Opinions

Na jaren tijd voor een herziening. En dat geeft toch wel een andere kijk. Dat de film een historische mijlpaal is in de filmgeschiedenis is één ding, maar is het ook een goeie film?

De prijzen zijn wel conservatief, maar dat is niet nieuw bij de Academy Awards. Altijd raar gevonden voor een sector die zichzelf progressief vindt... Terwijl het originele toneelstuk een Pullitzer won, blijft het hier bij een Oscarnominatie. Het ondertussen vergeten 'A place in the sun' ging met veel van de prijzen lopen. De beeldjes in 'A streetcar named desire' gingen vooral naar de acteurs, waar de oudere garde wel kon winnen en nieuweling Marlon Brando niet. De Academy moest nog iets goed maken voor Humphrey Bogart.

Waarom die focus op de acteerprijzen? De grote kracht van de film is dan ook niet het verhaal, maar wel de acteerprestaties. En ik heb het dan over zowel Marlon Brando als Vivien Leigh. Hun verschillende manier van acteren zorgt ook bij de personages voor de clash tussen beiden. Brando die naturel acteert, z'n emoties duidelijk toont (wat je soms wel ziet aan de reacties van de andere acteurs) en soms als enige ook die nuchtere kijk heeft op de theatrale Vivien Leigh.

Ik lees hier wel wat tegenkanting voor Vivien Leigh, die na Gone with the wind opnieuw een Oscar wint. Terecht trouwens. Dat theatrale is net de bedoeling en hoort bij haar personage Blanche, dat de hele tijd een façade optrekt naar de buitenwereld. Daartussen zie je de personages Stella en Mitch die onwennig geklemd zitten tussen beide werelden.

Het verklaart meteen waarom de latere verfilmingen van het toneelstuk (in 1984 met Ann-Margret en Treat Williams en in 1995 met Alec Baldwin en Jessica Lange) veel minder goed zijn. Nochtans hetzelfde verhaal.

Als film is dit vooral boeiend voor die stijl van acteren, maar het verhaal zelf is wat verouderd. Waarschijnlijk iets te hard geleden onder de Hollywood-zelfcensuur. Mooi opgebouwd, maar net iets te lang. En visueel is het ook weinig creatief. Er wordt wel wat 'gespeeld' met licht en donker, maar niet genoeg. Maar in z'n geheel is het wel een sterke film.

Er zijn slechtere films dan dit, al kan ik wel begrijpen waarom hij in de flop 100 staat. Striptease is een film die geen blijf met zich weet en enkele stijlen probeert aan te snijden (erotische thriller, film noir, misdaadkomedie) maar telkens te zwak uit de hoek komt en het in 't geheel dus laat afweten. Het eindresultaat is een doorsnee tv-film die nergens boven het gemiddelde kan uitstijgen en alsmaar blijft voort kabbelen. Valt niet echt meer over te zeggen helaas.

Vorige week was er in de Antwerpse bioscoop De Cinema een filmvoorstelling van Revenge, de debuutfilm van Coralie Fargeat. Voor het eerst vertoond in een cinema in België, buiten misschien een uitzondering op een filmaward. Nochtans speelde de Belgische acteur Kevin Janssens 1 van de hoofdrollen in die film. Het was 7 jaar wachten op een nieuwe film van Fargeat en gelukkig dit keer meteen op groot doek. De cultwaardering van Revenge zal ook wel geholpen hebben. Geen Kevin Janssens dit keer, maar de comeback (zo mag je het wel noemen denk ik) van Demi Moore en immer mooie Margaret Qualley.

Je ziet qua stijl wel vergelijkingen met Revenge. Van het kleurenpallet tot Dennis Quaid die als een monster een bord scampi's naar binnen schrokt. The Substance lijkt een aflevering van Black Mirror te zijn. Een intrigerende film over schoonheid en de offers die we willen brengen. Maar ook de keerzijde van de medaille als we daar voor zouden kiezen. Een dubbelrol van Moore en Qualley die elkaar goed aanvullen. Net als in de Revenge zijn er zeer harde scènes, maar ook hier zijn ze er toch wel zo hard over. Het verhaal is letterlijk en figuurlijk aangedikt en gekleurd met het geheel als een satire waar toch wel de nodige waarheid achter zit.

