Opinions

De minste Dirty Harry uit de reeks tot nu toe. Eastwood aan het stuur en je merkt dat het hier en daar op een western lijkt. Vooral het einde is daarin een duidelijke knipoog. Het script is op zich iets beter dan bij de vorige film, aangevuld met enkele scènes die nog eens laten zien wie Dirty Harry eigenlijk is. Maar Dirty Harry loopt wat aan de zijkant, misschien te wijten aan het feit dat Eastwood ook regisseur was? Meer dan in de vorige film loopt hij achter de feiten aan. Hij heeft geen partner, zit in Californië ver weg van zijn eigen streek, en het ontbreekt hem ook een sterke tegenspeler. Dit is de Dirty Harry film waar hij eigenlijk overbodig lijkt te zijn. Maar gelukkig doet Eastwood wel mee en het valt uiteindelijk wel mee. Enkele scènes zijn weer een plezier om zien. Maar als geheel is het resultaat toch wat minder dan we gewoon zijn. Een teken dat de franchise begint in te zakken?

Naar een toneelstuk van Tennessee Williams, maar toch veel donkerder dan zijn Streetcar Named Desire of Cat on a Hot Tin Roof. Een intrigerend verhaal over een vrouw die wordt opgenomen in een psychiatrie, waar je in die tijd nog gekker werd dan wanneer je werd opgenomen. De film steunt zeer sterk op dialoog, ook al zijn de beelden best wel mooi. Cinematograaf Jack Hildyard werkte kort voor deze film nog aan The Bridge of the River Kwai waar hij een Oscar voor won.

Sterkhouders van de film zijn duidelijk de vrouwen. Zowel Katherine Hepburn als Elizabeth Taylor (die ik meer en meer waardeer als actrice) werden met deze film genomineerd voor een Oscar. Tegenover hen staat Montgomery Clift die toch wel te leiden heeft onder zijn drank- en medicatieproblemen. Hij mocht van geluk spreken dat Hepburn en Taylor voor hem opkwamen. Taylor gebruikte haar macht als actrice om Clift aan te nemen voor deze film. En Hepburn zou volgend de legende na de allerlaatste 'cut' in het gezicht van regisseur Mankiewicz gespuwd hebben. Neemt niet weg dat Clift niet echt in vorm was en de scènes die hij met de vrouwen had, werden recht gehouden door de actrices.

Het is even wennen aan de vele dialogen, maar gaandeweg komt de intrige toch wel boven. De actrices doen in elk geval mooi acteerwerk en zorgen voor boeiende cinema. Het bloeit nooit echt open helaas, maar best wel van genoten.

Het lijkt wel een love it or hate it film te worden. Gehypet voor hij uitkwam, neergesabeld door de critici vanaf dag 1. Suicide Squad doet het tegenovergestelde van The Avengers. Eerst wat Iron Man films die meevielen, saaie films van Thor en Captain America die iedereen schijnt te vergeten en wat pogingen om Hulk een goeie verfilming te geven om dan iedereen bij elkaar te zetten. Hier gooien ze de figuren meteen bij elkaar met een beperkte introductie.

De film is een verademing voor DC en is zelfs beter dan het toch wat overroepen Deadpool. Suicide Squad geeft weinig aandacht aan achtergrondinfo en gaat meteen naar de actie. Veel beter en echt wat dit genre nodig heeft. Leuke figuren en vooral Harley Quinn is één van de leukste figuren van de laatste jaren. The Joker is best wel goed gedaan maar voelt als een vijfde wiel in de film. Krijgt hopelijk met Batman een betere zitplaats.

Is dan alles goed? Natuurlijk niet. De vijand is nogal zielig. Geen enkele dreiging en van opbouw is weinig te merken. De grootste vijand van de film is vooral de slechte montage. De film zit vol actie, maar mist de nodige vaart. Suicide Squad is het voorbeeld van Hollywood die te veel op veilig wil spelen. Hebben ze een goeie film met een goeie cast, gaan ze zich in Hollywood te veel moeien met het eindresultaat en niet in de goeie zin. Wees eens creatief! Durf eens iets anders! Het had nog een pak beter kunnen zijn.

Hopelijk zet het wel de deur open voor een sequel. Ik wil graag figuren als Harley Quinn, Captain Boomerang en Deadshot nog eens terug zien.

