Opinions

Een film die al lang op het lijstje stond en meteen het filmjaar 2013 goed maakt. Ik ben niet vertrouwd met de originele strip. Schrijfster Julie Maroh was niet echt tevreden met de verfilming, wat los van haar mening een teken is dat de filmmaker niet verfilmde wat de schrijfster in eerste instantie met haar werk bedoelde.

De film kreeg al direct de nodige aandacht voor de lesbische lange sexscènes. Daardoor had ik al het idee dat dit een wat overroepen film was die z'n publiek moet trekken met enkele erotische beelden. Ik moet zeggen dat ik zelden zo'n mooie en functionele scènes heb gezien als hier. Op zich valt het best mee qua aantal, maar ze zijn wel belangrijk om de intensiteit van de relatie tussen Adèle en Emma weer te geven. La vie d'Adèle is immers meer dan een zoveelste coming of age film met een meisje dat ontdekt dat ze lesbisch is. De film focust op een relatie tussen twee verliefde mensen, vooral dan vanuit het oogpunt van Adèle. Toevallig is dat een lesbische relatie, maar het had evengoed anders kunnen zijn.

Het verhaal volgt Adèle die wat worstelt met haar geaardheid. Je merkt hier goed hoe ze als tiener onbewust toegeeft aan de sociale druk van haar klasgenoten om in het heterovakje geduwd te worden. Dat maakt het minder evident om er over te praten. Al staat ze zelf wel open voor homo's. Haar vriend is openlijk homo en ze schrikt ook niet om toe te geven aan een schoolgenoot die met haar flirt. Gaandeweg zet ze dan toch de stap om een relatie aan te gaan, omdat ze die persoon echt graag ziet. Je merkt duidelijk de verliefdheid. Thuis is praten niet zo'n evidentie en je merkt dan ook dat ze dat niet echt geleerd heeft. Ze zal niet met klasgenoten of familie praten over gevoelens. Dat uit zich ook goed als de twee leefwerelden van Adèle en Emma elkaar ontmoeten. Verder wil ik niet uitweiden over de inhoud, dat merk je best zelf.

Enkele dingen vielen me vooral op bij het maken van de film. Er is zeer weinig muziek, tenzij ze gaan feesten. En toch is de sfeer met momenten beklijvend. De beelden spreken voor zich en tonen verliefdheid, verdriet, onzekerheid, angst, twijfel, geluk, ... Hier moet je het niet onderstrepen met de nodige vioolmuziek. De maker zet ook duidelijk Adèle centraal. Dankzij de ijzersterke prestatie van Adèle Exarchopoulos zit je 3 uur geboeid te kijken naar haar leven. Elke vorm van emotie wordt op beeld vastgelegd. Zeer geloofwaardig, waarbij je vergeet dat het 'maar' film is. In tegenstelling tot anderen, ben ik wel tevreden met het einde. Je moet wel werken met een open einde. Geen happy end, geen apocalyps, geen groot drama, ... het leven van Adèle gaat door. Een hoofdstuk van een relatie zomaar afsluiten gaat niet. Je kan er alleen proberen om vrede mee te nemen. In haar geval kwam er een einde aan een hoofdstuk, maar het boek is nog lang niet uit. En je kan ook niet verder zonder dat hoofdstuk, waarbij je je telkens afvraagt of dat hoofdstuk niet wat langer mocht duren. Of het verloop niet anders had moeten zijn. Dat Adèle het na 3 jaar nog moeilijk heeft kan ik goed inkomen. Echte liefde heeft soms een eeuwigheid nodig om te slijten. Ook al heeft je verstand ondertussen de stap gezet om verder te gaan met het leven.

Een film die ongetwijfeld nog veel prijzen zal binnenhalen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik schrik had door deze enorm geprezen film omdat het misschien z'n verwachtingen niet kon inlossen. Maar voor ik het wist waren de 3 uur voorbij. En hij zal ongetwijfeld nog even blijven hangen. Misschien niet direct een visuele trip, maar wel een emotioneel pareltje. Dankzij de juiste regie en ijzersterk acteerwerk.

