Opinions

Ik was wel fans van de Transformers reeks. Heerlijk bombastisch met de nodige humor en overdreven actie. Met Mark Wahlberg zakte het wat in helaas maar met Hailee Steinfeld en focus op Bumblebee werd het terug fun. In deze Beastwars valt op hoe zwak het scenario is. De personages zijn vrij pover, zelfs de autobots. Mirage neemt de spotlights over van Bumblebee, maar dat lukt niet echt. En de menselijke figuren zijn ook niet bepaald interessant. Er is af en toe wel wat leuke actie, maar uiteindelijk wordt het good bots vs bad bots met de terugkeer van de uitgemolken sky beam.. Financieel blijft de franchise een groot succes, dus de sequels zullen vast wel volgen.

Noem het een guilty pleasure, maar ik hou wel van de Transformers reeks. No nonsense films met explosies, Transformers en foute humor. Vooral de eerste trilogie is genieten, maar vanaf Age of Exctinction wordt het toch minder. De toevoeging van Mark Wahlberg heeft de serie geen goed gedaan. Als je al slechter acteert dan Shia LaBeouf & Megan Fox moet je je toch vragen stellen. De foute stijl van Shia paste beter in de franchise dan het gezaag van Mark.

Anthony Hopkins blijft een goeie acteur die zich niet liet gaan zoals bvb Al Pacino, Robert De Niro, Christopher Walken of Dustin Hoffman. Maar ook hij zit niet bepaald op z'n plaats.

De film is het minste deel van de reeks. Er is nog voldoende actie en humor om te kunnen genieten, maar het is soms ver zoeken.

De combinatie van Luc Besson met snelle wagens werkt altijd. Ook al is hij hier producer en geen regisseur, je merkt zijn invloed wel. Jason Statham is weer in vorm. Het nieuwe is er wat af in een sequel en daarom werd gekozen voor meer spektakel, actie en wat extremisme. Denk aan die Lola die sexy en testosteron laat samenvloeien. De film loopt in een vaart van 'mag het ietsje meer zijn'. Bij de zogezegde meerwaardezoeker zal het misschien in ongenade vallen, net als de films van Michael Bay.

Ik merk ook duidelijk enkele invloeden. Het gevecht van Statham in de garage doet me zo hard denken aan Jackie Chan. De autoraces zijn die uit Fast & Furious. Maar uiteindelijk is het een nieuwe cocktail geworden: The Transporter. Actie, maar gestroomlijnd. Hard, maar met klasse. Ik ben wel fan van de reeks.

Dit deel haalt niet het niveau van de vorige films, maar is nog best wel de moeite. Gelukkig dankzij de hoofdrol van Jason Statham. De montage is nogal druk en de gevechten zijn wat minder in beeld gebracht. Al blijft het heerlijk om Statham in actie te zien. Het gevecht in de garage is een sterk moment. En gewoon algemeen het concept dat hij met zijn armband altijd in de buurt van de auto moet blijven is de moeite. Het leek soms op Crank waar Statham ook in speelde. Kwalitatief iets minder dan de voorgangers, maar liefhebbers gaan hier zeker opnieuw van smullen.

De Transporter-franchise is toch altijd Jason Statham. Pas nog de Taxi-reeks gezien trouwens van Luc Besson, waar de Transporter films goed naar gekeken hebben. Op zich niet verwonderlijk misschien met Luc Besson als producer bij van de Transporter reeks. Een nieuwe acteur is niet per se slecht. Als het maar een goeie film is. Tenslotte zit er toch ook weer 7 jaar tussen deze film en de laatste met Statham.

Ed Skrein heeft de ondankbare taak om de fakkel over te nemen. Hij is een ongelofelijk saaie kerel die zijn charme thuis vergeten heeft. De film ontbreekt ook een goeie tegenspeler, dus alles valt op de actie terecht. Die valt wel mee, maar het mist overal de nodige pit. Weinig fun in deze film, enkel Ray Stevenson (de meeste acteerervaring) zorgt voor aangename momenten. Actie is niet slecht, met een goeie crew en wat budget er achter. Maar het is geen aanrader verder.

