Opinions

The Sound of Music wordt onterecht veelal gereduceerd tot die musical die ze rond kerstmis draaien met liedjes als Do Re Mi en Goodbye, Farewell. Je vergeet dan wel dat de film zoveel meer te bieden heeft. Het verhaal van de jonge non die twijfelt over haar geloof en een kapitein die terug open bloeit als hij terug liefde toelaat in zijn leven. En dat met de komst van de wereldoorlog die een nieuwe wereld aankondigt. In grote lijnen naar de verhalen van de familie von Trapp. Wat geromantiseerd een aangekleed met de heerlijke muziek van Rodgers & Hammerstein II.

De film wordt zonder probleem gedragen door Julie Andrews en Christopher Plummer. En je mag zeggen van de liedjes wat je wil, ze blijven hangen en zijn stuk voor stuk klassiekers. Geweldig gewoon hoe het nummer Edelweiss lijkt op een traditioneel volkslied, terwijl het net als de rest in 59 geschreven is voor de theater musical. Cinematografisch is het ook mooi gedaan, al zijn er op dat vlak nog betere musicals. Het blijft een mooie film die na al die jaren nog mooi overeind staat.

Een Franse film met 3 verschillende Engelse titels. Alsof de makers zelfs bij de marketing nog niet goed wisten welke weg ze in wilden slaan. Een film waar nochtans veel potentie in zit, maar dat helaas te veel blijft voortkabbelen. Matthias Schoenaerts doet het best wel goed, maar heeft al beter gedaan. Hij mist ook een sterke tegenspeler. Joel Kinnaman is toch wel een teleurstelling en de scènes samen werken niet echt. Dan gaat het beter met Maika Monroe die volgens mij nog wat zoekt naar films buiten het horrorgenre.

De CGI in de film is zo slecht dat je niet meteen ziet of de mensen zich amuseren in een virtuele realiteit of dat ze naar het verleden zijn gegaan. Het zorgt alvast niet voor de nodige sfeer in de film. De cast is slecht, de film ziet er niet uit en er is op zich weinig animo. Jammer, want het verhaal is op zich wel leuk. Volgens mij kan een reboot met een leuke cast en wat betere effecten wel werken. En het blijft altijd jammer om Ben Kingsley (toch ook films als Schindler's List en Gandhi) in zoveel van die prutsrollen te zien is.

Deze film werd op Wikipedia beschreven als een mix tussen Robocop, Groundhog Day en Murder on the Orient Express. Geen slechte beschrijving, de film heeft alvast het gevoel dat het al eens eerder werd gedaan. Al kan je evengoed films als Non-Stop, Matrix en The Butterfly Effect opnoemen. De film is een typische Hollywoodfilm die een buitenbeentje wil zijn. In het begin heb je even het mysterie van Jake's personage in een ander lichaam. Gelukkig gaat het al snel naar de echte zoektocht: de dader van de treinaanslag. Anderzijds weet je al het einde, aangezien het een Hollywoodfilm is. Dus hoop je toch op één of andere extra twist. Dat gebeurt ook, maar is niet zo heel sterk. Het eindresultaat is een film die wel voldoende kan boeien, maar niet blijft hangen. Al is dat soms ook wel leuk.

Toch wel een mindere musical en ik hou veel van het genre om ook de cheesy films meestal te omarmen. Nochtans met het bekende duo Rodgers & Hammerstein dat met The Sound of Music en The King and I mooie musicals maakte. Regisseur Joshua Logan kreeg mee een Pulitzer Prize voor co-writing van South Pacific. Andere tijden zeker?

De film is een pastelversie van WOII en lijkt eerder op een Elvis-film dan een charmante Broadway musical. De cast is vrij middelmatig en het verhaal kabbelt maar verder. Als je dan niet kan terugvallen op boeiende choreografieën of leuke liedjes, is de film snel uitgezongen. In die tijd was het een kaskraker, maar ondertussen toch wat in de vergeethoek geraakt.

Na herziening m'n score toch verhoogd tot 4*. Deze verfilming van een animatiereeks is beter gelukt dan Simpson the movie. Sterke humor, groot sarcasme, knipogen naar de actualiteit, maatschappij kritische onderwerpen en vooral de liedjes zijn een groot snee naar de musicalwereld. Misschien omdat het al jaren geleden is dat ik nog een aflevering van South Park heb gezien dat ik ook het vergelijk niet maak en sommige evidente onderwerpen uit de serie mij nog fris en leuk lijken.

