Opinions

Het idee is goed eigenlijk. Een soort filosofisch gesprek tussen een wetenschapster en de geest uit de fles over de valkuilen van de wensen met mythische verhalen uit vervlogen tijden. Helaas wordt het nooit meer dan wat verhalen vertellen met fragmentarische leuke scènes, waardoor de film gewoon rustig verder kabbelt. En dat begint helaas na een tijd toch wat te vervelen.

Dit zal wel voor kleine meisjes werken die ook houden van de Tinkerbell reeks. De animatie komt uit den Don Bluth studio's die zijn inspiratie haalt bij Disney (waar Don Bluth nog mee samenwerkte voor enkele films), maar zelfs daarbij vergeleken enkel het niveau van blauwdrukken kan halen. De films zijn te braaf van verhaal en zeer zoet. Daardoor wordt het nergens boeiend, hoe goed de film zijn best ook doet. Het ziet er allemaal wel leuk uit, maar het verveelt toch na een tijd.

Het idee van een komische heldenfilm is niet slecht. Het genre is nu eenmaal hot (nog steeds...), maar als de humor werkt kan het nog wel een aangename luchtige film worden. Maar dan moet het wel grappig zijn natuurlijk. Wat meteen opvalt is de zeer slecht geschreven dialogen. En dat betert helaas nooit. De grappen die er dan stilaan aankomen zijn van een zeer infantiel niveau. Dan is de film We Can Be Heroes (ook van Netflix) een pak leuker, ook al is dat echt wel gemikt op een jong publiek. Thunder Force is gewoon beschamend slecht. Dat je iets doet met helden kan een mainstream film opleveren, maar je moet er ook iets mee doen natuurlijk.

De 4e film van James Bond en ook meteen een aparte. Het verhaal is dit keer niet van Ian Fleming, maar komt nog van een scenario dat Fleming schreef met Kevin McClroy en Whittingham. Bedenk dan dat de film dus qua stijl sowieso verschilt van de andere bondverhalen, er nog eens een scriptschrijver bij te pas komt en de vaste elementen ook nog eens in de film gegoten worden. Dan nog eens drie producers en een regisseur. Een heel team dat aan het verhaal ligt te trekken en dat merk je met momenten wel aan de film. Never say never again, dat gebaseerd is op het zelfde verhaal, is imo daarom beter omdat het geen rekening houdt met vaste zaken die in de film gepropt moeten worden en eigenlijk meer vrijheid omdat de makers toen toch aan niemand verantwoording moesten afleggen. De film gaat ook verder dan Goldfinger wat het 'over de top' betreft. Zoals de bekende jetpack. Op zich wel leuk om te zien, maar totaal overbodig in deze film en het maakt er de geloofwaardigheid niet beter op. Gelukkig staat Terence Young aan de regie, die de ervaring had van 2 eerdere Bondfilms en zo toch het hele verhaal perfect liet aansluiten aan Goldfinger. Helaas zal het van dan af ook de trend van Goldfinger verder zetten wat de formule betreft, en is er steeds minder plaats voor het verhaal.

Largo is een zwakke vijand. Volgens de andere films zouden Goldfinger en Dr. No bvb ook al werken voor Spectre, terwijl die ook beschouwd werden als grote dreigingen. Largo lijkt uiteindelijk slechts een hulpje te zijn van Blofeld, althans zo komt het over.

Het wordt ook allemaal grootser en daardoor een deel ver van m'n bed show. Met de vorige Bondfilms kon je je nog wat inleven in het hoofdpersonage, wat in deze film veel minder is. Connery doet uiteraard z'n best, maar de grootse scenes doen hem en andere karakters deels in het niet verdwijnen. M is hier zo te zien met andere leden van de regering en komt daardoor minder belangrijk over alsof hij ook maar een doorgeefluik is. En Bond onder water is leuk, maar door het water soms vrij traag. Voor die tijd anders wel mooi afgewerkt. Verder komen de andere personages vrij droog aan bod als Monneypenny en Q, ook Felix Leiter is niet meer dan een Amerikaanse afgevaardigde en niet echt een collega of vriend van Bond.

