Opinions

Vorig weekend gezien in de bio met een paar vrienden (en vriendinnen), maar is eigenlijk wat tegengevallen. Ik hou wel van de Naked Gun humor, waar ze mee werken in deel 3 maar deze film is niet zo gelukt. Leuk zijn nog wel de filmparodieën, maar die komen echt onozel over als je de originele films niet gezien hebt. Voor de rest weer de irritante en letterlijke ook kak- en pisgrappen. (sorry voor 't taalgebruik, maar de film is er mee begonnen). En ik had beter op tijd recht gestaan om de zaal te verlaten, want het einde is nog dumber dan dumb and dumber...

Toch maar een andere film moeten zien!

Best wel een aangename horror. De film haalt de mosterd bij veel andere horrorverhalen, maar het weet wel voldoende sfeer neer te zetten. Ook al zijn er genoeg clichés, als het werkt geeft dat een leuke film. Het is allemaal net iets meer. Zoals de aankleding van de setting in de jaren '60. En de monsters die we te zien krijgen. Na een tijd loopt de film wat verloren en ook al is het goed gedaan, wordt het nooit echt bijzonder. Maar de liefhebbers zullen hier wel van houden.

Een film die de juiste mensen gecast heeft. Ik moest in de rol van Chris O'Donnell aan Tobey Maguire denken en hoe die de film zou verprutst hebben als hij de rol van Chris had overgenomen. Chris O'Donnell is een de juiste man in de juiste rol. En ook Al Pacino doet het geweldig natuurlijk. We zijn zijn stijl met roepen wel gewoon, maar in dit soort rollen komt dat zeer mooi uit. Hij is nu eenmaal een gefrustreerde veteraan die in het verleden niet altijd het juiste heeft gedaan en nu met die erfenis rondloopt. Blind, eenzaam en aan de drank, wegkwijnend bij z'n familie die hem eerder uit schuldgevoelens hebben opgenomen maar hem eerder als een patiënt zien dan hun dierbare familielid.

De film kijkt als een soort roadmovie waarin we Frank Slade en Charlie volgen. Elk hun eigen problemen die ze uiteindelijk van elkaar oplossen. En daar merk je wel dat de personages centraal staan met een zeer goeie uitwerking. Ergens doet de film me altijd denken aan Rain Man, waar het duo van dienst Tom Cruise en Dustin Hoffman was. Dan vind ik dat de karakters van Charlie en Frank Slade beter uitgewerkt zijn.

Scent of a woman is op zich een wat voorspelbare Hollywoodfilm, maar dan wel een kwaliteitsvolle. Er is tijd voor een lach op tijd en stond, maar het wordt geen komisch drama uit de jaren '80. De muziek van Thomas Newman is met momenten nogal melig, maar de man weet wel om de muziek zo goed als weg te laten bij de cruciale momenten: het etentje met de familie van Slade, de zelfmoordpoging van Slade en de eindspeech in het college. waardoor die momenten veel sterker uit de verf komen.

Schellebelle 1919 is op de eerste plaats een geweldig leuk project voor de mensen van Schellebelle zelf en dan vooral verschillende acteurs uit de vzw OKA, Oud KSA Actiegroep. De groep heeft een groots project mogen neerzetten met de hulp van Broken Circle Breakdown acteur Johan Heldenbergh. Dat merk je ook wel hier en daar. De mensen hebben nu eenmaal niet de ervaring die andere geschoolde acteurs hebben opgebouwd. En toch... Doordat het onderwerp zo realistisch is en dicht bij hun eigen leefwereld, is de stap sneller gezet. De ene doet het al wat beter (Coralie, Slosse, Latif, ...) en je hebt er waar het wat wringt (Virginie, Adolf, champetter, ...). Al bij al is er maar één figuur dat echt op mijn zenuwen werkte: Lomme Crevits. Ik hoop dat z'n acteur Henkie Rasschaert mij het bij deze niet kwalijk neemt.

Schellebelle 1919 wordt hier beschreven als een western en dat is het eigenlijk ook wel. Misschien wel in Vlaanderen het dichtste bij het genre dat we tot nu toe kennen. Een western, maar dan in Vlaanderen, vlak na de oorlog. Beetje te vergelijken met de Magnificent Seven waarin de rijke burgemeester enkele outlaws stuurt om een dorpje (Coralie met de vele kinderen) te verdrijven uit hun huizen. Het verhaal is enorm western.