Film die me doet denken aan een mix tussen Deliverance (al vele malen gelezen hier) en Predator (maar dan zonder een buitenaards wezen). De film moet het vooral hebben van de spanning en de sfeer. Wel goed gebracht en ook al weet je deels al wie er overblijft en dat de film een afvalkoers wordt, toch ben je steeds benieuwd naar wat komen gaat en hoe dit kan eindigen. Alles heeft een zekere geloofwaardigheid met zich mee, wat op zich wel goed is maar ook net minder in de uiteindelijke moorden die minder spectaculair zijn dan je zou hopen. Al bij al is dit een goed onderhouden film waar ik wel van genoten heb.

Charlton Heston is niet meteen mijn favoriete acteur. Doet me soms wat denken aan Kirk Douglas. Grote namen die wel hun best doen, maar mij nooit kunnen overtuigen van enige feeling, coolness, charme, ... Soit, deze film zelf is wel leuk om zien. SF met een dosis realiteit in de zien van geen vliegende auto's of zo. Evengoed armoede, klassestrijd en zeker een groene stempel.

Solyent Green is zo'n goeie ouwerwetse SF-film die ik als jongen wel eens graag las (ook al was ik er nog lang niet in 1973) en zo komt het ook wel over. Niet mee zo fris helaas, maar met een beetje nostalgische kijk valt dit best goed mee. Goed onderhouden, beetje gedateerd en stijf geacteerd, maar de 70's sfeer is wel leuk voor wie er van houdt.

Voor sommigen weer de basis om er de filosofische boodschap in te zoeken, voor mij gewoon een goeie film zonder meer.

Ik sta niet te springen voor docu's over politici, maar Spaak is wel een naam buiten categorie. Terwijl ik daar eigenlijk te weinig over kende. De Churchill van België, op zijn eigen manier dan. Het is geen promodocumentaire of verkiezingsstunt, zijn carrière (en leven) ligt al een tijd achter ons. Het is geen geheim in welke politieke partij hij zat, maar dat is in deze docu ook minder van belang. Want Spaak was geen typische partijpolitieker.

We krijgen een breed beeld te zien van de man en zijn indrukwekkend palmares in binnen- en buitenland. Zeer interessant en boeiend overzicht van één van de belangrijkste Belgische politiekers.

De originele Space Jam was een luchtige komedie die de Looney Tunes (even) uit de vergeetput haalde. Anno 2021 zijn de Looney Tunes al helemaal iconen uit het verleden. Jongeren kennen die figuren niet of amper, zodat de film zich vooral mikt op de nostalgische kijker die gek was de animatiefiguren en de originele Space Jam. Een film voor de insiders dus met veel knipogen, dat komt nooit goed. Bijkomend heeft LeBron James niet het charisma van een Michael Jordan en is Don Cheadle gewoon irritant. Het script is ook een rommeltje en wordt te veel gedragen op de vele cameo's en 'grappige' verwijzingen. Geen beste film dus.

Een film waar bitter weinig in zit. De film begon nochtans wel leuk, met af en toe een glimlach. Gaandeweg ging het echter over naar wat vervelend. En de dochter van Paz Vega was met momenten zelfs vrij irriterend. Vega zelf was dan ook de publiekstrekker. Niet echt mijn ding dit. 2*

Een worsteling om deze 3 uur durende film door te komen. Stond al lang op het lijstje, en eindelijk kunnen zien. Ik hou wel van dergelijke epische films: Lawrence Of Arabia, Ben-Hur, The Ten Commandments, ... Maar deze viel toch dik tegen.

Het grootste probleem is Kirk Douglas. Ik hou mijn hart al vast voor 'Paths of Glory', want nu ik de vader van Michael Douglas voor het eerst in een film zie, stelt de man me zeer teleur. Douglas kan de film niet dragen, waardoor het gewoon een doorsnee kabbelende film wordt. Douglas was trouwens 44 jaar toen deze film gemaakt werd, veel te oud voor de rol en zo ook ongeloofwaardig. Regie en montage doen er ook geen goed aan. Kubrick deed dan wel de regie, maar had weinig creatieve ruimte omdat de producers alles strikt bepaalden. Muziek is ook vrij pover. Normaal hou ik hier wel van, maar als beeld en muziek niet samen in harmonie gaan wringt dat voor de kijker.