Positief is wel de look van Thunderball. Het oogt gelukkig wel mooi, al komen de andere gebreken toch regelmatig aan bod. Enkele plotholen, fouten bij de montage,... Nog een minpuntje is de opmars van humor in de reeks. In Dr. No en From Russia with love, was Connery nog veel meer de harde spion. In Goldfinger viel dat nog mee, maar in Thunderball had evengoed Roger Moore kunnen meespelen. De oneliners zijn meer slapstick of inside jokes dan echt sarcasme of ironie. Vooral als er iemand gedood wordt lijkt het voor hem wel een lachertje en je neemt hem als spion helemaal niet meer au serieux. Als dat voor een filmheld natuurlijk al de bedoeling was.

Op zich nog wel een leuke Bondfilm, al is dat één van de mindere met Connery. Vrij traag en wat rommelig en in Never say never again liet hij zien dat hij in hetzelfde verhaal veel beter kan.

Ik heb vroeger nooit de originele reeks gezien. Als het de bedoeling was om nieuwe zieltjes te winnen met deze versie is dat wel mislukt moet ik zeggen. Ik hou niet echt van deze film. Veel te druk en infantiel, al zal het jonge publiek er misschien meer aan hebben (als ik de animatiereeksen van nu bekijk). Weinig verhaal en waarschijnlijk vooral verwijzingen naar de originele reeks, al ben je daar niets mee als je die niet gezien hebt.

MCU is al even de weg kwijt. En vele hadden al een mening voor de films ook maar uitkwamen. Al lag het wat mij betreft vooral aan gebrek aan een interessant script en - zelfs voor dit genre toch wat nodig - meer diepgang in de personages die je opvoert. Met grappen en 100 easter eggs voor de ultieme fans ga je het niet redden.

Thunderbolts* wordt opgevoerd als de redder van de MCU. Of dat zo is zullen we nog wel zien, maar het gaat toch al de betere kant uit. Wat back to basic met meer herkenbare helden. Al werkte dat niet met de nieuwe Captain America. Maar de richting is toch al beter dan heel dat multiversum gedoe. Thunderbolts heeft alvast een beter verhaal en kan rekenen op een goeie troef: Florence Pugh. Het was leuk haar te zien in de film Black Widow, een film voor Scarlett Johanson die wat (te) laat kwam en ook niet helemaal eer deed aan dat personage. Maar Pugh als Yelena Belova gaf wel een frisse wind in de MCU. Haar interacties met Kate Bishop (Hailee Steinfeld) in Hawkeye waren geweldig.

In Thunderbolts* krijgen niet alle karakters genoeg diepgang, het blijft soms toch wat oppervlakkig. Er wordt meer aandacht besteed aan actiescènes, wat niet slecht is, maar zonder de nodige drama werkt dat ook niet. Yelena Belova schittert dan weer wel gelukkig. Of ze de franchise kan redden op haar eentje is nog de vraag, maar Thunderbolts* is alvast één van de betere Marvel-films van de laatste jaren geworden. Er is nog hoop!

Het levensverhaal van musical- en songschrijver Jonathan Larson, vooral bekend van zijn musical Rent die maar liefst 12 jaar liep, een filmversie kreeg, 3 Tony Awards en een Pulitzer Prize. Ik heb als grote musicalliefhebber tot mijn grote schande Rent nog nooit gezien, en kan dus evengoed zonder die achtergrond in de film Tick, Tick, ... Boom duiken. De titel verwijst naar zijn eerste succesvolle musical, omdat het vooral een (grotendeels) auto-biografisch stuk is, en dus mooi aansluit als je een film wil maken over het leven van de man achter de musical.

