Opinions

Qua film weinig bijzonder, maar inhoudelijk eens te meer. Het is een grappige sketch en tegelijk is dit zo uit het leven gegrepen. De actrices hebben de situaties denkelijk zelf gewoon meegenomen. Filmpje is nog maar 5 jaar oud, dit is zeker niet iets uit een ver verleden...

Toch een herwaardering gegeven. Dit is eigenlijk een alternatieve versie geworden van The Expendables in de omgeving van Sherlock Holmes (versie Guy Ritchie). Velen zullen niet mee zijn met de dubbele bodems die verwijzen naar literaire figuren. De actie en de personages zijn wel leuk, maar de dialogen zijn niet echt geweldig en ook het verhaal zakt na een tijd in elkaar. Eens alles uitgeklaard is en enkel de 'badguy' nog gepakt moet worden, weet je Hollywoodsgewijs al wat er gaat volgen. Desalnietemin is dit toch nog een leuke blockbuster geworden. Er zijn al slechter films op ons losgelaten.

Opvallende film. De eerste film noir in kleur (zal er in elk geval niet ver naast zitten), al is het eerder een psychologische thriller. Ster van dienst is Gene Tierney, toch een wat onderschatte Hollywood actrice. Ze kreeg in elk geval een Oscarnominatie voor haar rol in deze film en speelt met gemak Cornel Wilde naar huis. Wilde komt pas later goed op gang.

De film zorgt voor de nodige spanning en het personage van Ellen wordt venijniger met de scene. De slotscène met Vincent Price drijft de druk nog verder op tot de bom helemaal barst. Boeiend om te volgen!

Indrukwekkende film. Het verhaal doet wat denken aan Captain Fantastic, maar dan zonder de humor. Terwijl in die film de focus ligt op de kinderen die zogezegd wereldvreemd zijn en de materialistische wereld, is het hier een drama verhaal. Vader en dochter leven in het woud. Het lijkt ook goed te gaan, ze hebben wat ze nodig hebben en zijn voorbereid op dat leven. Vader heeft de touwtjes in handen en het ziet er niet naar uit dat de dochter een slecht leven heeft. Maar zoiets kan niet blijven duren. We komen te weten waarom ze in het woud leven en niet in een gewoon huis. De dochter is ondertussen al wat ouder en ze ziet dat de wereld daarbuiten toch niet zo slecht is. Je ziet haar groeien en neemt stilaan de overhand in hun leven. Vader daartegen lijkt alsmaar op de vlucht te zijn en is het spoor kwijt. Hij keert meer in zichzelf.

Leave no trace is een mooie trage menselijke film. Mooi om te zien hoe de twee hoofdpersonages zachtjes veranderen en samen op elkaar ingespeeld zijn. Een film als dit kan snel verzanden in clichés, maar dat doet het niet. Het is een heerlijke film geworden.

De DDR, waar de tijd bleef stille staan. Dit is geen forum voor politieke discussies, maar omdat de film er nu eenmaal rond draait: het is even slikken dat dit in een niet zo ver verleden kon gebeuren. Een land in een dictatuur van een soort partijpolitiek die in mijn ogen niet ver stond van de jaren '30 en '40. Weliswaar met een pak minder geweld en discriminatie, maar evengoed met een overheid die alles bepaalde en elke vorm van afwijking (dood aan cultuur of vrije meningsuiting) bestrafte. Dit alles met afluistertechnieken, huiszoekingen, ondervragingen etc...

Soit, de film komt wat moeilijk op gang. De manier van acteren deed me wat denken aan Nederlandse films als Soldaat van Oranje of Zwartboek. Ik druk me misschien wat verkeer uit, en heb zeker geen probleem met die films, maar het is een stijl die mij niet zo naturel overkomt. Het is ook niet voor niets dat Vlaamse en Nederlandse films het niet altijd goed aan de andere kant van de grens. Na een tijd kom ik er wel in en valt vooral het sterke script op. Het is genieten van het verhaal van enkele mensen in de DDR die in gedachten afwegen of ze nu de partijpolitiek plichtbewust moeten volgen of toch hun hart volgen. Zowel de schrijver als de man van de Stasi.

