Opinions

Een eenvoudig verhaal dat past bij het genre. Maar net zoals je goeie gevechten wil in een actiefilm, geven ze hier mooie choreografieën bij de dansscènes. Het is de liefde voor dans die naar boven komt. Al is dat vooral nog bij de dans alleen, het wordt verder niet speciaal aangekleed. Bij de latere films verdwijnt het verhaal praktisch helemaal om plaats te maken voor de choreografieën. Zoals de heists en autostunts groter werden bij de Fast & Furious reeks.

Je moet wel wat houden van het genre, maar voor dansliefhebbers is dit best wel leuk. Je krijgt wat je verwacht. Ik kan goed begrijpen dat de critici de film niet echt goed vonden, er zijn veel clichés in de film. Maar het publiek volgde en de film bracht 10 x op wat het origineel gekost heeft. Op één of andere manier blijf ik hier steeds van genieten.

Dit blijft genieten voor liefhebbers van dansfilms. Zoals een actiefilm vol explosies, een Disneyfilm vol prinsessen en liedjes en een horrorfilm vol schrikmomenten. Het verhaal is misschien wat mainstream en zal dan ook geen groot publiek trekken. Maar het dansen zit wel goed. Het had mooi geweest als beiden elkaar aanvulden, maar je gaat toch ook niet voor het verhaal naar Guardians of the Galaxy of X-Men kijken veronderstel ik.

De dansscènes zijn nog altijd enorm genietbaar. Het valt me op dat hier dezelfde truc wordt toegepast als bij gevechtsfilms (meestal de sequels) om te werken met battles. Dat slaat het verhaal zelf dood, maar laat meer van de gevechten/dans zien. Moose is niet bepaald mijn favoriete personage, maar zijn scènes met Camille waren wel leuk. Ik was al vergeten dat die ook al mee had gespeeld in de eerste film. Toch een metamorfose. Het hoofdkoppel Luke en Natalie werkt niet, en dat is toch jammer tegenover de vorige films, waar dat wel het geval was. Bovendien hadden de vorige films meer variatie in dansstijl, door het gebruik van MSA. Uitzondering is wel de tango op het feestje van Julien.

Een iets mindere film dus dan z'n voorgangers, maar door de vele dansscènes nog best genietbaar voor de liefhebbers.

Wat zeker ontbreekt bij dit deel is het uitwerken van de hoofdpersonages. Moet niet veel zijn, dat vraagt het genre ook niet. Maar nu is het toch heel pover. Op zich niet moeilijk misschien, gezien ze op de eerste plaats goeie dansers wilden, ipv dansende acteurs. Langs de andere kant merk je dat wel bij de dansscènes. Er zijn er veel meer en er wordt veel meer naar die dingen gekeken dan naar een echt verhaal. Als je al naar het 4e deel van een dansfilm-franchise kijkt, weet je ook wel wat je kan verwachten. Het povere verhaal wordt grotendeels goed gemaakt met enkele sterke flashmobs, een genre dat enkele jaren terug nog veel populairder was dan nu. Maar ze zijn nog wel de moeite. Minder dan z'n voorgangers dus en soms nogal voorspelbaar, maar wel in orde als je van dans houdt.

Meer van hetzelfde, wat voor de fans wel leuk is natuurlijk. Al komt het toch traag op gang. En Sean heeft helemaal geen charisma. De film leunt vooral op het 'best of' gegeven. Maar dan wel niet de beste dansen. En ook niemand van de eerste film...

Maar het dansen zit wel in orde en de finale maakt zoals gewoonlijk veel goed. Best een leuke film dus, al is het nergens echt bijzonder.

