Opinions

Zeer voorspelbare en vrij saaie film. Er zijn goeie momenten, maar enkel Phoenix redt de film nog wat. Dillon is een typetje geworden en ook Kidman irriteert als een bitch met momenten. Leuk om eens te zien, maar het had niet gemoeten.

De film is als een hand vol troeven, maar niet weten wat te bieden. Alles was in huis om er een topper van te maken. Acteurs, regisseur, script, setting, ... Alleen was het allemaal iets te standaard en miste het de juiste kruiden om even goed te zijn als Key Largo of Casablanca. Maar toch is dit het type rollen waarin Bogart zich goed in voelt. En Lauren Bacall is een sterke persoonlijkheid en volgens mij zeer goed draait in film-noir zonder de hulpeloze schone te moeten spelen. Daardoor heeft Bogart een mooie partner/tegenspeler wat voor leuke scènes zorgt. Eddy valt ook nog mee, al had ik schrik voor het karakter, dat het er soms wat over zou zijn.

Een ding waar ik me deels in ergerde was de visie op de oorlog, waarin ik niet goed weet of het onwetenheid was, het script of de humor van de film-noir. Bogart doet dit af als 'een oorlogje' en ook de Gestapo was maar een lachertje. Typisch Amerikaans ook dat Bogart hier als authoritaire persoon overkomt en er nogal denigrerend werd gedaan over de Fransen, als het een kolonie van de VS was. Zo kwam het toch in elk geval over.

Groot pluspunt is Lauren Bacall die een sterkere persoonlijkheid speelt dan Ingrid Bergman (die dan wel iets beter acteert), maar zo voor een mooie tegenspeler zorgt voor Bogart. Haar dialogen wisselen cynisme en erotiek met elkaar af. You know how to whistle, don't you, Steve? You just put your lips together and... blow

Ik kende het verhaal niet, enkel dat de film bestond. Wat een rechtbankdrama moest zijn werd een bredere kijk dan dat door de ogen van een kind. En dat wordt vrij goed volgehouden. Daardoor oogt alles soms wel als een kinderverhaal. In elk geval een origineel uitgangspunt en met de kinderen krijg je soms wel beklemmende scènes als je merkt dat er een situatie voordoet waarop kinderen zeggen wat volwassenen zouden moeten denken.

De film kijkt als een boek en ik denk dat het boek beter is dan de film. Ik heb het boek niet gelezen, dus het volgende is louter een gissing. In mijn ogen voegt de film niet veel meer toe aan het boek. Visueel had ik in het begin wel wat verwachtingen, al werd het stelselmatig gewoon een goed onderhouden weergave van een geprezen boek. Op zich ook al een verdienste en met het sterke acteerwerk (als je van dit theatermatige type houdt toch) krijg je een zeer aangename film. Geen topper, maar anderzijds wil ik gerust meer van dit zien.

Een film met enkele verhaallijntjes en die zijn niet altijd even goed uitgewerkt. Nochtans zat er veel potentie in. Het verhaal met Benigni is leuk gevonden, maar daar is ook alles mee gezegd. Het verhaal met Eisenberg en Ellen Page is wel boeiend. Al zijn de personages te oppervlakkig om echt te werken. Het grappigste is nog wel met Penélope Cruz. En dat met de operazanger viel ook nog wel mee.

To Rome with love mist alle chemie die we toch wel gewoon zijn in de Allen-films. De verhaallijnen hebben ook geen enkele link, buiten het feit dat ze zich in Rome afspelen. Gelukkig is Woody Allen een goeie regisseur om er een vrolijke film van te maken en eigenlijk van 4 luchtige ideetjes een langspeelfilm te maken. Ze zouden beter werken als kortfilm denk ik.

De film is zoekende tussen de gekende stijl van Hammer en de nieuwe stijl die horror half jaren '70 was ingeslagen. Dat geeft een aparte sfeer, maar komt toch wat te kort. Gelukkig kunnen we rekenen op Christopher Lee. En een jonge Nastassja Kinski, die ondanks haar veertien jaar, helemaal naakt gaat in deze film...

