Opinions

Als je weet dat de regisseurs al ervaring hebben in het wereldje stel je jezelf toch wel wat vragen. Raul Garcia was animator bij Lion King, Aladdin, All dogs go to heaven, Hercules, Tarzan, Pocahontas, Hunchback of Notre Dame ea. Als je dan met dit hier, weet ik niet wat hij daar gedaan heeft. Ik hou al niet van deze stijl die te nadrukkelijk met de computer geanimeerd is.

Het verhaal is vrij cliché met de standaard ingrediënten. Dit keer is het irritante knaagdier van dienst een kameleon. Enige verschil. Het avontuurlijke zit er wel in, maar de humor komt nergens van de grond. Geen wonder dat de film ook niet echt is doorgebroken.

Lincoln is een film die al lang op mijn lijstje stond omdat er rond deze wat iconische figuur in het verleden toch weinig met gedaan werd, op een karikaturale cameo na. Ik mis hier wat de sfeer en ik denk dat Spielberg meer een epische film wou maken rond een figuur die voor de Amerikanen uiteraard belangrijk geweest is, dan een historische film rond een historisch figuur. Het is allemaal wat volgens het boekje en net iets te lang. Dat zorgt voor een film die niet slecht is, maar ook nergens verrast. En daar kan de prestatie van Daniel Day Lewis niet veel aan veranderen. Hij is een goeie Lincoln, maar geen boeiend filmfiguur helaas.

Geen bijzondere docu, maar wel volledig en met liefde gemaakt. De carrière van Linda Ronstadt die als rockzangeres doorheen de geschiedenis wel eens voorbijgestoken wordt door tijdsgenoten Janis Joplin of Patti Smith als het over iconische rockzangeressen gaat. Maar Ronstadt vulde mooi de grootste arena's, verkocht platina albums, won vele prijzen en zong in verschillende genres. Hoe enkele bandleden samen The Eagles vormden. En het respect van collega artiesten die verbaasd stonden van haar talent. Meerdere keren ook dat ze een ander genre zong omdat ze dat gewoon graag deed. Genres waar ze mee opgegroeid was en zo ver lagen van haar eerste folkliedjes: soul, operette, country, rock, crooners, pop, Mexicaanse traditionals, … Elke keer weer de platenmaatschappij en andere mensen die zeiden: ik zou dat niet doen. Om dan rockgewijs 'foert' te zeggen, het toch te doen en er nog eens succes mee te hebben. Een artieste met een afgeborsteld imago, veel rauwe kantjes krijg je niet te zien in de docu (als die er al veel waren). Maar wel muziek centraal. Mooi om te zien hoe een Emmylou Harris het emotioneel even moeilijk krijgt. Omdat Linda Ronstadt door Parkinson niet meer in staat was om te zingen. Je ziet in veel andere docu's minder emotie als de artiest al overleden is.

Ik weet niet hoe ik deze film moet beoordelen. Wat me na de film opviel waren de plotgaten en het ietwat TE afzijdig acteren van sommige bijrollen. Het zijn dan wel bijrollen, maar zaten hier meer als attributen ten toon. Ook het einde vond ik wel wat over top en geforceerd vol symboliek gegoten. De legende die als kapstok gebruikt wordt is te licht en er gewoon bijgesleurd. Daar had meer in gezeten.

Positief is wel dat deze film quasi uniek is qua sfeer. Toch wat de Belgische film betreft. De sfeer die men wou weergeven rond Linkeroever komt 100% tot z'n recht. Prachtig acteerwerk van Matthias vooral, maar de andere rollen vallen op zich wel mee. De soundtrack en het visuele aspect versterken vooral de sfeer.

Raar dat ik me dit hoor zeggen (zie schrijven) is dat de sexscenes in deze film totaal geen nut hebben en eigenlijk niet hadden gemoeten.

