Opinions

Klopt inderdaad dat men de uitwerking van de personages helemaal verkeerd heeft aangepakt. Alsof men niet goed begrepen heeft hoe die in elkaar steken. Jammerlijke verfilming van de stripreeks. Hopelijk gaat dat met Kuifje beter gaan.

Gedurft thema van Thys dat helaas door de mand valt. De acteurs spelen ofwel naast elkaar of gewoon slecht. Bervoets moet nog altijd z'n eerste echte goeie rol spelen. Dit is weerom slecht. Veel typecasting en af en toe zelfs miscasting (Focketyn bvb). Het verhaal loopt vrij traag en is nogal voorspelbaar. De oneliners zijn van een bedroevend niveau.

De acteurs blijken enkel te kunnen presteren als ze zatte Jos of een drugskip moeten spelen. Jammer...

Suspicion is één van de 2 films van Hitchcock waar hij een Oscarnominatie voor beste film voor kreeg. Dat wil vooral zeggen dat hij hier niet echt zijn bekende regie laat zien, maar een film aflevert die betert past in wat men standaard verwachtte in Hollywood. Daardoor is de film niet meteen een Rear Window of North by Northwest, maar het is zeker geen slechte film. Het verhaal is natuurlijk een troef waar de kijker constant in twijfel zit over de ware toedracht. De kunst van Hitchcock is dat hij dat ook heeft kunnen vertalen naar het grote doek. Zowel Cary Grant als Joan Fontaine (niet ontoevallig dat de andere Hitchcock-film met een Oscarnominatie ook met haar was: Rebecca) zijn beiden in vorm en het is een plezier om hen bezig te zien. Beide acteurs hebben ook Britse roots, wat de karakters hun Engelse achtergrond geloofwaardiger maakt. Creatief is dit misschien niet één van de beste films van de master of suspence, maar zeker geen slechte film en voor liefhebbers van de Hollywoodfilm uit de jaren '30 en '40 een aan te raden kijktip.

Het blijft voor interpretatie vatbaar, maar sinds Rosemary's baby eind jaren '60 werd horror toch breder gewaardeerd. Films als Carrie, The Exorcist, Jaws, Alien, The Omen en slasherfilms als Halloween, Texas Chainsaw Massacre en Amityville Horror brachten iconische horrorfilms. Daartussen komt dan een Suspiria opduiken. Op het eerste zicht een lowbudget B-film, maar uiteindelijk een mooi gefilmde kleurrijke gothicfilm. Je ziet de invloed die het had op latere films als The Shining.

De film schittert in de eenvoud met theatraal acteerwerk, overduidelijk nepbloed, indrukwekkende kleuren, heerlijk spannende muziek en passende gore scènes. Maar ook sterke shots en mooi decor.

Suspiria is een wat kitscherige gothic horrorfilm die zeker opvalt. Misschien niet voor een groot publiek, maar dat wil het ook niet zijn. Ik ben alvast fan.

Naar aanleiding van deze film zag ik een tijd het origineel en dat was een enorme verrassing. Indrukwekkende sfeer, adembenemende horror en visueel een pareltje. Waarom zou je daar een remake van maken en wat kan je dan bijdragen? Goeie vraag als je deze remake ziet. De makers kiezen voor een andere accent en met Tilda Swinton lijken we toch een sterke troef te hebben? Die doet dat ook niet slecht, maar kan de film absoluut niet redden. Hoe saai kan je een film maken. Dit is het tegenbeeld van het origineel. De sfeer is helemaal zoek. Te langdradig, slecht acteerwerk en nergens boeiend eigenlijk. Geef mij maar het origineel.

Ik kende de carrière van Suzi Quatro eigenlijk niet zo. Wel dat ze van grote invloed was op andere vrouwelijke rocksterren. Best een boeiende documentaire over een jonge vrouw die weet wat ze wil. Vanbuiten lijkt het soms een gimmick, maar wat je ziet is wat je krijgt. En als je de feiten ziet, toch wel een onderschatte artieste die moest opboksen tegen een mannenwereldje en vooral in eigen land nooit de echte erkenning kreeg. Als je ziet wat ze allemaal deed en welke invloed ze had, is het jammer te zien hoe ze daar nooit op gewaardeerd werd.

