Opinions

Lore is een nieuwe insteek in een oorlogsfilm met dit keer een meisje dat opgegroeid is in een nazi-gezind gezin. Ze weet niet beter, ze leefde volgens regels en het nieuws kwam via haar ouders of nazipropaganda. Ze moet na de oorlog zelf zien te overleven. Niet evident met enkel kinderen waar ze zich verantwoordelijk voor voelt. Niet gemakkelijk en met veel honger, al ga ik er toch van uit dat wat ze meemaakt nog niet in de buurt komt van wat de slachtoffers van de nazi's doormaakten. Door met de camera dicht op Lore en de kinderen te zitten, volg je hen toch wel.

Het geheel blijft toch wel wat oppervlakkig, ondanks de goeie acteerpresentatie van het hoofdpersonage. Dan is een film als De Tweeling hier in beter als we de twee visies in de oorlog tegenover elkaar krijgen. Ik denk wel dat je Lore niet echt iets kan verwijten in deze oorlog, zo zie je maar dat veel bepaalt waar je opgroeit. Een heel boeiend onderwerp, wat je oa in Vlaanderen onlangs met een documentaire zag over kinderen van de collaboratie. Opgegroeid met ouders die fout waren in de oorlog en de kinderen toen niet echt doorhadden dat er iets verkeerd was. Evengoed blijft het per persoon wisselen met mensen die afstand namen van hun ouders, of mensen die evengoed nu nog blind hun ouders volgden ondanks de gruwel van de oorlog.

Lore is leuk om te zien en op zich wel interessant, maar het gaat nooit echt ver genoeg en maakt uiteindelijk maar een magere indruk. Hier kan meer mee gedaan worden.

Ik heb het boek niet gelezen en kan dus geen vergelijk maken. Ik had dus ook totaal geen idee waarover de film ging toen ik hem ging zien.

We zullen wat positief beginnen. De film gaat voor een Vlaamse film, en zeker een commerciële, vrij ver in het aankaarten van bepaalde thema's als vreemdelingen, euthanasie, relatieproblemen, ... Al maakt Verheyen er wel een karikatuur van. Enigzins kan dat geen kwaad als je die onderwerpen op de voorrang schuift. Dan mogen personages wat zwart-wit zijn. Alleen gaat hij daarvoor niet ver genoeg. Naar Vlaamse normen wordt je aandacht er wel bijgehouden omdat je niet verwacht dat Verheyen vooral rond zaken als vreemdelingen en euthanasie zo confronterend kan zijn. Maar de karakters zijn enkel kapstokken voor die etische vraagstukken en verdwijnen door het gebrek aan diepgang in het decor. De personages zijn typische figuren. Ik denk aan de maatschappelijk werker van de werkgroep, de zagende grootvader, de vriendin van Tom, ... Het boek zal waarschijnlijk geschreven zijn in de ik-vorm en dat zal zo overgenomen zijn op het doek. Schrijver Tom Naegels is niet enkel het hoofdpersonage, maar ook het enige waar iets mee gedaan wordt. De rest staat puur in functie van hem.

Dan de aanpak van Verheyen. Hij valt wel mee in ontspannende films als Team Spirit maar bij andere genres valt hij er wat naast. Thrillers als Alias en Vermist zijn leuke pogingen, maar doen sterk onder voor Vlaamse collega's als Erik Van Looy. En een film als Los, die serieuzere thema's probeert aan te brengen, komen ietwat ludiek over. Het zijn dan ook de harde woorden (overgenomen door schrijver Tom Naegels zelf) of de grapjes in de film die het wat leuk maken. Al is dat ook met wisselend succes. Met momenten komt er een grap in die wel leuk is, maar de enkele seconden later is er al weer een flauwe grap die totaal niet werkt.

Wat het acteerwerk betreft gaat er van de critici nogal wat lof naar Pepijn Caudron, de hoofdrolspeler. Hij kan de film gelukkig wat trekken, want de rest valt in het niet. Maar hij speelt zeker geen memorabele rol en in z'n dialogen praat hij als Jan Verheyen zelf ipv een eigen personage weer te geven. Andere acteurs zijn onopvallend aanwezig. Jaak Van Assche speelt - weeral - de oude zagende man, en Karin Tanghe de bezorgde moeder. Sofie Van Moll is aanwezig als de vriendin van Tom, maar daarmee is dan ook alles gezegd.