Het meest bizarre van allemaal is wel dat geval met die knie. Dat ziet er uit alsof het afgezet moet worden, hangt vol haar en de dokter neemt enkel wat bloed en neemt zelfs geen voorzorgen als zijn patiënt denkt zwanger te zijn (wat geloofwaardig is gezien het uitblijven van haar maandstonden). De sexscenes, de baby in het bos die ze de borst geeft, de toestand met haar knie en de drukke feestjesscenes halen wat mij betreft de film naar beneden. Jammer van die negatieve elemente in de film die het niveau naar beneden trekken. De scenes in de kelder zijn zo sterk en opbouwend spannend, dus waarom het verpesten met die onozele zaken.

Mooie film over een adoptiekind dat interesse heeft in z'n roots. Meer is het eigenlijk niet. De mooie beelden geven een zicht op zijn thuisland en daarna zien we hoe hij worstelt met zijn verleden. Ook al gaat het goed met hem. Goede student, een mooi lief, geweldige ouders, … Het kabbelt wat verder en zorgt voor de nodige emoties. Het is een waargebeurd verhaal dat op zich wel interessant kan zijn. Zowel de jonge als de oude Saroo dragen duidelijk de film. Rooney Mara en Nicole Kidman staan wat op de zijlijn. Omdat ze bekender zijn dan Dev Patel mogen ze met hun naam het grote publiek trekken. Slecht is het zeker niet. Maar echt uitblinken doet het helaas ook niet.

Tijd voor een herziening na zo'n 17 jaar. Ik vond dit als kind wel een leuke Disney. Zeker niet mijn favoriet, maar wel mooi. De hype errond zal wel meegeholpen hebben. Veel van de film is ondertussen wel gedateerd moet ik helaas zeggen. Van de liedjes blijft enkel Circle of life nog overeind en misschien ook Can you feel the love tonight. Verder is het zeer kinderlijk, al is dat niet echt een verwijt gezien het doelpubliek, maar eerder een vaststelling. Wel heel sterk zijn de massascènes en de achtergrond die prachtig ogen. Maar dat is dan weer veel minder door de dieren zelf die als ik ze nu terug bekijk, eigenlijk slecht geanimeerd werden. Terwijl de computeranimatie zo goed gedaan werd, is er op andere momenten dan weer net zo weinig oog voor detail. Onbegrijpelijk. En de voiceacting is nogal wisselend. Enkel Jeremy Irons/Scar kan overtuigen. Mufasa ligt voor de hand, maar de rest is vrij kleurloos. Ik denk dat hier de Vlaamse versie zelfs nog leuker is.

Ik heb onlangs Beauty & The Beast nog herzien en die vond ik zo'n 20 jaar na release wel nog goed. The Lion King heeft wel een leuk verhaal (als is het niet zo speciaal) en zal bij kinderen zeker nog wel in de smaak vallen. Een groot deel jeugdsentiment dus dat beter in herinnering bleef.

De originele The Lion King is 25 jaar oud, dus deze versie zal sowieso een nieuw publiek aanspreken dat niet echt groot geworden is met de animatiefilm. Als je het één op één recycleert, moet je ook niet verschieten dat mensen het vergelijk maken natuurlijk. Met de moderne technieken, een budget dat meer dan 5 keer hoger ligt en een geoliede marketing afdeling zal dit ongetwijfeld wel goed verkopen.

Het resultaat is mooi om te zien, maar verder is de ziel er toch uitgehaald. De stemacteurs zijn niet zo goed als in het origineel en de combinatie met de realistische voorstelling zorgt er voor dat er weinig animo in de dieren zit. Komt er nog bij dat je het verhaal (toch voor mensen van mijn generatie en ouder) gewoon van buiten kent. Weinig interessant dus. En welke gek haalt het in z'n hoofd om 'Can you feel the love TONIGHT' overdag te laten zingen?

Het eindresultaat is een wat zielloze film die zeker liefhebbers van het origineel zal teleurstellen. De enige troef hier nog is de gedetailleerde CGI-animatie. Maar meer dan een mooie lege doos is het niet.