Verder nog te zien zijn oa Goldfinger Bondgirl Honor Blackman en Denholm Elliott, bekend als Marcus Brody in enkele Indiana Jones films. De bekende namen kunnen de film niet echt redden en het blijft een wat doelloze horror die nogal geforceerd en ondertussen ook gedateerd overkomt. Slecht is het niet, maar goed wordt het helaas ook nooit.

Qua mening bijstellen dat drama niets zou zijn voor Almodovar. Recent heb ik nog La Piel Que Habito gezien en dat werkt perfect. Houdt niet weg dat Todo sobre mi madre wel wat rommelig is. Het lukt de regisseur niet om sfeer weer te geven. Het chaotische hoort wel bij hem, maar zelfs dan crëeert het een eigen wereld. In dit dramatische verhaal voelt alles een beetje geforceerd aan. Jammer, want de acteerprestaties zijn best goed.

Gewoonlijk ben ik een liefhebber van Almodovar, maar deze komt nooit goed over helaas.

Een spannende thriller die vooral oprecht is. Naast de verdwijning van de dochter zijn er ook familiale spanningen. Het is ook allemaal oprecht. Dat zorgt ervoor dat het verhaal eens zo boeiend wordt. Het komt minder voor dat de focus op de familie van de verdwenen persoon ligt.

Cruz en Bardem zijn zoals altijd goed bezig. Uiteraard kennen ze elkaar maar al te goed als koppel, ook al zijn ze geen paar in deze film. Maar ook Ricardo Darín is een vertrouwd gezicht in deze film. Heerlijke muziek erbij en mooi scènes. De nadruk ligt wel wat op de drama, als je puur op sensatie uit bent kan het een teleurstelling zijn. Maar ik heb alvast genoten.

Een film over tijdreizen. Er zijn er al zoveel gemaakt, en telkens komt dat niet goed. De schrijvers zitten steeds vast met het plot en naar het einde toe raken ze het spoor kwijt. Kijk maar naar een film als Butterfly effect dat qua opzet leuk is, maar meer ook niet.

Deze film is gelukkig van een ander level. Leuker verhaal, zeer mooi getekend (rustig en sprookjesachtig) en niet zo chaotisch als Butterfly effect. Niet dat ik werd weggeblazen van de film, maar toch goed heb genoten. Prachtige muziek trouwens ook.

Ik denk wel dat deze film nog kan rijpen en bij een herziening kan groeien tot een 4.5*. Voorlopig hou ik het op 4, maar dit is zeker een film die ik nog eens terug zal grijpen.

De stijl van regisseur Ozu blijft toch prachtig. Mooi shots en hij brengt steeds de nodige rust in zijn films, zodat beelden en acteurs voor zich kunnen spreken. En in de cast zien we enkele gekende gezichten. En wat een mooie muziek! De man is toch één van de betere cineasten.

Tokyo Twilight is een iets zwaarder thema dan andere films van hem. Maar het blijft om mensen draaien en de verhoudingen tussen hen. Het is zeker niet mijn favoriete Ozu, maar het is wel een sterke film.

Met de sterke animatiefilms Paprika en Perfect Blue in gedachte, was ik toch ook benieuwd naar deze film. Al had hij blijkbaar nogal wisselvallige recensies hier. Het is zeker een pak minder dan de 2 eerder genoemde films. Kerstfilms zijn altijd wel richting meligheid, maar dit is gewoon een wat saaie film. De hoofdpersonages zijn ook niet bepaald boeiend en soms zelfs wat irritant. Hier en daar een lach, maar veel te weinig om hier echt van te kunnen genieten. Niet bepaald mijn film dus.

Ik had de film al eens gezien, wat in een goed gemiddelde bleef steken. Maar zo'n film zinkt nadien nog wat dieper in. Het relaas van een oud koppel uit een dorp dat naar de grote stad komt. Ze zoeken hun kinderen op in de wetenschap dat het leven snel voorbij kan gaan. Ze genieten van de momenten met hun kinderen, maar helaas hebben die niet echt tijd voor hen. Dat compenseren ze dan door hen (in hun ogen) leuke dingen te laten doen en de stad te laten zien. Dat kan ook aangenaam zijn, maar daar komen de ouders niet voor. Ironisch dat net de schoondochter juist wel zoveel tijd maakt om hen te zien. Misschien wel omdat ze op die manier haar liefde kan laten zien voor haar overleden partner. Ze doet dit voor haar man en kan zo herinneringen ophalen.