Ik lees hier reacties op de stijlaanpak met de absurde interventies (zoals De Strangers), maar dat verschilt niet veel met de dromen van Sara (de bekende telenovelle uit Vlaanderen). Verder wisselt het wat af met monologen van Pepijn als Tom Naegels. Waarschijnlijk om de gedachtengangen van het ik-personage uit het boek een plaats te geven in de film. Die momenten vallen gelukkig mee, maar qua stijl is dat zeker niet 'wow'.

Conclusie is dat deze film wel mee valt, maar zeker geen hoogvlieger. Meer een tv-film zoals de Fait-Divers reeks waar Verheyen aan meewerkte. Ik hou het qua stemmen in het midden: 2.5*

Met de comeback van the A-Team en het succes van The Expendables, was het te verwachten dat er meer van dergelijke films zouden volgen. Dit keer is het team van dienst The Losers. Wat op het eerste zicht een B-film lijkt, zorgt uiteindelijk wel voor een vlotte actiefilm met de nodige humor. One-liners, het lijkt wel een must in dit genre. Maar ik heb me toch regelmatig betrapt dat ik er enorm moest mee lachen. Dus ze werken wel. En visueel is het ook niet zo slecht, al moet je natuurlijk niet zo veel verwachten bij zo'n film. Noem het een enorm leuke verrassing. Hier wil ik wel meer van zien.

Zeer goeie thriller. Een onderschat script trouwens, want tenslotte moet de film het niet hebben van achtervolgingen of special effects, maar van de spanning en de dialogen. Cinematografisch ook mooi trouwens (toch naar mijn smaak). Dean Cain acteert best wel goed. Alleen het einde had beter gekund, dat is nogal zwak. Verder een zeer onderhoudende thriller.

De verwijzing naar Shakespeare is al meer gevallen, al kan je het ook een Grieks drama noemen. Visueel en creatief niet altijd zo bijzonder, maar zelfs ondanks die eenvoud maakt het voldoende impact. De personages werken echt wel en het verhaal is zeker meeslepend. Blijft een aangename film.

Het is eerder een avontuurlijk drama dan een dramatisch avontuur. De film heeft alles in huis om een grotere film te zijn, maar het blijft toch klein in de uitwerking. Nergens wordt het echt episch, maar wel de hele tijd mooi om te zien. Robert Pattinson en Charlie Hunnam doen het best goed en dragen de film zonder probleem. Het wordt alvast nooit vervelend, de film neemt haar tijd. Best wel een mooie film.

De film begon met wat middelmatige humor en leek een persiflage te worden van de avonturenfilm. Helaas blijft het bij die flauwe humor en wordt het gewoon erger gaandeweg. Jammer, want Sandra Bullock is soms wel fijn in dit genre. Tatum niet en ook Radcliffe is maar pover. Jammer, want ik had hier niet zo veel van verwacht, maar wel een leuke luchtige avonturenfilm. Helaas...

Een film over moederschap en ik misschien is het omdat ik zelf geen kinderen heb dat de film niet zo echt binnen komt. Al heb ik wel genoeg empathie om mee te leven met de personages. De film is vooral een karakterfilm met dank aan actrices Olivia Colman, Jessie Buckley en Dakota Johnson. Een interessante film en boeiende personages. Maggie Gyllenhaal pakt ook niet visueel groots uit of met een spannend verhaal. Maar ze weet wat ze filmt en wat ze wil vertellen. Een film met een hart dus en daarom alvast de moeite om te zien.

Ik ben blijkbaar meer in de wieg gelegd voor de meer toegankelijke Lynch-films als Mulholland Dr en Straight Story. Blue Velvet kon me anders ook nog wel bekoren. Deze Lost Highway heeft voldoende potentie in huis en Lynch laat zien dat hij als regisseur z'n stempel duidelijk kan drukken. Maar toch voelt het wat gedateerd aan en boeit het niet allemaal even veel. Het zal nog even duren voor een Lynch opzet. Maar dat komt er wel van. En misschien ben ettelijke jaren dat een nieuwe kijkbeurt me beter zal liggen.