Tijd om deze nog eens te herzien. Na vooral Craig-Bondfilms te zien is het verschil toch wel groot. Niet alleen door de andere Bond, maar ook de tijdsgeest natuurlijk. A view to a kill is een wat serieuzere Bond naar Moores gewoonte. Deels door z'n leeftijd. Je merkt nu echt wel hoeveel scènes door een stuntman zijn gedaan. Niet abnormaal bij Bondfilms, maar het contrast van de oudere Moore en een vlottere scène met de stuntman is toch groter dan gewoonlijk.

Ik hou anders wel van de serieuzere aanpak, al is het op het randje van te weinig actie. De grootse scènes mogen er wel zijn. De opening in de sneeuw, de eifeltoren en de finale. Grace Jones valt nog wel mee en ook Christopher Walken doet het niet slecht. Ik mis wel de grootse chemie die je in Bondfilms ziet. Het zijn niet bepaald dingen die je bijblijven. In het lijstje van Bondvijanden staat Zorin niet meteen in de top 10, de Bondgirl is leuk maar één van de duizend, het plot ben ik al vergeten tegen dat ik mijn recensie heb afgeschreven en de randfiguren zijn al helemaal verdwenen. Monneypenny en M zijn er nog wel maar daar is alles mee gezegd. En waar de snufjes van Q leuk of innoverend zijn, is het nu wat genant met verouderde praat over chips en een robothond op afstandsbediening. En als je toch een CIA-agent wil opvoeren, neem dan Felix Leiter. Dan krijg je nog eens de kans om hem op te voeren.

A view to a kill is geen slechte Bondfilm en doet het al beter dan Bond in Space of Bond in het Circus. Maar hij is minder episch dan de meeste andere films uit de reeks.

Een boek dat waarschijnlijk niet te verfilmen is. Ik heb het nog niet gelezen, maar je voelt welke richting het op zal gaan als je de film bekijkt. Het begin was nochtans heel mooi gedaan, visueel zeer boeiend. Tot dan de film effectief zelf begint en je een soort rariteitenkabinet krijgt dat niet altijd even werkt. De helft zijn trouwens Belgische acteurs met een Engels accent. Waarom Jan De Cleir trouwens op MM bij de acteurs staat is een raadsel, want het is even zoeken om hem te vinden en lang draait hij ook niet mee. Af en toe heeft het dat typisch Vlaams dramatische met een vleugje cynisme en een korreltje romantiek. Maar ik denk toch dat het beter is om het boek vast te nemen en de film op zij te laten liggen.

Een film die wat uit de gratie is gevallen en volgens mij ook geen nieuw publiek weet te overtuigen. Het steunt nogal sterk op het verhaal ook, met wat kleurgebruik om het mooi aan te kleden. Dat verhaal is niet slecht, maar de sfeer is nooit beklijvend en het acteerwerk is nooit echt sterk. Bryce Dallas Howard vond ik nog niet slecht. Ik zag Kirsten Dunst die rol nog wel spelen. De film kan trouwens rekenen op een indrukwekkende cast, ook al blijft het bij de meeste nogal kort en onder de vlakte. Naast grote rollen voor Bryce Dallas Howard, Joaquin Phoenix, Adrien Brody, William Hurt en Sigourney Weaver heb je nog Brendan Gleeson, eeuwige bijrol Judy Greer, Jesse Eisenberg in één van zijn eerste rollen en Funny Games en Dreamers acteur Michael Pitt.

De film is wel gezellig om te kijken, er gebeurt voldoende om het interessant te houden, maar het mist de nodige sfeer om er echt een donker sprookje van te maken, het mist spanning om er een horror van te maken en de overkill van de bekende cast verlegt de focus te veel bij de kijker.

Misschien wel autobiografisch van Tim Burton, of toch van de filmmaker. In deze korte animatie komt de liefde voor gothic naar voor met een ode aan Vincent Price (die de stem ook verzorgt) en Edgar Allen Poe (de lugubere monoloog in rijmvorm). Het lijkt wel zijn sketchboek te zijn ideeën die in zijn latere films terug komen. De voorbode van Burton's filmpalmares.