James Gunn komt even de DCEU redden. Of heeft toch een lucky shot in een franchise waar buiten Wonder Woman niet veel te beleven is. Gunn geeft de film een eigen gezicht dat verschilt van de MCU, waar DC zich toch aan probeert te meten. R-rated met de nodige zwarte humor, heerlijk bizar en geen schrik om belangrijke personages van kant te maken. De film gaat daarin zelfs verder dan de Deadpool films die ook met R-rated scènes en humor een ander publiek probeert aan te trekken. De film kent een mooi tempo en zorgt voor een hoop entertainment met de nodige WTF-momenten. Als DC wil overleven zal het meer van dit soort films moeten maken.

De film zal liefhebbers soms op het verkeerde spoor zetten. Dit is geen oorlogsfilm met een stuk romantiek, maar wel een romantische film met de oorlog op de achtergrond. Een groot verschil omdat het gewoon een ander genre is. Niet dat de oorlog onbelangrijk is. Het geeft ietwat spanning en de vooroordelen (niet helemaal onterecht natuurlijk) over de Duitse militairen. In de liefde maakt enkel uit dat je elkaar graag ziet, maar in het echte leven spelen er zeker nog andere elementen mee.

Het verhaal is vrij Europees en dat is niet slecht. Suite Française is dan wel in het Engels (bizar dat ze niet gewoon Frans praten) zodat het soms een Amerikaans uiterlijk heeft, maar is minder voorspelbaar en (figuurlijk) opgeblazen zoals in Amerikaanse films. De oorlog komt dichtbij en wordt vooral gezien vanuit het beeld van de dorpsbewoners.

De sfeer is er wel niet altijd, de acteerprestaties en de aankleding gelukkig wel. Matthias Schoenaerts is weerom sterk bezig en toont nog eens waarom hij het als acteur buiten België zo goed doet. Suite Française is geen topfilm en zal niet echt blijven hangen. Maar is wel goed gemaakt en kan als kijker best wel boeien.

Asami, bekend van The Machine Girl, speelt hier de hoofdrol in een Japanse exploitation film. Een genre dat het moet hebben van overdreven bloedvergieten, geknutselde gevechtscènes en mooie meiden. En dat levert de film ook. Alleen mist het de film aan enige creativiteit (en waarschijnlijk ook budget) om te kunnen evenaren met films als The Machine Girl, Oneechanbara, Ichi The Killer of Tôkyô Zankoku Keisatsu. Een leuk tussendoortje dus, al moet je wel zijn voor het genre. Dit is een vrij foute film en zal niet veel mensen plezieren.

De film kent wel zijn leuke momenten, maar is nergens echt speciaal. Joel McCrea mist het charisma van tijdsgenoten als James Stewart, Cary Grant, Gray Cooper etc... Veronica Lake had ik nog niet eerder gezien en viel nog best mee. De film is niet slecht, maar straalt nergens echt uit en mist de nodige fun. Sullivan's Travels is gewoon een leuke film, maar is voor mij niet echt memorabel.

De film begint als een rampenfilm, gaat over in een rechtbankdrama en eindigt als een saai waargebeurd drama zonder de nodige verrassingen. Voor N.Y. is het waarschijnlijk wel een mooie ode aan een man die een vliegtuigramp voorkwam, maar meer is het ook niet. Op z'n Amerikaans gaat dit uiteraard van start met een rechtszaak, want je bent er bij voorbaat schuldig tot de rechtbank je heeft vrijgesproken. Als film zorgt het voor een weinig boeiend verhaal. Vooral dankzij ervaren acteurs en crew is het niet slecht geworden.

De film begon vrij slecht. Goedkope discomuziek en een vrij irritante John Leguizamo. Dit zou niet echt mij film worden dacht ik. Toch maar verder gekeken zodat de echte essentie naar boven kwam. Wat leek als een thriller met een serial killer werd een verhaal dat de sfeer van 1977 wou brengen waarbij een dorpje in de VS bijkomend in de ban is van son of Sam. Wat met zich teweeg brengt dat iedereen wel eens verdacht zou kunnen zijn. Dat heeft gevolgen op alles wat zich voordoet. Ofwel met schrik vanwege de moordenaar, ofwel is m'n zo opgefokt dat men de daden goedpraat met son of Sam. Een sterke film die alleen te kampen heeft met een slecht acterende John Leguizamo. Lang geleden dat ik zo nerveus werd van een filmfiguur. Die man verdient echt een pak slaag. Gelukkig schittert Brody wel in de film. De muziek is ook verdeeld. Voor elk leuk nummer komt er wel een foute plaat langs die de sfeer weer naar beneden haalt. Conclusie is dat de film potentie heeft voor een geweldige film, maar door de foute mensen aan het roer van dit schip de film het niveau niet haalt dat het verdient.

