijn leuk, de twee hoofdacteurs zijn gewoon saai en ook visueel is dit weer een stap achteruit tegenover T2 onder James Cameron. Door deze dalende kwaliteit ben ik nog steeds niet geneigd om deel 4 te zien. Vooral het ontbreken daar van Schwarzenegger en de compleet apocalyptische sfeer maken het minder interessant.

T3 is een hele goeie actiefilm geworden die zelfs beter is dan deel 1 maar absoluut niet kan tippen aan T2. Beetje onderschat hier en dat gedoe met de verhaallijnen die moeten kloppen is praten naast de kwestie. Dit zijn actiefilms met een robot en oneliners. Verhaal is hier even nuttig als de stamboom van de biefstuk op je bord.

The Terminator is deels de 80's versie van Westworld, het haalde toch de inspiratie uit die film. Schwarzenegger is geknipt in de rol van de robot die uit de toekomst naar het verleden wordt gestuurd om John Connor te vermoorden. Ik interesseer me niet in de hele discussie rond tijdlijnen, zolang de film maar boeiend is.

De film is nog ruw tegenover haar opvolger, en dat heeft z'n voor- en nadelen. Carpenter moest wat creatiever zijn en op zich is dit eigenlijk gewoon een actiefilm waarbij de vijand een robot is. The Terminator geraakt daar mee weg. Schwarzenegger ziet er in de film sowieso indrukwekkend uit en zijn personage is nog altijd cool met de nodige oneliners. Ideaal voor een gelijkaardige actiefilm uit de 80's. Er zit genoeg vaart in de film en de actie is best wel leuk.

Verrassende film. Niet dat je moet blindstaren op de afkomst van films, maar toch. Als je kijkt naar Belgische films zijn het meestal verhalen uit de 19e eeuw, ofwel 'het leven zoals het is' met de nodige drama. Blij om een sterk script te zien en een genre dat we hier niet zo gewoon zijn. Het werkt zeker doordat het verhaal zeer realistisch probeert over te komen. Geen actiehelden, geen monsters, geen kwaadaardige instantie, maar gewoon experimenteren met tijdreizen en hoe je daar persoonlijk mee zou omgaan.

Acteerwerk en regie zijn niet speciaal, maar doen het best wel goed. Ze trappen niet in de val om al te komisch te gaan of te absurd. Daardoor komt het verhaal nog beter tot haar recht. Goed van genoten en eigenaardig dat deze film niet zo in de kijker stond... Lukas Bossuyt is wel geen bekende naam, maar de acteurs zijn toch niet onbekend.

Een serie die al langer bekend was, op boek verschenen, op dvd uitgekomen, maar dat ik toch nog altijd niet gezien had. Geen idee waarom, het was er nog niet van gekomen. Tot ze enkele weekn geleden opnieuw begonnen met de reeks uit te zenden op de VRT. Tijd om zelf eens te zien wat er nu zo straf was aan de veel geprezen reeks. Misschien daardoor ook met een vooroordeel begonnen aan de reeks.

De serie bevat vrij veel personages die niet allemaal even sterk geacteerd werden. Ik denk dat dit als boek of als iets kortere serie waarschijnlijk beter tot z'n recht had gekomen. Het verhaal zelf is wel leuk om te volgen met een sfeer die echt bij de Polders past. Voor mij waren de scènes in de hedendaagse tijd anders ook al een stuk nostalgie geworden. De serie komt hierdoor toch iets verouderd over.

Gelukkig heeft de film ook enkele prachtige scènes en personages die Terug naar Oosterdonk wel de moeite maken om te volgen. De jonge Brecht doet het vrij goed en vooral Pietje de Leugenaar is inderdaad een memorabel filmfiguur. Verder ook een mooi sfeerzetting zoals ik al zei, maar dan vooral die van uit het verleden. Series als dit (ik denk dan aan de eerste plaats aan bvb Stille Waters) hebben nog wat aandacht aan een specifieke streek met typisch Vlaamse of nog meer lokale gewoontes.

Hoger scoor ik de reeks niet, daarvoor is hij iets te verouderd en zijn er af en toe wat zwakke momenten en acteerprestaties. Maar ik zal de reeks zeker niet gauw vergeten. Een aanrader!

