Opinions

Toch wel een eigenaardige film op het eerste zicht. De jonge Lisa is verliefd op een man, maar doordat ze dat nooit echt kenbaar maakt weet die dat natuurlijk niet. En blijft het voor haar een onbeantwoorde liefde. Ze ziet hem om de zoveel tijd terug. Voor haar een hoop van liefde, hij herkent haar dan weer niet omdat ze nooit echt deel heeft uitgemaakt van zijn leven. Zo kwam Lisa bij mij over als een soort stalker.

Het verhaal was toch niet echt mijn ding moet ik zeggen, ik begreep Lisa totaal niet. Louis Jourdan maakt weinig indruk, maar is niet echt slecht. Vooral Joan Fontaine maakt veel goed. Cinematograaf Franz Planer (later nog Breakfast at Tiffany's) en regisseur Max Ophüls kleden de film mooi aan.

Geen film die bij mij de indruk naliet die andere kijkers hier wel hadden. Maar dat maakt de film zeker niet slecht.

Ik heb de tegenhanger Flags of our Fathers nog niet gezien, dus ik begin met de visie van de Japanners op de gebeurtenissen. Of toch de visie van Eastwood op de visie van de Japanners. Ik kende de gebeurtenissen niet, maar voor Amerika was dit wel een belangrijke slag blijkbaar. En voor Japan ook natuurlijk, maar dan met een minder resultaat.

Het concept is wel goed. We zien de slag niet vanuit het standpunt van de heroïsche Amerikanen, maar vanuit de Japanners. En met de andere film Flags of Our Fathers er tegenover heb je 2 films over dezelfde slag tegenover elkaar. Dat Eastwood voor deze slag kiest en niet voor Pearl Harbor toont dan weer wel die Amerikaanse inval.

De film focust lange tijd op de personages, maar brengt het niet echt boeiend. Het blijft een aanloop naar de uiteindelijke slag. Die wordt dan weer wel goed in beeld gebracht, maar de focus ligt al snel terug op de personages. Het komt ook niet echt over als een eerbetoon aan die mensen, wat bij een Amerikaanse film al snel gebeurd. Het geheel blijft wat afstandelijk en ik hou persoonlijk ook niet van de kleurenfilter die gebruikt werd. De slag zelf is wel goed gedaan. Maar de impact blijft wat uit helaas.

Als Flag of our Fathers van hetzelfde kaliber is, zal ik die niet zo snel opzetten vrees ik. Zal iets voor later zijn dan.

Een oorlogsfilm vanuit het standpunt van het thuisfront. De impact die het daar had en het afscheid of bang afwachten van geliefden op het oorlogsfront. Doordat de film daarover gaat en niet over het gevecht zelf, is dit vrij universeel qua verhaal. Een film op het juiste moment misschien wel, bijna een generatie na de oorlog en na het overleden van Stalin enkele jaren eerder.

De film is duidelijk een film van haar tijd met vrij dramatisch acteerwerk. Een eenvoudige film met een wat simpel verhaal. Maar daardoor komt de kern wat beter bovendrijven. Gefilmd met heerlijke shots en gespeeld met kleuren. Opvallend zijn de lange shots als vooral Veronika lopend langs de hekken of op de trappen wordt gevolgd. Een mooie film vooral, waar het wat ouderwets acteren goed wordt gemaakt door de mooie beelden.

Boeiende film, al mis ik de link met de Bijbel wel. Ik ken het verhaal van Job niet zo heel goed, maar veel symboliek zat er ook weer niet in. Soit, misschien moet je het ook zover niet gaan zoeken. Ik had wat schrik in het begin. Een Russische film met goedkeuring van het ministerie van cultuur. Die staan niet bepaald bekend om hun open geest. Dit verhaal wou ook niet provoceren, ook al gaat het om corruptie van een burgemeester.