De docu is wat stramien met getuigenissen, gelukkig wel van Suzi Quatro zelf, en een reeks archiefbeelden. Maar het geeft wel een compleet beeld van de artieste. Zeker een aanrader voor de muziekliefhebber.

Makoto Shinkai weet toch wel hoe hij een film moet maken. Dit is de 6e film die ik van hem zie en ook nu weer geef ik graag een hoge score. Het is geen Your Name, maar toch maakt ook Suzume indruk. Een film met heerlijke animatie, een boeiend verhaal en boeiende personages. De film zoekt een weg tussen avontuur, mythologie en romantiek. Met symboliek die duidelijk aanwezig is en tegelijk er niet te dik op ligt. Ik ben blij dat ik dit in de bioscoop heb kunnen zien. Shinkai mag van mij nog meer films maken, blijkbaar nog lang niet uitverteld.

Een psychologische thriller, al ligt de focus op het drama. Doet wat denken aan Shame, al is het uiteraard een heel andere film. Het relaas van een jonge getrouwde vrouw die vreemde objecten begint te slikken. We krijgen eerst een gestileerd beeld met mooie beelden. Hunter wordt geleefd lijkt wel. Een huisvrouw die uitschijnt dat ze gelukkig is, maar die weggecijferd wordt. Of zichzelf wegcijfert beter. Alles wat ze doet is voor een ander. Als ze iets zegt wordt er niet echt naar haar geluisterd.

Als ze vreemde objecten begint te slikken, sluimert stilaan door dat er wel meer dingen meespelen. In het begin zag je de afgelijnde regie en de cinematografie, maar gaandeweg neemt actrice Haley Bennett de aandacht over. Swallow wordt een aparte film met een wat beklemmend sfeertje. Maar je krijgt niet altijd vat op de film, dit zal denkelijk niet iedereen smaken. Maar net die vreemde sfeer, maakt de film net zo boeiend. Je wil weten wat Hunters drijfveer is of hoe dit (al dan niet) goed komt. Je leeft met haar mee, ook al is het moeilijk in haar hoofd te kruipen.

We krijgen het leven te zien van Sylvia, een influencer met een heel pak volgers. En zoals dat bij influencers hoort zit daar een hoop glitter en glammer bij, het idee van een fake wereld en het beeld dat we hebben van influencers in het algemeen. Dat wordt voor een deel wel wat ontkracht en in vraag gesteld. Maar regisseur Magnus von Horn wil op de eerste plaats de persoon zelf laten zien. Omdat het nu eenmaal niet gaat over DE influencer, maar dat ook zij mensen van vlees en bloed zijn die het beste trachten te maken van hun leven.

Het deed van ver denken aan de Japanse film Helter Skelter, over een ster en haar ultieme streven naar schoonheid. Maar Steam overweldigd niet zo hard, net omdat het op de eerste plaats een persoonlijke weergave is van het hoofdpersonage. Dat zorgt dan wel voor een ontroerend verhaal. En het is ook een film met mooie en warme kleuren. Best wel de moeite eigenlijk. Een klein pareltje.

Een vrij saaie musical. Tim Burton trekt zijn wereldje weer open zoals we dat gewoon zijn. Zelfs voor zijn normen is het vrij donker zodat we daar niet al te veel van zien. Het komt nogal goedkoop over. De acteerprestaties zijn niet bepaald interessant en ook de liedjes zijn snel vergeten. Dit is een film die ik al lang links liet liggen. Nu weet ik ook waarom.

Op zich geen slechte film, maar het is allemaal te gemakkelijk. Veel clichés, zwak verhaaltje... En de acteerprestaties zullen ook geen klassiekers worden.