11 oktober in de cinema klopt niet echt, vandaag gaan zien in Metropolis. Ik hoorde links en rechts voor ik de film ging zien, het vergelijk met Magdalena Sisters, maar daar heeft het niets van weg. De film mikt ook niet op door en door drama en maakt zeker geen karikaturen van de figuren. De zusters zijn wel streng, maar staan niet met de zweep klaar. En de tieners zijn nog jong en speels al proberen ze in hun naïviteit al vooruit te denken om iets te maken van het leven.

De film is niet voor een breed publiek, daarvoor is hij te licht en te traag. Maar als je er van houdt is het zeker een aangename warme prent. De tieners zelf spelen zeer geloofwaardig en het zou me niet verwonderen moesten hier echte tienermoeders aan meegewerkt hebben. Leuk om te zien trouwens is het jaar waarin zich dit afspeelt: 1978. Mijn geboortejaar. Al was ik al blij dat het niet één of ander kazerneklooster werd uit de jaren '50 met zuster zweep en zuster ijzerlat. Dit is ondanks z'n lichte aanpak veel geloofwaardiger.

Een gezellige prent die geen klassieker zal worden, maar die bij het juiste publiek zeker in de smaak zal vallen.

De film krijgt blijkbaar nogal wat tegenwind, maar is zeker niet zo slecht. Vooral wat romantiek en een gezellig boeiend verhaal. Bovendien is het mooi gemaakt en zie je wel dat er vakmensen achter zitten. Matthias Schoenaerts speelt niet zijn beste rol, maar de reden dat hij niet op de voorgrond zit, komt door Kate Winslet die weeral schittert. Laat haar dit maar doen, ipv een 2 dimensionale rol in de Divergent-franchise. Het verhaal is niet echt bijzonder, maar gewoon Hollywood. De aankleding is er wel. Je merkt hier de achtergrond van Alan Rickman bij het theater. Dit is dan ook eerder een theaterfilm dan een Hollywood blockbuster. En daar moet je voor zijn.

Een romantisch tragedie over gewone mensen met hun eigen gevoelens. Gewone mensen, maar wel heel mooi uitgewerkt en prachtig verteld. Zoeken naar de balans tussen de schijn op te houden, volgen van gevoelens en rationeel nadenken.

Little children verwijst naar de kinderen die er rond lopen, maar ook naar het feit dat de personages zelf nog pas 'kind' geweest zijn. De figuren hebben allen jongen kinderen en moeten nog wennen aan dat nieuwe leven. Tijd voor verantwoordelijkheden en zelf instaan voor de gevolgen van je eigen daden. Vandaar ook de footballwedstrijd of het skaten bvb.

De film krijgt wel af en toe een rare wending met de man van Kate Winslet en de pedofiel die in de buurt woont. Het einde is heel mooi gedaan, alsof het verstant deels toch de overhand genomen heeft en de personages niet meer 'little children' willen zijn, maar stelselmatig hun eigen probleem op een volwassen manier proberen op te lossen. Denk aan de brief die Patrick Wilson toch meenam, de 'oplossing' die de pedofiel voor zich gevonden had door z'n geslacht weg te snijden en het feit dat Winslet na het drama dat ze haar dochter even kwijt speelde toch naar huis vluchte ipv Wilson op te zoeken.

En zoals orbit hier al eerder meldde is het toch opvallend dat de kijker enigzins sympathie krijgt voor de personages, terwijl die stuk voor stuk fouten maken: een kind neergeschoten, pedofilie, overspel, ...

Ik ben geen grote liefhebber van series, maar af en toe maken ze wel sterke miniseries. Niet te lang zodat het geheel niet gevuld wordt met onnodige ballast, maar wel lang genoeg om een verhaal rustig te vertellen. En het boek van John Le Carré kan dat wel gebruiken. Het resultaat is een heerlijke miniserie met een topcast dat goed weet te acteren en het verhaal zo mee vorm geeft. Alles nog eens aangekleed met prachtige kostumering en een aangenaam kleurenpalet.

