Opinions

Het origineel was revolutionair en is dat nog steeds. Disney is er toch in geslaagd om de remake mooi neer te zetten, maar had daar wel een budget voor nodig dat 10 x zo hoog lag. Met de technologie van 20 jaar later en een budget van 160 miljoen meer kan je al wel iets mooi neerzetten. Voeg er nog de prachtige Olivia Wilde bij en een passende soundtrack van Daft Punk en je hebt Tron: Legacy. Echt zo'n film waarbij verhaal irrelevant is, maar de aankleding wel werkt. Het enige dat minder is, zijn de CGI jonge Jeff Bridges en de mindere bijrol van Michael Sheen die een David Bowie imitatie neerzet, maar dan wel een minder geslaagde.

Effecten zitten juist, soundtrack is geweldig en de uitwerking valt best wel mee. Geef Olivia Wilde een rol als Mila Jovovich uit The Fifth Element mee met meer mysterie en wat gedurfde scènes en personages, en je hebt een topper. Raar trouwens dat dit uit de Disneystal komt.

Misschien dat kinderen hier nog iets aan hebben, de film is een flauwe komedie met z'n typische cliché grappen. Zelfs het acteerwerk is vrij irritant, maar dat hoort bij de Amerikaanse humor zeker? Komedie om te vergeten en helaas zelfs niet echt om te lachen...

Het duurt even voor je in de film geraakt. Doet zoals velen denken aan Cidade de Deus, maar kan er niet aan tippen. Qua opzet is het niet slecht, maar de sfeerzetting laat op zich wachten en is mij te chaotisch in het begin. Gaandeweg lukt het wel en is de film zeker de moeite. In elk geval geen spijt dat ik hem gezien heb.

Ik kon me laten verrassen door deze film, omdat ik die enkel van zijn titel kende. Ooit via een spel op MM getipt gekregen, en de film is wat blijven hangen. Het werd dus een ontsnappingsfilm. De zoveelste, het is ondertussen al een heel genre apart geworden. En wat zou deze Le Trou daaraan kunnen toevoegen dat ik nog niet had gezien. Op zich niet fair natuurlijk, omdat veel van die ontsnappingsfilms pas later werden uitgebracht. Maar die had ik wel eerder gezien...

Het komt alvast een pak realistischer over. De figuren krijgen (op Claude na) weinig achtergrondinformatie, zodat het gevaar ook niet bestaat dat de karakters gaan vervallen in karikaturen. Geen melig gedoe, geen plotse plotwendingen, gewoon 4 mannen in een cel die elkaar daardoor beter hebben leren kennen en Claude die er door omstandigheden bij komt. Bovendien zien we zelf van heel dicht bij hoe de gevangenen niet alleen het nodige materiaal maken, maar ook de manier waarop ze willen ontsnappen. Zoals ik hier al had gelezen zijn dat vrij fysieke beelden, zodat je niet alleen merkt hoeveel moeite ze moeten doen om vrij te komen. Maar op deze manier sta je er zeer dicht bij. Een groot verschil met pakweg Shawshank Redemption, waar eerder het leven in de gevangenis centraal staat.

Een verrassend goeie film, dat misschien ook te verklaren is omdat niet alleen de 2 schrijvers van het originele boek wel degelijk de gebeurtenissen hebben meegemaakt als gevangene, maar dat één van hen (Jean Keraudy) ook nog eens meespeelt in de film als Roland. De rest van de acteurs waren trouwens ook onbekende namen. Een hele prestatie, maar door de betrokkenheid met oa Keraudy, moet het toch een goed beeld geven van de originele ontsnappingspoging.

Mooi einde trouwens ook dat je niet meteen zou verwachten. Maakte bij mij echt indruk en zorgt dat de film zeker gaat hangen en zich kan onderscheiden van andere ontsnappingsfilms.