Een verfilming van een musical over iemand die een musical wil maken en er zijn leven als musicalmaker in verwerkt. Met op de achtergrond ook de problematiek rond Aids. Niet zomaar om een tijdsgeest te creëren, maar wel degelijk omdat het een belangrijk stuk is van zijn leven. Vrienden die er aan lijden en waar de klok ook tikt. Niet tegen een deadline om een song af te leveren, maar tegen een letterlijke deadline. Het zet dingen in perspectief en beïnvloedt ook Larson. Zelf had hij nooit HIV trouwens, hij stierf weliswaar jong maar aan hartproblemen.

De film is visueel niet groots. Verwacht geen typische Broadway show. Het stuk Tick, Tick, ... Boom was ook eerder een stuk dat eerder in kleinere theaters speelde. De gelijkenis met het originele stuk is vrij sterk. En de aanpak waarbij men springt van de show naar zijn leven, zorgt voor een mooi ritme en de nodige vaart. Het ene glijdt mooi in het andere, wat het idee van een auto-biografische musical nog wat meer versterkt.

Andrew Garfield is best goed en ik begin de acteur meer en meer te waarderen. Vooral door de filmkeuzes die hij maakt. Nog meer is Alexandra Shipp die naast hem acteert in de film als zijn vriendin Susan. Shipp is een actrice die niet meteen opvalt en nog geen grootse rollen heeft gespeeld, maar wel altijd de film mooier maakt. Na oa haar rol als Storm in de X-Men franchise, Love Simon of Shaft, zorgt ze als Susan voor het hart en de rust in Tick, Tick, ... Boom.

Doordeweekse Seagal-film waar je niet meer van moet verwachten. Tom Sizemore is ook niet slecht als schenenschoppende agent.

Deze film weet blijkbaar niet goed z'n draai te vinden. Het begint heel sterk als een donkere versie van Alice in Wonderland. Met prachtige fantasieën door Jaliza-Rose, die een enorme fantasie heeft en creatieve gesprekken voert met de barbiehoofden. Jammer dat het halverwege stilvalt en zweeft tussen een psychologische drama en een fantasiefilm. Het lijkt wel alsof Gilliam soms geremd werd. Hier had meer in gezeten. Het eerste deel van de film bewijst dat Gilliam sterk is in het regisseren. En Jodelle Ferland is voor een keertje een kindsterretje dat niet de hele film op je zenuwen werkt. Misschien bij herziening hoger, maar voorlopig een 3 sterren.

Prachtig plan, zeer leuke ideeën, soms mooie shots, maar verschrikkelijk uitgewerkt. Een film die zou moeten werken op gevoel, maar je maar af en toe mee kan slepen. Dan weer een wow-moment en direct daarna een regenbui als het ware die je terug op de grond zet. Hier had veel meer ingezeten met een betere regie en vooral montage. Gelukkig zitten er nog goeie momenten in om de film te kunnen boeien omdat je zoals kos hiervoor zegt, de film een soort droomwereld creëert. Wel de moeite om te kijken, alleen blijf je toch wat achter met enige filmhonger helaas. 3 sterren.

Ben geweldige fan van Bruce, dus moest ik deze toch ook een keer zien. Het verhaal achter het album The River. Qua film is dit minder creatief dan The Promise: The Making of Darkness on the Edge of Town en Springsteen & I. Elk zeer boeiende documentaires. Hier zie je enkel Springsteen die vertelt met schaarse archiefbeelden.

Langs de andere kracht is dat net de kracht. Geen poespas, geen verkooptechniek, geen promopraat, geen idolisering (of hoe je dat ook mag noemen), maar een artiest die praat vanuit z'n liefde voor muziek. Springsteen staat niet meteen centraal (hoe ironisch ook omdat enkel hij in beeld is) maar wel de muziek op het album The River. Waarom bepaalde keuzes, de motivatie achter nummers.

Een documentaire die vooral voor de fans zal zijn of muziekliefhebbers algemeen. Als je gewoon Bruce wil leren kennen is Springsteen & I een betere aanrader.