Blijft een heerlijke film en oogt nog steeds fris en dynamisch. Met het succes van de franchise Fast and the Furious en Luc Besson's Taxi was het tijd voor een nieuwe held met snelle wagens. Jason Statham kwam al in de kijker met de films van Guy Ritchie en liet zijn gevoel voor humor zien. Hier komt dat ook van pas als de afgeborstelde Frank maar wordt hij toch de nieuwe actieheld van de 21e eeuw. Niet moeilijk dat hij later ook te zien is in de Expendables franchise. Jonger dan de oudere generatie met Schwarzenegger, Stallone, JCVD of Chuck Norris. En misschien ook wat geleend bij Jackie Chan. Niet qua vechtstijl, maar wel het gebruik van diverse attributen. Vooral de oliescène is legendarisch.

Aan het stuur zit een gouden trio. Regisseur is Corey Yuen, die nog in het gezelschap vertoefde van Jackie Chan en Jet Li. Luc Besson weet de juiste dosis te brengen van een boeiende held met de nodige actie en de juiste humor, wat eerder werkte met Taxi, Léon en Nikita. En natuurlijk cinematograaf Pierre Morel die voor een warme zomerse gloed zorgt en mee de dynamiek in de film brengt. Zijn eerste film als cinematograaf trouwens, maar later zou hij die stijl ook laten zien als regisseur in oa Banlieue 13 en Taken. Passende montage die zorgt voor een stijlvolle Frank en flitsende montage bij achtervolgingen en gevechten.

Een nieuwe film van Shyamalan en net als veel vorige films van hem is vooral het verhaal de moeite. Boeiend uitgangspunt dat al veel van de film goedmaakt. De trailer geeft iets te veel weg, wat wel jammer is. Maar je blijft wel kijken gelukkig. En dat gelukkig mag je wel zeggen, want naast het verhaal is het niet zo heel bijzonder. Al hou ik als concertganger wel van het concept van de hele spanning tijdens een optreden. Leuk om die tieners te zien opgaan in de hele muziek. De zaal deed wat denken aan het Sportpaleis in Antwerpen, maar is gefilmd in een sportzaal in Canada. De stijl zal wel wat meer voorkomen natuurlijk. Ook een manier om je muziek te promoten misschien? Zangeres Lady Raven in de film wordt gespeeld door Saleka, dochter van M. Night Shyamalan. Al deed ze dat wel goed. Zoals wel meer bij films van Shyamalan zit de sterkte in het begin met de vele vraagtekens. Maar bij Trap is het gaandeweg wat spartelen om die sfeer vast te houden. Het blijft een leuke onderhouden thriller, maar meer ook niet.

Vrij voorspelbaar en de acteurs doen wat aan overacting. Nergens geloofwaardig of spannend. Dankzij het budget zijn er nog enkele leuke scènes, maar het maakt de film niet echt goed. Beetje vervelend resultaat dat misschien voldoet voor een tv-uitzending.

Ik had onlangs het boek gelezen en als kind deze film gezien. Tijd voor herziening dus. Ons beeld over piraten kregen we van het verhaal van Robert Louis Stevenson's boek en werd vooral in deze film versterkt. Zonder Robert Newton's versie van Long John Silver was er geen sprake van Jack Sparrow. Hij zorgde voor de 'aarrr' dat we kennen van piraten. Misschien niet van hem, maar het ene been en de papegaai maken het helemaal af natuurlijk.

Treasure Island was de eerste live action langspeelfilm van Disney. Qua acteurs weinig groots talent, dat denkelijk nog bij andere studio's zat. Of Disney als filmmaker (dit soort films) nog niet echt kende. De acteurs waren vooral theatermakers of acteurs met hoofdzakelijk bijrollen. Gelukkig staat het verhaal er wel, waar de makers best wel trouw aan gebleven zijn. En voor die tijd is het cinematografisch best wel goed. Alleen mis ik wel die troef van Hollywood met goed gemaakte degengevechten. Iets waar ze zeker rond die tijd al meer en betere ervaring mee hadden. Het voelt dus met momenten wat knullig en gedateerd aan. Maar het is een heerlijke verhaal en Disney weet er een familiefilm van te maken. Best nog van genoten.