Soms zie je wat door het geheel en valt het op dat de dikke verflagen nodig zijn om de gaten toe te dekken. Maar het resultaat mag er wel zijn en je bent zo overweldigd dat het niet meteen opvalt. Als The Substance geen succes wordt, is het in elk geval nu al een geslaagde cultfilm.

Een pak minder dan de vorige film. Treat Williams is dan ook geen Tom Berenger en bakt het er wat minder van. Beter is wel de geloofwaardigheid. Buiten de 'gang' lijkt dit meer op een gewone school dan in de vorige school. Ook de manier waarop Thomassen in de school terecht kan is beter. Veel minder zijn de gevechten en de actiescènes die waarschijnlijk te wijten zijn aan een minder budget. Het eindgevecht is nog te doen, maar daar trekken ze de hele film niet mee recht. Veel variatie is er ook niet met Substitute 1, iets wat wel bewust zal gedaan zijn om een succesvolle formule niet te veranderen. Maar dan herhaal je jezelf wel natuurlijk. De film kan er nog nipt door.

Ik vond deel 1 en 2 ook beter dan deze film. Treat Williams blijft uiteraard geslaagd als huurling, maar deze film heeft niet veel te maken met substitute zoals de vorige delen. Ze hadden eigenlijk een complete nieuwe film kunnen maken ipv het krampachtig te laten aansluiten bij de subsitute-reeks. Leuk om een keertje te zien, maar zeker geen topper. 2 sterren

Een actiefilm die best wel goed onderhouden is. Soms wat clichématig, al valt het hier nog wel mee. Wat verdoken humor en veel actie. Soms heb je niet meer nodig. Gelukkig zelf nog wat spanning en met acteurs die meer kunnen dan korte lettergrepen is de film een pak beter geworden dan gelijkaardige actiefilms.

Steamboy haalt vooral z'n slag thuis op visueel vlak en een enorme creativiteit. Oog voor details, mooie setting, ... Hier is aan gewerkt. Het verhaal zelf had wat dynamischer gemogen, al maakt de gedetailleerde uitwerking van de film veel goed. Knap hoe oude auto's, zeppelins en prille vliegtuigen toch een geloofwaardige upgrade krijgen en zorgen voor de nodige actie. Niet evident, omdat de snelheid sowieso lager ligt dan wat we gewend zijn en zoiets komt al snel ouwbollig of knullig over.

Ik heb na wat twijfels in het Engels gezien, omdat het zich afspeelt in Engeland en ik de indruk had dat de animatie (beweging van de monden) daar ook op was afgesteld. Geen idee wat het idee is van de andere gebruikers hier of je dit toch in het Japans moet bekijken. Ik heb de film in elk geval op dvd en kan hem altijd herbekijken.

Als ik mijn vorige recensie lees uit 2012, vond ik Zack Snyder nog een goeie regisseur. Met films als Dawn of the Dead, 300 en Watchmen had hij al een mooie cv. En ook deze Sucker Punch werd wat afgeschoten door de critici toen, maar is best wel leuk. Vrij meta met een fantasiewereld in een droomwereld in een verschrikkelijke wereld zonder toekomst waar mannen niet alleen macht hebben over vrouwen, maar hen ook letterlijk wegsteken in een gesticht, verkrachten, misbruiken, praktisch verkopen, fysiek mishandelen en nog meer...

Ik ben normaal geen fan voor zo'n computergame-achtige films, maar hier valt het nog best goed mee met de nodige fantasie. Als je ziet naar Dawn of the Dead, het debuut van Snyder, zijn z'n films ondertussen een pak donkerder geworden. Dat snap ik wel in het gesticht, maar de fantasiewereld krijgt zo wel een lelijk CGI sausje dat hij later over al zijn films zou gieten. Sucker Punch is ook de laatste goeie film die Snyder heeft geregisseerd. Al is deze film ondertussen ook al wat gedateerd. Maar het blijft toch wel genieten.