Na herziening opnieuw iets verhoogd. Het komt soms wat goedkoop over hoe de buitenlandse cultuur als een karikatuur wordt neergezet. Maar de sfeer zit verder wel goed en Scarlet en Bill zijn altijd de moeite om aan het werk te zien. Scarlet Johansson zet meteen de trend als actrice die een mooie mix maakt van eerder alternatievere films en blockbusters. Wel een serieus leeftijdsverschil met Bill Muray die 34 jaar ouder is!! Gelukkige dragen beide acteurs de film goed en is er niet teveel ongemakkelijke romantiek maar voldoende chemie tussen beide personages.

De verwijzingen naar Lynch en Refn zijn al gevallen, je merkt wel wat Gosling zelf graag ziet. Het regiedebuut van de acteur en tegelijk de (voorlopig) laatste filmrol van zijn vrouw Eva Mendes. Het is alvast een eigenzinnige film, ondanks de links met andere regisseurs. Maar dat hoort nu eenmaal bij het vak. Ik hou wel van dit soort films, al is Lost River net iets te donker voor mij. Ik veronderstel dat Gosling nog wel kan groeien als regisseur. Ik hou ook van de latere films van Refn en iets minder van zijn wat ruwere eerste films. Een kwestie van smaak. Saoirse Ronan speelt een kleine rol, maar is altijd heerlijk om te zien. De rest valt iets minder op.

Een film voor de liefhebbers en zelf bleef ik wat op mijn honger. Het is vrij ruw en donker, maar zoals eerder gezegd is dat een kwestie van smaak.

Een film over alcoholisme, maar dan binnen de filmgrenzen van Hollywood. Al laat het wel degelijk de problematiek zien. Ik denk wel dat de echte classic Hollywood film die zichzelf opzij zette en een alcoholverslaafde in beeld bracht is A Star is Born, de film waar veel grote sterren voor paste omdat te confronterend was.

The Lost Weekend draait rond de schrijver/alcoholverslaafde Don Birnam die op een bepaald weekend helemaal ontspoort. Voor die tijd wel wat impact denk ik, de drankenindustrie wou zelfs grof geld geven om deze film niet te maken. De film is in handen van Billy Wilder en kan terugvallen op een interessant verhaal en acteur Ray Milland die een Oscar won voor zijn rol. De vakmensen voor en achter de schermen maken veel goed, maar op zich is het wel een wat gedateerde film en zorgt het Hollywood sausje ervoor dat de echte overweldiging helaas wegblijft.

Eén van de betere sequels. Als film toch, want het verhaal zelf is vrij mager. Maar gelukkig kan deze film op andere troeven rekenen waar deel 1 toch wat de mist in ging. Deze is iets donkerder, wat meer dino's die nog altijd van hoge kwaliteit zijn en betere acteurs. Goldblum krijgt meer speeltijd na z'n blitsbezoek in het vorige deel. Wel ben ik ondertussen dat gedoe met de T-Rex al wat beu. Er zijn toch nog meer dreigende dino's denk ik?

De film heeft wel wat knipogen (klinkt altijd beter dan 'afgekeken') naar King Kong en Godzilla. Het gebrek zoals ik al zei ligt hem in het verhaal. Nochtans komt dat evengoed van Michael Crichton. Hij schreef het boek in '95, na de eerste film wat schijnbaar het gevolg is van de kassa in plaats van een echt gepland boek.

De film is even goed als deel 1, waarbij sommige dingen slechter (verhaal, samenhang) en sommige dingen beter (acteurs, spanning) waren. Op naar de herziening van deel 3 om te zien of die de trend nog kan behouden en de tand des tijds evengoed heeft doorstaan.

Er wordt al eens lacherig gedaan over de Vlaamse boerenfilms, maar Roland Verhavert maakte in dat genre wel enkele pareltjes (Pallieter, Boerenpsalm, Rolande met de Bles, ...). De sterkte van de films is natuurlijk het verhaal dankzij de grote schrijvers als Conscience of Timmermans. Met een simpel relaas van een een boerenjongen uit 1833, krijgen we meteen een mooi beeld van de historische geschiedenis. Met Decleir als de blinde soldaat die z'n acties steeds doet met de goeie voornemens, maar uiteindelijk zoals velen slachtoffer wordt van z'n sociale status. Ansje Beentjes is de liefdevolle vriendin die kost wat kost haar liefde wil terug zien.

Een film als dit kan teren op de eenvoud gelukkig, waar films als De Leeuw van Vlaanderen te kort kwam om een echt epos te zijn. Als Vlaming kon ik meteen enkele opnamelocaties herkennen, die er wel goed uitzagen, maar door hun sterke herkenbaarheid soms wat misplaatst overkwamen. Al viel dat op zich wel mee en moet het ook niet overroepen worden.