Tesis is een moderne Hitchcock. Een stijl die velen proberen te evenaren, maar weinigen gegeven is. Zeer spannend met een plot dat je blijft doen twijfelen. Een ware who don it. En dat terwijl het verhaal gedateerd lijkt. We zijn 20 jaar later en videobanden zijn niet meer van deze tijd. De computers zijn achterhaald en met het internettijdperk zou het verhaal ook een andere aanpak hebben. Maar toch voelt het niet gedateerd aan. Omdat het als thriller gewoon werkt. De figuren zijn misschien wat houterig, maar de sfeer staat stevig recht. Achterdocht, achtervolgingen, spanning en ik vroeg me als kijker tot op het laatste moment af wie nu de dader was. Amenábar blijft me steeds verrassend overtuigen.

Nikola Tesla is door de mythe rond de man en zijn vete met Edison zeker een boeiend personage, dus op zich niet moeilijk dat hij een eigen film krijgt. Met Ethan Hawke in de titelrol is het toch al een sterke start. Maar de vertolking van David Bowie als Tesla in The Prestige viel toch harder op. Hawke krijgt niet veel te doen en het ontbreekt de makers dan ook aan een visie. Regisseur Almereyda weet niet echt welke richting hij uit moet met de film en teert te veel op Hawke vrees ik. Visueel is het weinig interessant en de rest van de cast ben ik al vergeten. Jammer, want de man verdient beter dan deze biopic.

Tussen kunst en kitch. Of beter tussen classic en soap. Je hebt vast wel eens op een vlooienmarkt zo'n schilderij gezien, prachtig geschilderd op doek. Iets wat je nooit zelf zou kunnen maken, mooi om te zien, maar ook geen Van Gogh natuurlijk.

Ik heb het soms moeilijk met dit genre van films. Lange historische drama's die vallen en staan met de juiste sfeer en detail voor geschiedenis. Zo hou ik wel van Gone with the wind, Doctor Zhivago, Jean de Florette, Manon des sources, L'été meurtrier, ... Maar niet helemaal van Novecento, Out of Africa of La Meglio Gioventù. Tess zit er wat tussen in, zoals Barry Lyndon. Films van puur vakmanschap, maar zonder dat ietsje meer.

Polanski doet zijn best en heeft oog voor sfeer en detail. Wat je ziet is heel mooi gedaan. Het acteerwerk is wel iets minder. Nastassja Kinski is mooi en heeft wel wat charisma, maar acteert verder alsof ze de hele tijd stoned is. De film draait rond haar, dus had ik toch wat meer pit willen zien. Het verhaal achter de schermen is op zich boeiender dan de film zelf. Polanski maakte de film voor z'n vermoorde vrouw Sharon Tate (door Manson) die hem het boek tipte. Het lijkt wel romantiek, moest het niet zijn dat bij het maken van deze film Polanski al een keer was betrapt met een minderjarig meisje en hij ook nu weer een relatie had met de minderjarige Nastassja Kinski. Uit sympathie moet je de man z'n films niet zien.

Los daarvan is het vooral genieten van de mooie beelden. Kinski overtuigd niet, maar doet het ook weer niet slecht. Een aangename film dus, maar je merkt dat er meer uit te halen viel.

Een warme en verrassende film met de nodige zwarte humor. Twee quasi eenzaten vinden elkaar met hun dromen als een wat meer uitdrukkelijk metafoor. Zoekend naar elkaar, waarbij ze vooral zichzelf tegen komen. Weer eens iets anders dan de meeste romantische films, en toch krijgen we liefde te zien. Door de personages loopt dat op een andere manier. Mooi en sfeervol verfilmd, een heerlijke soundtrack en ondanks het gezellig trage tempo blijft het verrassend.

Het moet lukken dat regisseur Bigas Luna gisteren gestorven is. Ik had het in de week nog met een collega over 'Jamón, Jamón'. Mijn eerste kennismaking is dus met deze La teta y la lluna. Een film over een jongen die door de komst van z'n nieuwe broertje zich wat verlaten voelt door z'n ouders en daarom op zoek gaat naar een nieuwe moeder. Een nieuwe 'teta' eigenlijk omdat hij ook jaloers is op het feit dat zijn broertje nog van de borst krijgt en hij daarom ook nauwer verbonden is met haar dan Tete met z'n papfles.

De film kent nog enkele aparte figuren, wat te verklaren is aan het feit dat dit een circusvolk is. Bigas Luna geeft een mooi sfeerbeeld weer, maar het is soms iets te doorsnee om te blijven boeien. Er mist toch iets moet ik zeggen. Bovendien blijft die Franse motorrijder met z'n schetenact toch maar iets bizar waar ik niet echt blijf mee weet als kijker.