Een mooi voorbeeld van een film uit Hollywood voor ze in 1934 de Motion Picture Production Code toepasten en veel zaken gecensureerd werden. Dat werd later wel gecompenseerd met beter acteerwerk, filmtechnieken en topregisseurs. Maar het is wel gepolijst. Trouble in Paradise is nog ondeugend en speels. Het blijft een romantische komedie natuurlijk, maar wat ruwer dan de latere films in de jaren '30. Ironisch dat net Ernst Lubitsch enkele jaren eerder nogal kritisch was op de geluidsfilm. Hij vroeg zich af waarom je nog beelden zou filmen als je acteurs het verhaal kon horen vertellen.

Gelukkig bleef hij regisseren en mixt de nieuwe geluidsfilm met z'n visuele aanpak. Filmen via spiegel, werken met schaduwen, vanuit het raam, ... Het zijn kleine dingen, maar zorgen er wel voor dat het geen louter theaterverfilming is. Het versnelt ook het tempo en de dialogen zijn leuk om te volgen. Leuke cast trouwens. Edward Everett Horton in een bijrol is altijd een plezier om bezig te zien. En de hoofdrolspelers zijn mooi op elkaar afgestemd.

In dit genre ben ik vooral een liefhebber van Frank Capra, maar Ernst Lubitsch is zeker ook een sterke regisseur. Capra kon rekenen op nog betere acteurs en had meer pittige dialogen in z'n films. Lubitsch heeft z'n ervaring om er visueel een mooie film van te maken. En Trouble in paradise is één van die pareltjes.

Een buitenbeentje van Hitchcock en toch met zijn gekende spanning en whodonit. Een film met de nodige zwarte humor en mooie warme kleuren. De setting is een klein dorpje met kleurrijke figuren en dat alleen al zorgt meteen voor sfeerzetting. Het lijkt wel weg van deze wereld, recht in de fantasie van Hitchcock. De film staat ook vooral met de aankleding en het best wel leuke verhaal. De acteurs doen het op zich wel goed, maar minder legendarisch dan in andere Hitchcock films. Wel leuk om Shirley MacLaine te zien in haar debuutrol. Geen slechte begin van een carrière.

Het verhaal van de Trojaanse oorlog in een notendop. Het leek iets uit een hele oude doos met een zeer groot Hollywoodgehalte en helaas kan je moeilijk door die suikeren laag zien. De focus ligt op het spektakel met de slagvelden en de enorme decors. Maar de meeste acteurs zijn wat miscast en acteren ook niet zo goed. Alleen Brad Pitt past wel als de golden boy Achilles en Eric Bana doet het vrij goed als Hektor. Jammer dat net Helen, qua legende de mooiste vrouw op aarde, zo weinig aandacht krijgt en zo goed als een bijrol is.

De film op zich valt nog mee, we krijgen het verhaal van Troje te zien. Maar de kwaliteit is minder door de slechte regie en de teveel aan (Hollywood)karakters op een paar na, niet in hun rol lijken te zitten. Zelfs het Trojaanse paard kan je missen als je even met de ogen knippert. Troy is gemaakt in nasleep van het succes rond Gladiator een paar jaar eerder, maar slaagt er nooit in om dat niveau te halen.

Je zou er bijna meer achter zoeken. Met hond, kat en muis die vrede sluiten tot een heerlijk stuk vlees de ego's terug bovenhaalt. Zo vlak na de oorlog lijkt het wat symbool voor de verschillende landen. Maar we houden het wel op een leuke animatie waarin nog maar eens blijkt dat één van de zeldzame bijfiguren, Spike (aka Butch) het goed doet in de serie rond Tom & Jerry.

Heel bizarre verfilmd. Het boek van Stephen King was niet slecht. Hij heeft al eerder maffe ideeën zeer goed uitgewerkt: moordende trucks, een gevaarlijke clown in it, kinderen die hun ouders afslachten tussen de maïs in children of the corn, .... Maar zoals wel meer filmversies gaat er veel verloren als het op doek verschijnt. Je wordt meegesleept in het boek van Trucks, maar het is heel raar om dit als film te zien. Nochtans niet zo slecht, alleen wat voorspelbaar en ongeloofwaardig. Verfilmd in 1997, maar lijkt door het gebrek aan kwaliteit een pak ouder te zijn. Enkel voor de liefhebbers van het genre.