Creatief is de film niet bepaald. Dit is vooral een film met een verhaal en dat brengt het op een zeer goeie manier. Hier en daar een moment dat er wat uitspringt. Maar verder is dit vooral een kwalitatief goed gemaakt verhaal. Voor mij dus niet de klassieker die de film blijkt te zijn, maar best wel een boeiende film. En dat is ook niet slecht.

Stany Crets is gewoon om theater te maken en dat zie je er wel aan. We krijgen veel overacting en een vrij afgeborstelde spreektaal. Het geheel voelt wat onnatuurlijk aan met momenten. Maar op zich is er niets mis met de film dat een voorspelbaar, maar mooi verhaal vertelt. Ann Van Den Broeck is een gerenommeerde musical actrice, wat hier zeker van pas komt. Het geheel blijft helaas niet echt hangen, daarvoor is de film iets te braaf en de figuren te veel over de top.

Vlaamse Geschiedenis. Vlaanderen lag toen anders. Stukken van Vlaanderen uit die tijd liggen nu in Nederland (Zeeuwsvlaanderen) en Frankrijk (Frans Vlaanderen). Andere delen zoals Brabant en een deel van Antwerpen vochten zelfs niet mee met de Vlamingen en stonden grotendeels aan de kant van de Fransen.

Bij de interviews bleek ook dat oa Hugo Claus en Jan Decleir niet echt feeling hadden of belang hechten aan de Vlaamse geschiedenis. Voor hen was het vooral een spektakelfilm waar ze aan werkten. Claus heeft op enkele rollen na ook compleet verkeerd aan casting gedaan. Jan Decleir is wel goed, maar dat is ook een echt talent. Veel acteurs spelen op een toneelmatige manier en zijn niet gewoon om in een film te spelen. Raar is wel dat er topacteurs een minieme bijrol voor zich nemen. Hilde Van Mieghem, Vic De Wachter, Jo De Meyere... Acteurs waar men toch meer had kunnen doen.

De gevechten zijn amateuristisch en de dialogen zijn soms geforceerd. Door de vele personages zijn er een hoop slecht geacteerde figuren bij. Dit waarschijnlijk omdat die voor een kleine vergoeding er de film tussen nemen en niet veel moeite doen voor de rol.

Toch valt de verhaallijn goed mee (boek is eenmaal goed) ook al is het historische niet altijd juist. De muziek is typisch Vlaams, maar spreekt mij wel aan. Ook al is de film over het algemeen amateuristisch, toch heeft hij wel iets en behoort hij tot mijn favoriete Vlaamse films. Een film die ik ooit nog eens wil hermaakt wil zien met meer kennis en betere middelen.

Reese Whiterspoon is geknipt voor deze rol. Al heeft de film nog meer dan de vorige een vrij onozel en moraliserend gehalte. Ook doet de sfeer helemaal lijken op de Highschool Musical-reeks met het creëren van een quasi perfecte wereld. Leuk voor de kids, maar als volwassen filmliefhebber heb je niet veel aan deze film. Net niet irriterend, maar wel vrij saai, voorspelbaar en overbodig.

Een nieuwe film van Tarzan en gelukkig wordt gekozen voor een wat minder gewone insteek met Tarzan die al lang in Engeland woont. Het bezorgt een verhaal dat meer is dan opnieuw het opgroeien van Tarzan, ontmoeten van Jane en heel de bataclan. Het script is niet geweldig uitgewerkt, maar het houdt de aandacht er toch wel bij.

De cast is met gemixte gevoelens. Tarzan en Jane zijn geweldig. Leuk koppel en Alexander Skarsgård en Margot Robbie zijn goed gecast. Jackson en Waltz zijn al langer meer een karikatuur van zichzelf en ook hier vallen ze wel wat tegen.

De film kent weinig sfeer en ik mis dat luchtige (geen komedie of parodie voor alle duidelijkheid) dat wel wat hoort bij avonturenfilms. Niet de flauwe humor die bvb Roger Moore in de Bondfilms bracht. Gelukkig is het geheel wel mooi gemaakt en de actiescènes zijn best boeiend. Niet legendarisch, maar ze maken de film wel goed.