Kolia begint met volle hoop. Hij leeft gelukkig met z'n gezin, heeft vrienden en staat met z'n advocaat sterk in het behoud van zijn woonst tegenover een burgemeester die het wil platgooien. Stap voor stap komt hij in een neerwaardse spiraal. Ik had wel verwacht dat hij er uit zou komen, dat het toch nog een wending zou krijgen. Of is dat te Hollywood en mag het wel eens anders?

Leviafan is een film die zeker mooi is om zien, ondanks z'n depressiviteit. Het einde loopt wat verloren, wat wel jammer is. De rest is zeker goed gemaakt.

De stijl van Almodóvar is al in andere films beter uitgekomen. De film begint hier ook wat traag en probeert een soort erotische/sensuele sfeer op te bouwen. Op zich geen probleem, al kan ik me persoonlijk niet echt vinden in het homokoppel. Banderas acteert anders niet slecht en kan zich goed handhaven naast de andere acteurs. Op het moment dat het verhaal meer een dramatische wending krijgt, komt de sfeer ook beter tot z'n recht. Ook al is het nooit echt hoogstaand, vanaf dan is het acteerwerk ook wat beter. Denkelijk was dat ook meer het hoofddeel van de film en werd aan het eerste deel minder aandacht besteed.

Niet echt een film voor Almodóvar eigenlijk, en een stijl die je niet meteen van hem verwacht. Banderas is de bekende naam in deze film, al is hij nog een beginner die in latere films meer tot z'n recht komt.

Jammerlijke film. Jennifer Tilly is zeer irriterend en ook het idee van altijd de waarheid te zeggen is snel uitgemolken. Toch begint de film goed, omdat het concept van overal de waarheid te moeten spreken in aanvang wel leuk is. En Jim Carrey als gefrustreerde leugenaar die zich zo telkens in problemen brengt, zit hier best wel op z'n plaats. Maar het verhaal is compleet overbodig en de film verloopt dan ook vrij voorspelbaar en is meer een aframmeling van de grappen. De meligheid en de moraliserende boodschap van 'liegen is slecht' doen de film zeker geen goed. Jim Carrey kan dan af en toe wel leuk zijn, om een film zo te dragen komt hij te kort en dat merk je snel.

Het verhaal was idd niet veel soeps en gewoon niet echt een geheel. De film bevat wat goeie ideeën, maar ze zijn iets te schaars. Johnny Depp doet z'n best, al wordt het soms een cliché figuur. De rest van de figuren zijn zo vaag dat je al snel vergeet wie er nog bij was. De sterkte van de film was een poging tot sfeerzetting. Een film die op één of andere manier toch blijft boeien, al dan niet in de hoop dat het betert. Beetje op en af film waar meer in gezeten had.

De meeste films van Laurel & Hardy hebben wat mij betreft de tand des tijds minder doorstaan als pakweg tijdgenoten als Keaton, Chaplin en Lloyd. Liberty dateert uit 1929, maar voelt toch al wat ouder aan. Het komt nogal flauw op gang, maar ik geef toe dat de scènes in de constructie na een tijd toch spannend werden. Vooral met de wetenschap dat er in die tijd nog geen CGI bestond en er wel wat meer risico's werden genomen bij het film.

Van dit soort films (iemand die vast zit aan de telefoon) zijn er al meer gemaakt, denk aan Cellular en Phone Booth. Twee betere films trouwens waar meer gespeeld wordt met actie en het personage ook duidelijker geboeid is (letterlijk en/of figuurlijk) aan de telefoon. Liberty Stands Still is meer een film die gedragen wordt door de dialoog tussen Linda Fiorentino en Wesley Snipes. En dat is niet echt boeiend. Af en toe zorgen extra personages voor wat verfrissing, maar die zijn echter te kleurloos om echt de aandacht af te leiden. Het kan je als kijker ook niet veel schelen of die al dan niet zouden neergeschoten worden. Jammer, want hier kan veel meer mee gedaan worden. Een script zonder kruiden en een miscasting.