Ik heb de film vooral gezien dankzij de aanwezigheid van Florence Pugh die nooit teleurstelt. Maar de rest van de cast mag er ook zijn. Bij Michael Shannon had ik af en toe wel het idee dat het eerder een typetje was, maar zo'n spionageverhaal kan wel enkele kleurrijke figuren gebruiken. De makers hebben vooral een spionagefilm uit de koude oorlog willen verfilmen. En dat is zeker gelukt.

Toch wat teleurstellend, omdat het idee wel leuk is. Een film met de nodige knipogen naar oa The Omen en Rosemary's Baby. Met een moeder die niet slecht ziet in haar zoon en een stiefvader die zijn best doet om een band te krijgen met zijn stiefzoon, wat zonder de nodige demonen al niet evident is. Nog wat kleurrijke figuren er rond en het zou toch moeten werken. De humor komt nooit echt uit de verf en de horror had al plaats gemaakt voor het parodiegehalte. Toch wel gemiste kans en zeker niet eentje dat blijft hangen. Jammer!

Eén van de betere Disneyfilms aan de voet van de gouden jaren '90 (begin toch). Een formule die wel werkt met een prinses, een prins, sidekicks, een slechterik en liedjes die je allemaal kan meezingen. De nodige humor en een mooie mix van drama en romantiek. Op maat van jonge kijkers, waar ik graag nostalgisch naar terugblik. Ik was 11 jaar als de film uitkwam, 1 van de eerste films in de bioscoop denk ik.

Het geheel is soms wat cheesy en visueel zie je dat het al weer even geleden is. Maar langs de andere kant is dit wel het type film waar Disney goed in is. En dat zette zich ook door in de komende jaren met andere sprookjes en oude verhalen. En misschien ook daarom dat de remake toch wat werkte, omdat het verhaal en de songs vrij goed bleven behouden. Ursula is een klassieke Disney villain en de koppige tiener Ariel is voor veel kinderen vast wel herkenbaar. En zoals bij de meeste sprookjes (gelukkig maar) heeft Disney haar eigen versie gebracht die meer kindvriendelijk is. Een meer accurate verfilming zou wel leuk zijn, maar dan niet door Disney.

De trailer was nogal donker en de aanloop van de film werd wat overschaduwd door bange conservatieve mannen omdat de zeemeermin er wat anders uitzag dan in 1989, een geanimeerd sprookjesfiguur in een Disneykleedje... Maar Disney is ook niet bepaald sterk in hun live action versies met meer CGI en minder charme dan vroeger. Of kijken we misschien met een wat te nostalgische bril?

Om maar te zeggen dat de verwachtingen niet zo hoog waren. De film draait al een tijdje, maar ook deze bleef ik wat opschuiven en moest ik geen abonnement hebben op de bioscoop had het geduurd tot deze online was vrees ik. Het resultaat mag er eigenlijk best wel zijn. Het probleem met de remakes is dat onze generatie de Disneyfilms zo goed kent, dat we de hele film door het vergelijk maken. Dat is jammer genoeg ook hier het geval, want de film volgt mooi de verhaallijn van het origineel. De casting zit gelukkig wel goed met vooral Halle Bailey en Jonah Hauer-King (en de korte maar opvallende verschijning van Jessica Alexander). Melissa McCarthy mist wel de dreiging van de animatie Ursula.

De troef is dat het origineel best goed is en deze film zeker haar best doet om te proberen evenaren. De songs werken nog, het verhaal zit nog altijd goed (dat durft bij de remakes wel eens mis te lopen door wat geknip hier en daar) en visueel zijn er wel mooie scènes bij. Jammer dat het soms wat donker uitvalt, maar dat is een trend in praktisch alle blockbusters van de laatste jaren.