De film is op zich wel goed gemaakt maar mist wat ziel. En beter dan verwacht, maar het is toch een gemiste kans.

Een mooie maar dodelijk saaie animatiefilm. Animatie met vogels is niet nieuw. Denk aan Rio (papegaaien), Valiant (duiven), Happy feet (pinguins) en Chicken Run (kippen). Legend of the Guardians schenkt wel veel aandacht aan de animatie van hun uilen. En dat is meteen de troef van de film. De mooiste scènes zijn die van de uilen in volle vlucht. Vooral die in de regen zijn prachtig. Maar dat is verre van voldoende om anderhalf uur te boeien.

De film is zeer voorspelbaar, wat op zich wel meer voorkomt. Maar je wordt nergens verrast, de figuren zijn kleurloos en de oneliners zijn ook niet grappig. Jammer, want het is tenslotte geen Disney en de film durft naar wat we gewoon zijn van Amerikaanse animatie, wel eens verder gaan qua geweld. Al moet je er ook weer niet teveel van verwachten.

Een mooie film dus met hier en daar goeie scènes, maar als film zelf te saai en weinig inhoud.

In 1998 kwam de heerlijke avonturenfilm The Mask of Zorro uit. In de lijn met bvb The Mummy kregen we een kleurrijke avonturenfilm met de nodige actie en humor. In 2005 was dat genre veranderd. Bourne Identity uit 2002 zou oa de Bondreeks met Casino Royale (2006) heruitvinden. En ook Batman Begins uit 2005 bepaalde mee de blockbusters die wat meer 'realisme' en 'serieus' zouden krijgen. Bij The Legend of Zorro valt dat nog mee, maar je voelt wel dat het niet helemaal goed zit met de film. De vreemde eend bij de vernieuwde blockbusters, maar tegelijk zit het niet goed bij het script dat een rommeltje is. Batman en Bond mogen gerust een keer donkerder gaan, Zorro moet dat nostalgische heroïsche behouden. De man met de cape en het masker die met de degen schermt. Lekker luchtig zonder dat het kinderachtig wordt.

De film valt op zich nog wel mee en Antonio Banderas is de geschikte Zorro. De rest is vrij flauw Campbell heeft het geheel niet echt in handen. Het voelt aan als een geforceerde sequel, terwijl een figuur als Zorro gerust meer films mag krijgen. Benieuwd of we hem nog snel terug op het grote doek zullen zien.

Bij genre staat dan wel drama/western, het is op de eerste plaats een romantische film. Maar door de prachtige setting en de sterke acteerprestaties van oa Brad Pitt en Anthony Hopkins is het geen melig gedoe geworden. Het begin leek er anders wel naar toe te gaan. Een bekend stramien van een liefde voor een vrouw wiens hart al voorbestemd was. En na alle beelden die we tegenwoordig te zien kregen rond WO I, waren die scènes ook niet bepaald overtuigend. Maar dan komt het drama-gedeelte en lukt het met de drooglegging op de achtergrond beter. Misschien had het nog iets donkerder gemogen en de muziek van James Horner minder druk aanwezig. Aan de andere kant is het vooral een mooie film, daar heeft hij dan ook terecht z'n prijzen mee verdiend.

Legends of the fall zal niet iedereen bekoren vrees ik, daarvoor is het net iets te zoet. Maar door het mooie en epische verhaal, heeft het wel een groot publiek. Je weet in het achterhoofd wel wat je van een film als dit mag verwachten (Brad Pitt, James Horner, Hollywood, ...). Je kan zeggen dat je geen wijn lust, maar niet verwijten dat het wijn is. En Legends of the fall is een wijn van een goed jaar...

Typische apocalypsfilm waarbij de rode draad al vast ligt. Groepje mensen dat vecht tegen de rest van de wereld (wat er nog van overschiet). En dan maar wacht wie er eerst afvalt en hoe. Legion is op dat vlak niet veel slechter dan vele films, maar zeker ook geen uitschieter. Leuk om een keer te zien, maar daar blijft het ook bij.