Is dit een goeie film? Goeie vraag eigenlijk, omdat het in de eerste plaats een ambitieus project was voor de toneelgroep van Schellebelle die nooit had gehoopt dat het zo groots ging worden. Maar net de combinatie van die motivatie, ambitie en eigenheid zorgt er voor dat het project haalbaar werd en uitgroeide tot meer dan het zoveelste mooie toneelstuk dat helaas amper buiten de dorpsgrenzen bekeken wordt. Vooral de regie van theatermaker Johan Heldenbergh zorgt voor de goeie begeleiding. Hier en daar had wat geknipt en geschaafd mogen worden, maar anderzijds is dit nu de eigenheid van Schellebelle 1919 geworden.

Meer dan 30 jaar na release van de film, 80 jaar na het einde van de oorlog zelf, blijft de film indruk maken. Er waren al films voordien over de jodenvervolging. Denk aan dagboek van Anna Frank of Sophie's Choice, en verschillende documentaires. Maar Schindler's List had een enorme impact op het beeld van WO II, de jodenvervolging en de holocaust. Zowel in Amerika, maar ook in Europa zelf. Nadien zouden meer films over het thema volgen, zoalsThe Pianist, La vita e bella, The boy in de striped pyjama, Son of Saul, Zone of intrest, ... Maar geen enkele heeft dezelfde impact als Schindler's List.

Het gaat op zich zelf niet zo zeer over de figuur van Schindler. De meningen waren begrijpelijk gemengd bij joodse kijkers na deze film. Redder van veel joden, maar evengoed een zakenfiguur en lid van de nazipartij die zijn fabriek recht hield met joods geld en joodse werknemers. Het leven is niet zwart wit, en het is moeilijk om een oordeel te vellen. Wel centraal zijn de joden zelf. De vervolging, de ontmenselijking en zelfs vernietiging. De feiten van Schindler's List zijn vrij accuraat. Blijkbaar zou Amon Göth in het echt nog erger geweest zijn, wat licht afgezwakt is om het nog geloofwaardig te houden. In de lijst van grootste filmslechterikken is hij op stip de hoogst genoteerde niet-fictieve figuur.

Steven Spielberg maakte deze film niet alleen met creatief talent voor een onderwerp dat hem dierbaar was, maar ook met een persoonlijke insteek waarbij het nog belangrijker was wat de kijker te zien zou krijgen. Gewoonlijk in Hollywood zijn het de Amerikanen of verzetsleden tegen de nazi's, maar hier krijgen de joden een gezicht en een naam. Veel joden waren bij de release bezorgd dat het acteren en dus naspelen van de feiten, geen respect toonde voor wat er gebeurd was of als een parodie zou overkomen. Maar velen (en ik zelf ook) denk net dat het zo belangrijk is dat dit nooit vergeten wordt, en dan helpen films en documentaires hopelijk. Want wat we hier zagen is wel degelijk echt gebeurd en nog veel erger, bijna onmogelijk te vatten.

Schindler's List blijft ook 30 jaar later nog nazinderen. Spielberg's meesterwerk met een topcast, muziek, setting en beklijvende beelden...

Alex van Warmerdam maakt opnieuw een zwartgallige film zoals we dat van hem gewoon zijn. Kleurrijke figuren met de nodige droge humor. Een verhaal dat voorspelbaar is maar met gebeurtenissen die alle kanten uit kunnen gaan. Schneider vs Bax is naar zijn gewoonte vrij voorspelbaar. In grote lijnen is het best een leuk idee, maar als je het uitspint tot anderhalf uur film, merk je toch wel dat het nogal mager uitvalt. Visueel valt het mee met een moeras als setting, al kan het toch wel beter. Leuk een keer te zien, maar zeker geen topfilm.

Met weinig verwachtingen deze film gezien, maar zelfs die konden niet ingelost worden. Slecht acteerwerk, weinig humor en alles voelt geforceerd aan. Lijkt meer iets uit zo'n hyperdrukke Disneystal dat enkel kinderen kunnen bekijken zonder gek te worden.

Ik had een vrij hoge score voor deze film. Na herziening was het even afwachten, want Jack Black is toch vrij druk. Langs de andere kant heeft hij wel een echte rock & roll uitstraling. Wat minder 'rock' is, is de verdere aankleding van de film. Het was al duidelijk dat Linklater geen rockliefhebber is. Dankzij Jack Black en een goeie soundtrack wordt veel goedgemaakt. Maar dan is The Breakfast Club zoveel meer rock dan deze film. Wel positief is de samenwerking tussen Jack Black en de kinderen. De interactie ging hem goed af.

Toch maar eens gekeken omdat de trailer wel meeviel. Nooit grote fan geweest van Scooby Doo, maar de filmpjes van Hanna Barbera waren wel leuk als kind.

