Opinions

Iets minder dan de voorganger, maar op zich nog wel leuk. De aandacht gaat nu wat meer naar Bella en Jacob en gaandeweg de driehoeksrelatie. Al is dat soms iets te melig, zelfs voor dit genre. De Twilight films teren al een groot deel op emo stuff gericht op tieners, maar ik kon toch nog wat genieten van het geheel in deel 1. Goeie sfeer, enkele boeiende scènes en vooral mooi gemaakt. Geen topper, maar dat hoeft ook niet. Ik ben ook geen tienermeisje dat deze film de hemel in prijst.

Deel 2 focust zich meer op de tegenpartij van de vampieren en dat is minder boeiend. Daar bedoel ik vooral de personages mee. De familie van de Cullens had enkele interessante figuren. Dat kan je van de tegenpartij niet echt zeggen. En ook de randfiguren zijn nog minder aanwezig. Wel een pluim voor de wolven. Al veel films met weerwolven gezien en hier zijn ze echt mooi gedaan.

New Moon is minder dan z'n voorganger, maar het beloofd wel voor de toekomst. Al had het beter gekunnen als er ofwel een stuk was ingekort of als het 5-luik in minder delen verteld werd.

Schwarzenegger en DeVito als komisch duo werkt blijkbaar wel. Het resultaat is geen echte topfilm, maar wel een onderhouden komedie.De film heeft z'n leuke momenten en kan je als kijker voldoende entertainen. Maar meer is het ook niet, al hoeft dat soms niet.

Twister had zo mooi kunnen zijn. Een rampenfilm met twisters en stormweer als tegenstander. En dat in de handen van iemand die toch van wanten zou weten met CGI. En de beelden spreken ook voor zich. Voor een film van 17 jaar oud vallen die effecten best nog wel mee. Helen Hunt, Bill Paxton en zelfs Philip Seymour Hoffman in een bijrol zouden voldoende moeten zijn. Alleen speelt Hoffman een rol die beter zou passen bij Jack Black, en Bill Paxton had Dennis Quaid moeten zijn.

De film heeft goeie elementen en kan zich wel handhaven in het rampengedeelte. Maar dan heb je nog een extra verhaaltje nodig natuurlijk en merk je al snel dat (executive) producer Steven Spielberg zich stevig gemoeid heeft. Ook producer Michael Crichton (Jurassic Park) zit er mee tussen. Het is nogal soft met het oog op een familiefilm. Ik zou er niet van verschieten als het zelfs een Disneyfilm bleek te zijn. Maar de regie ligt helaas in handen van Jan De Bont die enkel kijkt naar spektakel en effecten maar tekort schiet om in de voetsporen van pakweg een Michael Bay te komen en te weinig sfeer en charme om Spielberg te mogen volgen.

Is dit dan een slechte film? Op zich eigenlijk niet. De twisters zien er mooi uit en het blijft voldoende spannend. Het is tenslotte een rampenfilm/blockbuster. Maar een mens verwacht nu eenmaal meer, zeker als er met bekende namen achter de schermen wordt gegoocheld. En dat extra mis ik wel.

Heerlijke kortfilm die genomineerd is voor een Academy Award. Een kruising tussen Groundhog Day en een ode aan zwarte Amerikanen als George Floyd en Breonna Taylor die door agenten werden vermoord. Het concept van Groundhog Day is al meer toegepast, maar hier past dat wel. Een film die vol verborgen symbolen zit als je goed kijkt. Door het wat luchtige concept is dit een zeer toegankelijke film. Tegelijk weet het in een half uur zoveel te vertellen, zonder echt te liggen preken.

Leuk filmpje maar zonder meer. Gelukkig focust de film zich meer op de figuren zelf dan op de sport en het gokken zodat de film voor iedereen aangenaam is, ook al ben je geen sportliefhebber. Pacino heeft al beter gedaan, maar zorgt met z'n klasse acteren toch nog dat de rol goed ingevuld wordt. En McConaughey zit ook wel in z'n vel en acteert naar zijn kunnen hier eigenlijk niet zo slecht. De film deed me denken aan een kruising tussen Wall Street en The Devil's Advocate. Een klassieker zal deze film nooit worden, maar hij is zeker niet slecht en leuk om te kijken.