Een opvallende lage score. En ik weet niet of het komt van mensen die een 2e Calvaire verwacht hadden, of kijkers die een blockbusters dachten te zien en niet vertrouwd zijn met de regie van du Welz. Minder geschift dan Calvaire alvast dat ook een sterke film was, maar een genre dat mij minder ligt. Dan is deze Vinyan mij beter bevallen.

Het relaas van een koppel dat hun zoon verloren heeft in een tsunami. Ze weten niet wat er echt mee gebeurd is, en dat weegt nog eens extra door op de verwerking van hun verlies. Dat speelt ook psychologisch en wordt door du Welz mooi weergegeven. De film heeft een beklemmende sfeer die stap voor stap neerslachtiger wordt. Hoop en ontkenning gaan hand in hand. De zoektocht naar hun zoon is geen avontuur, maar een wanhoopsdaad. Zowel visueel als muzikaal wordt die sfeer extra beklemtoont. De ratio vervliegt met de tijd...

Ik weet eigenlijk niet wat ik van de film moet denken. De regisseur heeft blijkbaar wel enkele goeie ideeën en wil hier iets abstracts van maken. Maar ofwel is het budget te weinig voor wat hij wou doen, of hij kan gewoon van z'n ideeën geen geheel maken. In elk geval geen goeie film en zelfs met enkele prachtige muziekfragmenten wordt het nooit echt mooi om zien...

Ik hou wel van dit soort films. Ik dacht eerst dat het weer zo'n slasher film was met Santa als bad guy en dan een hoop voorspelbare groep tieners vermoorden of zo. Maar Violent Night is eigenlijk meer kerstfilm dan je zou denken. Alleen dan met een hoop gewelddadige scènes en de nodige humor. De cast is niet zo goed (vooral John Leguizamo is vrij ergerlijk) buiten David Harbour dan wel die de hoofdrol heerlijk speelt.

Je hebt dit soort films ook wel in Europa, waar gewoonlijk de zwarte humor dan nog iets meer uit de verf komt. Denk maar aan de 2 Dead Snow films van regisseur Tommy Wirkola. Maar eigenlijk heb ik hier best wel van genoten. Het is geen Die Hard of Home Alone, maar een pak beter dan de kerst romcoms die aan de band worden gemaakt.

Kirsten Dunst steelt de show in deze donkere emofilm. Ze wordt van de zussen het meest naar voor geschoven, maar is best goed. Het geeft de rest van de zussen wat meer mysterie trouwens. Het relaas van 5 zussen in een zeer streng gezin waarin stap voor stap de vleugels van de tieners worden geknipt. Zogezegd uit liefde, maar het zorgt voor een verstikking die alle levenslust uit de zussen neemt.

De debuut langspeelfilm van Sofia Coppola toch deels onterecht werd afgeschoten met haar rol in The Godfather part III waarin ze vooral haar vader wilde helpen. Hoe dan ook zal later blijken dat ze beter is achter de camera dan er voor. En met The Virgin Suicides is dat best een sterke start. Haar vader helpt haar als producer van de film, maar dochter Sofia heeft toch duidelijk haar eigen stijl.

De film heeft een beklemmend sfeertje. Giovanni Ribisi als verteller die terugblikt naar een zwarte bladzijde in de jeugd van zijn personage. De muziek van Air geeft de film ook die tristesse. En door de relatieve zwijgzaamheid van de zussen en het ontbreken van concrete puzzelstukjes, houdt de film zich weg van sensatie om vooral de emoties te laten binnen komen.

Weinig recensie. Dit is tenslotte een film met weinig om het lijf. De humor is zo cheesy dat het toch af en toe een glimlach doet verschijnen. De rest is zoals hier al eerder gezegd gewoon soft porno. Met Robin Hood op zoek naar een Merry Wife.