Ik moet zeggen dat het best wel meeviel. Natuurlijk gemikt op een jonger publiek, maar in tegenstelling tot veel gelijkaardige animatiefilms is dit best wel goed gemaakt. Iemand met liefde voor de oude reeks zit mee achter het stuur. Er is een onderhouden script en de grappen werken wel. Bovendien heeft de film veel van die Hanna Barbera geluidseffectjes (wie de animaties kent zal weten wat ik bedoel), wat voor leuke herkenbaarheid zorgt.

Deze film is het begin van een film universe met andere Hanna Barbera figuren. Moet voor mij niet, in de meeste gevallen zijn die franchises al gedoemd voor ze goed begonnen zijn. Maar hier lijkt het wel te werken en mogen ze van mij nog meer van dit soort films maken. Met Yogi Bear, Flinstones, Jetsons en Top Cat. Kan niet slecht zijn.

Scooby-Doo is een dubbele film, want het mikt wel degelijk op een jong publiek met soms best platte humor. Maar tegelijk is het heerlijk kleurrijk met een liefde voor comic en de originele animatieserie. Ik ben zelf nooit echt opgegroeid met de animatie, dus ik heb die fanliefde niet echt mee. De cast is best goed gekozen, toch wat het team zelf betreft. De vijand is niet echt goed en misschien mocht het toch net wat meer volwassen en detective. Want ook al is het team leuk om te volgen, blijft het een kinderfilm die best flauw overkomt.

De film beveel me na herziening nog meer. Dit is echt een heerlijke film. Leuk script, Woody Allen valt wel mee en vooral Scarlett Johansson toont hier mooi acteerwerk. Veel beter dan haar kleine rolletje in The Prestige. Toevallig uit het zelfde jaar en ook over magie en met Hugh Jackman. Allen kan wel niet het filmmagische weergeven van z'n topfilms, maar levert toch een zeer goeie film af. Scoop wordt toch wel onderschat helaas.

Buiten het personage 'Scorpion King' zelf heeft dit niets meer te maken met de Mummyreeks. Geen avontuur of humor meer, maar gewoon flauwe actie in een historische setting. De mooie Kelly Hu en de actie van Dwayne Johnsons maken nog wel wat goed. Maar verder veel voorspelbaarheid en slecht acteerwerk. De Mummyfilms zijn beter dan dit.

Scot Pilgrim vs The World is creatief mooi gedaan. De link met games is origineel en de snelle montage zorgt voor een hoog tempo. Soms doet het wat kinderlijk aan en de band is niet echt sterk. Door het snelle tempo kom je regelmatig leuke grappen tegen. Hier en daar iets pittiger, Knives is er wat over en Scott zelf is toch ook maar een vijg. Verder wel leuk om te zien.

In tegenstelling tot z'n parodie Scary Movie is Scream evengoed een slasherfilm geworden. De knipogen naar andere horrorfilms zijn vooral leuk als filmfan en zijn geen echte parodieën zoals we die kennen in Scary Movie en dergelijke Naked Gun films. Slasherfilms zijn vooral kenmerkend aan de jaren '80 en Scream is één van de weinig horrorreeksen die er in slaagt het genre een update te geven en ook als reeks zich te profileren. Evengoed met wisselende sequels, maar dat is bij elke horrorreeks van Halloween tot Saw. Scream heeft een hoog whodonit-gehalte wat zeker bij een eerste keer kijken altijd leuk is.

Scream was origineel al een knipoog naar het horrorgenre, later zelf geparodieerd in Scary Movie. De sequels gingen er verder mee aan de slag, maar op één of andere manier verviel het precies wat in herhaling omdat zowat elke keer werd teruggevallen op dat eerste deel. Liefhebbers van het genre zullen er wel van genieten met de vele knipogen. Dit 5e deel zet een geheel nieuwe cast centraal en een hoop jongere verwijzingen. Mag ook wel, want de eerste Scream dateert al van 1996! Het resultaat is een mix van zelfrelativering en fandom pleasing. Want ik kan me niet echt voorstellen dat iemand die met dit 5e deel pas instapt al die verwijzingen mee heeft, en bijgevolg dus een groot deel mist.

De sfeer zit wel goed en de nieuwe cast val wel mee, maar het blijft wat oppervlakkig. We krijgen een hoop knipogen naar eerdere knipogen en fans zullen hier wel van smullen. Wie niet houdt van de vorige films of ze nog niet gezien heeft, kan beter een andere film opzoeken.