Zeer leuke film met een avontuurlijk verhaal. Je kan wel zeggen dat het een te groot copie is van Indiana Jones, maar die waren dan ook heel goed. Beter een goeie copie, dan een slecht origineel. Alleen is Jones uiteraard vele beter met meer sfeer. Grote fout is trouwens het zwaard in de steen dat door de expert 'Excalibur' genoemd wordt. Grote vergissing!!! Maar dat zijn maar kleine dingen natuurlijk. 2,5 sterren.

Dit is een van de Bondfilms met het sterkste verhaal. En zeker als je weet dat dit niet geschreven is door Fleming. Niet dat de vorige Bondfilms allemaal de boeken echt volgenden, maar ze hadden die verhalen toch als kapstok met de nodige elementen van Fleming. Dit is 1 van de betere Bondfilms en ik vind het nog steeds jammer dat Dalton niet verder deed. Hierin speelt hij beter dan in Living daylights. Dalton was een hele verbetering van Moore die het personage van de spion harder en realistischer maakte. Die trent ging een beetje verder met Brosnan die er de humor van Moore en het charisma en oneliners van Connery erbij haalde. Ik hoop dat ze met Craig terug in de stijl van deze film gaan en terug een hardere Bond maken.

Paul Thomas Anderson did it again! 4 jaar na Phantom Thread maakt hij weer een geweldige film. En toch is het weer iets helemaal anders geworden. Een romantische en speelse film, gesetteld in de jaren '70. De 2 hoofdpersonages zijn nieuwe gezichten, al zullen muziekliefhebbers Alana Haim (en haar zussen in de film) misschien wel herkennen van hun band Haim. Ze laat duidelijk zien dat ze ook geweldig kan acteren. Cooper Hoffman (zoon van de legendarische Philip Seymour Hoffman) is haar tegenspeler met een personage gebaseerd op acteur en producer Gary Goetzman, die later als producer trouwens verantwoordelijk was voor films als Silence of the Lambs, Mamma Mia en Where the Wild Things Are. Al is dat eerder een leuk weetje dan relevant in deze film.

De combinatie van Paul Thomas Anderson als regisseur en schrijver van de film met de zeer fijne cast zorgt voor een hele speelse film die je als kijker de volle 2 uur aandacht laat genieten. De chemie tussen Alana en Gary in de film werkt wel, er is voldoende te zien, vele kleurrijke randfiguren die het geheel verder aankleden en je gaat buiten met een warm gevoel.

Eindelijk nog eens een Eddie Murphy film gezien waarin hij niet hyperkinetisch is of 5 rollen voor z'n rekening neemt. De combinatie met Martin Lawrence werkt wel en het verhaal neemt rustig z'n tijd om verteld te worden. Geen tophumor, maar wel een aangename film met vleugjes humor en drama.

Het verhaal begint goed en ook in het gevangenisleven zijn er enkele aangename figuren. Een jongere versie van The Great Escape met momenten. Naar het einde toe loopt de film vast als het duo zichzelf als oudjes speelt en daar geen blijf mee weet.

Een aangename verrassing deze film waar ik toch van genoten heb.

De film wordt nogal op handen gedragen. Qua thematiek anno 1943 was dit best een opvallende film. En ook groots met alle beschikbare Technicolor camera's op dat moment. Deborah Kerr die 3 rollen speelt (en dus langer jong blijft in de film) is ook goed gedaan, net als de make-up van de heren. Kwalitatief is dit dus zeker geen slechte film.

Maar het geheel is nogal stroef en langdradig. Bovendien is het nogal een drukte in het begin en zelfs naar normen van Old Hollywood vrij overacting met momenten. De film valt na een tijd wat beter mee en is nog best genieten. Maar het mist de nodige charme en heeft veel te lijden gehad met de tijdsgeest.