Ik had van deze film eerder nooit gehoord, tussen de mazen van het net in het genre en misschien wat in de vergeethoek geraakt. Op zich ook geen wonder als ik de film zie. Zowel in het genre als op het palmares van regisseur en cast zijn er betere films. Een nogal saaie typische Amerikaanse legerfilm met veel clichés, mannen met te veel testosteron en roepende militairen. Op zich niets mis mee, maar we hebben het al zoveel gezien. Farrell doet het nog niet slecht, maar dit is geen film uit z'n top 10 beste prestaties. De film is een teleurstelling helaas.

Dit viel dik tegen na herziening. Een vrij saaie film die ondanks de vele bekende namen (Sean Connery, Shelley Duvall, John Cleese, Ian Holm, Peter Vaughan en veel meer) niet kan boeien. Het is misschien wel bedoelt als fantasy-avonturen maar ik mis toch wel de absurde humor van Monthy Python. Het resultaat is een vrij lelijke film die gedateerd aanvoelt.

Veel beter dan de remake jaren later. Die vergat immers de essentie van het tijdreizen en schonk alleen aandacht aan het avontuur met de Morlocks. Terwijl hier ook over de gevolgen van tijdreizen wordt nagedacht. In elk geval een goed onderhouden avonturenfilm zoals die niet meer gemaakt worden. Hier zit nog sfeer in en is niet alles koud afgeborsteld met computerbeelden gemaakt. Dit is nog cinema.

Eentje uit de stal van John Grisham, een schrijver van zeer toegankelijke thrillers. Maar zijn verfilmingen zijn van wisselvallig resultaat. Ook hier wordt weer een blik bekende namen opengetrokken, al is dat misschien relatief anno 1996. En dan nog stel ik me vragen over enkele figuren die uiteindelijk niet meer dan veredelde figuranten zijn. Donald Sutherland was dan al een grote naam, maar met zijn rol wordt weinig gedaan. Oliver Platt is een halve karikatuur die ook niet veel bijdraagt. En ook Sandra Bullock's rol (die dat best wel goed speelt) voelt wat geforceerd over. Wel goed zijn McConaughey, Jackson en Spacey. Keifer Sutherland zal het wel leuk gevonden hebben om in een film met z'n vader te spelen. Hij past wel in de rol en meer is het ook niet he.

De film heeft te kampen met een mank script. Sommige scènes zijn echt wel spannend. Spacey die Jackson ondervraagt in de rechtbank, of de K.K.K. met Bullock. Maar telkens loopt het wat vast. En je merkt ook wel dat het verhaal zelf niet zo'n geheel is. Het einde komt out of the blue en wordt nog sneller afgehaspeld dan we gewoon zijn uit Hollywood. Het aandeel van de K.K.K. (en Mickey Mouse) loopt ook naast het verhaal. Tenzij je het puur als dreiging wil zien, maar dan is het weer te zwak.

Resultaat is een goeie film die wel wat rammelt om een echte topper te worden. Maar toch beter onderhouden dan The Client.

JCVD in een gezellige actiefilm. Zo eentje van verstand op nul en genieten van de good guy die de bad guy aframmelt en dan met het meisje gaat lopen. Deze Timecop past perfect in dat rijtje. Het is best wel leuk om zien met een toch wel ietwat onderhouden verhaal en JCVD die blijkbaar fysiek in vorm is. Erger je niet over eventueel fouten met het tijdreizen, het accent ligt op de vechtscènes. Meer moet dat niet zijn.

Het leek soms wel alsof iedereen in deze film tegen z'n zin bezig was. Gerard Butler viel nog mee, al heeft die al beter gedaan. Verder is het een standaard verhaaltje dat zichzelf al te serieus neemt. Ofwel zet je er meer humor in, meer spanning of meer over de top actie. Dit is gewoon inspiratieloos. Veel klopt er ook niet van het verhaal en gaan ze als een trein door zonder zich van enige fouten iets aan te trekken. De film kan nog net genoeg entertainen, al lijkt dit meer op een doorsnee Disney familiefilm dan op een sterke avonturenblockbuster.

