Opinions

Een biopic over Jean Seberg dat op z'n minst interessant genoeg is om te vertellen. De film mikt vooral op de late jaren '60 als ze zich inmengt met de Black Panther partij. Ze werd vooral een ster in Frankrijk en niet dat er daar geen racisme was, maar geen expliciete rassenscheiding zoals in de VS. Ze laat haar stem horen.

Hoe het de echte Seberg is vergaan, kan ik niet inschatten. Het zal een combinatie zijn van persoonlijke problemen, de paranoia van de overheid die graag jacht maakt op iedereen met progressieve gedachten en het uitblijven van sterke filmrollen in Hollywood. De film geeft vooral een weergave van de feiten weer met gelukkig een zeer goeie Kristen Stewart in de titelrol. Ook aan de setting is niets aan te merken. Maar verder is het niet zo bijzonder en volgt het mooi de regeltjes van een biopic. Het blijft nogal braaf rond het activisme, rond het schandaal van de overheid die haar afluistert en ook niet echt vergaand over haar persoonlijke neerval in een depressie.

Een aangename film, maar vooral door wat deze actrice heeft meegemaakt en Stewart die film mee recht houdt. De film zelf wordt nooit echt wild.

Slecht was de film zeker niet, maar het geheel leek me nogal apatisch, een beetje automatische piloot. Alec Baldwin is nu ook niet meteen een karakteracteur en hij doet enkel wat er van hem gevraagd wordt. Wat zo'n film ontbreekt is dan een vleugje humor of iets meer spanning dan momenteel het geval was. Een doorsnee actiefilm, maar zeker geen aanrader.

2e deel in deze Toy Story met huisdieren. En net als Woody is ook Max hier geëvolueerd naar een irritant hoofdpersonage dat een pak kan zagen. De makers maken het zich ook gemakkelijk. Het worden drie korte verhaaltjes die langs geen kanten met elkaar te maken hebben of toch heel even een geforceerde overlap krijgen. Max is irritant, Duke wordt opzijgeschoven en dat konijn krijgt teveel aandacht. Was het nog ietwat leuk als randfiguur, werkt het totaal niet in de schijnwerper. De enige die nog wat rust geeft is Rooster, de hond van de boerderij. Alsof het de enige volwassene is tussen een groep peuters.

Ook hier weer bedoeld voor de kleinste kijkers, niet echt een brede familiefilm. Weinig creatieve animatie en veel te druk.

Toy Story met huisdieren. Deze film is minder als familiefilm geschikt, maar eerder alleen voor de allerkleinsten. Of je moet echt wel veel van huisdieren houden en niet genoeg krijgen van je eigen hond of kat. Weinig creatieve animatie trouwens. Het konijn viel nog een beetje op, maar je merkt dat ze daar al meteen de dollartekens in gezien hebben en het figuurtje nog wat meer in beeld wilden brengen. Don't push it!

Ideale film voor de jongste kijkers, al denk ik dat je nadien veel werk hebt om ze terug rustig te krijgen na deze veel te drukke film. Ook huisdieren hebben hun rust nodig!

Een verhaal dat al tal keren verfilmd is en ik had hier ook totaal geen verwachtingen in. Geen verrassingen ook, al moet ik wel toegeven dat het verhaal best wel goed in elkaar zit en de acteerprestaties gelukkig sterk genoeg zijn om de film toch wat te onderscheiden van andere (tv-)films. Geen topper, maar ik heb al slechter in dit soort gezien.

We zagen al bij Disney dat Don Bluth voor een wat donkere toon zorgde zoals Robin Hood en Rescuers. Qua tekenstijl is dit eigen debuut dan ook dicht bij Disney. Niet moeilijk als het getekend is met personeel van daar. Wel liggen de grenzen elders bij Bluth en dat is niet slecht. Sommige films van hen zouden beter zijn met een wat serieuzere aanpak. Een stijl die Disney nooit zal liggen trouwens. Als antwoord op The Secret of NIMH zou de volgende Disneyfilm The Black Couldron zijn. Geen onverdienstelijke poging, maar jammer dat de teugels in handen van Disney waren.