Opnieuw de nodige knipogen naar het genre en toch een degelijke sequel geworden. Het kon slechter (zoals we later in deel 3 zullen zien). De hoofdrollen zitten lekker in hun vel, alleen is het af en toe wat te veel van hetzelfde. Het idee van de film Stab is wel goed natuurlijk. Ghostface bevestigt z'n status als slasher in het rijtje van Myers en company maar is veel vinniger. Ik geef toe dat hij aan Myers niet kan tippen, maar speelt naar mijn smaak wel met gemak Freddy Krueger naar huis.

Scream 3 heeft de reeks een enorme klap gegeven. En ik denk niet dat het ligt aan het genre (zie remakes van Halloween en Friday the 13th), maar de invalshoek is niet echt origineel. Het lijkt wel een compilatie van de 2 vorige films met opnieuw een film in de film. De bekende cast loopt maar rond en kan amper de spanning er in brengen. Ik hoop dat Scream 4 zichzelf terug kan uitvinden en andere kruiden op het verhaal kan strooien om de boel opnieuw op smaakt te brengen. Ze hebben al bewezen dat ze met het idee wat aankunnen, dus hopelijk blijft het niet bij een ééndagsvlieg.

Scream 4, wat kan je nog meer doen met deze serie? Niet veel lijkt me, alle filmclichés zijn al een keer gedaan, alle regels van de horrorfilms zijn al eens aan bod geweest. Het enige dat je in dit 4e deel kan doen is de fans van de reeks entertainen een jezelf remaken. Dat doet de film ook. Het is gewoon een grote déja-vu met weinig verrassingen. De hoofdrolspelers komen weer opdraven en daarmee is ook hun grooste verdienste meteen mee gezegd. Het leek nochtans leuk te beginnen met enkele opwarmende scènes in het begin. Maar daarna was het gewoon een afwisselend geloop en 'pas, achter je' met tussendoor een 'what's your favourite movie' en weinig nieuws. De verrassing is eraf en op enkele momenten na zelfs vervelend. Lang getwijfeld om deze film te zien, en had dat ook beter niet gedaan. Deel 5 kunnen ze maar beter opbergen om het niet erger te maken. Tenzij ze toch met iets deftig naar buiten komen.

Best wel een goed deel dit. Op zich geen evidentie door de formule van Scream, een mengeling van een groep vrienden/kennissen/familie waar de kans groot is dat 1 of 2 van hen de moordenaar zijn. Om het dan nog spannend te houden. Aangevuld met wat misleidende zijsporen en de nodige odes aan het hele horrorgenre.

Er wordt voorzicht losgeweekt van het verleden zodat de franchise verder kan. Er zijn nog wel enkele bekende gezichten. En leuk dat we een andere setting krijgen in N.Y. Waar regisseursduo Matt Bettinelli-Olpin & Tyler Gillett misschien nog iets te veel vast hielden aan de vorige Wes Craven films en zoekende waren, doen ze iets meer hun eigen ding. En dat kan ik alleen maar toejuichen. Eén van de betere delen uit de reeks.

Een B-film die me toch enorm kon boeien. Volgens mij had dit met beter acteerwerk en een betere regisseur veel beter gescoord. (om maar het woordje beter te gebruiken...)

Echt mijn humor niet die Screwy Squirrel. Misschien omdat het wat opgelegd is door de studio, maar het voelt zeker geen typische Tex Avery. Soms nogal pijnlijke humor die niet (meer) werkt.

Pure chaos en dat in de 40s, het zou zo een filmpje van Nickelodeon kunnen zijn. Met absurde humor en het gebruik van de fourth wall. Het verhaal is zeer simpel en de animatie werkt vooral door de snelheid van de vele gags. Niet de beste Tex Avery, maar ik hou wel van de humor.

Mooi oorlogsdrama dat een prachtig beeld weergeeft van China, deels bezet door Britten (vooral Hong Kong) in WO II. De verschillende culturen tussen Britten, Chinezen en Japanners komt soms wel eens boven en je krijgt ook andere lagen te zien. De high society tegen de burgerij die moet knokken om te overleven.

De spion die wil infiltreren is al meer gespeeld, maar hier wordt heel de tijd een spanning opgebouwd en ook in beeld gebracht, zodat je meevoelt met het hoofdpersonage.

Ang Lee levert een drama af dat niet alleen mooi oogt (decors, muziek, kleuren) maar ook goed geacteerd is en de tijd neemt om alles te vertellen en stil te staan bij sommige scènes. Voor de ene te traag, maar voor mij juist een pluspunt. De vergelijking met Zwartboek dat hier gemaakt wordt is totaal niet van de orde en heeft enkel WO II gemeen.