De debuutfilm van Felix Van Groeningen die samen met Any Way the Wind Blows begin 21e eeuw voor een nieuwe wind zorgde in de Vlaamse cinema. Ik las ergens een verwijzing naar de Franse film 37°2 Le Matin uit 1986 en ook al is dit een andere film, doet het daar wel aan denken. Steve (Titus De Voogdt die met Any Way the Wind Blows zijn langspeelfilm debuut maakte) en Sky (topmodel/actrice Delfine Bafort in haar debuut) zijn kleurrijke en levendige figuren. In een wereld waarin van dag tot dag geleefd wordt en de leefwereld vrij klein is en de toekomst nog korter, groeit toch heel ontluikend de liefde.

De heerlijk chaotische sfeer wordt nog extra in de verf gezet door de muziek van de broers De Waele. En cinematografie van Ruben Impens in zijn eerste langspeelfilm, hij zou later nog meer mooie dingen doen als The Broken Circle Breakdown, Belgica, Grave en Titane.

Een standaard docu van Gene Feldman die wel meer van deze dingen heeft gemaakt. Niet altijd creatief of inspirerend, maar wel goed gedocumenteerd. Ook hier duurt het een uurtje, wat genoeg is om het beeld te schetsen van Steve McQueen. Een boeiende man met een mooi lijstje films. De kwaliteit is niet altijd even top bij de videobeelden. Hier is vooral geknipt uit trailers veronderstel ik en niet uit films. Maar liefhebbers zullen wel genieten van deze documentaire.

Soul Genius is een vrij beknopte en weinig creatieve documentaire over de legendarische soul/pop artiest Stevie Wonder. Het geeft je alvast een mooi beeld van de zanger en is een goeie manier om hem te leren kennen als dat nog niet het geval is. Het relaas is vooral chronologisch en soms onsamenhangend. Omdat het dweept met de muziek, dan weer met z'n activisme om weer af te wijken naar het coveralbum van Macy Gray (waar toch iets te lang bij stil gestaan wordt).

De maker wilde een controversiële arthouse film maken. In de tijdsgeest van begin jaren '70 is hij daar wel in geslaagd. De film is dan ook 'bekender' geworden door de censuur ervan. De film heeft op artistiek vlak wel dat leuk idee met die collage teksten. Helaas ligt de focus te veel op de naakte vrouwen met scènes die eerder ruwe lust dan erotiek brengen. Voor een film dat haar inspiratie bij een boek haalt, is er bijster weinig verhaal. Sterk gedateerd en buiten ouwe 70's controverse dan ook niet veel te zien.

Ik gaf de film eerst 3 sterren, maar na ik hem even heb laten bezinken moet ik wel toegeven dat hij zeker de moeite is. Er zijn al verschillende films gemaakt rond dit onderwerp. Het sterke aan Stille Nacht is de nadruk op de gevoelens en niet zozeer op de verkrachtingen zelf. Daar waar andere films al snel in expliciete sexscenes verdwalen, laat deze film alles sereen zien met toch de zware ondertoon behouden. Het acteerwerk is nogal wisselend van kwaliteit en het plot is vrij snel voorspelbaar. Maar toch is dit een sterke Nederlandse film. 3,5 sterren.

The Sting zat te ver in het geheugen, dus tijd om deze te herzien. De film is echt een kolfje naar mijn smaak. Ik hou wel van dit toneelachtige met een film gebaseerd op een boeiend verhaal en ijzersterk acteerwerk. Newman en Redford zijn prachtig, een duo dat altijd opnieuw werkt. Zet daartegenover Shaw en je hebt een extra troef in handen.

The Sting is een film dat vooral bestaat uit een kat en muis spel tussen de helden van 't verhaal en de bad guy van dienst. Naar het einde toe komt het geniale naar boven in een adembenemend plot. Films als The Italian Job, Gone in 60 seconds, Entrapment, The first great train robbery en Ocean's eleven zijn dergelijke films. Wat The Sting dan zo speciaal maakt is de sterke regie, prachtige montage en het sfeertje dat heel de film blijft hangen dankzij de muziek en de gemonteerde stukken tussen de scènes als er een nieuw hoofdstuk begint.