La teta y la Lluna is vooral een mooie film met de herkenbare muziek van Nicola Piovani die ook de film La vita è bella mee groot maakte. Geen topper, maar wel een mooie prent.

Qua filmbelangrijkheid (als het überhaupt een woord is) geef ik gerust de film een 5. Elke slasherfilm is gebaseerd op deze film. De score kan je zelfs met wat fantasie terugvinden in films als Friday the 13th of Saw. Maar ik beoordeel de film naar hoe hij mij kan entertainen en dat is helaas iets minder. Ok, de film heeft wel iets en de sfeer zit er wel in. Maar je merkt wel dat veel van z'n leerlingen als het ware de nakomelingen een meerwaarde hebben gegeven. Iets meer humor, creatievere moorden, mooiere beeldvorming, ...

Het grote nadeel en vordeel tegelijkertijd is wel Leatherface. Een iconisch figuur ondertussen, maar geef toe, het is een gefrustreerde freak die op z'n eigen moeder wil lijken. De remakes waren daarin veel beter. Net als de latere versies van Jason Voorhees en Michael Meyers.

Mijn score is dus zeker niet de maximum omdat ik wel genoten heb van de film, maar er beter films bestaan als ik louter kijk naar plezier hebben in film. Maar het is onbetwistbaar dat deze film een mijlpaal is geweest in de filmgeschiedenis!

Elsie Fisher gaat van de kleine Agnes in Despicable Me over de Award winnende hoofdrol in Eight Grade naar een getraumatiseerde tiener in Texas Chainsaw Massacre. We hebben er denkelijk het laatste nog niet van gehoord. De filmreeks met Leatherface maakt alvast niet de fout van de laatste Halloween, maar brengt de film naar een nieuw publiek. Geen fanpleasing maar horror in een kort en krachtige film met eens iets anders dan tieners die weed gaan roken en het rijtje afgaan om vermoord te worden. En toch wil de film niet de grote veranderingen doen. Het blijft een Texas Chainsaw Massacre film. Ofwel maak je zo'n sequel met de nodige sfeer, maar dan zit je al snel tegenover het origineel. Ofwel ga je voor de actie en de moorden. En bouw je verder op de reeks. En dat is toch best goed gelukt.

Een film in de stijl van het genre zoals je ze verwacht. Met deze film kan je zien dat Leatherface zowat de godfather is van al z'n navolgers zoals Michael Meyers, Jason Voorhees, Pinhead, Freddy Krueger, ... Leuk is wel dat m'n net als bij Jason Voorhees blijkbaar kiest voor steeds een grotere en struizere acteur. Of dat geeft de indruk toch. Qua verhaal is er niet veel vernieuwing, wel zie je op bepaalde momenten hoe de figuren geworden zijn en wordt er eigenlijk meer dan in de vorige films aandacht besteed aan Leatherface en z'n 'familie'.

Prima ook van regisseur Liebesman die de horrorscenes prachtig in beeld brengt. Het was al een tijd geleden dat ik bij bepaalde martelscenes ietwat de kriebels kreeg. Goeie spanning, wat eigenlijk niet gemakkelijk is voor een deels zeer voorspelbare film. Aanrader voor horrorfans is een sterk geluid (homecinema of bioscoop) zodat je de botten kan horen kraken. Lang geleden dat ik nog zo'n leuke horrorfilm heb gezien, in de genre wel te verstaan.

Een kritische zwart komisch drama over roken. Een film die niet meteen moraliseert, maar wel de feiten of discussies rond het 'teer' onderwerp op tafel gooit. De humor werkt mesetal wel, al gaat het nooit ver genoeg. Humor die je meer in een Engelse film verwacht, en hier te hard wordt afgeknot. Maar anderzijds is het een typische Amerikaanse film met de rechtzaken rond roken en hun slachtoffers.

Niemand acteert echt geweldig, al valt het bij Aaron Eckhart nog best mee, die overtuigend overkomt. In het begin duurt het even voor de film in gang komt, al is het 2e deel dan weer net iets te melig met momenten. Een accentwissel als het ware. Wat op zich niet slecht is en voorkomt dat de film in elkaar zakt. Al helpt het ook niet om de film tot een climax te drijven.

