Opinions

Ghibli heeft haar talent nog niet verloren. Ook al is deze film niet helemaal van de studio zelf, maar van Michaël Dudok de Wit. De combinatie van zijn eigen stijl en de ervaring van Ghibli zorgt voor een pareltje. Een kunstwerk tussen de andere animaties van dit jaar. De sterkte zit in de beelden, die gelukkig ook de kans krijgen om te schitteren door het gebrek aan dialoog. Alles is minimalistisch en tegelijk zeer warm en mooi. Een schilderij op de juiste manier uitgebalanceerd.

De stijl doet me hard denken aan Hergé, en ik ben blijkbaar niet de eerste die dit vind. Niet dat je strips en animatie kan vergelijken, maar met de Belgische stripbagage die we rijk zijn, zou je denken dat we in België meer van dit soort animaties hadden kunnen verwachten. De enige Belgische animatie die er wat uitspringt is Panique au village, en daar is de link met strips wel ver te zoeken.

Een mooie film die je gewoon moet laten komen. Sfeervol met beelden die voor zich spreken. Eén van de beste films van het jaar.

Total Recall is een actiefilm geworden met een cheesy randje. Paul Verhoeven zorgt voor de nodige actie en in tegenstelling tot de 80's films komt hier best wel veel bloed in de film. Verhoeven kan het geheel vlot laten lopen en weet duidelijk z'n stempel te drukken. Het verhaal is wat minder interessant met dat droomgedoe, maar de nodige actie en achtervolgingen houden het nog wel spannend. Helaas deden decor en special effects me denken aan Journey to the center of the earth, en die dateert toch al van 1959. Veel kartonnen decorstukken en effecten die toch een wrange nasmaak geven. De film is een uitloper van de 80's actiefilms die door de groteske aanpak van Verhoeven een aparte cultstatus heeft gekregen. Niet geheel onbegrijpelijk dat men hier later een remake van wou maken. Of die remake beter is of niet geheel terzijde.

De originele Total Recall was niet zo slecht. Het zag er wat knullig uit, maar had best wel z'n momenten en was een onderhouden actiefilm. Er konden wel enkele dingen beter (denk aan de kartonnen decorstukken) dus was het begrijpelijk dat er een remake ooit zou volgen.

Die remake is er nu - helaas - maar is zeker niet geslaagd. Er wordt een kleine poging gedaan om de mankementen te verbeteren, al is het karton vervangen door computerbeelden die evenmin mooi zijn. De personages zijn zielloos en men heeft alle humor weg geknipt. Geen probleem, het is een actiefilm tenslotte... Deze versie is veel te braaf, veel geschiet en weinig bloed. Men durft zelfs de prostituee met drie borsten niet volledig in beeld te brengen. Het geheel is weinig boeiend en Len Wiseman verprutst de kans om de ouwe Total Recall de nodige boost te geven in een Total Recall 2.0.

Een slasher met de nodige humor, maar helaas komt die humor niet altijd goed uit de verf en laten de dialogen (zelfs voor dit genre) de wensen over. Er is nog een beetje spanning, al is de groep van usual suspects ook beperkt natuurlijk. De humor mag nog wat snediger zijn met meer zwarte humor.

Kiernan Shipka doet het op zich wel goed, ik wil wel meer films van haar zien. Maar ze heeft geen boeiende tegenspeler in deze film. Je blijft wat op je honger zitten helaas.

Na le huitième jour en Mr. Nobody is dit mijn 3e Van Dormael. Verkeerde volgorde natuurlijk, al blijkt toch wel dat hij gebeterd is met de jaren. De film begint sterk met sterke regie en een mooi weergave van de wereld in het hoofd van Thomas. Gaandeweg weet de film niet goed meer waar naar toe en draait de film terug naar een hoogtepunt in een laatste dramatische gedeelte. Gelukkig maar, anders zag de film er helemaal anders uit. Ik weet wel dat het de bedoeling is om dit drieluik op telkens een andere manier weer te geven en op zich is Van Dormael daar heel goed in geslaagd. Alleen kon mij persoonlijk het midden gedeelte minder boeien. Qua opzet kan je dit vergelijken met Crazy Love van Dominique Deruddere. Beiden geven in de periode als volwassene een personage weer waar je niet echt sympathie mee kan hebben.