De moeder laat af en toe vallen dat ze sukkelt met haar gezondheid, maar dat lijkt niemand te horen. En als ze dan zover is dat ze komt te overlijden, zijn de kinderen nog bezig met praktische dingen. Het rouwen is vooral iets dat er bij hoort en 'normaal' is bij mensen van oudere liefde. Echt verdriet is er niet, of toch niet in grote mate.

Een mooi verhaal dat voor sommige filmkijkers wat theatraal aantoont. Maar het is net mooi hoe de camera stil staat bij de beelden. Het wil stilstaan bij het leven, laat de beelden maar spreken. De camera volgt daarmee de ouders waarrond het leven van de kinderen met hun carrière voorbij lijkt te gaan.

Hier had ik toch meer van verwacht. Hier en daar krijgen we wel een mooi shot, maar echt overtuigen doet het nooit. En ik was al snel de aandacht kwijt. Visueel mag het dan nog wel meevallen (al kon dat beter), veel actie of misdaad is het toch ook niet. Of het werkt niet bepaald. Niet mijn ding.

Na tegenvallende fantasyfilms van Cronenburg had ik toch wat schrik voor een nieuw fantasyavontuur. Maar ergens sprak deze film me toch hard aan en heb hem toch maar bekeken. Zonder spijt, want de film is geweldig met een hoop actie en snedige humor. Als je erover wil gaan moet je het goed doen en dat gebeurd hier ook wel. Nog wat actie, humor en mooi vrouwvolk erbij en de film is echt om te genieten. Complimenten trouwens voor de make-up. Zeker een film die ik nog wel eens zal herbekijken. Mooi!

De animaties van Tom & Jerry waren legendarisch. 13 Oscarnominaties met 7 keer prijs. Daarmee staan ze aan de top van de animatiefranchises. Een sterk team achter de animatiefilms die zorgde voor een formule die telkens opnieuw voor succes zorgde. Dat is helemaal weg in deze live action film. Meer nog, net als bij bvb de remake van Dumbo, worden de gekende figuren wat opzij geschoven om de mensen de film te laten dragen. Tom & Jerry zijn een uitgebreide running gag geworden ipv de hoofdrolspelers in hun eigen film.

De fout wordt wat gemaakt om enkel te mikken op een jong publiek, geschreven door minder jonge mensen die dan maar schermen met hippe afkortingen, uitspraken en muziekjes. Terwijl een groot deel van de kijkers vooral mensen zijn die uit nostalgie zullen kijken. Je bereikt geen van beiden helaas. Jammer, want als je ziet naar een film als Herbie Reloaded met Lindsay Lohan kan het wel om een film met een nostalgisch karakter te maken en een brug te slaan naar een nieuwe generatie.

De film is niet helemaal slecht. Er gebeurt in elk geval voldoende, de cast valt best mee. Maar creatief is het zeker niet en de film mist een hart. Hollywood zal het nooit leren...

Jammerlijke verfilming die de serie geen goed heeft gedaan. Het praten tussen de twee en de vrij slechte computeranimatie zorgen voor de minpunten in deze film. Ook moet m'n altijd opletten om van een tekenfilmreeks met korte afleveringen een volwaardige film te maken. Het is maar weinigen gelukt en ook deze Tom & Jerry is daarin niet geslaagd. Misschien nog wel leuk voor een nieuwe generatie die de oude filmpjes niet kent, anders kan je dit gerust laten staan.