The Little Mermaid is een zeldzame Disney classic remake die stand weet te houden, ook al heb je ook hier het gevoel dat het een wat overbodige film is, gezien de status van het origineel dat nog geen 35 jaar oud is. De liedjes hebben in elk geval hun charme behouden. Meer van genoten dan verwacht, maar kan me wel voorstellen dat (sowieso los van de onnodige hetse rond Bailey) mensen vooral het beeld uit 1989 herinneren en de remake daar amper tegenaan kan boksen.

Ik kende deze film enkel van naam, maar gezien de hoge score voor een Amerikaanse komedie en het groot aantal stemmen wilde ik toch wel eens kijken naar de film. Amerikaanse humor is over het algemeen vrij plat en Steve Carell past daar wel in met films als Bruce Almighty, The 40 year old virgin of Get Smart. Niet bepaald komedies met ietwat diepgang.

Little Miss Sunshine heeft de juiste ingrediënten op de juiste plaats zitten en dat zal toch wel deels te danken zijn aan de kok: regisseurs Jonathan Dayton en Valerie Faris. Het begin start al goed als bij elk personage kort de figuurlijke deur wordt opengetrokken om te zien met wie we te maken hebben. Vanaf dan begint de film en passen die mooi in elkaar. Het verhaal is een balans die de ene keer richting drama gaat en dan weer volop voor humor. Soms al wat geslaagder dan de andere keer. Zowel qua humor als drama komen sommige dingen toch wel uit het niets.

Ik kan me wel voorstellen dat deze film zoveel prijzen en nominaties heeft gekregen. Veel van deze prijzen (denk aan Oscars en BAFTA's) moet de film toch wel toegankelijk zijn, maar heeft het toch wel meer te bieden. En komedies hebben het sowieso moeilijk om grote prijzen te winnen. Dat is meestal voor de grote epische films weggelegd (toch in Amerika). Little Miss Sunshine is goeie komedie met geen al te zware drama die wel inhoud heeft. Hier en daar zelfs wat filosofisch over bepaalde onderwerpen, zonder er te diep op in te gaan. Maar wel net genoeg om je als kijker toch zelf er even over na te denken. Meer moet dat niet zijn.

Heerlijke animatie, de kleine muis Nibbles is een leuk personage dat z'n meerwaarde kent in de reeks. Het zorgt niet voor 2 tegen 1, maar is eerder een driestrijd. Jerry heeft evengoed zijn handen vol met de losgelaten muis. De Thanksgiving tafel is een passend strijdveld. De animatie won terecht een Oscar.

Ik hou wel van het oude melige Hollywood, maar dit komt uit een tijd waarin het al voldoende leek om een kindster op te laten draven. Ze is in deze film 'al' 11 jaar met een grote reeks films achter de rug. Er werd veel tijd gestoken in decors, kostumering en props. De rest van de cast speelt in de schaduw van Temple. De kindster was in het verleden de grote troef van haar films terwijl hier vooral aandacht lijkt te gaan naar het boek en de tijdsgeest. Maar de klik is er niet en het is vooral een wat irritante Temple die met de aandacht gaat lopen. Als je dit naast andere films uit 1939 zet (Wizard of Oz, Gone with the wind, Stagecoach, ...) valt dit zeer mager uit.

Wat een heerlijke film met een leuk boeiend horrorverhaaltje en de nodige passende nummers. De cast past als gegoten in deze film. Absurde humor, maar ook de nodige horror en romantiek. Een film met een lach en een traan. Je merkt ook dat dit origineel van Broadway komt, helpt altijd bij musicalfilms. En nog beter als je met Ellen Greene (Audrey) iemand hebt van de originele Broadway cast. En songs van Alan Menken met de Disney klassiekers Little Mermaid, Beauty & The Beast en Aladdin ook in de jaren '90 bleef score. En vooral Rick Moranis die schittert in dit soort films. Leuk over de top en toch warm en gezellig.