Niet bepaald een goeie film en louter een softerotisch film zonder verhaal. Bengelt eigenlijk tussen tv-drama en porno.

Het is toch wat zoeken in de films van Bergman. Dat de man zijn invloed had op andere regisseurs kan ik zeker begrijpen. Hij heeft ook een aparte stijl die visueel soms hard kan zijn en vol symboliek zit. Ook in deze Cries and Whispers zie ik een visueel interessante film. Maar genieten is het toch niet. Het blijft allemaal nogal afstandelijk. Zelfs voor een kijker als ik die wel houdt van de wat oudere Europese films en theatraal acteerwerk, is dit geen eenvoudige film. Het is bij deze film dan ook eerder een lichte bewondering voor de unieke aanpak, maar als kijker van een film die je aangrijpt is het eerder een moeilijke rit.

Waar The Great Dictator vooral een parodie was op een regime dat het begin was van de Tweede Wereldoorlog, is La Vita è Bella een film over een levenslustige man die z'n humor gebruikt om de gruwel van de oorlog door te komen en z'n zoon te besparen van alle ellende. En ik hou wel van de humor van Roberto Benigni die met momenten wel wat druk is maar anderzijds toch voor leuke momenten zorgt. De kracht van The Great Dictator (om komedie/oorlog te vergelijken) is niet alleen de finesse van Chaplin, maar ook het feit dat hij de vinger op de wonde legde en zo maatschappij kritisch reageerde. Zonder volgens mij niet te vergeten dat hij aan een film aan het werken was.

De humor van La Vita è Bella is dan wel leuk, het zou een clash moeten vormen met die gruwel. En dan denk ik dat de humor soms te veel de overhand nemen. Ofwel moet het effect naar het einde nog groter worden. Niet dat ik niet onder de indruk ben van de gebeurtenissen. Blijft gruwelijk natuurlijk. Maar het blijft toch wat op de zijlijn. Het einde van de vader maakt wel even indruk, maar het effect blijft niet hangen. Zeker omdat direct erna terug naar humor wordt overgegaan met de zoon en de Amerikaanse tank. Geen slechte film dus, dat met iets meer pit dan humor een topfilm had geworden.

Sommige acteurs zorgen met hun films bijna voor een apart genre en de Elvis-films zijn daar een voorbeeld van. Afgeborstelde feelgood films met de nodige romantiek en natuurlijk liedjes met Elvis Presley. Meestal kadert het rond Elvis en zijn nummers, de rest is wat bijzaak. In Viva Las Vegas valt het verhaaltje nog best wel mee en heeft de King met Ann-Margaret een passende tegenspeelster. De film is één van de betere films van Elvis die vooral luchtige muziekfilms zijn.

Ik hou wel van dergelijke documentaires. Nog geen uur lang. Niet te langdradig, maar lang genoeg om het verhaal rustige te vertellen. Ik kende het verhaal van Vivien Leigh in grote lijnen, maar dit geeft wel een beter beeld. Een talentvolle en gedreven vrouw in een tijd waarin vrouw veel minder te zeggen hadden en niet zo 'zelfzeker' mochten zijn. Maar vooral ook haar psychische problemen waar ze zeker in die tijd niet correct mee omgingen, maar afdeden als een 'verwende actrice'. Boeiend levensverhaal en mooi gebracht.

De films van Godard zijn voor mooie hipsterfilms, maar dan wel heerlijk om naar te kijken. De opening is al geniaal waarbij we een dialoog volgen met enkel de rug van beide personages in beeld. En Godard weet maar al te goed hoe hij iets in beeld brengt en wat hij wel of niet in beeld laat zien. Het verhaal is op zich wel duidelijk, maar de opdeling in 12 blokjes zorgt voor de nodige variatie en houdt de kijker alert. Het komt weinig voor, maar alles in de film - elk woord, elk beeld, elke blik van Anna Karina - komt als relevant over. Ik denk dat je wat moet groeien in de films van Godard, maar ze bevallen me telkens meer en meer. Zeer boeiende regisseur.