Ik moest bij momenten denken aan de Vlaamse serie Carolientje en kapitein Snorrebaard begin jaren '80. Ik dacht dat het de debuutfilm van Wes Anderson was, maar hij heeft nog oudere films. Al is dit wel momenteel de oudste film van Anderson die ik gezien heb. Voor mij staat de regisseur bekend van de kleurrijke figuren, pastelkleuren en symmetrie. Dan is de film rond Steve Zissou toch wel een pak minder. Af en toe flakkert de film wel op en zie je de typische stijl van Anderson. Maar het blijft bij flarden helaas.

Murray is een oude zeur en de meeste figuren komen amper uit de verf. De enige die wel voor de nodige kleur zorgt is de geweldige Willem Dafoe. En op zich is het leuk om Cate Blanchett eens in een andere soort rol te zien al wordt er ook niet veel bijzonder mee gedaan. Een film met de nodige potentie, maar nooit echt helemaal top. Je ziet duidelijk het verschil met de latere Anderson. Al heb ik me ook niet verveeld met deze film.

Een film met een laag budget en dat merk je wel. Jammer genoeg wordt er te weinig gefocust op humor, oneliners, aparte gevechten, actie of absurde situaties die voldoende opvallen. Daardoor valt alles terug op anderhalf uur kijken naar dames in een nachtkleedje (op zich wel een goed begin natuurlijk) en de dialogen en het acteerwerk van beide personages. En dat is wel een pak minder. Daardoor wordt alles vrij snel saai en de film duurt dan nog maar 85 minuten. Niet echt geslaagd dus, en dat zelfs voor een vampierenfilmpje.

De films van Monthy Python blijven vooral in het geheugen hangen door enkele grappen die op feestjes of op café nog eens worden bovengehaald om grappig te zijn. En sommige van die grappen werken nog wel. Maar dat wil niet zeggen dat de hele film nu nog zo goed is.

Life of Brian kent wel wat goeie grappen, maar evengoed een hoop humor die ondertussen belegen is. Je kijkt vooral op een hoop goeie ideeën in een verouderd geheel. Vooruitstrevend, daar niet van. Een aparte humor waar veel komische films door beïnvloed werden. Maar als film is het soms wat minder na zoveel jaren.

Uitgangspunt is het leven van Brian dat parallel loopt met dat van Jezus. De insteek van Ben Hur eigenlijk, maar anders uitgewerkt. Dat zorgt voor een mooie kapstok om het geheel aan te hangen. Net als bij The Holy Grail trouwens, wat er voor zorgt dat de film geen clipshow wordt en het vergelijk met de betere tv-show van Monthy Python al meteen van toepassing is.

Maar hier en daar toch even gelachen, slecht is het niet. Er zit ook wat nostalgie mee tussen. De film wordt vooral gedragen door de 6 kernacteurs, aangevuld met enkele cameo's en figuranten. Ik wist dat George Harrison als belangrijke sponsor van deze film, ook een klein rolletje kreeg als waardering. Dus even zoeken en volgens mij ook gevonden. En bij het kijken naar de aftiteling zag ik helemaal op het einde de tip om de film 'La Notte' te zien. Nu was ik toch benieuwd waarom deze film werd getipt. Blijkbaar een verloren grap omdat La Notte in elk opzicht verschilt van Life of Brian. Tot daar de grap...

Ik wou de film vooral zien vanwege Kate Winslet. Het leek me op het eerste zicht een nogal standaard film te zijn. Blijkbaar had de bekende filmcriticus Roger Ebert deze film nul sterren gegeven en op Rotten Tomatos heeft het amper 19%. De film kreeg op een paar kleine nominaties na zelfs geen erkenning bij de filmprijzen. Op zich is dat geen referentie, maar een film van dit kaliber met gelauwerde namen als regisseur Alan Parker en acteurs Kate Winslet, Kevin Spacey en Laura Linney is dat geen goed tekenen als er al geen nominaties volgen. Toch wordt de film blijkbaar hier en op IMDb op zeer goed onthaald. Maar het blijft kwestie van smaak natuurlijk...