The secret of NIMH heeft Disney-elementen weggedaan door bvb geen liedjes te gebruiken en veel meer mystiek en spanning in te bouwen. Bluth kon echter rekenen op minder budget. Frank & Frey (op dat moment de laatste Disney animatie) had een dubbel aan budget dan deze film. Reken dan ook het hele promo-circus van Disney en je weet dat het voor andere animatiestudio's niet zo gemakkelijk was om het commerciële monopoly van Disney door te breken. De film kan wel rekenen op tekenaars met ervaring, een script naar een bestaand boek en enkele sterke stemmen. Ook componist Jerry Goldsmith had op dat moment met films als Alien, Patton, Chinatown, The Omen en Planet of The Apes een mooi palmares op tafel.

De film is vakkundig gemaakt dat misschien nog iets moet inboeten in de geleverde animatie en met een groter budget nog beter had kunnen worden. Maar Bluth maakt een klassieke avonturenfilm waar zowel jong als oud van kunnen genieten. In een tijd waarin Disney de markt beheerste (van Ghibli was nog niet echt spraken) zou Don Bluth één van de eerste in rij zijn die de concurrentie voor een groot publiek aanging en een reeks pareltjes bezorgde.

Un secret wordt wat afgerekend omdat het verhaal nogal voorspelbaar is en voor sommigen wat rommelig. Ik was net verheugd om eens een verhaal te horen vanuit het standpunt van enkele joden die het niet zo slecht hadden, tot de oorlog er aan kwam. Waarop ieder van hen tot zover mogelijk, reageerde op hun eigen manier. Kwestie van proberen te overleven, maar tegelijk gaat het leven ook verder.

Nog belangrijker is de situatie begin jaren '50. Ook al is de oorlog gedaan, het blijft in de kleren zitten. Moeilijk om er over te praten, om naar beelden te zien, om aan iemand te vertellen wat er allemaal gebeurd is, ... Het is vooral door dat onderwerp dat de film toch nog beklijvend is.

Daarmee wil ik niet zeggen dat de film goedkoop is omdat het een gevoelig onderwerp aansnijdt. In tegendeel, het acteerwerk is al zeker vrij sterk en ook de sfeer van de jaren 30-50 zijn best goed. De latere jaren '80 zijn wat minder. Hier merk je dat het zwart-wit gegeven deels zijn gekozen om de gebrekkige make-up wat te verdoezelen. En ook omdat het contrast te laten zien met de oorlogsjaren. Waarom niet andersom? Omdat de oorlogsjaren de essentie zijn van de film en niet de latere jaren...

Knappe film kortom die misschien hier en daar wat beter had gekunnen, maar zeker niet slecht is. Boeiend (maar wat voorspelbaar) verhaal over een tijd die we zeker niet mogen vergeten...

Het idee is vrij simpel. Lee neemt haar eerste job als secretaresse bij een advocaat. Ze kent nog niets van de wereld en is zeer verlegen. Dan bloeit ze open door een soort sm-relatie met haar baas. Het verhaal lijkt eerder iets voor een goedkope pornofilm of Fifty Shades of Grey (de advocaat in deze film heet toevallig ook Mr. Grey). Maar het draait toch anders uit. De romantische komedie heeft iets film-noir. Steven Shainberg neemt de tijd om de sfeer op te bouwen en in combinatie met vooral Maggie Gyllenhaal wordt de aandacht over het algemeen goed vastgehouden. James Spader ligt me wat minder. Hij is misschien wel intrigerend, maar na een tijd verdwijnt hij wat naar de achtergrond.

Secretary is een film over zowel openbloeien van persoonlijkheid en assertiviteit, als de seksuele ontdekking van sm-interesse. Gyllenhaal acteert zeer goed. Verder kent de film wel een dipje in het midden en is het verhaal helaas ook niet meer dan de korte samenvatting met een goed sausje sfeer erover. Maar ik heb er wel van genoten en het is beter bevallen dan verwacht.

Ik wist niet goed wat ik van deze film moest verwachten. Het is niet omdat de film een Oscar won dat hij daarom goed was. Meestal zijn het de andere genomineerden die beter in de smaak vallen. Ik heb enorm genoten van de film. Er zijn uiteraard nog betere films, maar veel elementen in de film zitten zo goed dat ik wel een hoge score moet geven. Prachtige muziek, meeslepende sfeer en sterk acteerwerk. Ik hou wel van het taaltje moet ik zeggen. En het verhaal is zeer boeiend. En als alles zo goed zit is dat gewoon genieten. Het overweldigende om 5* te kunnen verdienen was er niet, maar de rest wel. Prachtig gewoon!