Wel positief zijn de acteurs die de Romeinen spelen: Laurence Olivier, Peter Ustinov en Charles Laughton. Ze maken veel goed. Raar maar waar zijn de scènes in de senaat interessanter dan die met gladiatoren en veldslagen. Ook de massascènes zijn niet slecht, al heeft dat meer met budgetten te maken. Een dergelijke massa figuranten op een geweldige locatie doet altijd wonderen.

Het resultaat is een film waar de makers blijkbaar met weinig passie aan gewerkt hebben. Dit is geen heldenfilm rond Spartacus, maar een zoveelste film in de trend van de epische films. Zet er een andere acteur in de plaats, geef een deftige regisseur de nodige vrijheid en het ziet er al helemaal anders uit. De reeks Spartacus: Blood and Sand scoort op dat vlak een pak beter.

Tja, Hollandse toeristen... Een thriller die zich langzaam open plooit omdat het zit in de kleine dingen zodat het even duurt voor je door hebt hoe het in elkaar steekt. De aanzwellende muziek zet al meteen de sfeer en het verlaten platte land in Nederland is blijkbaar een ideale setting. Groots is de film nooit, maar goed genoeg om te genieten. Een spannende indie horror.

Ik heb deze film gezien enkele dagen na The Expendables. Ook met Stallone en Eric Roberts trouwens en enkele odes aan The Specialist. Daar blijft de enige waardering bij, want verder is dit niet echt de beste film van Stallone. Het is vrij saai en totaal overbodig om Stallone als exposievenspecialist neer te zetten. Dat is al bijna zo erg als Jet Li een machinegeweer te geven. Ieder z'n ding lijkt me.

Stallone lijkt hier dan ook meer op MacGuyver dan op Rambo en Sharon Stone is enkel de griet die mooi moet wezen. James Woods doet opnieuw aan overacting zoals gewoonlijk. Hij zal het nooit leren. Enkel Eric Roberts doet nog z'n best als irritante eikel, al is dat ook maar voldoende als randfiguur. Niet echt de moeite om te kijken dit. Had er meer van verwacht.

Een 90's kruising tussen Frankenstein en Alien. Dat vooral die laatste film een inspiratie is, is niet verwonderlijk. Het wezen is gecreëerd door H.R. Giger, die ook verantwoordelijk was voor de monsters in Alien. Het verhaal is op zich niet zo bijzonder, maar de uitwerking valt best wel mee. Bovendien kan de film rekenen op een cast die groter is dan je zou verwachten bij een film als dit. Met zoekteam Ben Kingsley, Alfred Molina, Michael Madsen, Forest Whitaker en Marg Helgenberger. Zelfs Michelle Williams speelt mee als de jonge 'specie'.

De film haalt nooit het niveau van Alien, maar het eenvoudige verhaal en de zwoele aankleding zorgen dat het best genietbaar is. Niet moeilijk dat de film zoveel opbracht (bijna 3 x het budget) en er de nodige sequels volgden. De film zou zo in de X-Files gepast hebben.

De nieuwe Bondfilm met het langverwachte SPECTRE. De klassieke tegenstander van Bond die in het verleden al in boeken en films te zien was. Met grootse leden als Dr. No, Red Grant, Emilio Largo en natuurlijk Blofeld. Benieuw of die ook in de nieuwe Spectre te zien was. Je moet de film maar kijken om het te weten. De film heeft een geweldige cast. Monica Bellucci komt weinig in beeld, maar vooral Léa Seydoux is leuk, Dave Bautista een indrukwekkende henchman en dit is misschien wel de eerste keer dat ik ook Christopher Waltz kan apprecieren.

Na de intrede van Casino Royale, het volgens mij wat onderschatte Quantum of Solace en de dramafilm Skyfall is het tijd voor een minder overweldigende maar toch entertainende Bond. De film verrast niet helemaal, maar weet wel een goeie sfeer op te bouwen. Eén van de spannendste films uit de reeks. Er is ook wat meer humor, zonder terug de slapstick van Moore of de geforceerde humor van Brosnan te gebruiken. M, Q en Monneypenny worden mooi ingepast in het geheel.

Spectre is zeker niet de beste Bondfilm, maar wel een hele goeie. Ik heb er best van genoten en de formule is nog zeker niet dood. Ik hoop wel dat ze nu hiermee verder gaan. Liefst met Craig aan boord, maar vooral met deze stijl en enkele figuren. Nu is het niet de moment om het roer helemaal om te draaien.

Speed is een blockbuster die alles in huis heeft om er een echte kaskraker van te maken. Een klassieker trouwens dat dankzij de constant rijdende bus de nodige tempo in de film legt en automatisch de bijhorende spanning. Het duo Bullock en Reaves werkt wel. Een echt topper zal het nooit worden, maar in zijn genre is dit zeker geen slechte film.