Kevin Spacey speelt (oh ironie) een man die beschuldigd wordt van seksueel geweld en moord. Hij doet dat wel goed en het is aan de kijker om uit te vinden of hij daar wel onschuldig zit zoals hij het mooi kan uitleggen, of hij toch iets verkeerd gedaan heeft. Het deed me wat denken (even toch) aan The Usual Suspects waar hij ook zijn verhaal van de feiten doet en je als kijker daar op af gaat wat er nu gebeurd is. Tegenover hem krijgen we Kate Winslet die toen al met 3 Oscarnominaties (er zouden er nog meer volgen met zelfs winst later) liet zien dat ze goed kan acteren. Met The Life of David Gale schudt ze het jonge speelse imago van zich af om ook af en toe wat meer serieuze volwassen rollen te spelen. Ze doet het nog wel goed, maar dat ze hier geen prijs mee had gewonnen is niet verwonderlijk.

Het verhaal is een samenraapsel van flashbacks om zo het grote geheel puzzel voor puzzel te ontrafelen. De tussenstukjes blijven dan ook eerder saai waarin Spacey weinig te doen heeft en Kate Winslet nog eens met een stagiair zit die er wat verloren bij loopt. Echt interactie tussen beide hoofdacteurs is er dus niet of wordt toch weinig aandacht aan besteed. We krijgen de wereld van Winslet die de puzzel probeert op te lossen, maar ook al acteert ze niet slecht is die verhaallijn gewoon een geforceerd rommeltje. De wereld van Spacey is iets boeiender met daar Laura Linney als tegenspeelster.

De film mist het nodige tempo om het echt boeiend te houden en weet ook niet goed hoe de balans te maken tussen een whodonit verhaal en een morele discussie over de doodstraf. De enkele spannende vraagtekens die kort worden opgebouwd krijgen toch wel een anticlimax als de oplossing boven komt. Slecht is de film niet, maar eerder standaard met gelukkig Winslet en Spacey die het wat rechttrekken.

De dood dwarrelt door de natuur, het hoort bij het leven. Tot het zelf ook geniet van het leven en daar de schoonheid van kan waarderen. Tot uiteindelijk het besef komt dat de dood evengoed bij het leven hoort. Prachtig!

Na herziening vele jaren later, zie je toch hoe de film verouderd is. De verteller is een interview met Pi, wat toch wel goedkoop overkomt. De scènes met de jongen in het eerste uur zijn op zich niet slecht, maar missen de creativiteit en de kleurrijke beelden waar deze film vooral mee wil scoren. Het is pas rond de 55e minuut dat we visueel verrast worden. Qua verhaal is het geheel ook niet zo bijzonder.

De film kent genoeg troeven om er van te kunnen genieten, maar een topfilm is het zeker niet. Iets meer pit mocht wel, reduceer de interviewscènes en leg de focus meer op het de avontuurlijke bootreis. De film mag iets korter.

Nederlandse horror, het idee alleen al doet je niet meteen een topfilm verwachten. Zeker in de jaren '80 als Belgische en Nederlandse films niet bepaald de wereld kon veroveren met film (op een paar uitzonderingen na), vooral geremd door beperkte budgetten, mindere ervaring en een taal met een beperkt afzetgebied. Dick Maas slaagt er in om een horrorfilm te maken over liften (het idee alleen al) met een relatief beperkt budget. En dat is zeker niet slecht gegaan. Enkele acteurs die het zeker goed doen, de effecten die eigenlijk nog wel meevallen en eigenzinnige passende muziek erbij. De troef is dat het allemaal wel werkt en geen copy wordt van de Amerikaanse horrorfilms. Geen zoveelste movieslasher, maar een sfeervolle film.