2 sterren

Een tv-film en dat is er ook aan te zien. Qua verhaal is dit niet slecht, al wil het graag zowel een drama zijn als een etische discussie op gang trekken. De 'problemen' die doven zowel hebben met hun handicap als de maatschappelijke problemen die ze ondervinden door communicatieproblemen. De film is duidelijk een tv-film en brengt wel een leuk verhaal, maar is het visueel zeker niet zo speciaal. Ook heel ambetant is dat de doven logischerwijs gebaren gebruiken, maar via voice-over de acteurs spreken via gedachten. En die stemmen zijn ten eerste niet altijd even sterk 'geacteerd' en ook storend als je je wil inleven in één van de dove personages. Ik weet wel dat je het nodig hebt omdat de meeste mensen, waaronder ikzelf, geen gebarentaal begrijpen. Maar door dat gebrek van inleving ben je wel minder betrokken bij de film. Bij Babel bevoorbeeld kon je in de prachtige discotheekscène je wel inbeelden hoe een dove persoon zich moet voelen op die moment. Dat heb je nooit bij deze film en staan de personages verder van de kijker af. Visueel geen hoogstandje, maar wel gesproken gedachten en nog eens een filmscore er boven op. Erg slim is deze aanpak voor een film over doven niet echt. Gelukkig valt verhaal en acteerwerk nog best mee, zodat de film nog best te doen was. Ik hou m'n oordeel in het midden.

Toch een mindere film noir. Het duurt heel lang voor het wat op gang geraakt. Buiten Curtis en Lancester is er weinig bijzonder en dat zijn niet bepaald mij favoriete acteurs. Visueel valt het best nog wel mee, maar het verhaal is gewoon zo pover. Het zit hem wat in de intrige achter dat verhaal, maar daarvoor is het te diep geborgen. Was er nog een sterke vrouwenrol geweest, meestal toch aanwezig bij film noirs, had dat de boel nog kunnen wakker schudden.

Een quasi erotische thriller met een broeierig sfeertje. De film is gewoon aangenaam om te zien en kan de sfeer vrij goed ophouden. Het acteerwerk zorgt voor leuke scènes en het mysterie in de film. Nadeel is dat de film na het sterke niveau niet meer weet te verrassen en de climax wat uitblijft. Jammer, want na de film heb je wel genoten, maar blijf je toch wat op je honger zitten.

Uit de tijd dat dans en muziek nog veel meer centraler stonden dan het verhaal. Astaire was ook nog maar een paar jaar bezig, maar al snel in zijn films te zien met Ginger Rogers als danspartner. Beiden hebben dan ook een groot charisma op het scherm en maken het povere verhaal wel wat goed. Een film die het vooral moet hebben van de dansscènes en dan zit je meestal met Fred Astaire wel goed. Al is dat in deze film ook niet meer dan kwalitatief stijldansen. Het is pas later dan er meer aandacht gaat naar interessante choreografieën en een betere mix van humor en dans. Swing Time is nergens bijzonder en is vooral iets voor fans van het genre.

Standaard actiefilmpje, al is er gelukkig voldoende actie in de film om er een avondfilm van te maken. Jammer genoeg is het verhaal niet erg dik. Wel is het eens leuk om in afwisseling van de typisch Amerikaanse actionmovies een Koreaanse achtergrond te zien. Zowel qua 'achtergrond' als Koreaanse gewoontes.

Niet mijn eerste Koreaanse film. Heb ook al Bom Yeoreum Gaeul Gyeoul Geurigo Bom (2003) Nabbeun Namja (2001) Pon (2002) en

Samaria (2004) gezien. In dat lijstje hinkt deze Swiri er toch maar achter aan. Heb er toch een beetje van genoten, al is het zeker geen blijver. Misschien met herziening binnen enkele jaren, al betwijfel ik het. En visueel absoluut geen John Woo of Luc Besson zoals op de kaft vermeld staat!

Het concept alleen al maakt de film vrij uniek. Tijdens de film denk je wel eens links en rechts aan een bepaalde film, maar op zich is dit zeker origineel. De troef is het heerlijke samenspel tussen Dano en Radcliffe. Dano past wel in dit soort rollen. En Radcliffe kan eindelijk laten zien dat hij meer is dan Harry Potter.

In het begin moest ik er wat inkomen. Naast het absurde ging het een tijdje over scheten om zelfs zo door het water te racen. Ik had al schrik dat dit het niveau zou zijn voor de verdere verloop. Gelukkig is het meer dan dat, al komt dat langzaam op gang. Een mooie film waarvan ik relatief snel de insteek al door had. Maar Dano & Radcliffe kunnen samen het niveau vrij stabiel houden en zorgen voor de nodige entertainment. De slotscène vond ik iets minder. Maar de film was best wel leuk.

Een film die ik in m'n kindertijd enorm graag zag. Onlangs zag ik de film nog eens opnieuw en het blijft één van de mooiste familie/avonturenfilms ooit. Misschien wat gedateert, maar voor dit genre kan dat eigenlijk niet echt kwaad.