Ik was toch benieuwd om te zien of deze film de tand des tijds zou overleven. Dat is in elk geval wel gelukt. Leuk om Bogart trouwens een keer te zien in een minder voor de hand liggende rol. De film heeft de sfeer wel mee van een western, al is het natuurlijk een avontuur. Spannend ook trouwens, omdat Dobbs alsmaar labieler wordt en goudkoorts krijgt. Enkel in de strips van Lucky Luke komt zo'n goudkoorts mooi naar voren, ben blij het ook eens in een film te zien. De opbouw van die goudkoorts (waar de film toch rond draait) wordt mooi opgebouwd zodat je zelf mee gesleurd wordt. Zet er nog enkele bandieten in om de spanning uit te breiden en je krijgt een geweldige film. Toch zeker voor het genre.

Na herziening is dit toch vrij goed meegevallen. Het verhaal van Treasure Island is bekend en Disney slaagt er in om het modern tintje mee te geven. Opvallend, omdat op het eerste zicht Disney niet altijd mee is met z'n tijd. Alles is wel geolied en soms wat voorspelbaar, maar andere grappen en figuren zijn dan weer wel leuk om zien. The bad guy, de verstrooide professor, de sidekick, het hoofdpersonage, ... Alle bekende elementen van Disney zijn aanwezig. En de muziek zou zo die van een attractie in Disneyland kunnen komen. Maar ben wel blij dat er voldoende actie in zit (net als bij Atlantis meer schietwerk trouwens dan we gewoon zijn) en uitzonderlijk is er geen romance bij het hoofdpersonage.

The Tree of Life... Een film die al langer in het oog sprong en op mening lijstje stond, maar die ik niet meteen wou bekijken. Toch maar doen, tenslotte kan het altijd wel meevallen en je kunt pas oordelen als je de film gezien hebt.

De film begint prachtig als een soort Discovery Channel met mooie beelden op klassieke muziek. Los van de symbolische betekenis die de maker tracht op te leggen is dit gewoon prachtige cinema. Later gaat het over naar het gezin met de drie kinderen dat opgroeit en daar ben ik de film wat kwijtgespeeld. Een pak minder en veel te langdradig. Waar de film zo goed begon, werd het nu toch veel minder.

Het is een feit (en dat komt ook overduidelijk weer in de film) dat Terrence Malick de mosterd haalde bij 2001: a Space Odyssey. Verantwoordelijke voor de special effects van 2001 - Douglas Trumbull - is een goeie vriend van Malick en dat resulteerde in de nodige tips voor The Tree of Life. Op zich wel goed omdat dit toch duidelijk mooier is dan computeranimatie. Ook enkele medewerkers van The Fountain (Darren Aronofsky) werken hier aan mee.

Tot zover het positieve, het nadeel is dan weer dat vergelijk met 2001. Een film die teveel rekent op de filosofische/religieuze/poëtische aanvulling van de kijker bij dergelijke films over evolutie en de zin van het leven. Ik heb hier niets aan. 2001 haalde bij mij 1.5* sterren, ik was blij dat The Tree of Life met de jaren ervaring ondertussen toch nog af en toe voor mooiere beelden zorgde. Het verloop van de film is vooral een onsamenhangend geheel van beelden waar niet iedereen zich in zal thuis voelen. Liefhebbers van dit soort zweverige films zullen er alvast van houden.

Ik kan me voorstellen dat deze opvallende film in de eindejaarslijstjes terecht komt, bij mij haalt die de top 10 van 2011 nog niet.