Een nadeel van de film is dat je wel de gebreken van zo'n film ziet. Niet alle acteurs zijn geschikt voor de filmwereld zullen we maar zeggen, met een groter budget kan je nog meer doen en het is hier en daar wel verouderd. Verder is het wel genieten en beter dan ik me kon herinneren. Ondanks het soms wat knullig wordt, is de kans klein dat je hier ooit een betere remake van zal kunnen maken.

Een film met een gekend thema, maar Light of My Life zoekt de sensatie niet op. Het is eerder een filosofische film over levensvragen rond ethiek, moraal, liefde, communicatie, opvoeden, man/vrouw, vertrouwen, ... Mooi gefilmd, ook al is het vooral schitteren in de eenvoud. De film wordt gedragen door de 2 hoofdpersonages en er wordt tijd genomen. Het levert een mooie en meeslepende film op. Al lukt het niet om echt door te dringen. Maar op zich is het best een mooie film.

Een nogal zwaarmoedige film waarin Dafoe zich weer helemaal kan laten gaan en Pattinson wil tonen dat hij niet alleen Hollywood-rollen kan spelen. Het geheel zit vol met symboliek en is best wel mooi gefilmd. Maar echt raken doet het nooit. Het komt nogal geforceerd over. Misschien dat het later bij een herziening beter tot haar recht komt.

Ik had geen hoge verwachtingen in deze film. Toy Story is imo al wat gedateerd en ik zat niet te wachten op een spinoff hiervan. Maar Lightyear kent gelukkig toch wat meer diepgang en is geen Toy Story 5 zonder Woody, maar een echte Lightyear film op zichzelf. Met heerlijke randpersonages, de nodige humor die best werkt en geen onnodige soft rock theme song zoals we dat bij Pixar gewoon zijn. Wel ruimte voor wat drama en spanning, het moet niet allemaal lol en lachen zijn. Qua stijl vind het een weg tussen een ode aan de bekende toy en wat meer serieuze ruimtefilm. Een aangename verrassing moet ik zeggen.

Het debuut van regisseur Robert Mockler, maar ook zijn enige film tot nu toe. Een man met een goed idee die ook visueel iets moois maakt van Like Me. En toch zie je wel dat het met minder budget en weinig ervaring is gemaakt helaas. Veel potentie die met wat geluk kan uitgroeien naar meer.

Het verhaal is een soort aanklacht op sociale media (als je er al een echt verhaal uit wil halen). De mooie flitsende beelden en de verrassende verhaallijn zorgen ervoor dat de film toch boeiend blijft. Al voelt het regelmatig toch wel als 'net niet'. Een leuke rit dus, maar geen topfilm.

Deze film had een herziening nodig en ik blijf onder de indruk van deze film. Het is me zelfs beter uitgevallen dan de eerste kijkbeurt. Dit was de eerste film van Moodysson die ik zag, heb er ondertussen nog 2 meer bekeken: Fucking Amal en Mammoth. Telkens met hoge scores.

Lilja 4-ever heeft vooral een sterke hoofdrolspeelster die het in het leven niet echt mee heeft en waar je stap voor stap ziet hoe ze op jonge leeftijd denkt de juiste keuzes te maken om uit het miserabele leven te geraken. Maar door haar onbezonnenheid raakt ze net meer en meer verstrikt in het misbruik van de 'dark side' als het ware in de maatschappij. Moodysson maakt er zo'n sterke prent van dat bij de seksscènes je als kijker niet kijkt naar een mooi meisje, maar je als kijker net mee in de rol van slachtoffer zit dat gebruikt/misbruikt wordt.

De film laat zeker een indruk na achteraf. Prachtige maar ontroerende cinema. Te bedenken dat dergelijke situaties zich effectief voordoen. Een film die doet denken aan Christiane F. en vaag ook Requiem for a dream.