Er wordt regelmatig hysterisch gedaan over dingen die niet meer zouden mogen, terwijl die mensen en dan uitgebreid over blijven praten. Maar er is ook geschiedenis dat al doodgezwegen werd of geen enkele kans kreeg om gehoord te worden. Summer of Soul ging ongeveer tegelijk door met Woodstock en was met 50.000 mensen geen klein festival. Grote artiesten en met mooi kwaliteit gefilmd. Een festival dat zoveel meer was dan muziek.

Summer of Soul geeft een blik op een stuk vergeten geschiedenis en toont in net geen 2 uur boeiende optredens maar ook de sociale en politieke thema's die er toen leefden. Tijdens het optreden ging de maanlanding door. Het was een festival in Harlem met Black Panthers in de security. Het was in mijn ogen zelfs professioneler dan Woodstock (los van de muzikale impact).

Een boeiende documentaire dat er in slaagt om op een rustige en muzikale manier een groot festival van enkele weken in een tijdsgeest waarin zoveel maatschappelijke onderwerpen samen kwamen, samen te vatten in 2u zonder dat het chaotisch wordt of te zwaar. Een mooie aanrader!

Summerland is een feel good film. Een film tijdens de oorlog, maar waar de oorlog amper aan bod komt. Het gaat vooral over de vereenzaamde Alice die zich terug trekt als schrijfster en als een soort heks wordt beschouwd omdat ze zich bezighoudt met sagen en legendes, alleen woont en geen sociaal leven leidt. Plots moet ze voor de opvang zorgen van een jongen, terwijl zijn ouders zich inzetten met de oorlog. Wat haar wereldje door elkaar schudt.

Het verhaal is vrij eenvoudig, maar daardoor net zo heerlijk. Het geheel heeft de nodige humor en het is vooral de geweldige Arterton die de film een heel pak omhoog tilt. Een film die niet per se visueel wil uitpakken, maar een mooi ontroerend verhaal vertelt. Heerlijk!

Een vrij symbolische new wave film. Echt genieten kan ik hier toch niet van. Het concept zou volgens mij best werken met regisseur Kim Ki-Duk. Wat zwijgzamer en meer sfeer scheppen. Liefhebbers van zand zullen hier wel aan hun trekken komen en wie houdt van films met dergelijke symbolische onderlaag gaan hier ook wel van houden. Maar mij zegt het weinig. Deels begrijpelijk dat het toch een publiek trekt, maar een grote fanclub zal het toch ook niet worden denk ik.

Ik had wel wat hoop in deze film. Uit de jaren '20 komen wel enkele pareltjes als The Iron Horse, The Gold Rush, The General, Metropolis en Wings. Films die vooruit dachten en ook visueel zeer aangenaam waren. Deze Sunrise lijkt een romantisch drama te zijn, maar het eerste deel van de film is een vrij donkere thriller. En dat is toch wel wat zoeken om mij van de sfeer te overtuigen. Technisch gezien kan het wel zijn tijd vooruit zijn, maar daar ben ik als kijker meer dan '80 jaar later vet mee bij wijze van spreken. Slecht is het ook niet, de acteurs maken er - al dan niet wat knullig soms - een interessante film van. Gaandeweg is het weer zoeken om er in te geraken als de film een hele andere koers zet. Dat doet het geheel niet echt goed. De hoge score hier, zal vooral voor het historische zijn, want persoonlijk zie ik hier niet echt een topper in.

Dit is een film die ik al veel heb horen vernoemen, die hoog werd aansgeschreven en waar ik al lang naar verlangde om hem te zien. Tijd om te bekijken dus, wat eindelijk gelukt is. Dit is een sterke film noir geworden dat soms wat te ouwbollig overkomt, maar wat net de kracht is met de verwijzingen naar de stomme film. Bvb de scène met Norma als Chaplin is fantastisch. De film geeft een mooi beeld van Hollywood en de harde wereld dat het met zich meebrengt. Vandaag hot, morgen al weer vergeten. Niet alleen voor actrices die bij het ouder worden snel vergeten worden. Maar ook de overgang van de stomme film naar de geluidsfilm was daar typerend voor. De keuze voor Cecil B Demille is dan ook treffend die in beide soorten grote films gemaakt heeft en mee aan de wieg stond van de geluidsfilm. Een aangename film Sunset Blv dat zeker de moeite was om te kijken.