In het palmares van Jack Nicholson kom je deze film tegen uit de prille beginjaren van de acteur. Ik wist zelfs niet dat dit het origineel was, ik ken enkel de versie van Frank Oz uit 1986. De film uit 1960 zie ik nu pas, na die remake. En dan valt het natuurlijk wat tegen. Maar de film is vrij kort en alles is enorm amateuristisch. Door nieuwe regels rond rechten en financiering van films in 1960 en eind december 1959 werd dit in een paar dagen gefilmd. Camera aan, acteren en op naar volgende scène. Qua film is het dus niet zo veel bijzonder, al heeft het absurde en amateuristisch gehalte deels wel haar charme. Maar je ziet het verschil duidelijk met de betere remake uit 1986, want het verhaal zelf is best de moeite.

De lightversie van The Craft dat het met een pak lager budget moet stellen. Ook die constante liftmuziek erdoor doet niet veel goed. Er zit nochtans veel potentie in. Leuke cast, ook al is het geen topniveau, en het verhaal werkte wel bij The Craft. Dus waarom hier niet? Little Witches blijft een B-film dat nooit echt goed wordt.

Het bekende verhaal naar het semi-autobiografische boek van Louisa May Alcott. Niet de eerste verfilming en zeker niet de laatste. Katherine Hepburn leeft zich duidelijk uit als Jo March. De vier zussen zitten vol leven en groeien op met hun moeder rond de Amerikaanse burgeroorlog waardoor het familiegeld zo goed als verdwenen is en vader lang niet thuis. Ze groeien op met enkel de liefde voor elkaar.

Een coming of age verhaal waarin de vier zussen kinderen lijk, maar al snel 'little women' geworden zijn. De drama is typisch Hollywood, maar met een goeie cast is dit best leuk. Het verhaal is sterk genoeg en vooral Hepburn trekt het geheel omhoog. Er is al snel het vergelijk gemaakt met andere versies natuurlijk die ook al konden rekenen op grote namen en vele filmprijzen binnen haalden. Ik blijf vooral fan van de Greta Gerwig versie, maar deze film uit 1933 mag er ook gerust zijn.

Little Women is ondertussen 7 keer verfilmd en enkele versies vielen terecht in de prijzen. Dit is de 3e versie die ik zag (na 2019 en 1933) waarbij je dus het bekende verhaal al snel gaat vergelijken maar vooral de andere actrices van het hoofdpersonage Jo (Katherine Hepburn in 1933 en Soairse Ronan in 2019). Uiteraard hebben ze dezelfde bron, maar de film van 1949 nam script en muziek over van 1933 en leunt dus ook dicht daar tegen. June Allyson doet haar best om Hepburn te doen vergeten. Een andere invulling en bijna onmogelijk op te boksen tegen Hepbrun, maar June Allyson doet het best goed en past mooi in deze '49 versie.

De kleuren en aankleding zorgen voor een mooiere film dan in 1933, maar in tegenstelling tot andere films domineert het hoofdpersonage Jo veel meer het verhaal, terwijl in andere versies daar ook de nodige karakter verdieping was. Nochtans zien we hier toch ook Elizabeth Taylor en Janet Leigh aan het werk. Andere troeven dus, maar liefhebbers van Little Women zullen hier evengoed van genieten.

Ik ben sowieso fan van Saoirse Ronan, Florence Pugh en Greta Gerwig. En de film werd meermaals geprezen met de frustratie dat die regelmatig niet genomineerd werd bij filmprijzen (voor wat het waard is) of laat staan kon winnen. Hoge verwachtingen dus toen ik naar de film ging zien.

De film is vooral een verhaal en Greta Gerwig zet de personages centraal. Bovendien straalt het een stijl uit van romantiek en mooie kostumering. Maar dat is het niet, dit is het verhaal van 4 vrouwen die opgroeien met normen en waarde in een wereld van armoede en rijkdom met bepaalde verwachtingen die niet altijd stroken met hun dromen. 4 totaal verschillende vrouwen die gaandeweg hun eigen pad bewandelen. Greta Gerwig is er in geslaagd om ook mooi 4 personages neer te zetten die samen een familiale chemie uitstralen. Het zijn duidelijk zussen van elkaar, ondanks hun verschillen.