Een pak minder dan z'n voorganger. Het ontbreken van Reaves doet de film geen goed. Bullock kan een film in dit genre niet alleen dragen. Daar komt nog bij dat de rijdende bus nu vervangen wordt door een varende boot, wat het tempo automatisch doet zakken (toch visueel). Wat is het volgende voertuig? Een fiets of zo? Dafoe maakt nog wel wat goed, maar hij heeft al beter gedaan.

Hitchcock met een typische suspence-film, dit keer aangekleed met de nodige psychoanalyse. Nieuw voor die tijd en ik kan me voorstellen dat dit toen wel een impact had. Maar ondertussen lijkt de film met momenten wel verouderd. Al blijft het suspence-gedeelte nog best goed overeind.7

De grote troef is Ingrid Bergman in de oorlogsjaren groot was geworden met Casablanca, The Bell's of St. Mary's en For Whom the Bell Tolls. Met Gaslight had ze zelfs al een Oscar gewonnen. Ze was één jaar ouder dan Gregory Peck en had toch wat twijfels met Peck als casting voor love intrest. Dat valt gelukkig mee, al is er niet al te veel chemie tussen beiden. Hitchcock had ook z'n werk met Peck die niet al te sterk is in gezichtsuitdrukkingen. Voor mij is de acteur pas echt groot geworden in de jaren '50 met diverse titels als The Gunfighter, Roman Holiday en Moby Dick.

De film kan rekenen op mooie muziek en de droom sequence naar de werken van Dali. Maar de basis blijft nog altijd de whodunit. Je blijft als kijker wel benieuwd naar het verloop van het verhaal, maar Hitchcock slaagt er niet echt in om de spanning had op te bouwen, zoals we dat van hem gewoon zijn.

Het was af te wachten wat ik mocht verwachten van deze film. Het is immers niet de eerste vertolking van Diana in film of serie. Met oa Naomi Watts in Diana (2013) en Emma Corrin in The Crown (2020). De kritieken waren alvast zeer positief over Kristen Stewart, die ik zelf sowieso graag zie spelen. En regisseur Pablo Larraín liet met Jackie (2016) al zien dat hij een gelijkaardige film perfect aan kan.

Spencer is het verhaal van Diana op het hoogtepunt van de spanning tussen haar en het koningshuis. Een plek en instituut waar tradities en regels belangrijker zijn dan mensen. Geliefd door het volk, neergekeken door het koningshuis en achterna gezeten door paparazzi. Een ballon die op knappen staat. En nog meer bij Jackie, waar we via een interview dicht bij het hoofdpersonages staan, zitten we nog dichter bij Diana. Op een weekend tijd (in de film) voelen we die spanning alsmaar opbouwen.

Een doorsnee thriller met corrupte politieagenten. We hebben het allemaal al eens gezien, maar soms is dit soort films best wel entertainend. Alleen is het echt wel standaard. Alles kabbelt rustig voort zonder verrassingen en de aanwezigheid van 'komedie' dat hier als 2e genre wordt genoemd, mag je best met een korrel zout nemen. Het is goed gemaakt bandwerk met een paar leuke B-acteurs. Meer is het niet.

Tja, een film rond de Spice Girls. Als bekendste meidengroep ooit wilden ze een film maken in de stijl van de bekendse jongensgroep ooit: The Beatles. Zonder al vergelijk te willen maken met de muziek, heb ik geen idee hoe A Hard Day's Night in zijn tijd werd aanvaard door de kijkers. Als ik zelf het vergelijk maak (dat doen de makers trouwens ook) ligt de humor van The Beatles ofwel iets subtieler ofwel net weer met een drogere absurditeit. Spice World is gewoon domme slapstick en het acteertalent van de meiden is toch wat minder dat van The Beatles (die zo slim waren iets meer zichzelf te zijn).

Om de film wat meer 'naam' te geven - voor zover The Spice Girls dat nodig hadden - trokken ze blijkbaar namen aan als Meat Loaf, Roger Moore en Jools Holland met zelfs cameo's van Hugh Laurie, Elton John, Elvis Costello en Bob Geldof. De makers dachten dat het hiermee voldoende was, maar vergaten duidelijk een script. De hele film is een zootje geworden zonder enige samenhang en ik hoop voor de filmkijkers in deze wereld dat geen enkele Spice Girl ooit nog op het witte doek komt. Laten we dat afspreken?