5* lijkt me net iets te veel. De film is in elk geval een klassieker waar ik enorm van genoten heb. Maar er zijn toch beter films, naast het plot mis ik toch dat overweldigende om me helemaal van de stoel te blazen. Maar ik heb de film met plezier bekeken en zal later nog wel eens op het programma staan.

Stoker is een mooie film die op veel vlak net iets te kort lijkt te komen. Het acteerwerk was al beter bij de hoofdrolspelers, visueel is het niet zo bijzonder en het verhaal kent te weinig spanning om echt te intrigeren. Verder wel goed gemaakt, al zwalpt de film soms op zoek naar de juiste toon. Zo'n film die wel leuk is om een keer te zien, maar die ik volgend jaar al zal vergeten zijn vrees ik.

Stone heeft een affiche om u tegen te zetten. Met namen als Edward Norton, Robert De Niro en Milla Jovovich kan het toch niet misgaan. Het begint ook goed. De Niro zit voor de verandering niet in een beschamende komedie en ook Norton overtuigd met z'n présence. Maar het is als een veelbelovende treinrit, die vol spanning van start gaat, maar niet verder geraakt dan het station waar het in cirkeltjes blijft rondrijden. Het hele religieuze gedoe, de nogal magere verleidingspoging van Jovovich en de onbegrijpelijke motieven van Norton. De acteurs zijn slachtoffers van een erbarmelijk script en wat een psychologische thriller moet worden is een religieus drama geworden. Ik hoop dat De Niro nog eens een sterke rol kan krijgen, want de combinatie met Norton zou toch moeten werken als de film goed gemaakt wordt. En dat is hier niet het geval.

Ik zag pas een live rockumentary concert over Kurt Cobain die net als Brian Jones op 27 jaar stierf. Bij Cobain werd ook dieper ingegaan op de oorzaak en mentaal welzijn bij artiesten die denkelijk meestal de aanleiding zijn bij de ondergang op jonge leeftijd. Bij Jones zie je dat in deze documentaire minder aanwezig. Maar we krijgen toch een beter beeld van de Rolling Stone die doorheen de jaren wat in de vergeethoek is geraakt. Velen kennen enkel Mick Jagger en Keith Richards.

De film geeft genoeg beeldmateriaal en op een paar getuigenissen na, zijn de beelden vooral uit de jaren '60. Je ziet het wel meer dat een getuige wordt geïnterviewd in een zetel, vele jaren later. Maar door enkel de stem te laten horen met de oude beelden, blijf je wel meer in de sfeer van de jaren '60.

Zeker niet de beste docu, maar wel boeiend genoeg voor muziekliefhebbers.

Het moet lukken. Op een vinylbeurs kwam ik een album tegen van Talking Heads. Beetje teleurgesteld eerst omdat het een live album was en live muziek op een album vastleggen is niet zo eenvoudig. Maar toch meegenomen en genoten, echte topkwaliteit. Dat album was 'Stop making sense'. Dat deed me een belletje rinkelen en ik kwam wat later deze titel tegen. De verfilming van het live optreden.

Ik ken de muziek wel van Talking Heads, maar hoofdzakelijk van hun studio albums. Tijd dus voor een echte introductie. En met Stop Making Sense is dat zeker gelukt. Mooie intro en origineel idee om de muzikanten stelselmatig te laten opvoeren. Allemaal op een rustige manier, zeer professioneel en zo is de film ook. Niet alleen de band op het podium, maar ook de crew van het optreden en van de filmopnames weten wat ze doen. Dit is geen toevallige opname (als je begrijpt wat ik bedoel).

Wil dat zeggen dat het allemaal kant en klare hap is? Zeker niet! David Byrne is een boeiend figuur en de camera weet hem te vinden. Evengoed heeft iedereen er plezier in en is het voldoende boeiend om te kijken. Een echte topper wordt het niet als film, daarvoor mist het de nodige creativiteit om er uit te springen. Maar als concertfilm is dit zeker geslaagd. Misschien wel enkel voor Talking Heads-fans, maar dat is een argument dat telkt bij elke muziekdocumentaire denk ik.