Toto le héros is niet mijn ding moet ik zeggen, al waren er wel delen die wel nog konden boeien. Het had er anders uit gezien als ik dit als eerste had gezien voor z'n latere films. Een slechte film is het ook weer niet natuurlijk.

De mooie opening van de film doet verlangen naar een mooie sfeervolle film. Maar dan begint het onderzoek en zie ik ook niet meer dan een - weliswaar goedgemaakte - saaie filmnoir. Charlton Heston is miscast, hij gaf zelf later toe dat hij spijt had dit personage niet met een Mexicaans accent te spelen. Tja, als je een echte Amerikaanse acteur laat doorgaan voor een Mexicaanse agent kan het wel mislopen natuurlijk. Bovendien ligt Heston me eigenlijk nooit. In Planet of the apes viel het nog wel mee, maar dat is een ander soort rol dan hier. Orson Welles doet het nog wel goed, maar het is vooral Janet Leigh die nog veel goed maakt. Geen memorabele rol, maar ze acteert wel beter dan de rest van de aanwezigen. Het eindresultaat is een saaie film geworden die goed gemaakt is, maar ook niet opvallend. Film-noir is nooit mijn favoriete genre geweest en deze film zal me er ook niet meteen van overtuigen.

Ik hou wel van dit genre: Battle Royale, The Condemned, Surviving the game en zelfs The Pink Panther Strikes Again. Weinig verhaal, maar gewoon een hoop actiescènes en zien wie er eerst wegvalt. Op zich dus niets speciaal de film, maar wel zeer genietbaar. Leuke actie, kleurrijke figuren en af en toe de nodige humor. Meer moet dat soms niet zijn.

De film begint ietwat sfeervol. Een stijl die je doet hopen dat het gaandeweg beter wordt. Maar helaas blijft dit wat kabbelen en is het nergens echt boeiend. Voor sfeer komt het te kort en de karakters zelf zijn niet genoeg uitgediept. Geen idee wat Mathieu Amalric wou brengen. Probleem is dat de acts zelf te veel aan bod kwamen. Op zich mag dat, maar zet die dan ook helemaal centraal. Nu kwamen ze met momenten nogal marginaal over en dat zal zeker niet de bedoeling geweest zijn. Een gemiste kans.

Geweldige actrice die Déborah François. Na L'enfant wou ik deze toch nog eens bekijken. Regisseur Denis Dercourt (waar ik verder nog niets van gezien heb) kan een sterke sfeer opbouwen. Je kan je vragen stellen bij het nemen van wraak 10 jaar nadat een 10-jarig meisje zakt door een piano examen omdat ze afgeleid is. Ik zou eerder kwaad worden op die fan die voor een handtekening kwam dan op de pianiste.

Maar het sterke is zoals gezegd de sfeer. Je voelt gewoon de wraakgevoelens van Mélanie die hier blijkbaar al 10 jaar mee zit en al sluipend wil toeslaan. Eerst door haar vertrouwen te winnen en alsmaar dichter te komen bij Ariane om dan toe te slaan. Magnifiek. Ook al is het een geheel andere film en verhaal, qua spanningsveld moest ik denken aan Swimming Pool.

Een goeie film en de verschijning van Déborah François is sowieso adembenemend. Een Belgische actrice met een groot sexappeal. Maar naast 'mooi zijn' kan ze zoals blijkt ook heel goed acteren. Belgisch talent, ook al kent geen kat haar waarschijnlijk in Vlaanderen.

Het concept is goed gevonden en samen met voldoende grappen en acteur Benoît Poelvoorde is er voldoende reden om deze film te zien. De magie ontbreekt soms wel en het geheel rammelt met momenten. Maar slecht is het zeker niet. Het idee van God in Brussel doet soms wat nadenken en is daarin beter geslaagd dan bvb Bruce Almighty met Jim Carrey die een week God is. Le tout nouveau testament blijft meer hangen in het geheugen dan eerst gedacht.