De films van JCVD zijn geen echte klassiekers, maar veel van z'n films staan wel garant voor een geweldige actiefilm. Dit is één van de betere in de stijl van Die Hard. De combinatie met de hockeywedstrijd is niet slecht. Op die manier wordt het tempo er wat ingehouden. Sudden Death is verre van de beste actiefilm, maar hij verzekert wel een aangename kijkervaring en actiefilms als deze wil ik gerust nog meer zien. Tenslotte is het toch de bedoeling om je je te amuseren met een film. En dat is bij deze wel gelukt.

Joan Crawford schittert in een film waar constant een onderhuidse spanning heerst. De actrice speelde haar beste rollen na haar 40, toch opvallend voor actrices in Hollywood. Titels als Mildred Pierce, Johnny Guitar en What ever happened to Baby Jane zijn op haar lijf geschreven. En natuurlijk ook deze Sudden Fear. Een film noir dat me deed denken aan Strangers on a train (wat ik recent nog eens bekeek) waarbij je niet afvraagt wie de dader is of alles draait rond een wraakactie, maar wel of er al dan niet een moord gaat gebeuren.

Het voelt soms verouderd aan, maar de stijl past mooi bij film noir en de tijdsgeest. Bovendien is het mooi gefilmd in zwart-wit. Enkele mooie shots. Muziek is met momenten iets te bombastisch, zelfs voor die tijd. Maar algemeen gezien is dit een spannende sfeervolle film met vooral een sterk verhaal waar je van geniet. Heerlijke film!

De minste Dirty Harry uit de reeks tot nu toe. Eastwood aan het stuur en je merkt dat het hier en daar op een western lijkt. Vooral het einde is daarin een duidelijke knipoog. Het script is op zich iets beter dan bij de vorige film, aangevuld met enkele scènes die nog eens laten zien wie Dirty Harry eigenlijk is. Maar Dirty Harry loopt wat aan de zijkant, misschien te wijten aan het feit dat Eastwood ook regisseur was? Meer dan in de vorige film loopt hij achter de feiten aan. Hij heeft geen partner, zit in Californië ver weg van zijn eigen streek, en het ontbreekt hem ook een sterke tegenspeler. Dit is de Dirty Harry film waar hij eigenlijk overbodig lijkt te zijn. Maar gelukkig doet Eastwood wel mee en het valt uiteindelijk wel mee. Enkele scènes zijn weer een plezier om zien. Maar als geheel is het resultaat toch wat minder dan we gewoon zijn. Een teken dat de franchise begint in te zakken?

Naar een toneelstuk van Tennessee Williams, maar toch veel donkerder dan zijn Streetcar Named Desire of Cat on a Hot Tin Roof. Een intrigerend verhaal over een vrouw die wordt opgenomen in een psychiatrie, waar je in die tijd nog gekker werd dan wanneer je werd opgenomen. De film steunt zeer sterk op dialoog, ook al zijn de beelden best wel mooi. Cinematograaf Jack Hildyard werkte kort voor deze film nog aan The Bridge of the River Kwai waar hij een Oscar voor won.

Sterkhouders van de film zijn duidelijk de vrouwen. Zowel Katherine Hepburn als Elizabeth Taylor (die ik meer en meer waardeer als actrice) werden met deze film genomineerd voor een Oscar. Tegenover hen staat Montgomery Clift die toch wel te leiden heeft onder zijn drank- en medicatieproblemen. Hij mocht van geluk spreken dat Hepburn en Taylor voor hem opkwamen. Taylor gebruikte haar macht als actrice om Clift aan te nemen voor deze film. En Hepburn zou volgend de legende na de allerlaatste 'cut' in het gezicht van regisseur Mankiewicz gespuwd hebben. Neemt niet weg dat Clift niet echt in vorm was en de scènes die hij met de vrouwen had, werden recht gehouden door de actrices.