En net iets te rauwe vertolking van het gelijknamige boek. De charme is er wat uit, visueel mocht het toch iets beter zijn. Al past die bedrukte sfeer wel bij het thema natuurlijk. Het is een passende vertelling geworden waar helaas te weinig dynamiek in zit om het als kijker boeiend te vinden. Wel mooie muziek moet ik zeggen.

Het was weer even geleden dat ik de film had gezien. Film uit 2007 en dus benieuwd of die de tand des tijds had doorstaan. Ik was verrast bij enkele acteurs die ik me niet meer kon herinneren in de film. Waaronder Chris Evans die het best goed doet en eveneens later in de MCU: Benedict Wong. De film doet meer dan de standaard Armageddon blockbuster. Je hebt de constante spanning met een sfeer die de hele film in evenwicht wordt gehouden. Op zich wel interessant hoe de beslissingen snel moeten genomen worden en daarbij evidente afwegingen als democratie of een mensenleven niet altijd de beste optie lijken te zijn. Helaas ook een wat spiritueel/religieus deel er bij, dat had van mij niet echt gemoeten. Schrijver van de film is Alex Garland die toch wel boeiende films heeft geschreven als 28 Days Later, Ex Machina en Annihilation.

Een heerlijke zelf relativerende superheldenfilm en R-rated dat het verhaal van Kick-Ass mixt met het niveau van Deadpool. Maar ook iets minder is dan Kick-Ass, en beter dan Deadpool. De film lijkt wat standaard met de good guys en bad guys, maar gaat er dan ook volledig voor met absurde humor. De vaart zit er wel niet in en Rainn Wilson past dan wel in de hoofdrol, hij tilt de film ook niet hoger. Het blijft een goed gemaakte comedy die vooral opvalt omdat het R-rated is. Wat je niet zo veel tegenkomt met een cast als dit. Geen klassieker, maar een aanrader in het genre. En voor de heerlijke Ellen Page die (zoals ze zelf zegt in de film) er heel goed uit zit in haar kostuum.

Een ode aan de ouwe Spielbergfilms, maar met de producer zelf aan het stuur is dat toch een vorm van incest. Je merkte snel de stijl van z'n eigen mysteriefilms zoals E.T., The Goonies, etc Al zat ik eerder met een mix tussen Monsters en Eight Legged Freaks in gedachten met op het einde een verwijzing naar Transformers.

Het is in elk geval een film vanuit kinderogen en is daardoor ook een SF-familiefilm geworden. In zijn genre best nog wel goed waarbij het suggestieve lang wordt aangehouden. De kinderen doen het op zich vrij goed en houden de film nog boeiend. Die Alice deed me wat denken aan een miniversie van Nicole Kidman. Het begin is ook een klapper met het treinongeluk dat er los over is. Michael Bay zou jaloers zijn.

Gaandeweg gaat het wat minder en de scènes met het monster komen niet goed tot z'n recht. Ofwel hou je het suggestief, ofwel werk je dat gedeelte beter uit.

De film is best wel leuk en één van de betere films van Spielberg de laatste jaren. Maar het blijft een Spielberg en dat is altijd een beetje familiefilm en daardoor iets te braaf soms en te veel op safe gespeeld. Hier en daar wat losse einden die anders hadden mogen lopen en het had een betere film geworden.

30 jaar na de geflopte live action film, krijgt Mario Bros een nieuwe kans. Als tiener was dit één van de weinig games die ik speelde toen ik nog een gameboy had. Ondertussen wel wat ontgroeid, maar ook al heb ik niets met games is Mario mij toch altijd wat bijgebleven.

Visueel ziet de film er alvast veel beter uit dan de live action uit 1993. Het resultaat is een mooie maar drukke animatie waar kinderen wel zullen van genieten of mensen die wat opgegroeid zijn met de games en veel zullen herkennen met een nostalgische blik. Mij zegt het vrij weinig, zoveel variaties had die gameboy van mij niet. Geen idee of Mario Bros nu nog zo populair is als game, maar kans zal wel groot zijn als er een film van gemaakt wordt.