Weer een heerlijke western met Eastwood en ook leuk met Shirley Maclaine als tegenspeelsters. Een western met een dosis humor zonder dat het een parodie of slapstick wordt. Ik wist niet dat de Fransen ook vochten in de Amerikaanse Burgeroorlog. Die zie je toch niet zoveel in westerns. De film kent enkele kleurrijke figuren, Don Siegel weet wat hij doet en het klikt duidelijk met Clint Eastwood (een jaar later maken ze samen Dirty Harry) en natuurlijk de toepasselijke muziek van Ennio Morricone. Het is geen topwestern, maar de ingrediënten zijn duidelijk aanwezig en liefhebbers zullen hier zeker van genieten.

Wat een film! Geen evidentie, omdat een film over de kerk of religie al bijna even gevoelig ligt als een politiek geladen film. Je gaat als maker snel een oordeel in de film steken. Misschien is dat hier wel wat het geval geweest door vooral Bergoglio (toekomstige paus Franciscus) naar voor te schuiven. De film zoekt ook geen sensatie op, maar laat net de strijd zien van de katholieke Kerk. Niet vanuit de gelovigen of de critici, maar vanuit twee diepgelovige mensen die mee onderdeel zijn van de kerk. De conservatieve Ratzinger vs de eerder progressieve Bergoglio. Als buitenstaander kan je ongetwijfeld nog een 3e mening hebben. Een mening die ook hard klinkt na de vele schandalen van de kerk. Maar de film gaat daar minder op in, ook al worden die feiten toch wel benoemd.

Je zit met 2 historische figuren (die bovendien nog leven) en een thema dat je ofwel kritisch kan aanpakken, maar nog moeilijker met de fluwelen handschoenen zonder naïef te zijn. Die strijd wordt geweldig uitgewerkt door de vertolkingen van Pryce en Hopkins met sterke dialogen. Scènes waar respect en aversie voor elkaar, hand in hand gaan. Hoe dingen uitgesproken worden, maar waar ook geluisterd wordt.

Met de geschiedenis van Bergoglio naar voor te schuiven, krijgen we minder te zien van de achtergrond van Ratzinger. Dat zou een heel andere film geven. Met Bergoglio laat hij de twijfel en frustratie binnen de kerk zien. Niet dat die meteen voorvechters worden voor een kerk waar vrouwen meer te zeggen hebben, celibaat afgeschaft wordt en homohuwelijk als normaal wordt beschouwd. Maar ze hebben wel problemen met de aanpak rond kindermisbruik en het gebrek aan aandacht voor armoede of klimaat. De discussie rond religie is niet voor een filmsite, ik wil enkel aantonen wat een film over twee pausen zo interessant maakt. Zeker als ze de tweestrijd binnen de kerk vertegenwoordigen en sterk vertolkt worden door 2 topacteurs.

Regisseur John Ford maakte deze film puur voor het geld en hij noemde de film 'the worst piece of crap I've made in twenty years'. Ford had sowieso niet de gemakkelijkste reputatie om mee samen te werken. Als James Stewart aan de film begon, werd hij al gewaarschuwd over zijn gekend gedrag door collega's John Wayne en Henry Fonda. Nochtans zouden er nog films van Ford met Stewart komen, dus het zal toch wel gelukt zijn. De film werd gemaakt als bandwerk dus. Leuk ook te lezen dat John Ford en Richard Widmark half doof waren en James Stewart langs beide kanten hardhorig was. Dat hielp de communicatie ook niet echt. De twee hoofdacteurs waren ook wel wat leeftijd voor de rollen die ze speelden. En de vrij jonge tegenspeelsters bevestigen dat ook nog eens.

Maar kom, uiteindelijk zijn het professionele krachten die aan de film werkten. En al bij al valt het nog mee. Je ziet wel dat er niet veel 'goesting' in de film zit, maar het verhaal komt nog wel naar boven en kan veel redden. Verder is het wel een rommeltje. Meer dan een aangename western voor de liefhebber is dit niet.