Dat Ben Affleck beter uitdraait als regisseur dan als acteur, heeft het verleden al meermaals bewezen. Al moet ik zeggen dat hij z'n latere films (denk ook aan Argo) het zeker niet slecht doet. Dit is verre van de man uit pakweg Daredevil. Het verhaal van The Town is niet bijster origineel en doet zoals wel meer mensen hier, denken aan Heat.

De film heeft dan wel weg van Heat, ik moet eigenlijk toegeven dat de regie van Ben Affleck beter is dan die van Michael Mann. Al zat er in Heat meer pit in, mede dankzij het kat en muis spel tussen Pacino en De Niro. De personages in The Town zijn best wel goed gedaan en ook visueel is dit een mooie film. Misschien had het iets korter gemogen allemaal. Al merk ik dat het ook nooit echt saai wordt. Jeremy Renner kreeg een oscarnominatie, wat mij eigenlijk verwondert. Niet dat hij slecht is, maar zo speciaal vond ik hem ook weer niet. Pete Postlethwaite kreeg een BAFTA nominatie voor zijn rol. Het werd z'n voorlaatste film voor hij in 2011 stierf.

De film is sterk gemaakt, maar door het vrij magere script nergens speciaal. Ben Affleck toont vakmanschap en had hier met een betere scriptschrijver iets groots van kunnen maken. Nu is dit een sterke film die helaas niet lang zal blijven hangen. Maar het doet wel meer zien van de man en zorgt dat dit samen met andere recente films als Argo en Gone baby gone de wat mindere reputatie van Affleck serieus omhoog trekt. Hij is goed bezig!

Tijd voor een herziening van deze film. Ondertussen toch ook alweer 15 jaar oud en zelf een stuk ouder geworden. Het overweldige van de film in 1995 is toch weg en wat overblijft is een vooral naar kinderen gerichte animatie. Wat de film wel goedmaakt zijn de toch vrij goede animatie en regelmatig een leuke grap. Maar het verhaal is vrij standaard en de film boeit niet altijd. Al heb ik er globaal gezien wel van genoten en kan hij zich in verhouding met andere animatiefilms nog best handhaven.

De film dateert ondertussen al van 23 jaar geleden en dat zie je aan de animatie. Er komt duidelijk slijt aan. Toy Story mikt nog altijd op een jong publiek en houdt het nogal braaf met hier en daar een ludieke filmverwijzing. Het verhaal is vrij eenvoudig en kent minder charme en avontuur dan de voorganger. Slecht is het niet, en de filmverwijzingen maken nog wel wat goed. Maar het is toch een animatie uit de vorige eeuw die de tand des tijds niet helemaal heeft overleefd.

Toch wel de beste uit de reeks met een goed onderhouden verhaal en leuke gags. Al blijft het duidelijk gericht op een jong publiek. De ouderen voelen zich vooral aangesproken door een herkenbaarheid van nostalgisch speelgoed. Het valt wel op dat Pixar in tegenstelling tot Disney wel voldoende aandacht spendeert aan z'n sequels. Verder is het vrij vertrouwd met Randy Newman en soms wat voor de handliggende grappen. Maar de film entertaint voldoende en heeft ook een mooi verhaal als kapstok. En dat is voor een sequel sowieso al niet evident.

Zoals wel meer bij animatiesequels verdwijnt de charme en het drama om enkel nog een drukte met veel 'humor' te brengen. Humor bewust tussen aanhalingstekens omdat eerder een intentie is dan een geslaagde poging. De meeste figuren uit de trilogie mogen blij zijn dat ze 5 seconden in beeld komen. Woody bekommert zich om Forky, een knutselwerk met een spork en wat afval, en daarmee is het verhaal verteld. De originele trilogie had zijn charme, maar dit is absoluut een overbodige sequel. Kindjes zullen hiervan smullen, maar het is nergens verrassend of boeiend genoeg om een breder publiek aan te trekken. Geef dit vierde deel maar aan een vierjarige zonder speelgoed. Die zal er nog blij mee zijn...