Niet echt mijn ding, maar ik kan me heel goed voorstellen dat nostalgische gamers en kinderen hier zeker van houden.

Michael Cera heeft wel enkele leuke filmrollen, Jonah Hill is gewoonlijk vrij vervelend. En ook hier is het bijna 2 uur puberale grappen waar maar geen eind aan komt. Het verhaal is nogal voorspelbaar, maar dat is op zich geen probleem zolang de humor maar werkt. Superbad is Supervervelend geworden. De hoge score lieten uitschijnen dat het toch een leuke film zou worden, maar helaas is dit helemaal mijn ding niet.

Zeer slechte humor. En weer typisch in de stijl van Scary movie 4. Op de filmposter staan een hoop figuren die amper 10 seconden in beeld komen. De verwijzingen naar de films zijn zo gemaakt en weer van een platvoers niveau die zich vooral mikt op de pis en sex moppen. Toch proberen in de hoop nog eens een dergelijke film te zien die zich naast Airplane of Naked Gun kan zetten, maar steeds weer teleurgesteld worden. Ook deze prent kan je absoluut mijden...

Uit de tijd dat er nog kleur in een superheldenfilm te zien was. Het moest allemaal niet zo serieus zoals in meer recente jaren. Superman is een mooie film geworden met een hoop bekende figuren. De film heeft een boeiend verhaal en Christopher Reeve doet dat best goed. Ook Gene Hackman is zo'n typische comic slechterik.

Het verhaal heeft wat te lijden onder het ietwat trage tempo en de verouderde effecten. Het voelt allemaal nogal wat knullig aan na al die jaren. Maar er zijn veel slechtere superheldenfilms gemaakt. En Superman is best nog wel een leuke film.

Als je via Google wil zoeken hoeveel films er al van Superman zijn, durft het antwoord wel eens variëren, maar het zijn er een massa! Zeker als je animatie, cameo's, bijrollen en de veel series er bij zou rekenen. Om maar te zeggen dat Superman in 2025 niet echt vernieuwend is. Marvel kruipt voorzichtig recht en ook DC lijkt nu een frisse wind gevonden te hebben om meer van hetzelfde te brengen. Hetzelfde, maar anders. Want na de depressieve Snyderjaren mag er gelukkig weer kleur en humor zijn, zonder dat het een parodie wordt.

Superman maakt alvast niet de fout om nog eens een origin story te vertellen. Want samen met dat van Batman en Spider-Man, hebben we dat ondertussen al veel te veel gezien. Telkens als weer een andere acteur met de cape mag vliegen. Superman was voor mij meestal een tweedimensionaal figuur, zonder echte diepgang. Dat wordt hier gelukkig wat goed gemaakt. En ook randfiguren komen niet met overbodige uitleg. De meeste figuren kennen we al, of dat wordt wel duidelijk voor de kijker in de loop van de film. Ik was zelfs verrast door die kerel met z'n lelijk kapsel die al in de trailer zat. Pas als hij zijn naam zei wist ik wie het was. Komt er van als je beeld van superhelden uit de films komt en niet van de comics. Al is dat wel leuk meegenomen en zal ik nog wel (denkelijk overbodige) knipogen voor de die hard fans gemist hebben.

De dynamiek zit goed, de beelden zijn mooi en voor een superheld die ik al in meer dan in een handvol versies heb gezien, kan het mij voldoende boeien. Met soms rare figuren, al vallen die best mee. En Superman heeft eindelijk wat karakter. Als we dan toch opgescheept zitten met het herkauwen van hetzelfde materiaal, valt deze film best goed te verteren.

Net als ik lees in de meeste recensies kan ik ook beginnen met 'Superman is niet meteen mijn favoriete held'. Superman kan alles (vliegen, X-straalogen, kracht, snelheid, ...) maar is tegelijkertijd vrij saai (moet er precies ook geen moeite voor doen) en heeft na de Fantastic Four wel het meest belachelijke heldenkostuum uit de filmwereld. Geef mij maar Spiderman, Blade, Iron Man, Batman, Robocop, ... Gelijkaardige figuren, maar veel creatiever en meer persoonlijkheid.