De Loteling is een mooi verhaal dat misschien wat geleden heeft door de tand des tijds, maar op zich niet zo hard gehavend is. Een mooi verhaal uit onze Vlaamse geschiedenis. En daardoor herkenbaar en dichter bij als kijker.

Noé toont aan dat hij sterk is in sfeer creëren. Ik ken hem voordien van Irréversible en Enter the Void, warme dynamische films. Love is misschien minder dynamisch, maar wel warm. Mooie intieme beelden en prachtige kleuren. Ik vond de muziek wel passend. Soms zelfs in contrast met de beelden en toch erbij horend.

Wat Noé met Love wil tonen is me echter wel niet duidelijk. Dat 'lust' duidelijk is maar 'love' minder evident lijkt te zijn? En of 'love' door velen wel eens verward wordt met 'lust'? De film overdonderde ook niet meteen. Goed gemaakt, maar meer ook niet.

Eindelijk nog eens een avonturenfilm, een genre dat evident lijkt maar al snel wordt weggedrukt door combinaties met actie, drama of komedie. Dat is hier ook wel aanwezig, maar avontuur neemt de overhand. Een vlotte luchtige blockbuster met special effects die best wel ok zijn. Ik zag soms niet meteen of het puur computer is of dat er ook mechanische poppen werden gebruikt. Een onverwacht pareltje dat niet uitpakt met een grote cast en denkelijk nooit een groot publiek zal bereiken. Maar wat wel echt genieten is. Ik hou wel van dit soort films.

Zeer opvallend dat hier in mijn ogen conservatieve commentaren komen over de naaktscènes. Eindelijk eens een romantische film waarin naakt niet met kleren aan onder de lakens gebeurt of net andersom nagespeelde pornoscènes zijn. Maar net wel scènes van twee vrijende volwassenen.

En tegelijkertijd is het verhaal meer dan dat. De personages zijn meer dan afgeborstelde figuren, zelfs de typetjes in het verhaal (de broer als sidekick, de andere verkoper als bad guy, ...) blijven bijrollen die evengoed hun andere kant kennen. De film is aangenaam om te volgen met overtuigend acteerwerk van de twee hoofdrollen. Is de film daardoor een topper? Dat ook weer niet. Romcoms blijven een gevaarlijke genre met weinig creativiteit en volgen desondanks steeds dezelfde curve. Koppel leert elkaar kennen, het loopt mis tussen hen twee, pogingen om te verzoenen mislukken tot de uiteindelijke terugkeer naar 'uiteindelijk zijn we toch het perfecte koppel'. Hier evengoed zo, al is de aankleding van die curve veel interessanter dan bij andere romcoms.

Goeie toevoeging trouwens van de verhaallijnen rond viagra en parkinson. Wel geen flauw idee tot in hoeverre deze stroken met de werkelijkheid. Hopelijk zijn dit geen bevestigingen van krom getrokken clichés rond vooroordelen rond ziekten, medicatie en gezondheidszorg algemeen in de VS.

Aardig romantisch drama in een aangename setting. Maar het kabbelt net iets te veel voort en op sommige punten (die hier ook wel genoemd zijn) zoals de slechte make-up, komt de film wel te kort. Het komt met momenten wat amateuristisch over en dat doet geen goed aan de chemie die de film toch zou moeten uitstralen. En waarom het in hemelsnaam in het Engels moet is ook maar een vraag. Geen idee of het boek wel de moeite is.

Ik ben fan van Kristen Stewart, dus deze kwam meteen op het lijstje om te zien. En dan nog een A24 film, waar wel meer kleurrijke pareltjes vandaan komen. En dat is nu zeker niet anders. We gaan terug naar Amerika eind jaren 80, naar een typisch dorpje met red neck figuren, wapen freaks en bodybuilders. Lou & Jackie hebben elk hun mentale bagage mee en vinden elkaar. Misschien wel een uitweg, maar dan zeker geen eenvoudige. Prachtige muziek trouwens, interessante karakters en een verhaal dat voldoende is om je als kijker vast te houden. Eentje voor de top 10 van het eindjaarlijstje.