Met The Dark Knight is het actiegenre vrij serieus geworden (in Hollywood). Dat is niet slecht, maar soms mis je toch wel dat snuifje humor of de nodige chemie. Het is tenslotte nog als entertainment bedoeld. Liefst geen slapstick zoals je in de jaren '80 vooral zag of actie voor de jongste kijkers zoals bij Marvel. Tomb Raider mist ook wel die charme om echt goed te zijn. Met bvb de Mummy met Tom Cruise, zie je dat een avonturenfilm die al te serieus wordt, gewoon oervervelend is. Gelukkig valt het hier nog best mee en is de actie zeker niet slecht. Alicia Vikander is een betere Lara Croft dan Angelina Jolie (wat met de stijl van films te maken heeft), maar ik hoop wel dat ze tijd krijgt om te groeien in het personage. Nog wat bijschaven aan de franchise en het kan iets moois worden. Leuke blockbuster, maar meer helaas ook niet.

Een mijlpaal in z'n genre en gedurfd om een opera met rockmuziek te maken. Maar tegelijkertijd is het wel een kind van zijn generatie. Muziek is nogal wisselend, daarvoor heeft The Who al beter nummers gebracht. De film is uiteraard een vooral symbolische rit waarbij Tommy gevolgd wordt en alle metaforen denkbaar worden uitgebeeld met enorm veel pracht een praal. Dat gaat de ene keer al wat beter dan de andere, maar is over de hele lijn helaas wat gedateerd ondertussen. We zitten niet meer in de 70's en sommige scènes werken niet meer. Als de film wat korter was geweest, had het nog beter uitgedraaid. Wel leuk om artiesten als Eric Clapton, Elton John, Arthur Brown, Tina Turner, Jack Nicholson (die zelf ook zingt) en de bandleden van the Who uiteraard te zien.

Leuk om een keer te zien, maar zal tegenwoordig moeilijk een publiek vinden. In vergelijking met The Wall van Pink Floyd later is dit wat stuurloos, terwijl The Wall een duidelijkere conceptplaat was.

Nu ik Daniel Craig goed gewoon ben geraakt als meest recente Bondvertolker, wou ik de Brosnanfilms nog een keer bekijken. Goldeneye was op dat vlak een stevige update naar de nieuwe tijd. Al ligt dat niet aan Dalton, maar aan de Bondformule die belangrijker leek dan de film zelf. De film was zeer goed gemaakt, maar Brosnan zat nog niet echt in z'n vel. Femke Janssen was wel een leuke rol, maar echte dreiging kwam er van Sean Bean ook niet.

We geven Brosnan krediet en dat kon hij bewijzen met Tomorrow never dies. Nu wist men trouwens ook welke Bond er in Brosnan zat en kon het script daar naar rekening mee houden. Dat zag je bij Dalton ook trouwens. Betere acteurs in deze film en ik had nog meer dan bij Goldeneye het gevoel dat Bond nu in de tegenwoordige tijd zat. Technologisch zat het veel beter en dankzij Michelle Yeoh ook een sterkere sidekick waar Bond grotendeels een evenwaardige tegenspeler in vindt. Gelukkig beginnen ook de andere rollen zich beter in hun vel te voelen als Judi Dench (M), Samantha Bond (Monneypenny) en Michael Kitchen (Tanner). Groot pluspunt is ook het efficienter gebruik van Q, waar hij de vorige films als een slapstick intermezzo werd opgevoerd omdat het verplichte kost zou zijn.

Nog meer pluspunten die ik kan toewijzen aan de scriptschrijvers tegenover Goldeneye is een nieuw soort vijand. Je zag het ook bij Dalton. De eerste film was tegen de Russen, de tweede tegen een drugsbaron. Hier ook zat Goldeneye clichématig met een Russische overmacht en hier met een mediagigant. Latere Bondfilms zullen gelukkig ook vijanden opvoeren die verder kijken dan de Koude Oorlog. Al zal het even duren voor Bond terug echt een spion wordt helaas. Op dat vlak was het wachten tot Die another day, dat dan weer verpest werd door foute CGI.