Ik lees hier verwijzingen naar Home Alone en Die Hard. Maar ik moest met deze film vooral denken aan Assault on Precinct 13, waarbij een politiekantoor door het slechte weer geïsoleerd geraakt en belaagd door een bende die binnen willen geraken. In Security is het politiekantoor een winkelcentrum. Het resultaat is een wat voorspelbare actiefilm, maar Banderas zit best wel goed in deze film. De film heeft de nodige actie, bijpassende flauwe humor en gaat op een mooi tempo vooruit. Nergens bijzonder, maar ook niet echt saai. Leuke popcorn.

See How They Run zorgt voor een whodunnit verhaal in een whodunnit verhaal met knipogen naar het genre en de verhalen van Agatha Christie. Het slaagt er in om een mooie film te worden zonder een platte parodie te worden. De film is heerlijke aangekleed met warme en donkere kleuren uit de 50s. Met een geweldige cast en vooral weer een schitterende Saoirse Ronan. Een echte klassieker is het ook weer niet, maar hier heb ik zeker van genoten en met momenten gelachen. Leuk om nog eens zo'n boeiende film te zien tussen de arthouse-films en de commerciële franchise/reboot/sequel films.

Af en toe kijk je wel eens een film mee die je partner gekozen heeft. Deze film dus die op tv te zien was. Nu is het genre niet meteen m'n favoriete genre, toch zijn er veel beter van dit gemaakt. Echt acteren is het niet en je hebt het gevoel naar een goedkope ripoff van een reeks in de stijl van Friends of Sex in the city te kijken. Misschien wel iets voor (vooral) vrouwen die houden van dergelijke feministische (in dit geval bedoeld als vrouwvriendelijke) komedies. Niet echt speciaal en weinig verfrissend.

Dit is toch wel de Moonraker van de reeks, waarbij je hoopt dat het terug met beide voeten op de grond wordt. Niet dat je de reeks ooit serieus moet nemen, maar het gaat richting kinderreeks moesten er niet zoveel kills bij zitten. Tilly was 1 keer leuk, maar zorgt voor een sleur en vooral Glen/Glenda is gewoon irritant. Chucky is meer aan het vechten om z'n plaats in deze film op te eisen, dan dat hij voor de nodige kills kan zorgen. Toch wel het dieptepunt van de reeks, gelukkig gaat het daarna terug de goeie kant op.

Selma geeft een boeiende bladzijde uit de geschiedenis weer. De vreedzame maar gedreven strijd van Martin Luther King voor de rechten van de zwarte Amerikaan met het kleine dorpje Selma als strijdveld. De film is kwalitatief zeer sterk met een duidelijke weergave en goeie acteurs. Het is zeker boeiend en met momenten spannend genoeg. Als biopic volgt het echter wel net iets te veel de geijkte wegen, wat het ideaal maakt voor een groter publiek en de smaak van de Academy Awards. Daar is niets mis mee, maar het mist net te veel pit om een echte topfilm te worden. Maar vooral voor het onderwerp is dit een zeer aan te raden film.

Zeer sterke film, maar de Japanse tekenstijl zal nooit mijn favoriete zijn. Maar deze film is meer dan dat. Het verhaal trekt op een kruising tussen Alice in Wonderland en Wizard of Oz. Maar tja, zowat alle Disneyfilms zijn ergens van gepikt. Hier is het wel heel goed uitgewerkt. Sterk script ook trouwens en verdiend naar huis mogen gaan met een Oscar.

Een wraakfilm zoals 13 in een dozijn. Een actiegenre dat al jaren meegaat en ook meestal voor dom vertier kan zorgen. Sentinelle is daarop geen uitzondering. Je kent het verhaal al binnen de eerste minuten en dan is het wachten op de nodige actie. Olga Kurylenko doet het best goed en de film loopt op het gemak vooruit. De actie is wel teleurstellend, zeker bij de gevechten met de vuisten en voeten. Slecht wordt het nooit, maar goed is het nog minder.

Een film met een zeer liefdevol koppel dat een sterke relatie heeft opgebouwd en net als vele koppels op een punt komt dat er wel eens kinderen in het gezin mogen. Maar voor een lesbisch koppel is dat zo goed als onmogelijk door strengen conservatieve wetgeving. Meer dan heterokoppels moeten ze een strijd leveren met extra bewijzen en proeven om een kind te mogen nemen. Als je dan nog eens te horen krijgt dat je met gezondheidsproblemen zit, is dat echt een slag van de hamer om dat het die lange weg naar een kinderwens doet onderbreken.