Met Vleugels (de titel alleen al) wil men een feelgood film weergeven met de nodige symboliek. Maar op enkele gezellige herkenbare scènes na, is dit nogal emotieloos geworden. Neem de helft van de film af en je krijgt een leuke tv-aflevering van één of andere serie. Het is dan wel een lowbudget film, maar dan nog had dit beter gekund. Een nipte voldoende.

Het enige waar de film in slaagt is het opwekken van een gepaste sfeer bij het verhaal. Geen geromantiseerd verhaal, maar de hardheid van het boerenleven dat vrij relatisch wordt weergegeven.

Alleen is het nogal mager qua verhaal, men teert enkel op dat sfeerbeeld. Ook het acteerwerk is triestig. Ik heb Veerle Dobbelaere zelfs beter zien acteren in reclamespots. Heel bizar ook om te zien dat in een Nederlands thema het gros van de rollen wordt gespeeld door Vlamingen. De Italiaanse speelman bracht wel een leuke verfrissing in de film. Ik ken als Vlaming niet echt de legende van de Vliegende Hollander, dus of het verhaal hier goed weergegeven wordt kan ik niet echt zeggen. Is die Campanelli een historisch figuur of een legende of zo? Raar dat die Italiaan in Nederland tijdens de Spaanse bezetting tussen Vlamingen zich ontfermt over de zoon van de Vliegende Hollander.

En het zal wel aan mij liggen, maar of dat nu geloofwaardig is of niet, de dosis vuiligheid en mest (om het deftig uit te drukken) maken het niet echt aangenaam om naar de film te kijken.

Verder zitten er serieus wat plotholen in het verhaal, maar als ik de commentaar lees van Mug moet er idd een langere versie van bestaan. Misschien dat die de moeite is, maar deze film is niet voor mij besteed. Weinig dialoog en enkel een sfeertje van een periode/biotoop waar ik niet echt op zoek naar ben in films.

Voleuses, een Netflix actiefilm van de Franse actrice en regisseuse Mélanie Laurent. Samen met de immer heerlijke Adèle de moeite om te zien. Ik verwachtte eerst een zoveelste actiefilm zoals je die wel meer op Netflix tegenkomt. Maar met de 2 hoofdrolspeelsters en Mélanie Laurent als regisseur moest het wel iets meer zijn dan dat. De film draait vooral rond de 2 hoofdpersonages en de film slaagt er eigenlijk heel de tijd in om de karakters vooral centraal te zetten. De actie werkt wel, maar dat is niet de grootste troef van de film, maar brengt er wel wat drive in. Ik hou ook wel van de lichte humor die je bij Franse films wel meer ziet.

Acteurs als Isabelle Adjani (en haar overdosis botox) en zanger Philippe Katerine zweven op het randje van de parodie. Maar ze geven op een wat rare manier wel kleur aan de film.

Puur voor de actie moet je dit niet zien. En Mélanie Laurent zorgt voor een goede mix van actie, drama en humor. Het is zeker geen topfilm, maar ik heb er wel van genoten. Ik kan me voorstellen dat mensen met wat verkeerde verwachtingen in de film gaan en vooral een zoveelste actiethriller verwachten, maar dat is het niet.

Ik herinnerde me niet zoveel meer van Volver en vroeg me dan ook af waarom ik eerder al 5* uitdeelde. Eens de film liep was ik terug mee. Niet evident om zo hoog te score voor deze film, want het is een mix tussen een feelgoodfilm en een drama met de nodige tragiek. Maar Pedro Almodóvar maakt er een heerlijke film van. Waar hij gewoonlijk net over de lijn gaat, is de dosis hier veel beter. Vooral de heerlijke cast met vooral Penelope Cruz is een plezier om zien. Ik was ook verrast trouwens door Lola Dueñas die evengoed het scherm naar zich kan trekken op een heel andere manier dan Cruz. Ook de jonge Yohana Cobo (al was die toen al 21 jaar) is een mooie aanvulling. Verder veel kleurrijke figuren zonder in karikaturen te vervallen. Het idee van de filmcrew die blijft eten zorgt voor de nodige afleiding en een mooi tegengewicht voor de dramatische gebeurtenissen. Een film die misschien niet iedereen zal bekoren, maar kom... ik heb evengoed enkele top 250 filmpjes op mijn 'oh my god' list.