Een western met John Wayne is toch anders dan die met Eastwood, Lee Van Cleef of Charles Bronson. Luchtiger met de klassieke setting. Maar ik hou hier wel van. Mooie landschappen, altijd zonnig weer en een brok avontuur en vrolijkheid.

True Grit heeft niet bepaald een grootse verhaallijn, maar toch zit het allemaal leuk. Als een zoveelste film in het genre, maar dan zeker niet één uit de slechte hoop. Dat John Wayne hiervoor z'n Oscar won is zeer raar, omdat hij toch beter speeld in Rio Bravo en How the west was won. Denkelijk is dit meer een verplichte prijs geweest in 1969 als hij al een heel palmares films op z'n naam had staan zonder er een prijs voor te krijgen. Kim Darby speelt de rol zoals dat verwacht wordt in een western. Op het eerste zicht een sterke vrouw/tiener, maar zoals in de meeste westerns een vrouw waar op neergekeken wordt. Gelukkig maakten ze er geen romance van, gezien de jonge leeftijd. Andere grote namen doen het vrij onopvallend, denkelijk nog in de beginfase van hun carrière: Robert Duvall en Dennis Hopper.

De film is een gezellige western geworden voor liefhebbers van het genre. Nog niet eens een slechte moet ik toegeven, maar een topper zal het nooit worden. Daarvoor is de film te standaard. Maar de meeslepende muziek van Elmer Bernstein en de mooie beelden nemen je met plezier mee op een mooi avontuur.

Ik had eerder (half jaar geleden) de versie gezien uit 1969 met John Wayne. Een film die me best wist te overtuigen. Benieuwd dus naar deze remake (of nieuwe interpretatie van hetzelfde boek voor de muggenzifters...) door de Coen broertjes. Bekende acteurs, bekende crew achter de schermen, het zou toch moeten lukken...

True Grit houdt zich goed aan het verhaal en is daardoor toch wel een remake van het origineel uit 1969. Leuk voor het verhaal, maar niet voor figuren als de Coen broertjes waarvan we meer droge humor gewoon zijn. Jeff Bridges speelt dit soort figuren wel meer en kan het niveau van John Wayne niet evenaren. Matt Damon is dan wel beter, al blijft hij de grootste bijrol in deze film. Geen idee hoe Hailee Steinfeld aan haar nominatie voor beste vrouwelijke bijrol is gekomen (lijkt me toch meer een hoofdrol...) en als ik weer het vergelijk maak met de '69 versie is dit toch een mindere vertoning.

Het grootste mankement ligt eigenlijk bij de Coentjes die geen western kunnen maken. Ik mis de westernsfeer, het gouwe ouwe Wilde Westen. De locatie is er, wat paardjes, rondschietende in cowboy verklede mannen, ... maar 'western' is dit toch niet.

De film is nog wel leuk vanwege het verhaal en slecht is het uiteindelijk niet, maar als je voor de keuze staat: kijk de 1969 versie. Veel beter!

Die andere Kelly Family. Het verhaal van Ned Kelly, volgens sommigen een Australische Robin Hood, maar eigenlijk een crimineel die met een bende stal en moorde. De film maakt in elk geval geen held van hem, maar toont wel hoe miserabel zijn jeugd was. Het is niet de mainstream vertelling zoals bij die andere bende: Jesse James. Dat heeft voor- en nadelen. Het is geen standaard Hollywoodfilm, maar eerder wat rommelig met hier en daar mooie shots. Het is wat onsamenhangend. De cast doet het niet slecht en visueel zie je hier en daar enkele opflakkeringen met een lichtpunt tegen de finale. Zijn daden waren genoeg om van hem een legende te maken. Maar dat is met deze verfilming niet het geval.