De film is duidelijk low budget, maar kan desondanks een boeiende sfeer neerzetten. Met momenten zijn er weinig dialogen, zodat de sfeer versterkt wordt. Geen extra ingewikkelde plotwendingen om de kijker te overtuigen, maar pure emoties. Een oprechte film over de dingen des levens. En die lopen niet altijd van een leien dakje...

Tijd om te herzien. Ik zag onlangs Pieta van Ki-duk en daar zit veel meer dialoog in dan we van de regisseur gewoon zijn. Het valt dan nog eens zo hard op hoe goed hij is in sfeer zetten door weinig dialoog te gebruiken. Beelden spreken zoveel meer voor zich. Seom is een film vol symboliek, al zoek ik daar bij het filmkijken gewoonlijk niet veel achter. Het zegt wat het zegt, los van wat de regisseur er mee bedoelt.

Seom is boeiend en vooral mooi.Die beelden van de eilanden op het water is gewoon prachtig. Elke scène komt tot haar recht door de eenvoud waarmee het opgebouwd is. Enkel het einde kan ik niet veel mee, maar verder wel een zeer sterke film.

Een film van zijn tijd, naar het gelijknamig toneelstuk en met een sterrencast. Want ook al heb je hier David Niven en Burt Lancaster, de twee grote sterren op de affiche (die ze dan ook gelijk deelden) zijn Deborah Kerr en Rita Hayworth. Kerr en Niven waren 2 van de 7 nominaties bij de Academy Awards. Maar het is David Niven die samen met Wendy Hiller de 2 uiteindelijke prijzen binnen haalde. Hiller vond het maar raar gezien haar bijdragen in de film. En Niven doet het zeker niet slecht, maar hij heeft nog steeds het record van de minste schermtijd voor iemand die de Oscar won als beste acteur.

Om maar te zeggen dat de sterrencast voor verdeelde aandacht zorgt, gelukkig wel zonder dat het botsende ego's zijn. Over het algemeen heb je ook gewoon twee verhaallijnen. Die rond Kerr/Niven en die rond Hayworth/Lancaster. Enigszins komen die wel bij elkaar, al had dat gerust meer gemogen voor de film die ook niet overdreven lang duurt. Langs de andere kant heb je wel verhaallijnen die nogal mager zijn, maar door ze samen te zetten de film wel vullen.

Separate Tables is een mooie rustige film die dankzij de cast genoeg kan boeien. Maar het wordt nooit memorabel. Wat een film met 7 Oscarnominaties toch een beetje mag zijn. (voor wat Hollywoodprijzen op zich waard zijn natuurlijk).

Harakiri is geen gemakkelijk verteerbare film, al valt dat gaandeweg wel beter mee. Het is een film met dialoog, maar toch ook wel met mooie camerabeelden. Het duurt nochtans even voor ik er in geraakte, maar verdere in de film ben je mee met de boeiende personages die best wel worden uitgewerkt.

Flashbacks worden wel meer gedaan in film, maar hier dienen ze echt wel om stelselmatig meer info weer te geven. Zodat je verder kijkt met een andere visie op het verhaal. De film doet sommige mensen waarschijnlijk verwachten naar meer actie, maar het is eerder een drama over samurai. De weinig actie komt dan ook echt wel op haar recht en is bewust in de film geplaatst.

Boeiende film die niet iedereen zal liggen met een vrij traag tempo door het overvloedig gebruik van dialoog. Maar het is ook mooi om te zien en de personages worden sterk uitgewerkt.

De vergelijking met Dredd zal al wel eens gevallen zijn, maar ik moest evengoed denken aan Banlieu 13. The Raid mikt nog meer dan deze beide films op de martial arts gevechten en gaat veel harder door. Geen tijd voor karakter uitdieping of flauwe oneliners, maar wel stevige actie. Zowel met de hand als met mes of machete, maar ook met pistolen en lange geweren. Dat zorgt voor een constante rush. Geen lange pauzes met veel blabla maar steeds maar doorgaan.