De film begon oersaai met irritante en veel te hard aanwezige 80's muziek (typische combinatie van goedkope synthesizers en Van Halen gitaarwerk). Al snel had de film het uitzicht van een Disneyfilmpje, maar zonder de melige charme daarvan. Acteerwerk is ook maar triestig en het verhaal is er met z'n haren bij getrokken. Absoluut een slechte film.

Er zijn al betere animaties geweest van Kuifje en toch kan het nog steeds de sfeer van de strips bewaren. Het verhaal leent zich er wel toe om een langspeefilm te maken. De bekende figuren uit de reeks nemen het op tegen een Blofeld-look-a-like in een James Bond verhaal. Nochtans niet gemaakt door Hergé zelf. Wat meteen verklaart dat er betere verhalen van Kuifje zijn. Wat niet wil zeggen dat het slecht is. Verre van. De animatie is met momenten vrij gedetailleerd en dan weer te simpel. Zal denkelijk ook wel aan het budget liggen. Minpuntje is het ontbreken van Hergé's inspiratie (mist zo wat persoonlijkheid) en de liedjes die toch van mindere kwaliteit zijn.

Echt omvergeblazen was ik niet door deze vroege Trufffaut film. Maar je ziet hier en daar wel enkele mooie shots die je doen genieten. En in het vrij eenvoudige verhaal wonen kleurrijke figuren en heerlijke dialogen. Geen memorabele Truffaut dus, maar liefhebbers gaan hier ook van genieten.

Een animatiefilm die al lang op het lijstje stond om te zien, maar toch niet echt helemaal aansprak. Uiteindelijk is het er dan toch van gekomen. Raar dat deze hier zo weinig bekeken blijkt te zijn. Al begrijp ik dat wel na het kijken van de film.

Tegenwoordig is het al 3D wat de klok slaat, maar bij deze film is het toch erg verouderd. De technieken zullen voor die tijd goed genoeg zijn, maar na 10 jaar doet alles vrij stijf aan. Bovendien zijn die Djeds zeer lelijk. Het verhaal zelf is niet slecht, al hangt het toch wat met ogen en haken aan elkaar. Verschillende figuren komen bovendien totaal niet uit de verf. Denk aan de Djeds die als vijand toch meer persoonlijkheid konden gebruiken.

Het geheel komt over als een kruising tussen Star Wars en de Disneyfilm Treasure Planet, maar dan met een lager budget. Leuk om een keer te zien, maar het had niet per se gemoeten.

In België draait deze film al, en ik was wel benieuwd naar de film die er voor zorgde dat we voor de 2e keer in de geschiedenis van Cannes een vrouwelijke regisseur krijgen die de Palme d'Or won. Haar vorige film Grave van 5 jaar terug was voor mij alvast een zeer aangename verrassing. Grave-actrice Garance Marillier speelt in Titane ook een bijrol.

Grave was qua uitgangspunt al bizar en fascinerend, Titane gaat daarin nog een stuk verder. Een film waar ik met verbazing naar gekeken heb. Boeiend dus al zeker genoeg . De Belgische cinematograaf Ruben Impens levert mooi werk. Maar vooral actrice Agathe Rousselle (in haar eerste langspeelfilm) steelt de show. Garance Marillier maakt ook haar langspeelfilm debuut in Grave. Julia Ducournau heeft duidelijk oog voor haar vrouwelijke lead. (toch voor de 2 films die ze gemaakt heeft...)

Titane is geen echt toegankelijke film, maar het is net dat rauwe en wat hardere dat de film zo boeiend maakt. Echt overdonderen doet het niet, al bleef ik wel heel de tijd geboeid en kan de film het niveau best wel houden. Knap werk en sowieso benieuwd naar de volgende film van Ducournau.