Waar de originele film nog wat avontuur had, is dit een zeer karakterloze vertolking geworden die zichzelf te veel au serieux neemt. Luther is ook niet de meest memorabele filmvijand en in Superman zit zelf ook niet veel. Terwijl Superman toch potentie heeft om de held der helden te worden is daar hier niet veel van merkbaar. Hopelijk krijgt hij nog eens een kans, maar dan goed deze keer.

Een stille film en dat mag je letterlijk nemen. De film was niet helemaal afgewerkt en een score werd nooit gemaakt. Al zal het zo'n 100 jaar geleden misschien wel met live muziek afgespeeld zijn voor een publiek. Een bizar verhaal over een ontdekkingsreiziger in de toekomst die in een vervallen Europa komt en daar een jonge inboorling tegen die hem leert dansen. Regisseur Jean Renoir draait de rollen om met een zwarte en mooi geklede reiziger (de acteur was trouwens zwart, maar had daarboven nog eens een blackface) met een witte jonge inboorlinge die wat lijkt op de stereotypen die Europeanen (helaas) toen hadden van Afrikanen. Ze leert hem de Charleston. Jean Renoir was geïnspireerd door de jazz, die een jaar eerder door Josephine Baker in Parijs werd voorgesteld.

Sommige stereotypen kan je nog wat toedekken door de tijdgeest. Al moet ik zeggen dat het vooral bedoeld lijkt te zijn als gimmick, met inspiratie uit het vaudeville theater. De film is wel verrassend met het vliegende voertuig. En nog meer voor die tijd is de dans van de danseres (vrouw van Jean Renoir), wat soms vertraagd wordt weergegeven. Het heeft toch wat licht erotisch en zal zeker niet vanzelfsprekend zijn voor die tijd.

Als je deze kijkt na een aflevering van Walking Dead is de teleurstelling eens zo groot. Belachelijke zombies en lelijke beelden. Je zou toch iets meer verwachten van Romero. Maak het leuk, maak het spannend, maak het avontuurlijk, maakt mij niet uit. Maar deze Survival of the dead is gewoon een B-film van triestige kwaliteit. Ik denk dat de zombies achter de camera stonden in plaats van er voor.

Toegegeven, de beelden zijn zeer mooi. Het blijft een wonder hoe dicht de camera bij de dieren staat en toch elke keer weer op de juiste plek met een mooi en scherp shot. Het maakt veel goed in deze documentaire, want veel nieuws is er niet te zien. Het gaat over diverse dierenfamilie's, maar altijd vaag. Wie al een paar docu's over beestjes heeft gezien, zal nooit verrast worden. Een mooie film dus met weinig charme. Ik wil graag meer zien dan enkel mooie beelden.

Surviving the game is een wannabe variant van Predator, alleen zonder sfeer. Langs de andere kant is er voldoende actie en achtervolging in de film om het toch nog boeiend te houden. Je weet dat dit soort films een afvalrace is en je bent als kijker gewoon benieuwd om te zien wie de volgende is en op welke manier. De cast is een verzameling acteurs die hier best in past en er een aangename van kan maken. Ook al hebben ze al beter gepresteerd en is dit verre van hun beste rol. Maar als de karakters niet meer zijn uitgewerkt, moet je er als acteur ook niet veel inleggen natuurlijk. Mooie natuur trouwens, dit zou een zielige film geweest zijn als het in een stad te doen was of een dorre woestijn.

Een doorsnee blockbuster. Brosnan blijft Brosnan en Jovovich is gewoon leuk. Het is allemaal niet slecht, maar gewoon weinig origineel en denkelijk snel in de vergeethoek. Wat een verschil met The November Man met Brosnan, dat een pak beter was. Survivor is goed voor een blockbuster, maar mist chemie om er uit te springen.

De eerste goeie verfilming van een Suske & Wiske strip en ook de eerste keer dat ik dit soort animatie kan apprecieren. Grapjes als de pijl naar Brokeback mountain zijn wel leuk. Subtiel en ook voor een volwassen publiek. Geen hyperkinetische gedoe zoals bij de Asterix verfilmingen.

Voor het verhaal hangt de spanning wel af of je de strip hebt gelezen of niet. Al wordt dat nog vrij goed gedaan. Ook de muziek was niet zo slecht. Het kan beter, maar een stripreeks als dit zal altijd moeilijk zijn om te verfilmen, zonder de charme te verliezen en toch ietwat met je tijd mee te gaan. Maar dit is een verdienstelijke poging.