The raid is zeer leuk om te zien, maar kan eigenlijk ook weer niet overbluffen. Ik mis dat iets je meer dat er wat over gaat. Ik weet, het hoort niet bij de film, maar op zo'n moment mocht het nog net iets aparter, zodat ik van één of meerdere scènes kon zeggen dat ik omver werd geblazen van mijn stoel. Dat gebeurde net niet, al zat ik wel vooraan richting puntje van de stoel met veel belangstelling te kijken. Een zeer goeie actiefilm dus, waar liefhebbers van het genre zeker van zullen smullen. En ik hoop meer van dit soort actie te zien uit Indonesië.

The Raid was een nieuwe aanpak van de actiefilm. Had wel wat weg van Dredd in het gebouw, maar de gevechten stonden centraal. In dit vervolg konden ze moeilijk opnieuw in het gebouw ronddwalen met nog meer actie. De film koos een aanpak als A bittersweet life. Helaas duurt deze film veel te lang en vallen de drama-scènes wat dood. Ze vertragen de film geweldig die het toch moet hebben van de actiescènes. Eens die aan bod komen, is het dan ook genieten. Denk aan de gevangenisgevechten, de auto-achtervolging, de afrekening met oa de man met baseball bat en de vrouw met hamers.

Geef de film een betere montage zodat er meer dynamiek in de film zit en je krijgt een waardige opvolger. Benieuwd of een potentiële 3e deel hieruit lessen kan trekken.

Een vervolg op de serie Firefly. Ooit van gehoord, maar nooit gezien. En als dat het niveau is van de film, misschien maar goed ook. Ik denk dat de makers van de film vooral teren op de serie. Van mij moet je in een film niet terug alles opnieuw gaan uitleggen, maar nu zit je met een hoop personages die denkelijk voor de Firefly fans wel bekender zijn en nu wat gereduceerd zijn tot randfiguren.

Serenity is een mix tussen Star Wars en Indiana Jones, met het uiterlijk van een parodie of een b-film. Malcolm is zo'n typische macho figuur die vooral goed staat met zichzelf. Een verschil met gelijkaardige rollen van bvb Harrison Ford in Star Wars of Indiana Jones en zelfs Brendan Fraser in The Mummy. Voor Malcolm heb je niet veel sympathie. De jonge River is nog het leukste personage, maar er wordt weinig mee gedaan. Ze kan wat dingen laten zien, maar het lijken wel talenten die toevallig goed van pas komen. Ook Chiwetel Ejiofor valt nog goed mee. Eén van de betere acteurs in deze film.

Misschien dat de serie wat meer charme heeft, maar hier voelt het echt als een cheesy gedateerde film aan.

De film heeft de nodige pluspunten maar evengoed enkele serieuze minpunten. Jim Carey is hier in z'n gewone doen, maar we zijn beter van hem verwacht. Op zich past z'n acteerwerk wel wat in het bizarre verhaaltje, dus dat kan je hem niet kwalijk nemen. De kinderen acteren eigenlijk nog het beste. De bijrollen zijn vrij irritant. Meryl Streep deed me denken aan de ergelijke Glen Close in 101 Dalmatians.

Qua verhaal is het nogal simpel. Voor kinderen gemakkeljik te volgen, maar op zich veel te gemakkelijk. Gewoon van het ene in het andere. Alsof de schrijvers avonturen bleven schrijven tot ze aan een dik anderhalf uur zaten. Maar uiteindelijk stoort dat niet echt bij een kinderfilm. Visueel is de film trouwens heel mooi wat veel goed maakt. Lijkt wel een kruising tussen Tim Burton en Roberto Rodriguez. Ik hou het totaal op 2.5 sterren.

Ik ben eerlijk gezegd niet zo'n grote Coen Brothers fan. Ondanks de mooie aanpak van hun films, hebben ze te weinig pathie naar mijn gevoel. Maar desondanks maken ze wel geen echt slechte films. De enige film die tot nu toe een onvoldoende kreeg, was de remake van True Grit dat duidelijk niet kon tippen aan het origineel.