Net als in de versie van 1997 is hier gekozen voor een bijkomend verhaaltje om het verhaal van de Titanic wat meer aan tevullen zodat de film meer dan enkel het zinkend schip weergeeft. Op zich is dat wel belangrijk, omdat je dan meer feeling met de personages krijgt en op z'n Hollywoods natuurlijk het verhaal van een verscheurd koppel dat door de ramp afscheid van elkaar moet nemen. Accuraat is de film niet helemaal, dit is gebaseerd op verhalen van overlevenden en teksten uit het logboek. Het is meer dan 30 jaar later dat het wrak pas werd ontdekt en er meer duidelijkheid kwam over de gebeurtenissen. Maar soit, het verhaal is wel goed, de ramp is minder dan de versie uit 1997. Uiteindelijk is het als film wel leuk geweest. Maar helaas ondertussen al voorbijgestoken. Zowel qua juistheid als door spektakel.

Een groot verschil in aanpak, budget en casting tegenover de versie uit 1997. Het concept van de Titanic lijkt wel bijkomstig, het verhaal begint al na de crash. Geen voorstelling van personages, beetje verplichtige en ongeloofwaardige romantiek en enkele pogingen om er toch een verhaal aan te breien. Geef dan maar de versie van een jaar geleden waarin het verhaal van de hele reis toch goed in beeld wordt gebracht. Of die uit 1953 dat één van de mooiere verhalen uit de 'Titanic-reeks' had. De versie uit 1996 is één van de minste en zeker te mijden. Niet moeilijk dat hij helemaal in de vergeethoek geraakt is.

Tijd om Titanic nog eens te zien, 27 jaar na de release in 1997. Toen toch wel een grote impact. Ik ging regelmatig babysitten en de kans was zeer groot dat als er een dvd op moest gezet worden, het toen Titanic was. Ik heb de film toen nog in de bioscoop gezien met een scherm dat na de reclame werd uitgeklapt. Ik bedacht me toen dat het waarschijnlijk zo moest omdat anders de hele boot er niet op paste.

Toen al overweldigd door de effecten en de prachtige beelden. Het maakte best wel indruk. En eerlijk gezegd doet het dat nog steeds. De film heeft de tand des tijds goed doorstaan. James Cameron had een liefde voor scheepswrakken en dan kom je ook snel terecht bij de Titanic. Hij blijft wat de grote feiten betreft, sterk in de buurt bij de historische gebeurtenissen anno 1912. Maar om het geheel wat meer aan te kleden en er geen loutere documentaire van te maken, werd er een liefdesverhaal bij gehaald. Inclusief een bad guy. Het zinken zorgt al voor spanning, nu wordt het aangevuld met romantiek en humor zodat je een sterke blockbuster krijgt. Te bedenken dat je voor een deel al goed weet wat er gaat gebeuren. Door de liefde tussen iemand uit derde klasse en een rijke jonge dame uit 1e klasse, zien we ook verschillende kanten van het schip.

Vooral Kate Winslet steelt de show, meteen goed voor een Oscarnominatie. Al gingen de Academy Awards bij deze film naar zowat alles behalve de acteerprestaties. Geen nominatie voor Dicaprio, maar hij doet het hier best goed. En de chemie tussen Winslet en Dicaprio werkt wel. Er zit ook genoeg vaart in de film, te bedenken dat je vast zit op een schip. Dat dan nog eens gaat zinken. De combinatie van de historische accuratie, de spanning van zowel het zinken als het verhaal met de bad guy en de romantiek tussen Rose en Jack, zorgt voor een ijzersterke film. Ondertussen kennen veel mensen de film vooral van de parodieën, de memes en gifs. Maar Titanic blijft één van de beste films van de jaren '90.

De film begint heel sterk. Oud-Engelse dialogen, moderne settings, visuele pracht. Maar de film duurt te lang en vervalt in een vrij saai en vervelend verhaal. Een film die begint met climax, om dan stilaan weg te drijven. Heel jammer. Met een uur minder film had hier een sterke film uit kunnen komen.