The Lego Batman Movie is een film die zeer snel voorbij raast en overvol grappen zit. Leuke verwijzingen naar andere franchises, naar de geschiedenis van Batman en andere clichés. Sommige daarvan werken wel. Maar vele andere dingen dan weer niet. Batman wordt trouwens te hard als een lone wolf neergezet dat hij echt wel irritant is. De film mikt dan ook duidelijk op een nieuw jong publiek en minder naar de Batman-fans. Wat evengoed wringt omdat de film net vol verwijzingen zitten.

Je moet het aangeven, de Lego animatie is niet slecht gemaakt. En er zit potentieel in voor een eigen Lego-wereld. Maar of ik daar persoonlijk op zit te wachten is een andere vraag. De trailer was leuker, maar dat komt omdat het kort is en er gelukkig een leuke grap in zit. Als film komt het echter te kort.

Ik heb als kind lang met Lego gespeeld. Vrij lang eigenlijk omdat ik een broer heb van 5 jaar jonger. Zeer herkenbaar allemaal dus. De film komt wat over als een mix tussen Panique au Village en The Smurfs. Het is een mooie ode aan het bekende speelgoed. Geen idee of een Playmobile versie ook zou lukken. De humor werkt wel met goeie verwijzingen en enkele pittige grappen.

Helaas is het vooral voor kinderen bedoeld en dat merkt je zowel aan het hyperkinetische tempo en sommige wat voor de handliggende grapjes. Ik was op zich nooit overdonderd en ook al was het einde een eer aan het speelgoed, het voelde nogal cheesy. Ik ben blij dat ik hem gezien heb, maar meer ook niet. De film wil vooral een ode aan Lego brengen en mikt op humor. Maar het is allemaal nogal afgelijnd. Het spelen met de blokjes hoort er bij en is niet superorigineel en door de bekende figuurtjes erbij te halen wordt het hier en daar wel leuk, maar is het ook weer niet dát origineel. Ik heb me in elk geval geamuseerd.

Op zich een heel sterke film, waarvan ik het bestaan zelfs niet wist tot m'n broer vorige week met de dvd afkwam. Net als vele andere Belgische en Nederlandse films doet m'n erg z'n best om op het Amerikaanse niveau te komen. Helaas kan men meestal door het mindere budget daar moeilijk aan geraken. Deze film heeft dan ook af en toe wat clichés (je weet zo dat die collega de informant is, dat de baby bij het jonge koppel terecht komt, ...) maar er zijn ook leuke details die de film doen opwaarderen. Ik denk bvb aan de 2 gangsters die opweg zijn om die vrouw ineen te slaan en niet zoals in de Amerikaanse films gewoon daarnaar toe rijden met zonnebril en pistool, maar over dillema's beginnen als 'mag je een vrouw wel slagen'. Let ook op het detail van de bijzitter die het plan vast heeft om de weg te wijzen. In de Amerikaanse films weten blijkbaar al die gangsters hele stratenplannen vanbuiten.

Gewoon Lemmy. In de rockwereld zijn veel artiesten die wel talent hebben maar na een tijd kiezen voor media, geld, succes, ... Lemmy is geen brave jongen en gezien zijn leeftijd in deze documentaire is het niet onlogisch dat hij wat rustiger is, maar hij is gewoon zichzelf. En dat alleen al is genoeg om evenveel uitstraling te hebben als rockers die er vroeg voor moeten gestorven zijn. De documentaire toont vooral Lemmy zelf natuurlijk, maar neemt ook de tijd om de hoofdstukken in z'n loopbaan aan te snijden. En ook wat achter de man zelf, maar persoonlijk ben ik wel blij dat het vooral over zijn muziek ging.

De grote troeven zijn vooral de beelden van Lemmy die gewoon zin heeft in een videospelletje, een verzameling heeft, tijd neemt voor een handtekening, dicht in de buurt van z'n stamcafé gaat wonen, ... dat is rock 'n roll! Hij praat zelf over artiesten als Little Richard, Elvis en The Beatles. Zijn dat de grootste artiesten? Zoek het zelf maar uit, dit zijn alvast de namen die invloed hadden op Lemmy. Op zijn beurt zie je grote namen als Dave Grohl, Slash en Metallica die terug kleine jongens worden als ze Lemmy zien. Dit is geen standaard verheerlijking meer die je wel meer ziet in documentaires, maar echte waardering voor de man.