Beter dan de gemiddelde Toy Story film. En best goed voor een Disney spinoff kortfilm. Dit mocht zeker niet langer duren maar heeft wel haar charme en de nodige humor. Ook niet te druk, want gewoonlijk is zo'n kortfilm bandwerk voor de kinderen. Viel beter mee dan verwacht.

Met Toys heeft Robin Williams weer de bal mis geslagen. Jammer, want de man heeft evengoed wel leuk materiaal gemaakt. Deze film is vooral vervelend. Nergens leuk, nergens boeiend en kartonnen figuren die zelfs bijna irriteren. Een grote misser dit.

Als je dan nog eens een film tegenkomt waar Eddie Murphy niet overdrijft, wordt het wel door een ander verprutst. Veel kinderachtige acteerprestaties (The Dukes, de vrienden van de club, de collega's, ...) tot zelfs irritant bij Dan Aykroyd. Af en toe wel eens een glimlach, maar het niveau ligt wel erg laag. Raar is dat een preuts Amerika met het toelaten van wat naakt door Jamie Lee Curtis, blijkbaar niet echt mikte op kinderen met deze film. Waar het volgens mij eerder voor bedoeld is. Leuk om te zien, maar je mist niets.

Een film die zeker z'n 4 Oscars waard is. Vooral die van regisseur vind ik zeker verdiend. Ondanks het feit dat je met verschillende verhaallijnen zit, ben je nooit de draad kwijt en is het ook geen chaos. Geweldige film die zeker de moeite is om te kijken.

Het verhaal van Macbeth in de handen van Joel Coen, uitzonderlijk zonder zijn broer Ethan. Nadat die had laten weten geen films meer te willen maken, heeft Joel toch al een mooie solo start. Na de epische versie uit 2015 door Justin Kurzel met Michael Fassbender is het nu aan Coen met Denzel Washington in een meer dramatische versie die visueel zeer verbluffend is.

Met de woordenschat van Shakespeare, maar zeer sterk gebracht zodat het niet lijkt alsof je naar een theaterstuk aan het kijken bent. Ook qua decor en cinematografie zien we een mooie mix tussen theater (zonder dat je je in een theaterzaal waant) en een filmische droom. Heerlijk in zwart/wit wordt er gespeeld met licht en krijgen we een minimalisme in alle grootheid. Joel Coen heeft duidelijk de balans gevonden tussen theatrale traditie en een visuele vertaling naar het grote doek.

De film hangt met plakband aaneen. Aan de scenes met Peter Sellers kan je zien voor welke film ze gemaakt werden. En ook al is het Sellers, het is niet voor niets dat de scenes zijn weggeknipt. De film begint met de mededeling dat dit voor Sellers is, de enige echte Clouseau. Dat 2e is zeker juist, maar of men met dit goed heeft gedaan voor Sellers is nog de vraag.

1,5 sterren die enkel naar Sellers gaan. Slechte regie en meer een sketchprogramma...

Aangename thriller maar het mist dat ietsje extra. Denzel Washington is goed in vorm en kan de film gerust trekken. Maar het verhaal is niet zo bijzonder en het lukt maar langzaam om een sfeer op te bouwen. Dat komt pas los als Jake Hoyt bij Smiley zit en gevraagd wordt om mee te kaarten en een pint te pakken. Vanaf dan is het verhaal meer dan een corrupte agent die hier en daar wat voor zichzelf achterover drukt en graag uitpakt met zijn macht. Er wordt ook opgebouwd naar een tweestrijd tussen Denzel Washington en Ethan Hawke. Met de ultieme clash op het einde waar duidelijk wordt wat die macht nog voorstelt en de echte waarden van de mensen die Alonzo dacht te kennen.

Voor mij mist het de impact die het vroeger had en zie ik er minder die klassieker in. Maar het is op zich wel goed gemaakt en zorgt voor de nodige entertainment. Met plezier nog eens naar gekeken.

Meer dan 20 jaar later is deze film zeker niet verouderd. Een nieuwe kijkbeurt doet de film zeker goed. Pittige film met een mix van foute vrienden, geweldige dialogen en muziek die bij elke andere film als goedkoop zou beschouwd worden. Een groep vrienden trouwens met hun eigen verhaal en hoe ze de verslaving beleven.