Mmm.. wat moet ik denken van deze film. Heb nog lang getwijfeld om hem aan te schaffen toen hij bij het weekblad Dag Allemaal stak, maar me dan toch laten overtuigen. Dat ik spijt heb dat ik hem kocht: nee. Dat hij een geweldig film is: ook nee.

Er staat een sterrencast om van te watertanden. Dat valt best mee. Christian Slater staat niet echt bekend om z'n memorabele acteertalent en ook hier is hij te zwak om de film te dragen. Verder is het niet moeilijk om een hoop bekende (en waarschijnlijk bevriende) acteurs te vragen om zo de affiche mooi te krijgen. Pitt die heel de dag stoned is blijkt voor velen hier grappig te zijn, maar komt uiteindelijk als een figurant over. En er zijn nog meer namen op de affiche die het amper enkele minuten volhouden.

Mooi is de film in elk geval niet. Scott is geen visuele meester en in de wat donkere Heat en Man on fire komt dat nog goed, maar hier in het zonnige True Romance loopt dat mis. Ook qua stijl zit de film gewrongen tussen die van Scott en Tarantino en hij kan uiteindelijk geen van beiden waarmaken.

Typisch voor de Tarantino films zijn z'n verwijzingen naar andere films, wat uiteraard wel eens leuk is voor een filmliefhebber. Ook enkele grappen en actiescenes lijken het wel wat te doen. Maar in z'n geheel is dat te zwak om het script te redden. Het draait tenslotte uit op een plot dat in één zin samen te vatten is.

Er zijn genoeg scenes in de film om het nog genietbaar te maken, al is het verre van een klassieker. Een mindere Scott en zelfs één die de beperkingen van Tarantino doet blijken. Je hebt dit al eens allemaal gezien. Tarantino brengt al dan niet op een goeie manier de Aziatische film naar de Westerse kijker. Maar hij blijft een vertaler en schrijft/regisseert enkel uit eigen filmkennis en niet echt uit filmervaringen.

Leuk voor een keertje, maar niet één die je perse moet gezien hebben.

Dit is een originele film die tot de betere films van Jim Carrey hoort. Zweeft wat tussen drama en humor en dat geeft net zo'n speciaal sfeertje. Zeker de moeite om te bekijken.

Geen hoogvlieger, maar ook niet slecht. Ligt wat in de lijn van Final Destination. De horrorfilm is weinig schrikwekkend, maar het gaat om de manieren waarop de personages sterven. Regisseur Jeff Wadlow kan geen sfeer opbouwen en de cast is zeer inwisselbaar. Al ga ik wel kijken als er een sequel uitkomt.

Ik zag onlangs The Final Girls, een parodie op het slashergenre. En deze is opnieuw een treffer. Niet evident, omdat je bij dergelijke komedies al snel verdwijnt in ofwel de flauwe tienergrappen, ofwel de clichés gaat vergroten. Hier heb je echt wel leuke humor. Lang geleden dat ik de humor in een film mij zo beviel. Het horrorgedeelte is niet bijzonder en de verdere aankleding is wel wat low budget. Maar de humor maakt zoveel goed. Ik lees hier ook de verwijzing naar Dead Snow, maar het komt dichter bij Dead Snow 2 dan. Het is al een kunst van een film om het cliché slasher gegeven te combineren met humor en dan nog een interessante film te maken. Wat toch vrij goed gelukt is.

Turbo is één van de vele Dreamwork animaties die aantoont dat de studio het vooral van toevalstreffers moet hebben. Nergens echt verrassend of origineel. Dit is eigenlijk Cars met slakken en hier en daar de voorspelbare woordspelingen en grappen. Die bende slakken met hun racehuisjes zijn nog te doen, de mensen zijn gewoon irritant slecht. Niet te verwonderen dat zelfs een gematigd goeie animatiefilm als Frozen zoveel glorie krijgt als de concurrentie slaapverwekkend is.