Is het een heilige? Absoluut niet. Maar hij is wel echt. En dat is toch wel gebleken in deze documentaire. Zelden de ziel van rock zo duidelijk in beeld gezien.

Het is soms moeilijk om de artiest te scheiden van zijn/haar werk. En bij Leni Riefenstahl is dat nog moeilijker gezien haar medewerking aan het nazisme. De documentaire bekijkt zowel mens als werk en in beide gevallen is het misschien niet staalhard bewezen, maar kan je het evenmin ontkennen gezien de vele bewijzen. Qua werk heb je de invloed van haar films, ook al had ze ideeën gepikt of was het eerder in de montagekamer dat ze te werk ging met beelden van een ander. En als mens was zijn één van de vele voorbeelden van 'Ich habe das nicht gewusst' van mensen uit nazi-Duitsland die zichzelf goed praatten na de oorlog en van zichzelf dachten dat ze niets verkeerd gedaan hadden omdat ze niet persoonlijk het wapen in handen hadden. Maar Leni Riefenstahl was een narcistische en megalomane vrouw die met haar camera op de eerste rij stond bij de gruwel van het nazisme. Dan kan je het niet meer ontkennen.

De documentaire is op zich niet echt top en zegt ook niet nieuws. Maar langs de andere kant is het een verhaal waarvan het belangrijk is dat het verteld wordt.

Tijd om Léon nog eens boven te halen. Alles is sterk uitgewerkt in deze film. Het relaas van een hitman die enkel leeft voor zijn job, tot het toch een keer persoonlijk wordt. Al vanaf de eerste seconde voel je de tragedie van de personages. De balans van de karakters zit ook goed met als drijvende kracht het hoofd trio Léon, Mathilda en Stansfield. Ook elk van hen ijzersterk gecast in één van hun beste rollen.

Het verhaal is eenvoudig en intiem zodat de personages centraal staan. Versterkt door de muziek van Eric Serra waardoor de melancholie doorheen de film klinkt. Er zijn alleen maar verliezers hier, er is geen weg terug meer.

Léon is een film die de tand des tijds goed heeft doorstaan. Echt een tijdloze film die het nog altijd goed doet.

De titel doet denken aan The Wolf Man (1941) en is van dezelfde regisseur van Cat People (1942) (dat dezelfde panter gebruikte trouwens). Maar The Leopard Man is vooral een mysterieuze thriller. Met de nodige sfeer en boeiende regie. Regisseur William Friedkin zou gezegd hebben dat The Leopard Man een invloed had op bvb Psycho en Pulp Fiction omdat het de focus telkens verlegd naar verschillende hoofdpersonages. Er is wel iets van te zeggen.

De korte tijdsduur zorgt dat het nooit vervelend wordt en de sfeer zit best wel goed in deze film. Er wordt genoeg tijd genomen en de mysterie werkt. Beter dan je zou verwachten.

Leuk filmpje, maar wel met een lage kwaliteit. Deel 1 was veel beter.

De leprechaun in Las Vegas tussen allemaal geld en goud was geen slecht gegeven, maar enkele acteurs spelen alsof ze voor een klas kleuters bezig zijn wat geen goed doet aan de film. Maar 1,5 sterren.

Dit zit tussen Shaun of the dead en Dead Snow (beiden weliswaar met zombies). Alleen blijft het daar tussen zweven. Qua opzet is het wel goed en de humor werkt wel af en toe. Maar verder zie je los door de film en is de film maar een lucht omhulsel. De makers hadden nog veel verder moeten gaan. Nog sarcastischer en nog droger van humor. Nu zit de film op het randje van een puberale 'oh-ik-heb-een-tet-gezien'-film. Leuk voor een keertje maar toch een gemiste kans.