Ik zag een tijd geleden Sid & Nancy het relaas van Sid Vicious en zijn vriendin, midden in een wereld vol punk en drugs. Die film leek gewoon een parodie als je deze Trainspotting ziet. Veel beter dan de filmversie van punkhelden. In Trainspotting komen ook andere figuren aan bod als de ouders, dealer, vriendinnen. Maar die blijven randfiguren met de verslaafde vrienden centraal. Het draait om hun wereldje en niet over het effect van verslaving in de maatschappij.

Confronterende scène met de dode baby trouwens. Het kwam toch effe hard binnen.

Best wel leuke film waarvan ik toch een tijd afvroeg hoe het zou verlopen. De film kan rekenen op een goed script en enkele passende acteurs (vooral Vincent Cassel en Rosario Dawson). En toch wordt het nooit echt speciaal. De focus ligt vooral op het plot, de rest verhuist wat naar de achtergrond. Daardoor is het tegelijk boeiend en vergeetachtig. Zeker niet slecht, maar nooit memorabel. Het is ook nogal afgeborsteld en de personages zijn vrij braaf binnen het concept van het verhaal. Als je de namen van cast en crew ziet, had ik er toch meer van verwacht.

De drie hoofdacteurs zijn eigenlijk wel goed bezig, alleen ontbreekt echte chemie tussen hen. Verder is de sfeer nogal clean moet ik zeggen en zonder die extra chemie, mis ik dat menselijke. Dat niet altijd nodig is, maar in een film als dit toch wat meer.

Zoals gezegd een boeiende film dus, maar nooit memorabel en een gebrek aan persoonlijkheid.

Een roadmovie over een transseksueel. Hoe kan dit boeiend genoeg zijn, vroeg ik me af. En vervalt het niet in een karikatuur of in een kitscherige komedie stijl Almodóvar... De makers zetten gelukkig het hoofdpersonage centraal, in die zin dat we ook als kijker kennis maken met Bree als persoon en haar problemen. En niet zo zeer een algemeen issue over hoe de maatschappij omgaat met transseksuelen. Het is een mooie persoonlijke film geworden. Als roadmovie is het misschien wat voorspelbaar, maar evengoed wordt heel veel goed gemaakt door de prachtige vertolkingen van vooral Felicity Huffman, maar toch ook wel Kevin Zegers. Enorm respect voor Huffman in deze rol. Een schande dat ze geen Oscar won (die trouwens naar Reese Witherspoon ging in Walk the line).

De film is geen veralgemening geworden van transseksualiteit, maar een persoonlijk portret. En dat maakt de film zo goed. Echt van genoten en ook al zijn er weinig verrassingen in het verhaal zelf, is het verloop boeiend genoeg. Knappe film!

Een film die ik met veel plezier nog eens opnieuw bekijk. Michael Bay wordt door velen vergruisd, maar hij slaagt er in om in z'n film geweldige actie te leveren met een vleugje humor. Veel andere blockbustermakers zetten de humor in de actie zelf, zodat beiden niet werken. Deze eerste Transformers is ondertussen al 7 jaar oud, maar is nog steeds enorm fris qua effects en actie. De film kwam 2 jaar voor Avatar uit, waarmee ik wil zeggen dat het ook zonder 3D kan.

Het mooiste aan de film is de precisie waarmee de Transformers zich omzetten van robot naar vervoersmiddel (en omgekeerd). En niet één keer, maar de hele tijd met de nodige actie. De mensen zelf vallen nogal mee, maar gelukkig niet de slapstickfiguren. Het is er soms wel wat over, maar in veel blockbusters komen er ergere figuren opduiken. Bovendien zijn acteurs als Jon Voight en Josh Duhamel hier best goed bezig voor de ietwat serieuzere scènes naast namen als Shia LaBoeuf en John Torturro.

Terecht trouwens 3 Oscarnominaties en duidelijk een film die de tand des tijds zeer goed kan weerstaan. Doet me wat denken aan Jurassic Park die jaren later ook heeft bewezen waarom het zo'n tijdloze film was in zijn genre.