Het is even wennen aan de vele dialogen, maar gaandeweg komt de intrige toch wel boven. De actrices doen in elk geval mooi acteerwerk en zorgen voor boeiende cinema. Het bloeit nooit echt open helaas, maar best wel van genoten.

Het lijkt wel een love it or hate it film te worden. Gehypet voor hij uitkwam, neergesabeld door de critici vanaf dag 1. Suicide Squad doet het tegenovergestelde van The Avengers. Eerst wat Iron Man films die meevielen, saaie films van Thor en Captain America die iedereen schijnt te vergeten en wat pogingen om Hulk een goeie verfilming te geven om dan iedereen bij elkaar te zetten. Hier gooien ze de figuren meteen bij elkaar met een beperkte introductie.

De film is een verademing voor DC en is zelfs beter dan het toch wat overroepen Deadpool. Suicide Squad geeft weinig aandacht aan achtergrondinfo en gaat meteen naar de actie. Veel beter en echt wat dit genre nodig heeft. Leuke figuren en vooral Harley Quinn is één van de leukste figuren van de laatste jaren. The Joker is best wel goed gedaan maar voelt als een vijfde wiel in de film. Krijgt hopelijk met Batman een betere zitplaats.

Is dan alles goed? Natuurlijk niet. De vijand is nogal zielig. Geen enkele dreiging en van opbouw is weinig te merken. De grootste vijand van de film is vooral de slechte montage. De film zit vol actie, maar mist de nodige vaart. Suicide Squad is het voorbeeld van Hollywood die te veel op veilig wil spelen. Hebben ze een goeie film met een goeie cast, gaan ze zich in Hollywood te veel moeien met het eindresultaat en niet in de goeie zin. Wees eens creatief! Durf eens iets anders! Het had nog een pak beter kunnen zijn.

Hopelijk zet het wel de deur open voor een sequel. Ik wil graag figuren als Harley Quinn, Captain Boomerang en Deadshot nog eens terug zien.

James Gunn komt even de DCEU redden. Of heeft toch een lucky shot in een franchise waar buiten Wonder Woman niet veel te beleven is. Gunn geeft de film een eigen gezicht dat verschilt van de MCU, waar DC zich toch aan probeert te meten. R-rated met de nodige zwarte humor, heerlijk bizar en geen schrik om belangrijke personages van kant te maken. De film gaat daarin zelfs verder dan de Deadpool films die ook met R-rated scènes en humor een ander publiek probeert aan te trekken. De film kent een mooi tempo en zorgt voor een hoop entertainment met de nodige WTF-momenten. Als DC wil overleven zal het meer van dit soort films moeten maken.

De film zal liefhebbers soms op het verkeerde spoor zetten. Dit is geen oorlogsfilm met een stuk romantiek, maar wel een romantische film met de oorlog op de achtergrond. Een groot verschil omdat het gewoon een ander genre is. Niet dat de oorlog onbelangrijk is. Het geeft ietwat spanning en de vooroordelen (niet helemaal onterecht natuurlijk) over de Duitse militairen. In de liefde maakt enkel uit dat je elkaar graag ziet, maar in het echte leven spelen er zeker nog andere elementen mee.

Het verhaal is vrij Europees en dat is niet slecht. Suite Française is dan wel in het Engels (bizar dat ze niet gewoon Frans praten) zodat het soms een Amerikaans uiterlijk heeft, maar is minder voorspelbaar en (figuurlijk) opgeblazen zoals in Amerikaanse films. De oorlog komt dichtbij en wordt vooral gezien vanuit het beeld van de dorpsbewoners.

De sfeer is er wel niet altijd, de acteerprestaties en de aankleding gelukkig wel. Matthias Schoenaerts is weerom sterk bezig en toont nog eens waarom hij het als acteur buiten België zo goed doet. Suite Française is geen topfilm en zal niet echt blijven hangen. Maar is wel goed gemaakt en kan als kijker best wel boeien.