Je merkt nu duidelijk de stempel van Wolfgang Reitherman, die vooral voor avontuurlijke verhalen kiest maar teveel humor in z'n films stopt waardoor het avontuurlijke gedeelte niet altijd werkt. Ook hier merk je dat meer dan de helft van de film gaat over het veranderen van Merlijn, Arthur en Mad Madame Mim in allerlei wezens. Het echte deel over ridders, over het zwaard in de steen, ... is blijkbaar bijkomstig. Jammer, want met Arthur als tegenhanger van de vele prinsessen leek dit een ideale film ook ook voor de jongens een iconisch Disneyfiguur te bezorgen. Peter Pan is op die manier ook niet echt geslaagd.

De tekenstijl valt heel goed mee, al heeft Disney al beter gedaan. En zeer eigenaardig na verschillende Engelse stemmen kiest Disney bij dit Brits figuur voor een Amerikaanse stem. Ik ben vooral benieuwd naar andere films van Reitherman die ook deze stijl kennen, maar met de jaren ervaring beter uitgewerkt zijn: Jungle Book en Aristocats.

Ik hou wel van de verhalen van Robin Hood. Maar er zijn al enkele verfilmingen die de lat vrij hoog hebben gelegd. The adventures of Robin Hood en de Disneyversie Robin Hood zijn klassiekers. En zelfs Robin Hood: Prince of thieves, Robin and Marian en Men in thights zijn nog best leuk. De Ridley Scott versie was verdienstelijke poging, maar niet echt mijn ding. Deze Sword of Sherwood Forest wil het verhaal nog eens opnieuw brengen, maar komt overal te kort. Het is geen mooie film, het acteerwerk is vrij triestig (de minst charismatische Robin Hood tot nu toe) en ook de gevechten zijn vrij flauw. Als je echt een Robin Hood film wil zien, kan je beter één van mijn net genoemde tips zien in plaats van deze.

Een film die het houdt tussen Truman Show en de neurotische karakters van Woody Allen. Het begint wel goed en gaandeweg heeft de film de nodige zwarte humor en originele drama om te boeien. Maar naar het einde toe komt het soms wat geforceerd filosofisch over en begint het neurotisch gedrag van Caden wel tegen te steken. Ik had trouwens enkele keren het gevoel dat de film gedaan zou zijn, waarop de film nog verder ging. Nogal langdradig met andere woorden en iets te zwartgallig en geforceerd om nog aangenaam te zijn. Leuk idee, maar er mocht toch sterker geknipt worden.

Een politieke thriller over conflicten in het Midden Oosten. Of conflicten mét het Midden Oosten. Hoe het Amerika zich mengt de Perzische golf om er olie te kunnen inwinnen. Als het meer olie en geld opbrengt met een andere leider aan het hoofd, zullen ze dat ook mee sturen. Intern is het land dan weer in conflict door eigen corruptie en het extreme religieuze antwoord er op als alternatief. Politiek, kapitalisme en religie in een gevaarlijke cocktail.

Stephen Gaghan won eerder prijzen met het script van de drugsfilm Traffic. Hij zoekt niet meteen de sensatie op in Syriana, maar daardoor is er ook minder actie natuurlijk. Hij kan het helaas niet altijd even goed opvangen door sfeer op te bouwen. De film kent ook veel verhaallijnen en personages, waardoor de focus regelmatig verschuift. Gaandeweg komt het wel samen natuurlijk, maar je moet je hoofd er bij houden. Maar hij laat wel zien dat er in heel het verhaal geen goede figuren zijn, of toch amper.

Syriana is ook de film die tot nu toe voor de enige acteur Oscar gezorgd heeft van George Clooney. Geen slechte rol, maar ik zie niet in wat er nu zo bijzonder is aan die rol. Focus dus niet al te veel op die verdienste om de film te zien.

Ik ben niet vertrouwd met het verhaal van Michalina Wislocka, maar in de geschiedenisboeken staan de meeste vrouwen helaas sowieso bij de voetnoten. Een biopic dat niet zo bijzonder is, maar genoeg vaart kent en op zich niet slecht gedaan is. Maar het blijft een middelmatige film die niet echt blijft hangen. 2u was misschien ook wel te lang om de boodschap duidelijk te maken.