Terwijl DC al voorzicht succes had met Batman in 1989 en de comic-verfilmingen een boost gaf, was het bij Marvel wachten tot Blade in 1998 en X-Men in 2000. 2 jaar later was het aan Spider-Man. Visueel was dat alvast een vooruitgang tegenover de knullige films en series rond Spider-Man tot dan toe. Anno 2020 sta je daar niet meer van te kijken, maar toen was het toch een vooral technische vooruitgang.

We krijgen hier de origine-story van Spider-Man. En een eenvoudig verhaaltje met good guy vs bad guy, liefdesverhaaltje erbij en wat brave humor. Ik ben fan van Kirsten Dunst, de rest is vrij matig. Tobey Maguire is geen slechte Spider-Man, maar zeker geen boeiende Peter Parker. Het geheel is ook weinig verrassend en ondertussen wat voorbijgestreefd. Wel mooi technisch nog goed aangekleed zodat het er best door kan voor een luchtige blockbuster.

Wat meer van hetzelfde na deel 1. Andere bad guy, zelfde liefdesverhaaltje en opnieuw Tobey Maguire die een slechte Peter Parker speelt. Het blijft allemaal zeer luchtig en oppervlakkig. Alfred Molina doet het niet slecht als Doctor Octopus al kon het daar toch nog beter. Hij gaf het personage een bad guy waar je toch nog iets goed in zag, niet evident in deze films. Maar voor acteerwerk is niet veel ruimte hier. De film duurt ook wel wat te lang en begint soms te vervelen. En de zijsprong met Osborn is enkel nodig voor Spider-Man 3, maar verder totaal niet nodig.

Volgens mij wisten ze dat dit het laatste deel werd, want de film voelt enorm vol aan met teveel verhaallijnen die amper worden uitgewerkt. Venom zie je op de poster, maar is zeer onduidelijk in beeld, Sandman is niet slecht maar dan heb je nog de verhalen met Mary Jane Watson/Gwen Stacy, Harry Osborn en Peter Parker die worstelt met zichzelf. Het lukt de regisseur niet om al die wegen met elkaar te verbinden op een deftige manier. In sommige gevallen is het acteerwerk ook gewoon vervelend, al zeker geen fan van Tobey Maguire die nog meer Parker moet spelen dan gewoonlijk.

De film is hier en daar wel goed met enkele leuke scènes, maar het geheel is een rommeltje met een hoop ballast dat geknipt mocht worden. Leuke entertainment, maar te luchtig zodat de aandacht snel verdwijnt.

Het eerste deel was best de moeite, dus met veel zin naar dit vervolg. En wat een belevenis. Het tempo ligt lekker hoog en je wordt meteen meegesleurd in een indrukwekkende rit. De film doet alles waar de MCU niet in slaagt en geeft die franchise meer dan ooit een uppercut. Op alle vlakken trouwens, want het is ook geen standaard good guy vs bad guy. Ook de soundtrack viel meteen op en zorgt ook voor de nodige sfeer.

De multiverse, in welke vorm ook, kwam al aan bod in de MCU maar werd al wat ingehaald door Everything everywhere all at once. En deze Spider-Verse doet er nog een schepje boven op. Daar staat Doctor Strange dan in een nogal flauw aftreksel. Benieuwd hoe The Flash het gaat doen, maar ik vrees er toch voor. De personages zijn best wel interessant met een mooi evenwicht tussen Gwen en Miles.

De film mag dan wel teren op de bekende Spider-Man die om de zoveel jaar terug komt in de filmwereld. Maar verder doet het wel wat origineler. De film vindt een mooie balans tussen diepgang en entertainment, tussen originele figuren en herkenbare nostalgie, met humor die werkt en zowel visueel als muzikaal anders dan wat je gewoonlijk ziet in de superheldenfilms.

Een sterke Spider-Man, al moet je toch wat huiswerk maken om sommige dingen beter te kunnen volgen. Dat blijft wel het pijnpunt van de MCU. Deze film is duidelijk een sequel op de vorige Spider-Man film, waarin Peter Parker de gevolgen moet dragen van z'n vorige avontuur. Maar veel kijkers zullen wel mee zijn en dan is het best genieten. Het wordt wat donkerder nu, persoonlijker en iets volwassener. De makers mikken blijkbaar ook wat op 3D, in onze bioscoop kon je een 3D versie bekijken en dat zie je wel aan de beelden. Al stoort het gelukkig niet. Wel mooi is de filmstijl die dicht op Peter Parker kleeft met de camera steeds dicht bij het personage.