Toch een mooi rechtbankdrama dat vooral de frustratie van de gebreken in Justitie aankaart. De gebeurtenissen zijn op zich vooral een feit en hoeven niet uitgerekt te worden. Het verhaal van de film is de rechtszaak rond Luc Segers. Het script volgt dan ook stap voor stap het proces met alle procedures en tijdens de rechtszaak zelf zit je als kijker mee in de jury. De acteurs doen het niet slecht, maar door de focus op de zaak en minder op de personages, groeien tegelijk de figuren niet helemaal in de film. Maar Verheyen weet dat de zaak de kern is en zorgt dat die dan ook centraal in de film staat.

Tijdens de zaak zat ik ook wel met die frustratie over Justitie in België. Maar na de film had ik niet iets dat bleef nazinderen. Daarvoor was de film misschien te weinig verrassend, en was het vooral de schreeuw die velen soms in het hoofd hebben. Dit kan je wat bij Los plaatsen, al was die dan weer creatiever qua aanpak. Gelukkig heb je met de ijzersterke cast een reeks acteurs die de karakters (nu ze er toch zijn) zonder problemen kunnen neerzetten.

Raar om dit komedie en horror te noemen. Dit valt eerder onder soap en erotiek. Maar in beide gevallen te melig en te standaard om er nog van te genieten. Had graag gehad dat er wat meer humor in zou zitten.

Een zeer luchtige thriller met een flinterdun verhaal. Zelfs de mooie Brigitte Bardot kan de film niet echt redden. Qua sfeer zit het nog wel goed, maar je mist de chemie tussen de personages en Bardot heeft ook al beter gedaan. Niet echt een aanrader dit.

Ik weet nog niet goed wat ik moet vinden van deze film. Sterke opening in elk geval en vanaf dan is het vooral een fascinerend verloop. Het voelt wat ongemakkelijk met momenten en het personage Celeste is niet bepaald sympathiek. Maar de film is verre van een muzikale film, maar het intrigerende verhaal van een grote ster die zo groot is geworden met een zeer grote kost. Zowel de manier waarop haar carrière is gestart, maar ook hoe het daarna verder loopt met haar gezondheid, haar omgang met mensen. De prijs is groot.

De film kleurt wat buiten de lijntjes en houdt het interessant. Tegelijk gaat het niet ver genoeg. Een film die niet voor iedereen weggelegd is. In elk geval wel een keer anders om hoofdzakelijk de achtergrond van een popster te zien. Gewoonlijk krijgen we altijd de glitterkant te zien met wat cliché mindere zaken die uiteindelijk in het niets vallen bij het succes.

Prachtige film. Na Simon had ik wel zin in meer van dat soort Nederlandse films. Alhoewel ik niet helemaal mee ben met de Nederlandse politiek en er toch verschillen zijn met Vlaanderen, zijn evengoed veel politieke standpunten, ideeën en problemen rond formaties en partijpolitiek zeer herkenbaar. Misschien dat een Vlaamse remake (zoals wel meer gedaan wordt met Nederlandse films) wel zou aanslaan. Ik kan me enkel de film Los voor ogen houden die qua thema dezelfde richting durft uit te gaan.

Vox Populi snijdt zaken aan en wil politieke hokjes in het daglicht zetten, en dan is de val van de karikaturen snel dichtbij. Gelukkig is dat niet het geval en krijgen we normale mensen te zien. Geen zwart-wit denken, maar meer vanuit de buik. Of dat nu goeie gedachten zijn of niet, maakt mij niet uit. Het gaat hier over politiek, de drijfveer er achter en de connectie met het volk. Dat toch sowieso evengoed verdeeld is. De film toont eigenlijk vooral aan dat thema's die de mensen echt bezig houden door politici niet ter dege durven aangesneden worden omdat ze dan schrik hebben van het gevolg: je krijgt voor- en tegenstanders. Als je dan met standpunten komt die niet duidelijk zwart of wit zijn, ben je meteen een draaideur. Naar gelang een uitspraak is het al voldoende om links of rechts te zijn, terwijl de problemen (en ook de oplossingen) veel dieper liggen dan dat.