Conclusie is dat we hier een leuke film hebben rond één discussie die steeds maar overkomt, al wordt de humor soms te braaf weergegeven. Het had wel wat harder mogen gaan, zonder per se te vervallen in het kiezen van een partij. Leuk is ook het einde, waarbij heel actueel heel even wordt aangesneden op een andere verhitte discussie: het gebruik van de gsm en de gezondheidsproblemen die er mee te paar gaan. Thank you for calling.

Nogal doorsnee film die eerder aanvoelt als bandwerk. Cary Grant is professioneel, en ook hier is hij een goed acteur. Maar het is ook niet meer dan dat, hij toont zelfs wat vermoeid in het begin. Gaandeweg zit hij beter in z'n rol. Doris Day is niet slecht, maar wordt overtroffen door Audrey Meadows als roommate Connie. En niet dat die bepaald de Oscar verdient. De 60's sfeer is wel mooi om te zien (ik hou van die typische kleuren) en er zijn wel enkele grappen die werken. Maar meer wordt het nooit. Nogal een mager script en weinig charisma tussen beide hoofdpersonages.

Ik ben toevallig de biografie van Paul McCartney aan het lezen en net aangekomen aan de periode na The Beatles. Een groep die zoveel interessant te bieden heeft, omdat ze uiteindelijk zoveel gepresteerd hebben op korte tijd en een carrière uit praktisch 2 delen hebben gehad. De wilde live jaren en de experimentele studio jaren. Bovendien waren het 4 verschillende figuren die net samen deze band maakten tot wat het werd, maar tegelijk ook gaandeweg botsende persoonlijkheden hadden. Het is een wonder dat ze in de latere jaren toch nog samen albums hebben gemaakt.

Om maar te zeggen dat een film of documentaire over The Beatles zoveel te bieden kan hebben en dan is dit een fractie uit de hele carrière. Altijd leuk om hen eens bezig te zien en hun muziek te horen. Maar meer dan 2 uur over de live optredens is misschien te veel van het goede. Het toont wel de echte Beatlemania en de reden waarom het ook teveel werd voor hen. Maar qua getuigenissen is het soms nogal braaf en krijgen we The Beatles zelf te weinig te zien. Figuurlijk dan, het viertal is heel de tijd aanwezig natuurlijk.

Fans zullen hier van smullen en als liefhebber van de groep, heb ik hier ook van genoten. Maar een supergroep als The Beatles mag toch wel meer hebben dan dit. Beetje meer creativiteit en volledigheid. Ook al is dat moeilijk samen te vatten. Maar nu mis ik te veel info. De combinatie met hun gezin en partners. De onderlinge strijd. Hun ontmoeting met figuren als Elvis of Bob Dylan. Het vergelijk met The Rolling Stones. Te weinig over hun jaren in Duitsland. Brian Epstein en George Martin kwamen ook amper aan bod. ...

Paul Taylor werkte als assistent mee aan grotere films en regisseerde ook zelf al voor tv. Nog geen echt eigen goeie film, maar als je met een kortfilm een BAFTA nominatie krijgt, is dat toch ook al niet slecht. The Blue Door heeft een eenvoudig concept dat gelukkig door de korte duur ietwat werkt. Alleen zie je er toch wel door dat het ook niet meer is dan dat. Toch even van genoten, al zal ik het morgen weer vergeten zijn.

Toch een verschil met de Oliver Stone film, dit geeft alvast een beter beeld van de groep. En vooral Jim Morrison natuurlijk. Een documentaire is meestal maar zo goed als de interesse in het onderwerp. Maar ook het materiaal en de presentatie natuurlijk. En dat is best wel goed. Geen urenlange interviews met bandleden die proberen zich te herinneren wat er 40 jaar geleden gebeurd is. Wel een mooie compilatie van videobeelden die samen een geheel vormen. Niet evident als je met een verzameling aan materiaal zit, gemaakt door tal van (vooral) amateurfilmers. De rustige stem van Johnny Depp neemt je mee als verteller, maar lijkt ondergeschikt aan de beelden. Op de juiste momenten ook algemene beelden van de actualiteit eind jaren '60. Het kadert de feiten wat. Het is een boeiende documentaire van een band die uiteindelijk niet zo lang bestaan heeft. We zullen nooit de echte Jim Morrison kennen, maar dit komt dicht in de buurt.