Na herziening is deze Lilo & Stitch op het eerste zicht een buitenbeentje van Disney. Geen prinses en je zou kunnen zeggen dat de sidekick dit keer centraal staat. Stitch maakt het dan ook wat de moeite waard, maar verder mist het alle charme en is dit een kinderfilm met enkele verwijzingen naar SF-films. Niet mooi gemaakt en eerder geschikt als tv-serie voor een Nickelodeon-publiek. En de aankleding van een gezin met problemen op een eiland in Hawaii mag dan wel anders zijn dan wat Disney gewoonlijk serveert, het blijft wel het gekende schema volgen met een moraal en wat voorspelbare flauwe humor.

Chaplin in een gesproken film en met meer drama dan komedie, ik geef toe dat ik eerst wat schrik had voor deze film. Maar Chaplin blijft een steracteur, dus moest deze gewoon gezien hebben. In de biografieën van Chaplin blijft hij steeds beweren dat het gebaseerd is op het leven van acteur Frank Tierney, maar je kan niet rond de gelijkenissen heen met z'n eigen leven. De talloze verwijzingen tonen meermaals aan dat dit de echte Chaplin is. Misschien heeft Chaplin een deel van z'n carrière wel weerspiegeld op Frank Tierney?

Maar de film zelf nu. Het is wel degelijk een drama met een vleugje humor. Al is de humor onderschikt aan het drama. Wat niet wil zeggen dat die slecht is natuurlijk. Chaplin toont voor de verandering geen komisch figuur zoals The Tramp, Great Dictator Hynkel of de werker van Modern Times. We krijgen deels een andere Chaplin te zien. Hij toont de verbale acteur in zich die ook serieuze rollen aankan. Dat in combinatie trouwens met z'n andere talenten als muzikant, componist, regisseur en schrijver. Dat Limelight dicht bij z'n persoonlijke wereld staat helpt wel om er meer persoonlijkheid in te leggen, maar dat wil niet zeggen dat het vanzelfsprekend wordt. Hij regisseert zichzelf, wat acteurs enkel kunnen als ze kritisch genoeg zijn tegenover zichzelf.

De ode aan z'n vervlogen tijd laat hij meermaals zien als de zwerverclown en vooral de geweldige samenwerking met Buster Keaton. Scènes die mooi verweven zijn in het geheel en de rest van de film nederig ondersteunen.

Limelight is sowieso een hoogtepunt in zijn carrière, al blijven de komische hoogtepunten als Modern Times, Great Dictator, City Lights en The Gold Rush (moet The Kid nog zien) nog veel meer tonen dat dit één van de meest complete figuren ooit was in de geschiedenis van de film.

Een film die misschien wel opvallend is in z'n stijl, maar uiteindelijk toch maar een lege prent is en niet echt uitblinkt qua acteertalent. Noem het een veredelde B-film waar een laagje goud over gespoten is. Met momenten is de film wel leuk om te kijken, maar het geheel is ook weer niet zo bijzonder. Dan is het thema al beter weergegeven. En met meer emoties. Maar toegegeven dat Soderbergh er toch iets moois van gemaakt heeft en de film zo toch nog de moeite is om te kijken.

Limitless is het voorbeeld van een auto die geweldig rijdt, maar remmen en parkeren lukt niet echt. De film begint niet slecht, het idee van de pillen is goed gevonden. Wat humor en thrillergehalte in de film dat je doet meeslepen. Visueel zit het ook goed als Eddie een pilletje neemt. Maar dan valt de film stil, en eindigt het zelfs met een anticlimax. Jammer, want door het eerste deel dacht ik dat er een mooie tweede helft zou komen. Maar de spelers zitten al in de cafetaria vanaf de pauze en vergeten dat er nog 45 minuten gespeeld moet worden. Bradley Cooper is ook niet sterk genoeg om de film zelf te dragen. En een echte ruggesteun is De Niro niet in deze film. Je zou denken dat een man met zijn palmares de rollen voor het kiezen heeft. Ofwel doet hij graag van die kleine onopvallende rolletjes, ofwel heeft hij niet genoeg gespaard en heeft hij het geld nodig.