Een film die verder borduurt op de reeks, wat meteen z'n zwakte is. Er wordt niets aan toegevoegd en de reeks zelf is al niet meteen hoogstaande televisie. Leuk voor de fans waarschijnlijk, maar als film een grote flop.

Dit is echt mijn soort film niet. Het boek dateert van 1969, de film amper 4 jaar later. Dit tijdsgeest speelt natuurlijk mee in een film waarin sexuele revolutie en verzet tegen de bourgeoisie centraal staat. Op zich kan dat allemaal wel mooi in beeld zijn gebracht, het eindresultaat is een film die ook mikt op die provocatie. Daardoor is de hele film gespekt met verbale drukdoenerij en scènes die recht uit een vintage erotische film komen. Ik ken het boek niet, maar dat zou geen must mogen zijn om te kunnen genieten van de film. Anders had er maar geen film moeten komen denk ik maar. Ik kon hier in elk geval niet van genieten en de kans is dus ook klein dat ik hierdoor het boek een keer zal lezen.

Pixar maakt een Anime en dat draait helaas niet zo goed uit. Maar kom, ze proberen toch andere stijlen uit. Alleen blijven ze nog te hard hangen aan clichés en hun nogal drukke stijl. Turning Red is een coming-to-age en zo te zien is haar moeder de evil in het verhaal. Hoofdpersonage Mei is nogal druk eigenlijk. De film probeert wat humor hier en daar, maar een moment van echte emoties komt er helaas nooit. Het kabbelt allemaal op een hoog tempo voort en verrast weinig. Pixar heeft (al dan niet bewust) de stap gemaakt van blockbusters naar iets meer creatieve films, maar blijft daartussen steken met films die Disney dumpt op streaming diensten.

Een typische Vlaamse film met drama, romantiek en een sociaal thema. Dat geeft een film die zeker niet slecht is, maar qua originaliteit er ook weer niet bovenuit springt. Het is misschien wel jammer dat de promotie (en comotie) rond deze film naar het onderwerp gaan en niet naar de film zelf. Alhoewel het thema dit soort aandacht anders wel kan gebruiken natuurlijk.

Aangename film dus, maar ook weer geen memorabele prent.

The Tuxedo, een kostuum met de nodige snufjes lang voor Iron Man en Spider-Man in MCU er gebruik van maakten. Een verhaal dat het houdt tussen Mission Impossible en Upgrade.

Jackie Chan draait hier een echte Amerikaanse film, waarbij dus de gekende mix van humor en actie dit keer meer humor dan actie bevat. Chan is niet slecht, maar gaat hier niet voluit. De randfiguren zijn te slapstick, al moet ik toegeven dat het toch wel klikt tussen Chan en Hewitt. De focus ligt iets te veel op het verhaal en daar draait het niet echt om, geef wat meer actie aub. Toch best van genoten.

Het derde verhaal over het politieduo Vincke en Verstuyft. Een serie dat ooit begon met De Zaak Alzheimer. Een film die naar Vlaamse normen vooruitstrevend was. Een goeie thriller dankzij regie (toen nog Erik Van Looy), verhaal en cast. De opvolger Dossier K. werd geregisseerd door Jan Verheyen en je zag het verschil wel. Ik herinner mij ook weinig van die film, wat veel wil zeggen.

Het Tweede Gelaat is dan wel een Vincke & Verstuyft verhaal, de personages komen amper uit de verf. Van een duo kan je weinig spreken en vooral Vincke leeft vooral op de achtergrond. Werner de Smedt slaagt erin om Koen De Bouw weg te spelen. En de rest van de personages zijn niet echt interessant. De collega, de profiler, de echtgenote, de verdachten, ... het begint nu al te vervagen.