Asami, bekend van The Machine Girl, speelt hier de hoofdrol in een Japanse exploitation film. Een genre dat het moet hebben van overdreven bloedvergieten, geknutselde gevechtscènes en mooie meiden. En dat levert de film ook. Alleen mist het de film aan enige creativiteit (en waarschijnlijk ook budget) om te kunnen evenaren met films als The Machine Girl, Oneechanbara, Ichi The Killer of Tôkyô Zankoku Keisatsu. Een leuk tussendoortje dus, al moet je wel zijn voor het genre. Dit is een vrij foute film en zal niet veel mensen plezieren.

De film kent wel zijn leuke momenten, maar is nergens echt speciaal. Joel McCrea mist het charisma van tijdsgenoten als James Stewart, Cary Grant, Gray Cooper etc... Veronica Lake had ik nog niet eerder gezien en viel nog best mee. De film is niet slecht, maar straalt nergens echt uit en mist de nodige fun. Sullivan's Travels is gewoon een leuke film, maar is voor mij niet echt memorabel.

De film begint als een rampenfilm, gaat over in een rechtbankdrama en eindigt als een saai waargebeurd drama zonder de nodige verrassingen. Voor N.Y. is het waarschijnlijk wel een mooie ode aan een man die een vliegtuigramp voorkwam, maar meer is het ook niet. Op z'n Amerikaans gaat dit uiteraard van start met een rechtszaak, want je bent er bij voorbaat schuldig tot de rechtbank je heeft vrijgesproken. Als film zorgt het voor een weinig boeiend verhaal. Vooral dankzij ervaren acteurs en crew is het niet slecht geworden.

De film begon vrij slecht. Goedkope discomuziek en een vrij irritante John Leguizamo. Dit zou niet echt mij film worden dacht ik. Toch maar verder gekeken zodat de echte essentie naar boven kwam. Wat leek als een thriller met een serial killer werd een verhaal dat de sfeer van 1977 wou brengen waarbij een dorpje in de VS bijkomend in de ban is van son of Sam. Wat met zich teweeg brengt dat iedereen wel eens verdacht zou kunnen zijn. Dat heeft gevolgen op alles wat zich voordoet. Ofwel met schrik vanwege de moordenaar, ofwel is m'n zo opgefokt dat men de daden goedpraat met son of Sam. Een sterke film die alleen te kampen heeft met een slecht acterende John Leguizamo. Lang geleden dat ik zo nerveus werd van een filmfiguur. Die man verdient echt een pak slaag. Gelukkig schittert Brody wel in de film. De muziek is ook verdeeld. Voor elk leuk nummer komt er wel een foute plaat langs die de sfeer weer naar beneden haalt. Conclusie is dat de film potentie heeft voor een geweldige film, maar door de foute mensen aan het roer van dit schip de film het niveau niet haalt dat het verdient.

Er wordt regelmatig hysterisch gedaan over dingen die niet meer zouden mogen, terwijl die mensen en dan uitgebreid over blijven praten. Maar er is ook geschiedenis dat al doodgezwegen werd of geen enkele kans kreeg om gehoord te worden. Summer of Soul ging ongeveer tegelijk door met Woodstock en was met 50.000 mensen geen klein festival. Grote artiesten en met mooi kwaliteit gefilmd. Een festival dat zoveel meer was dan muziek.

Summer of Soul geeft een blik op een stuk vergeten geschiedenis en toont in net geen 2 uur boeiende optredens maar ook de sociale en politieke thema's die er toen leefden. Tijdens het optreden ging de maanlanding door. Het was een festival in Harlem met Black Panthers in de security. Het was in mijn ogen zelfs professioneler dan Woodstock (los van de muzikale impact).