Je ziet de personages ook worstelen met hun dromen, idealen en normen en waarden. Eigenlijk schitteren de vier actrices (ook Laura Dern die ik hier beter vind dan in Marriage Story) op hun eigen manier. En opnieuw ben ik weer een beetje meer fan geworden van Saoirse Ronan en Florence Pugh die er wat uitsteken. Een film waar ik toch af en toe emotioneel van werd. Prachtig om te zien. Meer dan 2 uur genieten.

Dit is echt slecht. Het acteerwerk is ondermaats, de grappen zijn zo voorspelbaar. De helft van de grappen gaat letterlijk over pis en kak of puberale dubbelzinnigheden. Het verhaal is ook niet origineel. Dit is dezoveelste komedie met een gestolen diamant. Ik was de film gaan zien met enkele vrienden, die dit wel eens wilden zien. In de zaal werd wel gelachen, dus voor dit puberaal onding is blijkbaar toch een publiek. Niet echt mijn ding, en dankzij de cafeïne in de cola ben ik toch nog wakker gebleven. Enkel voor de liefhebbers van het genre, anders kan je beter een andere film uitkiezen.

Moore doet hier z'n introductie in een vernieuwde Bondstijl met meer humor, een vastere Bondformule, gadgets en minder spionage. Door de slechte reclame-aanpak van On her majesty's secret service door de nieuwe Bondacteur, werden de films minder serieus. Al ben ik wel een voorstander van de meer inhoudelijke Bondfilms. Bij Diamonds are forever kon Connery z'n eisen nog wat doordrukken en had zijn charisma nog ietwat de stijl van een harde spion. Hier is dat helemaal verdwenen en krijg je een meer ludieke spionagefilm waarbij je Bond niet echt serieus meer neemt. Geluk bij een ongeluk is wel dat Moore in dat rolletje past. En daardoor heeft de reeks wel nieuwe fans kunnen aanboren zodat de serie populair bleef.

Een film met veel potentie, waar meer uit gehaald kon worden. Vooral de stunts zijn zeer goed, met enkele prachtige achtervolgingen. Al heb je soms wel het gevoel dat je het al eens gezien hebt. Om veilig te spelen zochten blijkbaar de scriptschrijvers naar bekende elementen om de fans een vertrouwd gevoel te geven. Maar de grote minpunten liggen in de kinderachtige humor als sheriff Pepper en de soms geforceerde oneliners die meer geplaatst zijn dan verweven in de dialogen. Ook de manier waarop Mr. Big aan het einde komt is ronduit belachelijk en onwaardig voor de crimineel. De stunts trekken dus het niveau wat naar boven met de bootachtervolgingen, de stunt met de Londense bus en de krokodillen.

Het is jammer om te zeggen dat het eerste waar je aan denkt bij Live and let die de filmmuziek is. Prachtig gezongen door Paul McCartney & The Wings die hier terecht een Oscarnominatie voor kregen. Moore die z'n weg nog wat zoekt, flauwe humor, een minder verhaal en enkel wat stunts en een mysterieuze sfeer met tarot en voodoo die de boel moeten redden. Er zijn al betere Bondfilms geweest. En regisseur Guy Hamilton is verre van de beste Bondregisseur. Zo goed z'n best gedaan in Goldfinger, zo onozel maakt hij het bij de latere films (Diamonds are forever, Live and let die, The man with the golden gun. Hij zorgde bij Goldfinger mee voor de vaste Bondformule, maar trapte helaas in z'n eigen val door alles later te herhalen en de reeks op automatische piloot te draaien ipv te vernieuwen en Bond met z'n tijd te laten meegaan.

Voor een sequel zeker niet slecht. Die Hard 4 focust zich waar het best in is: pure actie in een stoomtreinsnelheid met enkele oneliners en ontploffingen. Het is wel niet de beste Die Hard geworden, maar mag toch met een gerust geweten in het rijtje komen staan. Echt een film om van te genieten, daar dient hij voor. 3 sterren.