Wes Anderson maakt opnieuw een Wes Anderson film. Je krijgt wat je verwacht, maar bij Anderson is dat op zich wel een verrassing voor het oog. Zijn stijl staat centraal, aangevuld met kleurrijke figuren en blijkbaar ook meer en meer acteurs en actrices die al intekenen voor de volgende Anderson film zonder te weten waarover het gaat. Als ze dat bij het film al door hebben.

De cast is indrukwekkend, met weinig echte hoofdrollen. Het zijn enkele kortverhalen met een paar figuren die er uit springen. Naast de vaste waarden valt voor mij vooral Lyna Khoudri op, die vorig jaar al een Cesar won met Papicha. Naast de namen die je al zal herkennen in de trailer, waren er ook veel bekende namen bij die niet meteen opvielen. Zoals Jarvis Cocker, Angelica Huston, Cécile de France, Edward Norton en meer.

Bij The Grand Budapest Hotel en Isle of Dogs was het nog 1 groot geheel waarin je werd meegetrokken in een visuele wereld waar je rustig naar kon rondkijken. The French Dispatch is daarin meer een collage, een rit doorheen enkele visuele kamers. Ook al blijft het nog altijd de herkenbare stijl van de regisseur. Het verhaal is bijna helemaal opzij geschoven en heeft plaats gemaakt voor poëzie. The French Dispatch lijkt dan ook een antwoord te zijn op de films van Roy Andersson, maar dan iets vrolijker.

Mooie film dus waarin genoeg te zien is met een diverse cast en de nodige humor. Anderson speelt met het decor, kleuren, ritme, woorden en personages met de nodige vrijheid zonder zijn eigen stijl te verliezen. Echt raken doet het niet, en je moet wel houden van de vrij chaotische aanpak. Maar zeker knap gemaakt en denkelijk nog beter bij een latere kijkbeurt.

Mooie film, als is het wel voorspelbaar en niet zo bijzonder. Vooral mooi in de eenvoud. De film krijgt wel het vergelijk met Rear Window, maar dat is toch wat vergezocht. Regisseur Marshall Curry is toch al enige tijd bezig, ik had verwacht dat dit uit het begin van iemands carrière zou komen. Toch vrij standaard.

Een concert van The Rolling Stones en muzikale vrienden in een tijd waarin creatief werd omgegaan met muziek. Op korte tijd ging pop en rock van een standaard podium met publiek naar festivals, stadions, conceptalbums en zelfs vreemde locaties als een circus. Als beeldmateriaal uit onze muziekgeschiedenis is dit wel leuk als je hier van houdt. Naast The Rolling Stones zien we ook andere artiesten als The Who, John Lennon, Eric Clapton, Jethro Tull, Marianne Faithfull, Taj Mahal en anderen. Als je het optreden zelf zou beoordelen, volg ik de mening van Mick Jagger wel over het resultaat. De grootste indruk maakte The Who, al was het ook leuk om de groep rond John Lennon bezig te zien. The Stones moesten wat opwarmen, en je zag duidelijk een Brian Jones (die het jaar erop zou overlijden) er maar stoned bijhangen. Ik heb The Rolling Stones in 2003 en 2014 gezien en daar hadden ze toch meer impact. Niet logisch voor een band die floreerde in de 60's.

Muzikaal was het wel genieten, maar verder toch niet bepaald onder de indruk. En meer dan een concertfilm is het ook niet. Tussendoor krijgen we enkele aankondigingen van vooral Mick Jagger, al wordt die meteen opzijgeschoven als John Lennon zijn typische humor gebruikt. En wat die in hemelsnaam in Yoko Ono zag is toch een groot vraagteken. Haar aandeel in de show mocht er gerust uitgeknipt worden.

De eerste van 7 Tom & Jerry kortfilms die een Oscar won. Al zal dat grotendeels ook wel meespelen met het onderwerp in volle oorlogstijd. En door dat onderwerp deels gecensureerd door de jaren. Opvallend dat de animatie eerder actie dan humor heeft. Daarmee lijkt het echt wel een oordeel op de oorlog te zijn.

Best geen slechte animatie, al zijn er zeker betere van dit duo. Het verschil met tijdsgenoten van Tex Avery, Looney Tunes en Merry Melodies, is dat Tom & Jerry constanter is (oa regisseurs en componist zijn praktisch altijd dezelfde gebleven) en amper dialoog waardoor de humor helemaal visueel is en in mijn ogen minder gedateerd is.