Een boeiende documentaire dat er in slaagt om op een rustige en muzikale manier een groot festival van enkele weken in een tijdsgeest waarin zoveel maatschappelijke onderwerpen samen kwamen, samen te vatten in 2u zonder dat het chaotisch wordt of te zwaar. Een mooie aanrader!

Summerland is een feel good film. Een film tijdens de oorlog, maar waar de oorlog amper aan bod komt. Het gaat vooral over de vereenzaamde Alice die zich terug trekt als schrijfster en als een soort heks wordt beschouwd omdat ze zich bezighoudt met sagen en legendes, alleen woont en geen sociaal leven leidt. Plots moet ze voor de opvang zorgen van een jongen, terwijl zijn ouders zich inzetten met de oorlog. Wat haar wereldje door elkaar schudt.

Het verhaal is vrij eenvoudig, maar daardoor net zo heerlijk. Het geheel heeft de nodige humor en het is vooral de geweldige Arterton die de film een heel pak omhoog tilt. Een film die niet per se visueel wil uitpakken, maar een mooi ontroerend verhaal vertelt. Heerlijk!

Een vrij symbolische new wave film. Echt genieten kan ik hier toch niet van. Het concept zou volgens mij best werken met regisseur Kim Ki-Duk. Wat zwijgzamer en meer sfeer scheppen. Liefhebbers van zand zullen hier wel aan hun trekken komen en wie houdt van films met dergelijke symbolische onderlaag gaan hier ook wel van houden. Maar mij zegt het weinig. Deels begrijpelijk dat het toch een publiek trekt, maar een grote fanclub zal het toch ook niet worden denk ik.

Ik had wel wat hoop in deze film. Uit de jaren '20 komen wel enkele pareltjes als The Iron Horse, The Gold Rush, The General, Metropolis en Wings. Films die vooruit dachten en ook visueel zeer aangenaam waren. Deze Sunrise lijkt een romantisch drama te zijn, maar het eerste deel van de film is een vrij donkere thriller. En dat is toch wel wat zoeken om mij van de sfeer te overtuigen. Technisch gezien kan het wel zijn tijd vooruit zijn, maar daar ben ik als kijker meer dan '80 jaar later vet mee bij wijze van spreken. Slecht is het ook niet, de acteurs maken er - al dan niet wat knullig soms - een interessante film van. Gaandeweg is het weer zoeken om er in te geraken als de film een hele andere koers zet. Dat doet het geheel niet echt goed. De hoge score hier, zal vooral voor het historische zijn, want persoonlijk zie ik hier niet echt een topper in.

Dit is een film die ik al veel heb horen vernoemen, die hoog werd aansgeschreven en waar ik al lang naar verlangde om hem te zien. Tijd om te bekijken dus, wat eindelijk gelukt is. Dit is een sterke film noir geworden dat soms wat te ouwbollig overkomt, maar wat net de kracht is met de verwijzingen naar de stomme film. Bvb de scène met Norma als Chaplin is fantastisch. De film geeft een mooi beeld van Hollywood en de harde wereld dat het met zich meebrengt. Vandaag hot, morgen al weer vergeten. Niet alleen voor actrices die bij het ouder worden snel vergeten worden. Maar ook de overgang van de stomme film naar de geluidsfilm was daar typerend voor. De keuze voor Cecil B Demille is dan ook treffend die in beide soorten grote films gemaakt heeft en mee aan de wieg stond van de geluidsfilm. Een aangename film Sunset Blv dat zeker de moeite was om te kijken.

En net iets te rauwe vertolking van het gelijknamige boek. De charme is er wat uit, visueel mocht het toch iets beter zijn. Al past die bedrukte sfeer wel bij het thema natuurlijk. Het is een passende vertelling geworden waar helaas te weinig dynamiek in zit om het als kijker boeiend te vinden. Wel mooie muziek moet ik zeggen.