Eentje uit de reeks van Keaton, maar zeker niet zijn beste kortfilm. We volgen hem dit keer op een boot als hij vertrekt uit liefdesverdriet en op een boot komt waar hij weer de nodige fratsen meemaakt. Kapitein van dienst is Joe Roberts die wel meer in Keatons films te zien was. Letterlijk tot op het einde, want later dat jaar stierf hij vlak na het maken van Our Hospitality, ook met Keaton.

Typische vrouwenfilm, al kan je hem dat niet kwalijk nemen. De film is een tv-film en daarom ook bedoeld voor een bepaald publiek. De film valt voor zijn genre mee, maar heeft nergens echt diepgang of echte inhoud. Het resultaat is een kruising tussen romantiek, drama en een road-movie. Op zich valt hij eigenlijk best wel mee als je van het genre houdt.

Het valt me op hoe verrassend goed de film is. Ik heb in een ver verleden de DVD gekocht voor 4,95 euro in een winkel waarvan de verkoopster denkelijk nog geen 3 namen van regisseurs kan opnoemen. (met respect voor de verkoopster uiteraard). Ik wil maar zeggen dat het zo'n meegrabbelfilm lijkt te zijn. Ook de affiche op de DVD was niet verre van zo mooi als hier op de site.

En toch is dit best genieten. Een Amerikaanse film die z'n tijd neemt, wat absoluut niet evident is. Met een rustig verhaal en acteurs die zeker hun best doen. Travolta speelt een passende rol en waar Scarlett Johansson in die tijd vooral (goeie) bijrollen voor zich naam, laat ze zien dat ze meer is dan een mooie meid. Ook al is het verhaal wat voor de handliggend, wordt je er zo in meegezogen. Prachtige muziek, (h)eerlijke scènes met een ontroerende sfeer, en gewoon mooi gemaakt.

A love song for Bobby Long is vakwerk zonder op te vallen. Een film die niet wil uitpakken met grootse scènes, maar wel doet wat het moet doen. En dat zelfs met overtuiging. Gewoon genieten dus, ook na lange tijd terug te herzien.

Ik kan me best voorstellen dat deze film voor homo's een belangrijke film is. De film ontkracht de gewoonlijke clichés in films, en laat zien dat het ook voor homo's met een begripvolle vriendenkring en familie toch nog moeilijk kan zijn om uit te kast te komen.

Een heerlijke cast trouwens. Nick Robinson is geen grote naam, maar draagt de film zonder probleem. Katherine Langford (13 Reasons Why) en Alexandra Shipp (X-Men en Shaft) vielen ook meteen op. Ze zijn perfect op elkaar ingespeeld. Maar vooral het verhaal staat recht overeind en heeft boeiende dialogen. Het resultaat is niet zomaar een 'homo-film', maar wel een ontroerende romantische tienercomedy. En dan nog één van de betere. Een aangename verrassing!

Een luchtig verhaaltje, maar toch een kleine beetje spannend omdat niet snel wordt prijsgegeven hoe het in elkaar zit. Al is de ontknoping ook niet het grootste vuurwerk. De humor werkt beter dan verwacht en de twee hoofdrolspelers vullen elkaar mooi aan. Voordeel van zo'n film dat je er niet teveel verwachtingen voor hebt. Ik heb me goed geamuseerd met op tijd een lach er bij. Meer moet dat soms niet zijn.

Ik ben absoluut geen fan van Lord of the rings en vond enkel Heavenly Creatures van de man de moeite om te zien. Z'n versie van King Kong was niet onverdienstelijk, maar een klassieker is het ook niet geworden. Daarom toch maar weinig hoop, maar met Lovely Bones keert Peter Jackson terug naar de sfeer van Heavenly Creatures. Een droomwereld met de nodige fantasie en een streling voor het oog. Wie liever naar de kabouters van Lord of the rings ziet, is bij deze film eraan voor de moeite. De film kabbelt rustig verder en neemt tijd om sfeer neer te zetten. Geen druk gedoe en geforceerde scènes. De rest is hier ondertussen al wel gezegd denk ik, maar ik merk wel aan de meningen dat veel mensen niet van deze stijl houden. Het is geen doorsnee verfilming en dat is net het mooie ervan. Een aanrader!

Bij herziening viel deze film nog beter mee dan verwacht. Een slasher-film zoals er wel meer zijn, maar op zich is het best wel goed gedaan voor dit genre. De cast valt best mee en er is voldoende spanning. Het eerste echte debuut van Anna Faris die een jaar later groot zou worden met een parodie op het genre in Scary Movie. Lovers Lane is gemaakt na Scream trouwens dat de slasherfilm in de 90s een hele boost zou geven met nieuwe copycats.