Dit derde deel is vrij overbodig alsof er niemand echt zin in had. Het verhaal dankzij Jef Geeraerts valt best wel mee en voor de cinematografie werd opnieuw beroep gedaan op Danny Elsen, die ook meewerkte aan De Zaak Alzheimer. De film heeft haar goeie momenten, maar meer dan een goeie aflevering van een Vlaamse politieserie is het ook weer niet. Anno 2017 ligt de lat toch wel wat hoger in de Vlaamse filmwereld.

Ik begon wat voorzichtig aan deze film. We hebben al wel wat films van de wereldoorlog gezien en ik ben ook licht van mening dat er toch wel een verschil is tussen de Nederlandse en de Vlaamse film. Nederlandse oorlogsfilms als Zwartboek en Soldaar van Oranje waren niet zo slecht, maar maakten bij mij de hype zeker niet waar.

De tweeling slaagt er als zeldzame oorlogsfilm in om perfect het onbekende van de oorlog te zien vanuit de blik van twee jonge vrouwen. Anno 2014 weten we al veel meer van de oorlog en wat de gruwel met zich mee bracht. Ik kan me voorstellen dat het in de jaren '30 en '40 anders werd ervaren. Maar de gruwel kan je niet wegcijferen natuurlijk. Door het gebruik van een tweeling die zo'n sterke band hebben, niet alleen familie maar zelfs een echte tweeling, zien we hoe zwaar de oorlog gewogen heeft. Hoe de gruwel (om het woord nog maar eens te gebruiken) zo hard z'n stempel had gedrukt op de bevolking in Europa, dat zelfs een gesmeden band als een tweeling er onder lijdt. De verontwaardiging bij bepaalde gebeurtenissen naast politieke statements waar je deels mee opgegroeid wordt. Het soms naïeve beeld omdat mensen blijkbaar blind zijn voor bepaalde zaken...

De film is prachtig met bijhorende muziek en de acteerprestatie van zowel Nadja Uhl als Thekla Reuten. Reuten ken ik niet echt, Nadja Uhl had ik al zien gloriëren in de film Der Baader Meinhof Komplex. Het einde is wel wat voorspelbaar en houdt me van een maximum score. Maar de film is wat mij betreft één van de beste (zo niet DE beste als ik hem wat laat bezinken) film uit buurland Nederland.

Terry Gilliam is niet meteen mijn favoriete regisseur. De Monthy Python films en Baron Munchausen gingen nog wel, maar daar legde de regisseur zich ook totaal op humor. Films als Fear and loathing in Las Vegas en Brothers Grimm vond ik verschrikkelijk. Twelve Monkeys had ik al eens een kans gegeven, maar de eerste keer heb ik hem gewoon afgezet. Nog maar eens een kans gegeven om een goed oordeel te kunnen geven.

De film begint mooi met Bruce Willis in z'n pak. Daarna is het even leuk om Brad Pitt bezig te zien, maar daar is dan ook alles mee gezegd. De film is veel te druk, compleet verouderd en gewoon saai. Het lijkt een kruising tussen Terminator en The Butterfly Effect. Af en toe is er nog hoop, maar de film mist dynamiek en qua verhaal leggen ze er echt wel alles vingerdik op wat in dit genre van film eerder nefast is dan een pluspunt. Figuren als Christopher Plummer worden veel te weinig in beeld gebracht, zodat de film eigenlijk draait op drie psychisch gestoorde figuren. En dat wordt soms iets te veel van het goeie. Niet echt mijn ding zullen we maar zeggen.

Jammer van deze animatiefilm, want het had eigenlijk wel wat kunnen worden. Geef dezelfde mensen 10 jaar later de kans om dit te maken en het was een klassieker geworden: George Lucas, David Fincher en Henry Selick (Nightmare before christmas). Wat er nu van geworden is, is een animatiefilm met een duidelijk gebrek aan ervaring. Fincher was nog maar een goei 20 jaar en dat merk je wel. Ook zie je sommige kenmerken later terug bij Selick's Nightmare before christmas.

De humor is niet slecht en de film volgt niet de doorsnee tekenfilmstroom zoals Disney. Maar een betere tekenaar of misschien een groter budget en meer tijd had niet slecht geweest.