Het was weer even geleden dat ik de film had gezien. Film uit 2007 en dus benieuwd of die de tand des tijds had doorstaan. Ik was verrast bij enkele acteurs die ik me niet meer kon herinneren in de film. Waaronder Chris Evans die het best goed doet en eveneens later in de MCU: Benedict Wong. De film doet meer dan de standaard Armageddon blockbuster. Je hebt de constante spanning met een sfeer die de hele film in evenwicht wordt gehouden. Op zich wel interessant hoe de beslissingen snel moeten genomen worden en daarbij evidente afwegingen als democratie of een mensenleven niet altijd de beste optie lijken te zijn. Helaas ook een wat spiritueel/religieus deel er bij, dat had van mij niet echt gemoeten. Schrijver van de film is Alex Garland die toch wel boeiende films heeft geschreven als 28 Days Later, Ex Machina en Annihilation.

Een heerlijke zelf relativerende superheldenfilm en R-rated dat het verhaal van Kick-Ass mixt met het niveau van Deadpool. Maar ook iets minder is dan Kick-Ass, en beter dan Deadpool. De film lijkt wat standaard met de good guys en bad guys, maar gaat er dan ook volledig voor met absurde humor. De vaart zit er wel niet in en Rainn Wilson past dan wel in de hoofdrol, hij tilt de film ook niet hoger. Het blijft een goed gemaakte comedy die vooral opvalt omdat het R-rated is. Wat je niet zo veel tegenkomt met een cast als dit. Geen klassieker, maar een aanrader in het genre. En voor de heerlijke Ellen Page die (zoals ze zelf zegt in de film) er heel goed uit zit in haar kostuum.

Een ode aan de ouwe Spielbergfilms, maar met de producer zelf aan het stuur is dat toch een vorm van incest. Je merkte snel de stijl van z'n eigen mysteriefilms zoals E.T., The Goonies, etc Al zat ik eerder met een mix tussen Monsters en Eight Legged Freaks in gedachten met op het einde een verwijzing naar Transformers.

Het is in elk geval een film vanuit kinderogen en is daardoor ook een SF-familiefilm geworden. In zijn genre best nog wel goed waarbij het suggestieve lang wordt aangehouden. De kinderen doen het op zich vrij goed en houden de film nog boeiend. Die Alice deed me wat denken aan een miniversie van Nicole Kidman. Het begin is ook een klapper met het treinongeluk dat er los over is. Michael Bay zou jaloers zijn.

Gaandeweg gaat het wat minder en de scènes met het monster komen niet goed tot z'n recht. Ofwel hou je het suggestief, ofwel werk je dat gedeelte beter uit.

De film is best wel leuk en één van de betere films van Spielberg de laatste jaren. Maar het blijft een Spielberg en dat is altijd een beetje familiefilm en daardoor iets te braaf soms en te veel op safe gespeeld. Hier en daar wat losse einden die anders hadden mogen lopen en het had een betere film geworden.

Eigenlijk een grote videoclip rond de muziek van Curtis Mayfield. Met Super Fly kregen we 1 van de eerste blaxploitation films, een genre dat heerlijk ruw en grofgebekt was. Een jaar na het veel betere Shaft. Ik mis net iets meer verhaal, maar de sfeer is wel goed. En Priest kan de film wel dragen.

30 jaar na de geflopte live action film, krijgt Mario Bros een nieuwe kans. Als tiener was dit één van de weinig games die ik speelde toen ik nog een gameboy had. Ondertussen wel wat ontgroeid, maar ook al heb ik niets met games is Mario mij toch altijd wat bijgebleven.

Visueel ziet de film er alvast veel beter uit dan de live action uit 1993. Het resultaat is een mooie maar drukke animatie waar kinderen wel zullen van genieten of mensen die wat opgegroeid zijn met de games en veel zullen herkennen met een nostalgische blik. Mij zegt het vrij weinig, zoveel variaties had die gameboy van mij niet. Geen idee of Mario Bros nu nog zo populair is als game, maar kans zal wel groot zijn als er een film van gemaakt wordt.

Niet echt mijn ding, maar ik kan me heel goed voorstellen dat nostalgische gamers en kinderen hier zeker van houden.