De film doet niets nieuws, maar liefhebbers van het genre zullen hier wel van houden. Alle elementen van de slasherfilm zijn alvast aanwezig.

Een dromerige film over de verboden liefde tussen een leerling en haar leerkracht. Voor de jonge Annabelle is zij het enige lichtpunt in een leefwereld waar ze zich niet thuis voelt. Het klikt niet echt met haar ouders, de directie en de medeleerlingen. De zachte aanpak van haar leerkracht voelt ze aan als affectie. Simone op haar beurt heeft zich gesetteld in een vooral veilige situatie, via een relatie met een man. Ze voelt liefde voor de nieuwe leerlinge en dat schudt haar leefwereld door elkaar. Bovendien is ze een leerlinge van haar, wat het deontologisch onaanvaardbaar maakt. Je ziet haar ook worstelen met die wetenschap en de strijdt om niet aan haar gevoelens toe te geven.

De film is sfeervol en mikt vooral op de twee hoofdpersonages. De rest acteert vrij slecht moet ik zeggen en dat doet de film niet altijd goed. Het doet wat denken aan Lost and Delirious, maar kan aan die film niet tippen. Toch blijft het een heerlijke film die beter is dan het doet uitschijnen. Maar meer ook niet.

Wat een heerlijke film! Eind 2020 was ik (voor het weinig dat we konden doen) naar een expo geweest van Van Gogh. Geen gewone collectie, maar een grootse belevenis met projectie, zijn schilderijen in een 3D setting en zelfs virtual reality. Je werd aan de hand van beeld en klank meegenomen in de schilderijen van Van Gogh. Loving Vincent probeert hetzelfde. Het is geen gewone biopic, maar gaat naar het einde van zijn leven om te zien wat voor mens Van Gogh was. Zonder te realistisch te gaan en zijn kunstwerken centraal te zetten. Meeste beelden zijn geschilderd en zeker als je vertrouwd bent met zijn werk, zie je het ene werk na het andere langs komen. Uit de 800-tal schilderijen die hij op 8 jaar tijd maakte, is daar wel wat keuze in.

Misschien is het wat jammer dat de film in het Engels is, al stoort dat hier minder omdat het toch zijn werk is dat de hoofdrol speelt. Bovendien zijn de geanimeerde figuren niet alleen uit de schilderijen gestapt, maar ook versies van de acteurs die ze inspreken. Het bijhorende stemmenwerk zit daardoor heel dicht bij de animatie.

Bovendien kiezen de makers zeer wijselijk om alles rond Van Gogh te laten draaien, maar hem niet zelf het hoofdpersonage van de film te maken. We zijn mee getuige van zijn leven en zijn werk. Met verschillende getuigenissen, omdat we toch niet 100% zullen weten wat de schilder dacht.

Ik heb best genoten van de film, ik hou wel van het werk van Van Gogh. Een film met liefde gemaakt en de ziel van Van Gogh zweeft duidelijk tussen de beelden.

Luca mikt op de jongste kijkers met een relatief charmant verhaaltje vol folklore en vriendschap. Een aangename film die toch wat licht uitvalt. De stemmen zijn niet echt bijzonder, maar de film boeit wel genoeg. Helaas is alles nogal voorspelbaar, zodat het nooit echt bijzonder wordt.

Op zich is het verhaal nogal pover, maar de sfeer en de geloofwaardigheid is er zeker. Ik had de film enkele dagen geleden gezien als de temperaturen vrij hoog waren, wat zeer toepasselijk is bij deze film. De film begint goed rond Paz Vega zelf vooral centraal die haar weg wat zoekt als haar relatie verleden tijd is. Via flashbacks zien we hoe passioneel die was. Een relatie waarin geleefd wordt van dag tot dag met enkel de liefde voor elkaar centraal. Gaandeweg drijft de film een beetje weg. Het blijft een mooie film met vooral een pluim voor de regisseur. Maar het loopt zoals gezegd wat verloren en dat komt de film niet ten goede.

Lucia y el sexo is een passionele film met ook aandacht voor het oog. En dan heb ik het niet direct over de naaktscènes. Het had misschien nog beter gekund, maar is toch een zeer aangename film geworden.