Deze film past mooi in het rijtje van moderne versies van Them! zoals Eight legged freaks, Alligator, Lake Placid, Anaconda en zelfs Gremlins en Godzilla. Tremors is één van de betere uit de reeks en weet niet alleen het genre te eren of te parodiëren, maar ook nog ietwat tempo en avontuur te behouden. Met voldoende actie en komedie en kleurrijke figuren. Denk maar aan het koppel The Gummers met hun overdreven wapenarsenaal. De monsters zien er op zich niet zo slecht uit, behalve misschien als ze dood gaan. Beetje een cultfilm geworden die zeker nog smaakt.

Best wel een goed onderhouden rechtbankdrama over een politieke afrekening in de VS jaren '60. In een rechtszaak vol corruptie met bijna willekeurig gekozen verdachten om zo de rellen in '68 te veroordelen. De film mikt echt op de rechtszaak zelf met flashbacks naar de protestmars om het te kaderen. Een verhaal met veel personages, al wordt het op zich wel snel duidelijk wie wie is. Door de vele personages is er niet echt een lead. Maar gelukkig kent de film een vlot tempo en montage zodat de aandacht steeds wordt meegenomen tussen de scènes en de personages.

Het verhaal kent veel humor, wat de film soms nogal luchtig maakt. Ik weet ook niet of het de bedoeling was van de makers om hier ook een maatschappelijke boodschap uit te laten klinken. De feiten zijn de feiten natuurlijk, maar het is maar hoe je ze wil voorstellen.

Boeiende film die er in slaagt om de aandacht steeds te houden. Geen droge rechtbankfilm dus. Wel zijn er te veel personages zodat niemand echt kan uitblinken en komt het geheel ietwat theatraal over. Op zich niets mis mee, maar wel als je zo'n maatschappelijk relevant thema wil aankaarten. Verder best genoten.

Best wel een fascinerende film, ook al weet je dat dit soort films niet echt waterdicht zit qua plot. In elk geval iets minder chaotisch als Butterfly Effect. Dit kan je beter vergelijken met Silent Hill (met Radha Mitchell) waarbij je gewoon moet genieten van de film en niet teveel 'waarom-vragen' stellen. Het sobere van de cast en de setting is niet slecht en er wordt toch wel wat spanning en verrassingseffect ingebouwd. Ik hou wel van dit soort films.

Een heerlijk geschifte film met de nodige cynische humor. Het verhaal draait in drie luiken en toont een beeld van rijke verwende mensen, die er echt van overtuigd zijn dat ze goed bezig zijn en hun leventje normaal is. Met kleurrijke figuren die uiteraard karikaturen zijn, maar toch een beeld tonen van kapitalisme. Waarin het geweten wordt verdrongen voor een luxeleventje. Het mocht nog net iets absurder of duister, maar dit is ook alvast niet slecht.

De film focust zich niet echt op bekende griezelfilms, maar meer op het Halloweengebeuren zelf in de VS. Dat interesseert me een heel pak minder en het resultaat is dan ook flauwe film stijl Creepshow die zweven tussen 'Oh my God' en 'Boehoe'. Veel kinderen in de film, wat Trick ' r Treat meer op een gedurfde Disneyfilm doet lijken. Doe er nog 5 boobytraps bij en je hebt een Home Alone voor Halloween. De poster ziet er beter uit dan het eindresultaat. Hier had toch meer ingezeten, al zal het wel kijkers trekken.

Een kortfilm met Puss in Boots, de spinoff van Shrek. Geen Banderas als voice actor hier, maar wel Eric Bauza die ook in de serie de stem van Puss doet. Wel van de partij oa is de geweldige Florence Pugh als goudlokje. De korftilm is niet meer dan een tussendoortje dat vooral aanvoelt als een geknipte scène uit één of andere film of uit de serie rond Puss in Boots. Maar het zijn maar een paar minuten gelukkig.