Moest men bij Casino Royale (met Craig) beantwoorden aan de conservatieve fans en een harde bond willen combineren met de vaste formule (Q, Monneypenny, oneliners) ook al zijn die soms geforceerd, krijg je deze film. Een hardere 007 met Dalton die een hele verbetering is na de Moore-periode. Alleen strookt het niet altijd met de grapjes tussendoor. Meer dan ooit vallen zaken op waarvan je je afvraagt waarom die in de film zitten. Op enkele zaken na zijn de uitvindingen van Q gewoon bedoelt als leuk intermezzo en vooral in deze halfnieuwe Bond-aanpak vallen die ver uit de toon. Dit komt deels omdat men niet goed wist welke richting uit te gaan na Moore en schreef men het script naar de stijl van Moore. Alleen past die jas niet bij Timothy Dalton zodat het af en toe wat wringt.

Pluspunten zijn er echter zeker wel. Beter acteerwerk bij figuren als Bond, Pushkin en Koskov. Zelfs het blonde vijandelijke hulpje straalt iets uit dat intelligenter is dan de meeste van z'n voorgangers. Alleen de Bondgirl is nog niet wat we in latere films zullen meemaken, maar nog puur decor met een stuk dialoog.

Toch is dit een sterke Bondfilm en ben ik persoonlijk wel tevreden met de Dalton-films. Licence to kill gaat hem zelfs nog beter af. Jammer dat het maar met 2 fims gebleven is. Hier had meer in gezeten.

Een wat onevenwichtige film. Het waargebeurde verhaal van Lizzie Borden die beschuldigd wordt haar vader en stiefmoeder te hebben vermoord. De film probeert tegelijk empathie op te brengen voor Lizzie en er een whodonit van te maken. Het verhaal werd nadien aanleiding voor verschillende films, series, een opera, songs en zelfs een liedje voor tijdens het touwtjespringen. Agatha Christie vermelde haar in één van haar boeken, The Simpsons droegen Lizzie op in een Treehouse of Horror en ook Hitchcock maakte een aflevering over haar in zijn Alfred Hitchcock Presents.

Het verhaal over de verhalen van Lizzie Borden is misschien wel interessanter dan het relaas zelf. Toch zoals het werd voorgesteld in de film. Het is op zich niet slecht en je hebt met Kristen Stewart en Chloë Sevigny twee sterke actrices. Maar het is allemaal nogal neerslachtig en de spanning wordt niet echt opgebouwd. Een wat gemiste kans en op zich niet verwonderlijk dat de film wat in de vergeethoek is geraakt.

Bud Spencer en Terence Hill valt toch onder m'n guilty pleasure. Ik hou wel van dit duo en zag meerdere films van hen als kind. Veel kan ik me van die films niet echt meer herinneren (buiten enkelingen na zoals Miami Cops). Tijd dus om ze opnieuw op te zoeken. Deze film staat nog aan het begin van hun samenwerking en wordt mee de formule van hun latere films. Tegen elkaar wat kibbelen, een hoop knokpartijen en de nodige humor.

Maar ook als spaghetti western werkt deze film. Deze film is nog voor My name is Nobody, de samenwerking van Terence Hill met Sergio Leone. Hier is de regie van Enzo Barboni, die later zou meewerken aan de films van Spencer en Hill. De film is wat luchtiger dan de Leone films, maar trapt zeker niet in de val van de parodie. Het blijft een spaghetti western, maar weliswaar met komische elementen. Franco Micalizzi is dan wel een kleine garnaal tegenover Morricone, maar is zeker niet slecht. Zijn muziek past perfect bij de wat komische aanpak van de spaghetti western.

Een geweldige film en ik hoop dat de andere Spencer en Hill films evengoed gaan meevallen.

De film nog eens een keer herzien. Het concept van de visuele moppen stijl Airplane begint sterk aan z'n formule te verliezen. Ook hier zijn de grappen zo voor de hand liggend dat het niet grappig meer is. Dan zijn er betere films in het genre.