Vandaar m'n oordeel: een film die je zeker eens kan bekijken, maar 10 jaar ervaring later en de nodige centen had hiervan een betere animatiefilm gemaakt die niet in de vergeethoek zou geraken zoals nu het geval is.

Toch een keer herzien. Dit is een film die al meteen werd afgeschoten bij het lanceren en ook altijd als tienerfilm werd afgeschreven. Een hype in de lijn van Harry Potter en het latere Hunger Games om maar enkele franchise te noemen. Op zich is er niets mis mee om naar een bepaalde doelgroep te mikken. Behalve als je niet tot die doelgroep behoort natuurlijk. De film is beter dan ik me kon herinneren. De hoofdpersonages zijn emotieloze figuren en het heeft wat overdramatisch emo-gedoe. Zullen tieners iets meer smaken dan ik denk ik. Wel zit de sfeer goed en heb je enkele mooie scènes. Het ongemak tussen vader en dochter is niet slecht en ook de wat meer actievere scènes doen het goed. Het is wat zoeken soms naar de juiste toon, maar beter dan ik eerst beoordeelde.

Toch wel de minste film uit de reeks. Het is een aanloop naar de finale en stelt op zich te weinig voor om de splitsing in twee delen te rechtvaardigen. Weinig creatief en weinig boeiend. Het gaat vooral over de trouw en relatie tussen Bella en Edward. De andere figuren komen amper aan bod en dan is 2 uur film toch wel lang. Er is ook geen dreiging. De Volturi komen wel in beeld, maar zijn niet meer dan een paar zagers met enkel dreigementen. We zien wat ontwikkeling tussen de vampieren en weerwolven, maar nergens gedurfd of geloofwaardig. De driehoeksrelatie Bella, Edward en Jake is nog het enige dat werkt. Maar is zoals gezegd niet voldoende. Maar kom, toch gekeken in hoop dat de finale beter is.

De finale van een emo-tiener reeks. Na het zeer teleurstellende vorige deel was het toch bang afwachten of dit evengoed met een sisser zou aflopen. Qua verhaal is het in elk geval al veel beter. Als die laatste film niet in 2 gesplitst was en een andere regisseur had zou het nog een goeie film geworden zijn. De finale komt over als een franchise die terug wakker geworden is. Alsof een hele klas na een saaie uiteenzetting in slaap is gevallen en de leraar iedereen wakker maakt met de woorden 'en nu gaan we dat in praktijk bekijken'. Een hele verbetering, maar door dat saaie gedeelte wordt het toch nooit episch.

De film kent al wat leukere figuren en ook het gevecht is de moeite. Los van de twist is dat toch leuk om zien. De regisseur is niet meteen het grootste talent van Hollywood maar probeert er toch wat van te maken. De setting is dan ook mooi en de actie doet er goed aan. De Twilight-franchise is een zeer melige reeks, vooral gericht op tieners. Niet zo slecht als het doet uitschijnen, maar als je niet het doelpubliek bent met momenten wel wat saai. Bovendien had een betere regisseur hier meer uit kunnen halen. Grootste prestatie is misschien nog wel de voorstelling van de weerwolven dat in de meeste films nogal knullig wordt gedaan.

Hier komt de driehoeksrelatie echt naar voren en voor mij gaat daar te veel aandacht naar. Gelukkig is er nog het verhaal met Victoria en de andere vampieren en krijgen we voldoende spanning en zelfs goeie actie te zien. Qua verhaal is het niet veel speciaal, vooral omdat die actie eerder als achtergrond lijkt te dienen. Jammer, want hier kan je veel mee doen. Al is emo-romantiek de essentie van de Twilight Saga natuurlijk. Ben in elk geval benieuwd naar de laatste delen. De acteurs worden al wat ouder en ervaren en dat helpt wel. Zeker bij een franchise die een getrouwe cast als een gegoten jas lijkt te passen. Of zou toch moeten...