Op die fiets...

Deze film viel op door haar notering in de top 250, dus wou ik de film eens een kans geven. De film begint nogal saai met een vrij irritante Ivan. Gaandeweg kom ik wel in de film. De maker zorgt voor een beeld vanuit de kinderen. Dat zorgt voor enkele onbeantwoorde vragen op het einde van de film. Onbeantwoord voor de kijker, omdat we sommige dingen zien zonder te weten waarom. Terwijl de kinderen maar met één ding bezig zijn: wie is die man die hun vader blijkt te zijn en na lange tijd terug voor de deur staat. Is het de vader die ze hadden gedroomd? Is hij de ideale man die ze in gedachten hadden? Vader is een vrij streng figuur die desondanks z'n kinderen graag ziet, maar zelf nog een hoop geheime heeft.

Als de film wat verder kabbelt, is het genieten van een visuele pracht en is het als kijker des te boeiender. Helemaal overtuigen doet het echter niet met vooral een Ivan als boosdoener. Maar de mooie setting, de prachtige kleuren, de bijpassende muziek en het deels open einde is dit toch nog een goeie film geworden.

De acteurs zijn zeer sterk bezig: Frank Aendenboom en Herbert Flack. 2 van de grootste namen uit Vlaanderen. Alleen is verder de film vrij mager met een verhaal dat het wel als boek goed zal doen, maar in een film niet echt werkt. Ook kan Hugo Claus beter bij schrijven blijven, want regisseren is niet echt z'n sterkste kant. Het geheel, de aankleding, de overgang, ... allemaal doet het iets te veel toneelachtig voor. Het zal wel een reden hebben dat de betere films uit die periode boerenfilms waren. Daar heb je minder het gevoel gedateerd te zijn, omdat het zowiezo in een verleden afspeelt. Ook is het geheel nogal verwarrend en is het meer de verdienste van de acteurs dat de film nog wat gered wordt. Ik hou m'n sterren in het midden: 2.5

De film wordt wat vergeleken met Pan's Labyrint van Guillermo del Toro. De man was ook fan van Vuelven en qua thematiek trekt het er wel op. Maar het is vooral het verhaal en de regiestijl die je herkent. De cinematografie is toch anders. Gelukkig maar, waarom zou je wachten op een copy.

De film zet een groep kinderen centraal in Mexico. De Spaanse burgeroorlog van Pan's Labyrinth is hier een Mexicaans dorpje dat geregeerd wordt door drugsbendes. Kinderen die alleen komen te staan, trachten te overleven. Het is de fantasy, de verhalen en de legendes die hen nog enige hoop geven.

De kunst van de film is dat het vrij realistisch is. Een paar keer wordt je uit de fantasiewereld wakker geschud. Het lijkt een donker sprookje te zijn met de kinderen centraal, maar de realiteit is nooit weg. De film pakt niet groots uit, het is niet de fantasie die centraal staat. Daardoor oogt het soms wat minder mooi, maar het is net die subtiele aanpak dat de film zo goed maakt. Klein in de eenvoud en toch een diepe indruk. Een onderschat pareltje.

Horror in de 21e eeuw moet al stevig uit de hoek komen om qua sfeer te kunnen werken. Het zijn vooral actiescènes, schrikmomenten en gore die tegenwoordig werken. The Vvitch neemt je mee naar een tijd dat alles wat verkeerd liep de fout was van de duivel. En al wie een fout maakte was een heks. Uitstekend debuut met mooie beelden en een constante spanning. Zowel van actrice Anya Taylor-Joy als regisseur Robert Eggers zullen we nog wel meer horen.