Een blik op het (nakend) einde van The Beatles. Het voorlaatste hoofdstuk (voor opnames van Abbey Road) voor een aangekondigd einde. Het viertal was met elkaar opgegroeid als muzikant en het drukke tempo en de populariteit zorgden ervoor dat muziek ook het grootste aandeel was van wat leefde tussen de vier. Alles wat er bij kwam zorgde voor spanning: optreden, opnames, financiën, arrangementen, … The Beatles stopten al eerder met optreden en kropen de studio in. Na het overlijden van Brian Epstein nam Paul - niet altijd naar wens van de drie anderen - de leiding wat over van de groep. Dat zorgde voor financiële en artistieke conflicten. Ze begonnen al met soloprojecten omdat hun eigen keuze niet altijd paste in The Beatles of er gehoord werd. De financiële vetes werden zelfs uitgevochten in de rechtbank.

Paul wilde met Get Back (zoals Let it be toen nog heette) terug naar de essentie en gewoon muziek maken met z'n vier. Want los van alles respecteerden ze elkaar nog wel en zullen ze ergens nog wel vrienden van elkaar geweest zijn. Alleen was het hele verhaal van The Beatles daar een groot onderdeel van, wat druk op de relatie zette.

Deze documentaire Let it be is op de eerste plaats een zeldzaam moment waarin we getuige kunnen zijn van die spanningen. Documentaire is een groot woord, want het eindresultaat is een samenraapsel van beelden uit die sessie die in de koelkast werden gestopt om uiteindelijk er stukken van aan elkaar te plakken als een promofilm voor hun laatste (uitgebrachte) album. Geen echt muzikaal afscheid dus, dat deden ze in schoonheid met Abbey Road. Wel valt hier op dat de spanningen in de studio groot zijn. Paul neemt duidelijk de leiding. Ringo trekt zich er weinig van aan, George ergert zich aan de bemoeizucht van Paul en John luistert maar met een half oor alsof hij duidelijk wil maken dat Paul de baas niet moet spelen over hem. Ze zijn professioneel genoeg gelukkig en de afgewerkte nummers die ze brengen klinken alvast beter. Samen optreden is ook weer iets dat minder problemen met zich mee blijkt te hebben als je het dakoptreden bekijkt. Ze amuseren zich en er zijn minder wolken aan de lucht te zien.

Let it be is vooral een mooi aandenken van The Beatles en een poging om zowel de spanningen als de kracht tussen de vier te tonen. Als film is dit een zootje en aan elkaar geplakt beeldmateriaal. The Beatles waren al uit elkaar als dit uitkwam en vooral met hun eigen materiaal bezig. De film is leuk met de muziek als je fan bent, maar geeft ook maar een beperkt inzicht van dit tijd. Tussen de studio opnames en het dakoptreden verliet George Harrison even de groep en daar wordt niets van gezegd.

Ik ken het origineel niet zodat ik me mooi kan laten verrassen. Wat kan je verwachten van Matt Reeves die enkel nog maar met Cloverfield een sterke film had afgeleverd. Een remake naar een roman. Als het verhaal verfilmd wordt en daarboven een remake krijgt is dat geen slecht begin.

Maar wat me enorm opviel is dat Matt Reeves naast het verhaal zeer goeie kaarten in handen blijkt te hebben qua sfeer en regie. Veel mooie shots met vage beelden, suggestieve scènes op de juiste moment zonder goedkoop te worden en mysterieuze shots met weerspiegelingen bij ramen en spiegels.

Echt overdonderd ben ik dan ook weer niet moet ik toegeven. Al ben ik wel blij verrast met dit product van Reeves en ben ik wel benieuwd naar meer. Noem het een zeer aangename verrassing.

De laatste muzikale film van Marilyn Monroe. Minder bekend dan andere titels van haar, maar daarom zeker niet slecht. Het verhaal is nogal cliché, ook Monroe was er niet zo dol op. Een rijke man die valt op een revue meisje en alles doet om haar hart (en meer) te veroveren. Marilyn Monroe had ondertussen een moeilijke reputatie om mee samen te werken en grote namen als Gregory Peck en Charlton Heston weigerden met haar te spelen. Het werd de eerste Amerikaanse film van Yves Montand.