Als kind vond ik hem nog wel leuk. Maar ik denk dat de film ook enkel bij kinderen scoort. Veel is er eigenlijk niet aan...

Je zou de film kunnen vergelijken me Gravity als rampenfilm in de ruimte, maar Gravity zat wat dat betreft toch dichter op de huid. Stowaway is eerder te vergelijken met de reeks B-rampenfilms van de laatste decennia die het toch elke keer beter doen dan je zou verwachten. Het verhaal van 3 astronauten die naar Mars worden gestuurd, maar plots moeten omgaan met een mannetje extra.

Het vervolg is vooral een ethisch debat, maar gelukkig wordt het ook snel vooral een thriller. Vrij standaard acteerwerk en nodige clichés, maar de spanning werkt op zich wel en de beelden zijn mooi gefilmd. Een topfilm is het zeker niet, maar het is best wel goed onderhouden.

Mijn 2e Fellini en het zal toch even duren voor ik een 3e opzet... Qua fantasie merk je dat de man wel wat in zich heeft, maar ik ben me over het algemeen eerder aan het ergeren dan aan het genieten. Een figuur als Gelsomina kom je niet veel tegen, dat is zowel een prestatie maar evengoed gelukkig want het heeft iets geforceerd absurds. De stijl zal wel z'n invloeden hebben gehad later, maar het geheel komt mij nogal apathisch over. Het is een film met symboliek en fantasie, eerder dan romantiek of sfeer. En dit ligt me gewoon niet. Ik weet totaal niet wat ik hier mee aan moet. Het is origineel en knap gemaakt, maar ik kan me er langs geen kanten bij amuseren en het is toch wel een rit die je moet uitzitten.

In 2009 kwam de film Notorious uit, het levensverhaal van Notorious B.I.G. en de strijd tussen East en West. Terwijl daar meer aandacht ging naar de strijd tussen de twee gangstarapgroepen, gaat het in Straight Outta Compton vooral over de muziek. De echte start van gangstarap. Niet per se de rise en fall zoals we dat gewoon zijn, maar evengoed met de nodige spanningen. De sfeer en de muziek staan centraal en dat is de grote troef van deze film. Sterk geacteerd en zeker geen brave Hollywoodfilm. We zien ook even namen als Snoop Dogg, Warren G en Tupac, maar gelukkig trekken die niet te veel de aandacht die vooral naar N.W.A. gaat. En logischerwijs iets meer naar Dr. Dre, Easy-E en Ice Cube. Vooral omdat die individueel ook bekend zijn. Maar MC Ren en DJ Yella worden zeker niet vergeten.

De film volgt soms iets te veel het biopic-stramien. Verwacht dus geen creatieve insteek. Maar als je van de muziek houdt en kan genieten van een interessant stuk muziekgeschiedenis, is dit een absolute aanrader.

Ik had eerlijk gezegd geen goed gevoel bij een film die het resultaat is na een samenwerking tussen Lynch en Disney. Lynch werkt niet echt met emoties in z'n film (toch niet wat ik er van verwacht) en Disney overdrijft dan weer. De fim over een waargebeurd verhaal begon vrij rustig en ik had het al niet met de vertolking van Sissy Spacek. Z'n eerste ontmoeting met het weggelopen meisje viel nog wel mee, maar dat gedoe met het hert dat onver gereden wordt (13 herten in 7 weken tijd, of zoiets) leek me teveel Lynch en paste niet echt in dit soort film.

Maar kom, daarna gaat het wel beter en lijkt het alsof Lynch toch nog de teugels in handen krijgt. Het verhaal leent zich er toe om alles op het gemak te bekijken en het tempo van de grasmaaier past perfect bij de oudere Alvin. En die is zelf zeker de troef van de film. Richard Farnsworth zet een prachtrol neer als de oude en versleten Alvin. Het gebeurt niet veel, maar Fransworth vertolkt z'n personage met veel overtuiging en je gelooft hem direct als hij vertelt over wat hij allemaal meegemaakt heeft. En op zo'n manier dat je niet meteen met het gedacht zit van een oude man wiens tijd gepasseert heeft en zit te zagen over de tijd van toen.