Het is geleden van de Woody Allen films dat (buiten oorlogsfilms) Joodse personages zo duidelijk aanwezig zijn. Een apart wereldje, met een soort zwartgallige humor. Dat is best wel leuk, al zullen velen dit misschien saai vinden. Geweldig hoe Larry alles tegenzit en het bovendien niemand wat kan schelen. Zijn advocaat is vooral bezig met dat geweldige dossier van de grenslijn, zijn kinderen kunnen het niet schelen dat hij niet meer thuis woont en zelfs z'n vrouw wil van hem weg. Bovendien wordt hij omringd door mensen die hem onbewust het leven moeilijk maken, ook al is dat soms niet zo bedoeld. Zoals zijn broer, die man van de platenwinkel of de Koreaanse student. En op het einde als je denkt dat die man toch wel z'n portie miserie heeft gehad wordt het nog erger...

De film is niet altijd even verfrissend om een topper te worden, maar dit hoort toch tot de betere Coen-films. Met de zwarte humor zit het alvast goed en de cast past perfect in dit joodse melodrama.

Gezien z'n lengte richting langspeelfilm, maar qua opzet eerder een kortfilm. Het is dan ook het prille begin van een veel belovende regisseur. Opvallend is wel dat de combinatie van klassiek en animatie totaal anders is dan gelijkaardige animaties van Disney. Het begin is veel belovend en toont de grote troef van deze film. Een echt moment van sfeer met de opzwepende muziek. Nadien zien we dat minder terug helaas. Maar de humor werkt wel en het leuke verhaaltje is zeer niet slecht. Nog niet echt iets speciaals qua animatie, gewoon goed gedaan. Een mooie film die liefhebbers zeker kunnen appreciëren.

Er zijn wel meer films over de agent die corruptie binnen eigen gelederen wil aanpakken. Maar meestal zorgt dat voor cliché Hollywoodvehikels. Serpico is wat rauwer en realistischer. De figuren zijn karikaturen geworden, Pacino is hier ook nog niet de schreeuwende alpha man (wat hem best wel afgaat in andere films). Al Pacino speelt hier echt de pannen van het dak.

Sidney Lumet brak door met z'n debuutfilm 12 Angry Men en maakte niet veel later ook het boeiende The Hill met Sean Connery in een onderschatte rol. Met The Offence overleefde hij al de jaren '60 en opvolger Serpico is weer Lumet aan de top. Met latere films als Dog day afternoon, Murder on the Oriënt Express en The Verdict is dit wel het genre dat hij vooral meester is. Zijn uitstap The Wiz is het bewijs dat hij niet alle genres aan kan.

Mooie muziek, passende setting, bijhorende sfeer en opbouw, ... Een wat vergeten klassieker die zeker gezien mag worden!

Opvallend is dat de oosters cultuur perfect aansluit met de kostuumtijd uit de 18e eeuw in het westen. Ook hier een grote aandacht voor tradities, gewoontes en etikette. Het originele aan de film is de aparte setting, verder is dit uiteraard al verschillende keren verfilmd. Ook Cruel Intentions baseert zich hier op. De film draait wel goed en is aangenaam om te volgen, maar echt veel eigenheid wordt er ook niet toegevoegd aan de film. Als je Dangerous Liaisons hebt gezien, is de verrassing er wel wat af. Geen topper dus, al is de film best aangenaam om te zien.

Will Smith is vooral goed in actiefilms met een grote snuif humor: Bad Boys, Independence Day, I am legend, I robot, ... Hier komt hij er nog wel goed vanaf, al lijkt het mij niet echt zijn genre. Het thema van de film is ook wel vrij moralizerend. Ik geef toe dat het uiteindelijk nog heel mooi gebracht werd. Het is meer drama geworden dan de te verwachten romantische komedie. De makers slagen er in om sfeer op te bouwen en die ook te behouden. Leuke film dus om een keer van te genieten, maar niet echt een topper.

Deze film op het grote doek kunnen zien. Blijft een heerlijke komedie met zowel Billy Wilder als Marilyn Monroe duidelijk in vorm. En de iconische scène met de opwaaiende witte jurk natuurlijk. Al is de film veel meer dan dat. Met sterke dialogen en pittige humor. Geweldige theaterhumor versterkt met Tom Ewell in de hoofdrol die luidop zijn gedachten laat lopen. Het doet wat denken aan de oude Goofy animatie kortfilms. Ewell kreeg voor de originele Broadwayvoorstelling een Tony Award en een Golden Globe voor deze filmversie. De combinatie van leuke dialogen en fysieke humor zit hier zeker goed. Regelmatig moeten lachen en het was al niet de eerste keer dat ik de film zag. Blijft een top komedie.