Trier weet hij doet en hij doet dat goed. Thelma kent verwijzingen naar andere films als Carrie of Requiem, maar net als je denkt dat hij te veel die films overneemt, overstijgt hij dat. Enorm sfeervol met dreigende muziek en mooie beelden. Met een heerlijke cast en een spannend verhaal. Blij om nog eens op het puntje van mijn stoel gekluisterd te zijn. Nooit verwacht dat deze film zo goed zou zijn.

Feit dat dit als een feministische film wordt/werd neergezet, wil volgens mij meer zeggen over mannen dan over vrouwen. En zeker over Hollywood waar zelfs anno 1991 het revolutionair was om sterke vrouwen in de hoofdrol te zetten die zich verzetten tegen seksistische mannen. Ridley Scott maakt een mooi beeld van 2 vrouwen die stilaan openbloeien en zich niet meer laten doen door de vele mannen die ze kennen of tegen komen, die denigrerend doen over vrouwen (al dan niet met geweld).

De film zelf voelt wel verouderd aan, en is vooral 'belangrijk' omdat zo nieuw was toen. Al is Hollywood er met de jaren niet spectaculair op verbetert wat gelijkheid man en vrouw betreft. De film is niet altijd even boeiend en op een paar scènes na is het onderwerp legendarischer dan de film zelf. En al zeker niet de beste film van Ridley Scott, als je dit naast Alien, Blade Runner of Gladiator zet.

Veel van de oudere horror en SF werd in de beginjaren niet zo serieus genomen. Je merkt wel aan films als King Kong, Frankenstein, The Mummy of Dracula dat ze te maken hadden met een gebrek aan budget en bekende namen. Maar toch slaagden ze erin om sfeer neer te zetten. Deze Them! past mooi in het rijtje en moet zeker niet onderdoen qua sfeer en verhaal. Als je niet genoeg geld krijgt om in de effecten te steken (die ondertussen toch al zouden gedateerd zijn by the way) kan je beter werken met suggestie. Ook al komen de mieren af en toe in beeld, wordt de spanning mooi opgebouwd en bij elke scène met het scherpe geluid van de mieren wordt die spanning nog verder opgedreven.

Them! doet het zeker niet slecht en kan teren op vrij geloofwaardig acteerwerk. Edmund Gwenn die de rol van de professor speelt, deed me regelmatig denken aan Anthony Hopkins. Enkele jaren voor deze film had hij al een Oscar gewonnen en twee Golden Globes. Lijkt me niet evident om dan in een SF-film mee te spelen. Ook James Withmore die de agent speelt, had al een Golden Globe en Oscarnominatie op zak. Om maar te zeggen dat in de film niet per se alle aandacht naar de mieren ging, maar zeker ook naar verhaal en acteerwerk. Dat onderscheidt de film toch wel van andere monsterfilms. Terecht de tegenhanger van Godzilla, maar met een hele eigen insteek. En later ook inspiratie voor vele andere monsterfilms zoals de Alien-reeks.

Het blijft toch een verschil tussen Nederlandse en Vlaamse films. Ik heb als kind de reeks vroeger wel een paar keer gezien op Villa Achterwerk (de Vlaamse Ketnet bestond toen nog niet en Nickelodeon al helemaal niet). Echt wild was ik nooit van de humor van Theo en Thea. Een beetje plat imo en leuk voor kinderen. Maar met groter te worden werken de grappen al lang niet meer. Deze film dus ook totaal niet. Voor Nederlanders misschien een brok nostalgie en leuk om de verwijzingen en parodieën die er in zitten te ontleden, maar als Vlaming kan ik hier echt niet van genieten. Hier moet je wel voor zijn.

Ik ken het leven van Hawking niet, dus dit is een geweldig kennismaking. Een mooi biopic die een mix kan vinden tussen romantiek, omgaan met ALS en wetenschap. Niet al te melig, maar ook niet overdonderend. En nochtans heeft de film warme kleuren en kan de film vooral teren op de twee geweldige hoofdrolspelers Eddie Redmayne & Felicity Jones. Redmayne is natuurlijk briljant, maar Jones trekt de scènes nog meer omhoog.

Qua verhaal is het vrij doorsnee, maar ik kan hier best van genieten. Niet onbegrijpelijk dat dit voer was voor de filmprijzen. De film geeft niet alleen een mooi beeld van Hawkings, maar mijn waardering stijgt nog meer. Best wel een goeie film.