TNT Jackson surft zowel mee op de blaxploitation als de kung-fu films in de jaren '70. Het verhaal is niet zo heel bijzonder, maar ligt in de lijn met de latere 80's 'expendables-films'. TNT Jackson wil wraak nemen op de moord op haar broer. De film is op zich nooit bijzonder en je moet wel houden van het genre. Je ziet veel waar stuntman de job van acteur overneemt, de montage is niet altijd even vlot. Maar toch heeft het wel iets en de combinatie van de geweldige Jeannie Bell, de muziek en de heerlijk luchtige scènes zorgen dat het best een aangename film is.

De voorloper van 'Allo 'Allo. Het begint vrij goed met de nodige humor. Maar de film is niet zomaar de slapstick uit Hollywood, maar ook een ware oorlogsfilm. Het zakt even in als de serieuzere toon ingezet wordt. Het is wennen aan die overstap, maar al snel wordt het een goeie mix van spanning en humor. Een film uit 1942 dat in volle oorlog werd gemaakt. Niet evident, want Hitler was wel bekend, maar de verwijzing naar de concentratiekampen (waar de meeste slachtoffers vooral eind van de oorlog vielen) is voor Amerikanen minder evidentie. Dit zal denkelijk wel gevoelig hebben gelegen in zijn tijd, en de jaren kort na de oorlog. Ook al is het een regelrechte satire op het nazi-regime. Toch mist dit de charme van bvb The Great Dictator die op een subtiele manier nog veel verder gaat. Maar men had wel een goed beeld op het nazi-regime en speelt daar sterk op in.

Knappe film dus, misschien niet de beste, maar wel opvallend in zijn genre. Jammer van actrice Carole Lombard die nog voor het einde van de productie in een vliegtuigongeval om het leven kwam. Had haar nog wel meer aan het werk willen zien.

Hitchcock buiten zijn comfortzone (lijkt toch) met een film die eerder mikt om een mooie zomerse film met romantiek en het thrillergehalte op de achtergrond. Het kan teleurstellen als je een echte Hitchcock verwacht. Het jaar voordien maakte hij Dial M for Murder en Rear Window (beiden met Grace Kelly trouwens). De lat lag hoog. Met een verhaal rond romantiek zat hij goed om Grace Kelly (die met 5 films waarvan een Oscar voor The Country Girl in 1954, een absolute ster was. En hij kon die andere romantische acteur Cary Grant uit pensioen halen. Die was gestopt met acteren, oa door de komst van een nieuwe acteerstijl van acteurs als Marlon Brando, maar ook de manier hoe Hollywood omging met een legende als Charlie Chaplin.

Voor Grace Kelly zou het bijna het einde zijn van haar carrière. Vlak voor het filmen had ze prins Renier van Monaco leren kennen in (jawel!) Cannes. Voor Cary Grant betekende het dan weer de doorstart om toch verder te doen met zijn filmcarrière. Gelukkig maar, want later zou North by Northwest nog volgen. En ook al werd hij ondergewaardeerd bij de Oscars (2 nominaties in de jaren 40), zou hij tussen '58 en '63 nog 5 keer genomineerd worden bij de Golden Globes. Beide acteurs spelen in To Catch a Thief niet op hun best. Ze hebben al betere rollen gedaan. Maar langs de andere kant, waren dit wel rollen op hun lijf geschreven en zijn ze dus weer wel goed gecast. Cary Grant als de charmante dief met de nodige oneliners en Grace Kelly als een halve prinses.

Het is vooral een gezellige, zeer mooie en zomerse film geworden waar ik van genoten heb. Het tempo zit goed, de kleuren zijn prachtig, de uitzichten heerlijk en iedereen heeft er plezier in. Blijkbaar ook met veel invloed, ik moest meteen denken aan The Pink Panther (al is To Catch a Thief veel verfijnder) en natuurlijk ook The Transporter. Zowat deze film, maar dan met een iets snellere wagen en wat meer knokpartijen.