Een standaard verhaal van een getrainde persoon die door een gebeurtenis terugkeert naar haar geboortedorp, waar ze komaf maakt met de lokale bad guys. Niet veel bijzonder, al is het op zich ook niet slecht. Het duurt wel even voor alles op gang komt en memorabel wordt het nooit. Een doorsnee actie wraakfilm voor liefhebbers van het genre, maar meer krijg je ook niet. En binnen een paar dagen ben ik de film vast al weer vergeten. Wel even een leuke avond gehad.

De film heeft veel weg van Heat. En ook al zijn Robert De Niro en Al Pacino er niet bij, kan de film toch rekenen op een indrukwekkende cast. Een film vol intrige met de nodige actie en een boeiend verhaal. Toch op het eerste zicht. Maar terwijl Heat nog focust op de chemie tussen De Niro en Pacino, is het hier even zoeken naar de hoofdfiguren. Veel bekende namen is ook niet altijd een zegen. Onderling komen ze elkaar wel tegen, maar dan heb je zelf het idee van 'heb ik jou al niet eens eerder gezien'. De regisseur lijkt de touwtjes niet echt in handen te houden en weet niet echt spanning of sfeer op te bouwen. Een film waar meer ingezeten had, maar die zichzelf veel te serieus neemt en denkt dat een bekende affiche genoeg is om de film te laten werken.

Op zich kan ik wel leven met dit soort Netflix blockbusters. Wat ontbreekt aan creativiteit, valt wel mee in entertainment. Hapklare popcornfilm met enkele grote namen en voldoende budget om de actie en effecten op een passende manier weer te geven.

Het begin is een vermoeiende aanloop. Meer dan een half uur hangt de vraag in de lucht of iedereen meedoet of niet. Om dan Lord of the Rings gewijs samen op pad te vertrekken naar een missie die uiteraard niet loopt zoals verwacht. Nergens wordt het memorabel, maar de actie zit wel goed. Snel vergeten waarschijnlijk, maar toch even van genoten.

Dit is zo'n film die je vooral ziet vanwege het historisch perspectief. Mag ik toch hopen... Er is een verschil natuurlijk tussen een documentaire en een propagandafilm. Maar ik volg de onderverdeling wel. Als geheel is dit verre van een topfilm. Het is ook niet gemaakt om een beeld te maken van een bepaald onderwerp, maar als een soort lang gerekte reclamefilm om een politieke boodschap te brengen. Een boodschap die je jaren later met een andere bril ziet. Niet alleen weten we ondertussen wat er gebeurde in de opvolgende jaren, maar zal een kijker toch kritischer zijn als hij dergelijke beelden te zien krijgt. De manier van propaganda is (toch bij ons) helemaal anders. De discussie of dit zich kan herhalen (hopelijk nooit) laat ik los van deze filmbespreking.

Maar anno 1935 (met beelden van 1934) was een heroïsche film het ideale middel. Er was nog geen tv, geen sociale media, geen comics, geen popsterren, ... de enige helden waren die van het witte doek. Dus maak je van een politieke leider een filmheld. En daarbij vallen vooral de filmtechnieken op. Massa aanhangers, camera laag houden om zo de leider groter te laten blijken, enkel positieve dingen in beeld, ... De makers (onder leiding van Hitler zelf) wisten goed wat ze deden. Te bedenkend dat we nog maar 1935 zijn. Amper 2 jaar aan de macht en nog 5 jaar verwijderd van een wereldoorlog. Maar naast de politieke boodschappen die duidelijk verkondigd worden, zie je ook de terugblik naar de nederlaag in Wereldoorlog I. En alhoewel die zich minder in Duitsland zelf heeft plaatsgevonden, maar vooral in België en Frankrijk, hebben zij evengoed soldaten verloren en gebruikt Hitler WO I evengoed als propagandamiddel zoals vele andere truuks. Zoals de jongeren tegen wie hij zegt dat ZIJ de staat commanderen. Ondanks de stevige hand van Hitler geeft hij zo de jeugd het gevoel dat ze mee aan de macht zijn. Meer moet dat niet zijn, het idee is al genoeg.