Het verhaal was dan misschien niet zo bijzonder en Monroe kreeg (onterecht) een moeilijk reputatie, ze toont nog altijd dat ze meesteres is in het komediegenre. Veel meer dan de mooie geblondeerde diva had ze een geweldige timing en mimiek en schittert ze ook in deze muzikale komedie. Ze maakt de film zonder twijfel toch nog de moeite. Zelf was ze nooit tevreden over de film en de rol, maar dat wil niet zeggen dat ze er toch het beste van gemaakt heeft.

Dit is toch echt nostalgie, een tijd waarin zo'n actiefilms nog niet met zelfcensuur zaten om PG13 te worden en een zo breed mogelijk publiek te willen bereiken. Lethal Weapon is op de eerste plaats een harde actiefilm met bloed en bloot. Daarbij de nodige humor, maar dan wel op de juiste momenten. Zodat de oneliners tussendoor leuk zijn, en niet dat de actiescènes belachelijk gemaakt worden. Ik mis dat wel in veel huidige actiefilms.

Gibson en Glover zijn op elkaar ingesteld. Twee verschillende figuren, maar als het er op aan komt zijn het wel collega's tegen de buitenwereld. En het zijn ook gewoon goeie agenten, wat je niet van alle buddycop agenten kan zeggen in gelijkaardige films.

De film blijft als een huis overeind en is nog altijd zo hard genieten. Als je dit ziet, merk je toch wel waar veel latere actiefilms de bal misslaan.

Het duo is terug en gelukkig met een groot deel van de zelfde cast en crew. Danny Glover en Mel Gibson hebben een sterke chemie samen en zorgen voor één van de beste buddy-cops uit de filmgeschiedenis. De kunst bij de films is altijd dat het actiefilms zijn met humor en geen komedies met actie. Als er actie is, dan is het ook hard en met de nodige ontploffingen. Hier en daar wat naakt, gevloek en snedige oneliners. Tegenwoordig mikt het genre eerder op een jonger publiek en slaat zo de bal helemaal mis.

Aanvulling van de film is Joe Pesci die voor de humor zorgt. Soms wat druk, maar hij staat gelukkig tegenover Murtaugh en Riggs wat hen nog beter uit de verf doet komen. Het verhaal is meestal bijzaak in dit soort films, maar het is al opvallend dat het draait rond apartheid in Zuid-Afrika. Bedenk dat anno 1989 dit nog veel meer een heet thema was en Nelson Mandela zelfs nog vast zat. Het is weer eens iets anders dan een drugsdealer of nucleaire wapens.

Lethal Weapon mist dat net ietsje meer van deel 1, maar is voor een 2e deel zeer sterk. Ik hou ook van de muziek van Michael Kamen en Eric Clapton met de herkenbare saxofoon.

Dankzij het leuke spel tussen Gibson en Glover blijft de film quasi op het niveau van de eerste twee films. Er wordt terug wat aandacht gespendeerd aan de achtergronden van de twee personages, maar af en toe heb je wel het gevoel dat je het wel al eens eerder gezien hebt. De film speelt dus op veilig en verrast niet meer zoals weleer, een probleem dat de meeste sequels wel hebben natuurlijk. Maar de troeven worden gelukkig uitgespeeld en ook deel drie kan teren op de nodige actiescènes, de snedige humor en de vele explosieven. Rene Russo is een leuke toevoeging, maar Pesci is steeds op het randje. De toevoeging van Pesci in de reeks helpt trouwens de band die Riggs en Murtaugh hebben, wel extra in de verf te zetten.

Chris Rock in dezelfde film met Pesci zetten vraagt om extra drukte. Misschien niet slecht nu Riggs en Murtaugh wat ouder geworden zijn, maar ik heb graag dergelijke drukte van de scènes en niet van ratelende 'komische' acteurs. De schrijvers blijven wel de reeks hoog houden door opnieuw de personages te blijven uitdiepen qua karakter zodat je blijft meevoelen met de hoofdfiguren. Maar net als in deel 3 heb je wel eens het gevoel dat je dit al eerder gezien hebt. Gelukkig zijn de bekende elementen er nog altijd zodat ook dit deel de moeite is om te kijken.