Richard Farnsworth maakt veel goed en het verhaal is ideaal voor een roadmovie met verschillende personages. Ik miste wel wat en ik denk dat ofwel Lynch z'n creativiteit hier niet kon gebruiken (hij werkte zelf niet mee aan het script), ofwel hebben we het geluk van een veredelde 'waargebeurde film' te zien zoals Disney er wel meer heeft uitgebracht. Een aangename film, niet helemaal een topper misschien, maar dat hoeft ook niet altijd.

Best wel goeie film over Hoffman die z'n straf heeft uitgezeten, maar tegen een hoop vooroordelen en een slecht overheidsysteem botst. Zelfs na z'n straf blijft hij een nummer en krijgt dus niet de kans op een propere lei. Zodat hij noodgedwongen dan maar de wereld van weleer instapt.

Het acteerwerk is zeer goed, zowel bij Hoffman maar ook een jonge Kathy Bates. De film komt wel heel erg traag op gang en had net iets sneller in verloop mogen zijn. Nu heeft het de indruk van een te licht verhaal te hebben. Hoffman geeft anders best wel de emoties van de ex-gevangene goed weer.

Het geheel is een aangename film, al schiet hij nergens uit. Hij komt qua sfeer in de buurt van Dog day afternoon, maar schiet veel te kort helaas. Misschien geen topper, maar toch onterecht een wat vergeten filmpje.

Een wat geforceerde arthouse, al heeft het visueel wel de nodige charme. Qua verhaal is het weinig bijzonder en het lukt niet helemaal om de sfeer of het mysterie op te bouwen. Jammer eigenlijk, want op zich zat hier wel wat in. Stukje per stukje wordt de puzzel gelegd, maar het eindresultaat is niet de grote climax.

Strange World lijkt wel een ode aan Steven Spielberg met vooral Indiana Jones en ik dacht in de muziek een knipoog te horen naar Jurassic Park, maar dat kan ook aan mij liggen. Het is een avonturenfilm geworden met de nodige clichés. De figuren zijn best wel leuk, maar het wordt nooit bijzonder en lijkt wel bandwerk te zijn. De animatie is ook vrij zielloos. Disney leek zich herpakt te hebben met recentere films, maar dit is toch duidelijk een stap terug.

The Stranger is een sfeervolle thriller die vooral goed zit door de twee hoofdacteurs. Sean Harris schittert gewoonlijk in kleine maar opvallende bijrollen. Hier toont hij goed dat ook een hoofdrol geen probleem is. Joel Edgerton zorgt voor een goed evenwicht. Eens de twee samen zijn in de film wordt het boeiend. Het randverhaal met de agenten voelt dan weer geforceerd en zorgt jammer genoeg voor een mindere climax. Gelukkig zijn we dan al ver genoeg in de film om van The Stranger toch een boeiende film te maken. Eerste keer dat ik hoor van regisseur Thomas M. Wright, maar visueel en sfeer zitten alvast goed. Meer van dat.

Hitchcock met één van zijn betere thrillers. Een wonder dat hij NOG betere films gemaakt heeft. De film is vooral een goed verhaal. Hitchcock kocht anoniem de rechten van het boek (anoniem zodat ze niet meer zouden aanrekenen omdat hij Hitchcock was). Eigenlijk geweldig, want gewoonlijk krijg je een moord te zien en is de vraag wie de dader heeft. Nu krijg je een moordenaar te zien en zit je met de vraag of er nog een moord volgt.