My Neighbour Totoro is een animatie klassieker en dat heeft de bioscoop gelukkig ook gemerkt. Eindelijk op een groot doek kunnen zien, waar de warme getekende beelden van Ghibli nog meer tot hun recht komen. Sommige shots waren echt adembenemend. Niet de eerste keer dat ik het zie, maar het blijft ontroerend. Misschien niet de beste Ghibli, maar de lat ligt wel hoog bij de studio. Een pareltje dat kinderen toont die nog kind zijn. Zij staan centraal in dit verhaal over een man die met z'n gezin verhuist om dichter bij het ziekenhuis te wonen waar zijn vrouw ligt. Waarschijnlijk ook dichter bij de natuur voor haar gezondheid. We zien hoe de kinderen omgaan met die situatie in hun fantasie. Of is het een magische wereld die enkel bestemd is voor kinderen? Leuk trouwens hoe regelmatig een stiekeme lach in de bioscoop te horen was. Je merkte dat het publiek echt aan het genieten was.

Toni Erdmann is het verhaal van een jonge zakenvrouw wiens leven enkel uit werk bestaat. Haar vader is eerder de grapjas. Dat geeft ongemakkelijke momenten als die twee werelden samen komen. Het is de insteek van de film waarschijnlijk dat het leven er ergens tussenin ligt.

De humor is met momenten wel goed, vooral de brunch later in de film. De film zoekt wat tussen die humor en een moreel drama. Mooie film met goeie acteurs. Maar het geheel lijkt soms wat vooruit te hinken en niet altijd goed wetende waar het nu juist naar toe wil gaan. En echt blijven hangen, doen de personages en scènes ook niet. Goed dus, maar het mist net iets meer pit.

Ik moest bij Top Gun denken aan de film Pearl Harbor. Sterke vliegtuigscènes, maar uiteindelijk blijf je achter met de overbodige romantiek. Top Gun is vooral een film met een liefde voor snelle vliegtuigen, aangevuld met wat machogedrag en romantiek. Oh ja, en zoals dat hoort in de 80s ook een popsong met Take My Breath Away door Berlin. Het enige wat blijft hangen zijn de vliegtuigen, het heerlijke Top Gun Anthem en de quote I feel the need, the need for speed. Anno 86 had het ongetwijfeld wel een impact in Amerika, want het aantal aanvragen om piloot te worden steeg er enorm.

De film valt goed mee. De eerste film uit de jaren '80 was nogal flauw en ook deze Maverick begon nogal met de nodige knipogen en 'amai, da's lang geleden'. Het is meer van hetzelfde maar ik moet toegeven dat de makers wel wat geleerd hebben en er geen simpele kopie van gemaakt hebben. Het verhaal blijft mager, maar Tom Cruise past wel in dit genre en vooral de actie met de vliegtuigen valt best goed mee. Weinig verrassend, veel fanpleasing, maar voldoende entertainment.

Ik ben een liefhebber van Fred Astaire. Maar weinig mensen die niet alleen dergelijk talent hadden, maar ook zoveel passie er in konden leggen. Wel zie ik hem liever in latere films (zoals Band Wagon) waar je het verschil met deze Top Hat wel kunt merken.

De muziek hier is vrij druk, wat wel typisch is voor die tijd. En de liedjes zijn niet altijd even sterk. Maar er hangt wel een vrolijk sfeertje en Fred Astaire en Ginger Rogers is toch één van de betere filmparen. Eén van de mooiste momenten is het dansen op zand om Ginger Rogers in slaap te wiegen.

De humor van Airplane, Hot Shots en Naked Gun. Een genre dat leuk is om zien, al krijg je door de stroom van grappen zowel goed gevonden dingen als slechte onderbroekenlol. Maar het is wel eens leuk en ondanks de veel mindere Scary Movies of andere persiflages, lukt het de filmwereld blijkbaar niet meer om dergelijke humor te brengen. M'n is ofwel te braaf, ofwel gaat m'n er net te hard over met plas en sex humor. Komedie blijft een moeilijk genre. Als film is dit nogal zwakjes, maar er is voldoende humor om er nog iets van te maken.

Een film met de nodige symboliek en tragedie. Het is Theodoros Angelopoulos brengt dan ook geen echt verhaal, maar laat de beelden spreken. Het is wel wat wennen, ik ben gewoonlijk niet voor zo'n symbolische films. Maar toch is het een fascinerende film. Een film die zijn tijd neemt, maar ook hard kan zijn. Overdonderen doet het niet, maar toch blijft er wel wat hangen.