Triumph des Willens is historisch een belangrijke film geweest, maar voor de huidige kijker niet echt altijd boeiend. Daarvoor past eerder een documentaire hierover met meer duiding. Ik kan ook niet inschatten of het enkel aan de propaganda (deze film en ander materiaal) ligt dat Hitler zijn volk op korte tijd zo snel heeft meegekregen in een strakke uniforme nazistaat. Ook al zal niet elke Duitser meegedaan hebben, zoals de beelden spreken was het toch een meerderheid.

Eén van de meest complexe wraakfilms. Qua sfeer en personages gaat het hier verder op het zelfde elan als Trois Couleurs: Bleu. Maar met Juliette Binoche in de blauwe film zat het net iets perfecter. Zij kon de sfeer veel meer uitstralen en de film dragen. Gelukkige kunnen we in de witte film genieten van Julie Delpy, altijd een pareltje om te zien.

Blauw was in 'bleu' veel meer aanwezig en het geheel zat veel beter. Dat miste ik wel bij blanc. Als onderdeel van de trilogie kan het zich nog wat optillen. Niet dat ik de film meer punten zou geven omdat het al dan niet in een trilogie zit. Maar ik heb de film veel later gezien dan deel 1 en daardoor meer op zichzelf waardoor het veel minder opvalt dat de kleuren een belangrijk onderdeel uitmaken van de films. Dat was bij blauw en rood veel duidelijker, zonder dat het een opgelegd gedoe werd.

Verder wel een boeiend verhaal en Krzysztof Kieślowski maakt van 'Blanc' ook niet een opvuller tussen bleu en rouge. Maar het blijft het minste deel van de reeks.

Eindelijk deze film eens kunnen bekijken. Het relaas van een vrouw die haar man en kind kwijtspeelt en alles achterlaat om een nieuw leven te beginnen. Een nieuw leven om zo het leed dat ze te verwerken heeft, niet onder ogen moet komen. Maar zoiets ontvlucht je niet. Het verleden is geen hoofdstuk dat je in een oogopslag kan omdraaien.

Juliette Binoche draagt de film zonder probleem. Een boeiend figuur in een mooie film vol blauw en melancholie. Je ziet dat de glimlach op haar gezicht een masker is. Het leven gaat door. Daar wringt ietwat het schoentje ook. Het einde is iets te gemakkelijk. Daar had ik het schokmoment meer verwacht. Als de stap om te rouwen toch genomen is. Of eerder het wegnemen van de schrik voor het verleden.

Benieuwd naar de andere delen uit deze trilogie. De link met de Franse vlag en symbolen is ver te zoeken. Maar het was toch een aanzet voor deze mooie film.

Irène Jacob weet de film net als Juliette Binoche perfect te dragen. Misschien had Julie Delpy in deel 2 de hoofdrol moeten spelen? Tegenover Irène Jacob staat ook Jean-Louis Trintignant, waarmee ze samen geweldige dialogen heeft. Krzysztof Kieślowski toont aan waarom hij deze drie films in een trilogie wil gieten. Een hele kunst om de trilogie op een hoog niveau te houden met verschillende kleuren, acteurs en verhalen, die samen mooi bij elkaar passen. 3 aparte verhalen die samen een geheel vormen. En met Rouge zorgt hij voor een warm afscheid. Ook al kan je de films mooi apart zien, is de volgorde goed gekozen. En dan heb ik het niet over de volgorde van de kleuren in de Franse vlag. En tegenover het iets mindere tweede deel, zie je hier de fragiliteit van de puzzel tussen sfeer, verhaal en acteurs, wat beter werkte in Blue en Rouge. Heerlijke cinema!

Doorheen de jaren krijgen we af en toe een film over de Drie Musketiers, maar voor een Franse filmversie moesten we al terug gaan tot begin jaren '60. Deel wel te begrijpen, gezien Hollywood meer geld kan neerleggen voor een degenfilm als dit. Naar Franse normen kon deze film ook over een mooi budget beschikken en een boeiende cast.