De film heeft veel personages, cameo's en verrassende gastoptredens. Je zou denken dat het een te volle film wordt, maar de film zorgt net voor wat rust in de MCU. Er is zeker nog genoeg actie, maar de karakters zijn terug wat belangrijker en er is ruimte voor drama. Het is een opflakkering in een stervend genre, al is dat ook met gekende figuren uit het verleden. Dat zal ook zo werken bij de volgende Avengers. Maar misschien kan deze rust wel een nieuwe start zijn, hopelijk niet voor meer van hetzelfde. Nu hebben we toch kunnen genieten van een hele goeie blockbuster.

Tom Holland doet het zeker niet slecht als Spider-Man. Zijn films geven Peter Parker weer als tiener en de onzekerheid hoe er mee om te gaan. Hij is met andere dingen bezig en 'de wereld redden' is toch iets voor de echte helden in zijn ogen. De films hebben ook voldoende humor die beter werkt dan bvb Guardians of the Galaxy (meer puberhumor) en Far from home doet wat je van de film verlangt.

Er is iets te veel zelfverheerlijking naar de franchise van MCU. Leuk dat ze de fans iets extra meegeven, maar teveel is teveel! Dit keer mag Nick Fury meespelen en het is jammer genoeg één van zijn minste prestaties uit de MCU. Jake Gyllenhaal is dan weer beter, een figuur als Michael Keaton.

Far from home is in elk geval een leuke film, wat standaard voor de rest, maar goed onderhouden en verschillende keren gelachen. Geen hoogtepunt van de reeks, maar je voelt dat het met zo'n films best wel goed komt in MCU. Niet elke film moet een hoogvlieger zijn. Dit is best genieten. Popcorn zoals het hoort.

Een spin-off van Iron Man met Deadpool voor tieners. Terwijl DC na enkele films aan te modderen uitpakt met Wonder Woman, blijft Marvel braaf de formule volgen van hun succesfilms. Spider-Man moet niet echt meer voorgesteld worden na de zoveelste reboot, maar toch moeten ze de hele tijd Iron Man en de link met Avengers opvoeren. Mag wel, niets mis mee als je een filmwereld creëert. Maar Iron Man is volgens mij meer aanwezig dan tante May en komt ook niet bepaald sympathiek over.

Spider-Man is een tienerkomedie geworden. Wat het ontbreekt aan grote actie en spanning, maakt het wel goed met de nodige humor. Tom Holland past mooi in dit soort film en mag nog gerust de rol wat verder spelen. Michael Keaton was beter als Batman, maar is toch één van de betere Marvel-vijanden. Iets waar Marvel nooit echt goed in is geweest op een enkeling na.

Homecoming maakt gelukkig niet de fout om nog eens het begin te verfilmen. Vergelijk het met de moord op Batman's ouders dat al zoveel keer verfilmd werd. De film mist alles van actie. Dat gaat te gemakkelijk en maakt weinig indruk. Maar de humor werkt wel. Het is alvast de leukste Marvel-film uit de reeks. En dat is inclusief Deadpool. De film zelf maakt weinig indruk, daarvoor heeft Marvel te weinig creatief geweest. Marvel is ook beter in de groeps-films als Avengers. Thor, Hulk of Captain America waren ook niet bepaald hun grootste troeven. Maar met Spider-Man mochten ze dat risico toch wel nemen en de link met Avengers een stuk minderen.

En de film heeft de saaiste 'after credits' ooit. Los daar van benieuwd naar de sequels.

Alvast bij uitstek de beste Spiderman film en één van de betere heldenfilms. Deze film is visueel boeiend met de constante link naar de comics, de zelfrelativering en de vele sneren naar de andere Spiderman films. Samen met Isle of Dogs ook de enige animatiefilms van het jaar die echt een reden hadden om genomineerd te worden voor beste animatie. Mijlen verschil met de kleuterfilms van Ralph breaks the internet en Incredibles 2. Ik heb de hele tijd genoten van deze animatie met voldoende humor (werkt niet altijd, maar wel meer dan gewoonlijk in dit genre) en het was eindelijk nog eens iets origineels in de heldenfilms. Al heeft Spiderman natuurlijk wel tegen dat puur om financiële redenen dit verhaal al werd gerecycleerd terwijl de vorige film nog aan het nazinderen was. Goed dat het zo'n succes kent. Hopelijk wordt men nu wat meer creatief in animatie.