Een mix tussen Fellini en de spaghettiwestern, maar dan te ruw gepolijst. Ik zie dit ook puur als western en de lat ligt zeker rond die tijd zeer hoog. Dan nog liever de cheesy Bud Spencer en Terence Hill westerns. Alsof je een single op de platenspeler legt en het geluid veel te scherp staat. Niet mijn ding dus.

Een reconstructie van de aanval op Pearl Harbor. Geen tijd voor romantiek of Hollywood-scènes. Maar vooral een realistisch beeld van de gebeurtenissen. Dat heeft z'n voor- en nadelen. Zelfs na meer dan 2 uur film zijn de personages niet echt blijven hangen. En het duurt even voor ze in het begin alle feiten op een rijtje hebben. Dat maakt het wel compleet natuurlijk en maakt veel goed. De aanval zelf is indrukwekkend door dat realistische beeld. De latere film Pearl Harbor met Ben Affleck was evengoed knap om zien. Maar dat was eerder pure cinema ipv een realistisch beeld van de aanval. Ik mis wel het effect van de oorlog op de Amerikanen. Tenslotte was dit een enorm klap. We zien wel de lakse reacties in aanloop van de aanval. Een combinatie van overzelfzekerheid, bureaucratie en het verrassingseffect van Japan.

Tora! Tora! Tora! is vooral een interessante film geworden, maar je mist toch dat beetje sfeer dat ik als filmkijker wel wat verlang in een film. En dat hoeft niet meligheid of romantiek te zijn. 1 Michael Bay Pearl Harbor is al genoeg.

Een zeer depressieve film over het een vader en een moeder wiens dagen op elkaar lijken met slechts een handvolle verschillende activiteiten, steeds bedoeld omdat het nodig is. Het minimum dat nog nodig is om te kunnen overleven. Uitzichtloos en vooral leeg. En dat voor 2 en een half uur. Je moet hier wel van houden.

Ik hou wel van de nodige drama, al was het ook voor mij moeilijk om echt te genieten. Daarvoor is het te traag en zwartgallig. Maar los daarvan kan ik ook niet rond de oh zo mooie verfilming. Want ook al is onderwerp zwaar, het is wel heel mooi in beeld gebracht. Elk shot telt, de setting is perfect en ook het geluid zit goed. Prachtig aangekleed allemaal, het zorgt ervoor dat deze film veel meer een kunstwerk is dan een filmdrama (als je begrijpt wat ik bedoel). Heb ik hier van genoten? Eigenlijk niet. Maar mijn waardering voor de mooie beelden zorgen dat dit toch veel meer blijft hangen.

Ik zie liever de Hitchcock films van de 50's. Na het teleurstellende Marnie ben ik blij dat de regisseur toch terug het niveau van een Vertigo of North by Northwest kan halen. Torn Curtain is niet zijn beste film, maar hij kan toch opnieuw z'n bekende suspence waarmaken. Newman en Andrews doen het best niet slecht. Torn Curtain is ondertussen wel wat verouderd, maar het is toch een spannend spionageverhaal.

'Gekloot in den Duikboot' van het Antwaarps Theater.

Een oorlogsfilm op zijn Vlaams met de nodige clichés en humor. Het is knullig en ik zie niet altijd of het zo de bedoeling was of dat dit het gevolg is van weinig budget. Het blijft ambitieus om een dergelijke film te maken over een duikboot in Vlaanderen. Gedurfd dus en meteen ook voor een soort blockbuster ipv een soort drama, wat je eerder zou verwachten van ons landje.

De film is niet zo bijzonder, de dialogen lijken ter plaatse geïmproviseerd. Gelukkig in het dialect, Vlaamse soldaten in het Algemeen Nederlands zou helemaal raar klinken. Maar de Vlaamse humor heeft wel iets met momenten en de actie valt nog wel mee. Uiteindelijk toch nog geamuseerd met deze film.