Tijd voor herziening, een film die ik toen nog in de cinema zag. Benieuwd of de film de tand des tijds heeft doorstaan. David Fincher kan de sfeer goed opmaken in deze film. En uit een tijd dat zo'n film nog R rated was zodat we niet met een halfslachtige volwassen thriller zien die alles verbergt om een groot publiek te trekken.

Brad Pitt en Morgan Freeman zijn hoofdzakelijk bekend van blockbusters en zijn goed in het luchtige genre, maar wat mij betreft niet meteen de beste acteurs. Toch zijn ze hier wat subtieler dan je gewoon bent van hen, Fincher houdt hen duidelijk goed in het gareel. Paltrow is niet meer dan mooi behangpapier. Spacey valt nog mee, maar is ook niet de grote troef van de film.

De film moet het hebben van de sfeer en de onderhuidse spanning. Het is een soort emothriller met de sfeer van een donkere regendag, zonder dat het een parodie wordt. Heerlijk om te zien. Boeiend verhaal ook dat op een rustige manier verteld wordt.

Se7en is soms wat te braaf, het acteerwerk is goed gedaan maar niet memorabel. Maar de film is zeker niet verouderd en zeer goed gemaakt. Vooral Fincher en de score maken van de thriller een klassieker.

Een kruising tussen How to train your dragon en Moby Dick, en blijkbaar ben ik niet de enige die dat denkt. De score lag hier relatief hoog en ook elders was er de nodige waardering. Maar helaas heeft het niet de charme van de films waar naar verwezen wordt. En de animatie is verre van mooi of bijzonder. Gemaakt voor het kleine scherm en dat is er aan te zien. Een wat saaie rit die te lang duurt en te veel steunt op dialoog en standaard animatie.

Een film met de nodige actie, Errol Flynn in een rol die bij hem past en mooie beelden. En toch kon de film me weinig boeien. Het leek nogal standaard te zijn, al heeft de film gelukkig wel enkele leuke momenten. Michael Curtiz deed beter met Aventures of Robin Hood enkele jaren eerder (om nog te zwijgen van Casablanca). Dan valt dit toch wat in het niet. Voor de liefhebbers van genre, maar verder eentje uit de vergeethoek.

Nogal gedateerde film met aangename acteerprestaties van Pacino en Goodman. Ellen Barkin dient meer als decorstuk dan als actrice. Weliswaar een goed decorstuk, maar acteren is het toch ook niet echt. Het verhaal is in de stijl van Fatal Attraction en Basic Instinct, waar de zwoele relatie tussen Pacino en Barkin meer aandacht krijgt dan de moordzaak. Je zou bijna vergeten dat er één is. Af en toe wordt de kijker op een verkeerd been gezet en is er toch wel voldoende spanning in de film om het boeiend te houden. Alleen is het daar dan ook mee gezegd.

Pacino en Goodman doet het best wel goed als filmduo, al had er meer uit gehaald mogen worden. En een leuk extratje is het minirolletje van een jonge Samuel L. Jackson. Heel leuke film om te zien. Aanrader... misschien wel, maar geen topper in het genre.

Herziening die best wel mee gevallen is. Er zijn betere westerns, Wayne is (in mijn ogen) dan ook eerder een acteur uit de meestal traditionele western. Misschien wat de tegenpool van Eastwood. Maar hij doet zijn dingen wel goed en kan de film best dragen. Er zit wel wat slijt op deze film, maar ik heb me best vermaakt.

Een documentaire over iemand die niemand kent. Toch een geweldige insteek?

Waar velen het tweede deel goed vinden in deze film, ga ik vooral voor het eerste deel. Dit is een echt mysterieus verhaal als basis voor de documentaire. Wie is die man? Waarom vinden we niets terug? Hoe kan die zo groot geworden zijn? Dan valt het als een pudding in elkaar en krijg je enkel adoratie van enkele blije fans. De impact van z'n optreden in Zuid-Afrika maakt even iets goed, maar daarna is er gelukkig nog de muziek. Sommige legendes moeten legendes blijven. Iets minder wierrook, meer mikken op het mysterie maar gelukkig nog wel z'n heerlijke muziek. Als de documentaire er voor zorgde dat zijn muziek terug naar boven kwam drijven, is dat toch een compliment waard.

Deze animatie werd uitgebracht een week voor Kerst 1933. Een winteraflevering van Popey, al is het niet zo melig als je zou verwachten van een kerstaflevering. De animatie is echt nog ouderwets, pas in de 40s en 50s zouden de korte animaties echte pareltjes worden. Je ziet hier ook de 2D animatie met de figuren die heel de tijd bewegen (wordt je soms zenuwachtig van).