Geef mij dan maar de Michael Bay films. Deze animatie is zeer druk en gericht op kinderen met vrij lelijke en zielloze beelden. We gaan terug naar het begin van Transformers, al zal er altijd wel een prequel van de prequel zijn zeker? Transformers, hoofdzakelijk nog zonder dat ze transformen, in hun thuisbasis in de ruimte. Voor mij niet echt de ideale formule. Er is hier ook weinig band met de personages. Vooral de jonge Optimus Prime is een drukke puber die vooral ergert.

Michael Bay wordt regelmatig neergesabeld omdat hij zogezegd domme films zou maken. Maar zijn blockbusters hebben tenminste een grote dosis actie en hij is één van de weinig blockbusterregisseurs die perfect om kan gaan met CGI. Ik blijf met bewondering kijken naar de vele transformatie en actiescènes. Prachtig om te zien. Verder toch ook mijn complimenten dat ondanks de nieuwe (betere) menselijke figuren in deze film, de aandacht gelukkig vooral naar de transformers gaat. Niet dat zij meer diepgang krijgen, maar ze komen toch wat meer aan bod dat in de vorige films.

En toch is het misschien niet de beste Transformersfilm. Daarvoor mis ik enkele grootse epische dingen of net die kleine verrassingen. Al kon ik hier ook wel genieten en was de humor voldoende aanwezig om af en toe eens adem te nemen tussen de explosies door.

Eén ding is zeker, het niveau blijft hoog. Vooral omdat de kern van film nog steeds aanwezig is: Michael Bay in combinatie met de goed gemaakte Transformers (er wordt gelukkig niet geknipt in het budget zoals we dat gewoon zijn bij sequels) met vooral de basisfiguren Optimus Prime en Bumble Bee. Bay heeft trouwens ook een grote dosis zelfhumor en wil op de eerste plaats een leuke film maken zonder pretentie. Ik kijk alvast uit naar het vervolg!

Na herziening moet ik toch toegeven dat Michael Bay de meester is in de blockbuster. Het komt weinig voor dat special effects zo goed zijn als in zijn films. De actie is explosief en dat hoort in dit genre. Het verhaal is iets minder dan z'n voorgangers en sommige scènes mochten er gerust uit. Maar de actie zelf is geweldig en hopelijk gaat hij nog even door met deze reeks. Ik kan al niet wachten.

Het zal aan mij liggen, maar bij elke extra kijkbeurt bevalt deze film me alsmaar. Deel 1 overtuigde me al van de special effects en zonder verpinken 3 Oscarnominaties op z'n krediet. Michael Bay trok de kijker naar het scherm met overbluffende beelden. Het gevaar bestond dat de film in dit vervolg zou vervallen in een herhaling van hetzelfde. Hij doet dat goed, door vooral op de actie te mikken en niet zozeer in de humor, iets waar veel blockbusters de fout in gaan. Zoals ik al zei in mijn recensie van deel 1, zie je in veel blockbusters dat het mis plaatsen van humor de actie geen goed doet.

Meer autobots en meer decepticons, met enkele geweldige figuren ertussen. De gevechten zijn geweldig om te zien. Onder het moto mag het ietsje meer zijn, is Bay hier echt in vorm. De humor valt eigenlijk ook wel mee. Buiten de twee belachelijke hondjes... Kritiek op het acteerwerk is ook vergezocht, aangezien dat in deze film niet belangrijk is. Shia heeft al slechter gedaan en uiteindelijk moet Fox niet meer doen dan mooi zijn. Teveel scènes met dialoog en diepgang zouden deze film raar maar waar eerder slecht doen dan goed. Of het moest enorm overtuigend zijn natuurlijk, maar ik verwacht geen Pacino of zo in deze reeks.

Voor mij gerust een topscore, en net iets meer dan z'n voorganger. Maar ook weer niet de maximum. Daarvoor miste het de grootse verrassing en dat tikkeltje meer figuurlijke explosie. Veel mensen houden van The Hangover en Django Unchained (wat ik dan weer niet begrijp), Transformers is my guilty pleasure.