Een tweeluik met vooral een heel herkenbaar eerst deel dat dicht bij de boeken blijft. De focus ligt minder op Richelieu dan in Hollywoodfilms en ook van Rochefort geen spoor. Ik heb het boek gelezen en al eerder enkele verfilmingen gezien, zodat het verhaal me minder kon verrassen. Iets minder geromantiseerd dan gewoonlijk, maar net die ruwere look en de betere historische setting, zorgt dan weer voor een nieuwe blik. Ik miste wel dat beetje extra om echt memorabel boven de andere films op te vallen.

Het vervolg van Les Trois Mousquetaires: D'Artagnan, maar in grote lijnen nog altijd trouw aan het boek. Ook hier weer minder aandacht voor Richelieu en dat geeft toch wel een andere insteek. Gewoonlijk zijn de Drie Musketiers verfilmingen een strijd tussen de musketiers en Richelieu met sidekick Rochefort, en dan nog hoofdzakelijk het begin van het boek wat vooral in deel 1 naar voor kwam. Deel 2 mist wel wat charme voor een epische degenfilm, maar zit wel goed qua verhaal en historische film. De setting in Frankrijk zelf en de ruwe look is best mooi. Met genoeg spanning en actie om het niveau van deel 1 vast te houden. Je krijgt in het begin een samenvatting van de eerste film trouwens, al is het qua verhaal toch aan te raden om de volgorde te respecteren en ze ook beiden te zien.

Als je echt een goeie film over trollen wil zien, moet je de (eveneens Noorse) film Trolljegeren zien. Een die de mythe rond trollen heerlijk in beeld brengt met mysterie. Deze Troll uit 2022 is eerder een filmversie van Godzilla, maar zonder de glammer van Hollywood. Op zich wel een mooie film, maar iets te veel clichés om echt sterk te zijn. Visueel is het wel in orde, de personages zijn weinig interessant.

Toch iets apart deze film. We hebben ondertussen al enkele films met een handcamera, maar hier komt het wel mooi uit. Het zorgt voor de grootste troef in de filmwereld: suggestie. Ondank het fantasiethema trollen, ben je zo mee in een documentaire die oogt als een zoektocht naar pakweg een leeuw of zo. Ik denk ook dat het filmen met een handcamera op deze manier onderschat wordt. Tenslotte is het meer dan een goedkope manier van filmen, het vertonen van de trollen op een al dan niet suggestieve wijze, moet daar ook perfect in passen. Het is dus zeker goed geregisseerd en de combinatie van mooie Noorse landschappen en een zoektocht stijl Discovery Channel werkt wel.

Het verhaal van Tron is nogal weinig, de aandacht gaat dan ook naar het gebruik van effecten. Te bedenken dat anno 1982 de film niet genomineerd werd voor de Academy Awards omdat de effecten met de computer gedaan werden, en dat beschouwd werd als vals spelen. Het was nog even wennen aan deze nieuwigheid. Er zijn in de jaren '80 en '90 veel stappen gezet met special effects en meestal met de nodige beginnersfouten. Al zijn films als Terminator 2 of Jurassic Park zeker uitzonderingen. Tron gaat zelfs nog helemaal verder, want we spreken al niet meer over een effectje hier en daar maar een hele film die zo opgesteld is. Niet allemaal met de computer misschien, maar wel geheel in een sfeertje van computer met kleurrijke effecten.

Ik ben wel vertrouwd met computer, maar absoluut geen gamespeler. Het is wat de voorloper van Wreck it Ralph, waar ik met wat geluk enkele verwijzingen van mee had. Tron is wel een pak creatiever en origineler. Een film die verder ook weinig soortgenoten kent. Matrix misschien? In elk geval wel mooi gemaakt. Anno 2015 zijn de effecten nog niet zo erg verouderd. Maar door het budget en de kostprijs van effecten, kan nu wel veel meer. Zeker dus niet helemaal gedateerd. Een mooie cultfilm dus waar je van moet houden.