Hitchcock is soms wat theatraal, het is zijn gekende stijl natuurlijk. Maar dat mag wel en uiteindelijk zorgt hij voor de nodige spanning. Enkele shots die misschien geforceerd lijken omdat ze veel zijn nagedaan, maar wel efficiënt zijn. Knap gedaan moet ik zeggen. Farley Granger is best wel geschikt in de hoofdrol (naast Robert Walker). Omdat hij net zo'n uitstraling heeft waarmee hij in 't begin alles wat weg lacht. En een tegenpool is van de sterk aanwezige Robert Walker. Bij de vrouwen valt Patricia Hitchcock in de rol van Barbara, de zus van de verloofde van Guy. Zo'n rol die je wel meer zag in die tijd van de wat jongere zus, wat losser dan de oudere zus of broer maar met gevatte opmerkingen. Het brengt wat extra pit in de dialogen.

De film heeft en minder bekende cast dan de gewoonlijke Hitchcockfilms. De carrière van Farley Granger (ook in Rope te zien) ging niet helemaal van de grond. En ook voor de rest van de cast is dit toch wel het hoogtepunt van hun palmares. Maar dat is net goed en brengt een mooi evenwicht in het acteerwerk. Bovendien komt het verhaal wat meer naar voren. Hitchcock is echt in vorm en kan met beelden dingen weergeven die niet echt uitgesproken moeten worden. Hij heeft misschien een stijl die minder in trek is tegenwoordig, maar wat mij betreft nog altijd een klassieker die gezien mag worden.

De film heeft me van begin tot (bijna) einde geboeid. NIets zo schrikwekkend als iemand die plots komt opduiken, het verrassingseffect werkte best wel moet ik zeggen. In het begin dacht ik even dat de man van het koppel de dader was, nadat zij hem blijkbaar had afgewezen om te trouwen. De spanning wordt goed opgebouwd, zodat je bleef wachten waar de gemaskerden nu weer zouden opduiken. Het einde is niet slecht, maar neemt wel wat van de sfeer weg. Al is het verder wel een zeer sterke thriller, die bij mij wel gewerkt heeft.

Op zich was The Strangers een sfeervolle film die de tijd nam op het verhaal te vertellen. We leerden de personages kennen en plots wordt de sfeer toch spannender. Iemand die op de deur klopt, iemand die in de verte staat te kijken, … Dingen waar je je niet meteen vragen bij stelt als je het zelf zou meemaken, maar gaandeweg wordt het toch wel enger. Mooi gefilmd en de vraag is wat je met zo'n sequel kan doen. Meer van het zelfde, maar de verrassing is er dan toch wel af. Of iets anders, maar dan bestaat de kans dat het originele concept wat verloren gaat. Zeker bij horrorfilms loopt het eerder mis dan dat de sequel even goed wordt.

Omdat de verrassing er toch al af is, gaat het meteen over naar de actie. We krijgen dus een zoveelste slasherfilm te zien. Alleen is het geen bende tieners, maar een gezin. En is het niet één bijna onsterfelijke slasher, maar drie slashers. Die staan ook al mooi op de affiche van de film zodat je dat als kijker ook meteen weet voor je de film begint. De film haalt zeker niet het niveau van het eerste, maar kan zich relatief handhaven in het genre. Het is iets ruwer en het vervalt gelukkig niet te hard in clichés met weedrokende tieners, verliefd koppeltje, de gekleurde tiener van de hoop sterft als eerste, … We krijgen een goed onderhouden slasherfilm. Niet echt bijzonder en waarschijnlijk snel in de vergeethoek, maar op zich wel te genieten.

Een sfeervolle thriller uit de jaren '70. Er waren blijkbaar wel meer van dit soort films. Langs de ene kant heeft het wat van Last house on the left of Day of the women met het harde geweld. Maar evengoed doet het denken aan Assault on precinct 13 of zelfs High plains drifter. De eerste film waar ik aan moest denken is toch nog Fri os fra det onde, een Deense thriller waar het verhaal zeer hard trekt op deze Straw Dogs.

Opvallend is Hoffman in een zeldzame gewelddadige rol, iets wat we van hem niet gewoon zijn. En waar hij zelf ook een afkeer van heeft. De film heeft enkele harde scènes maar evengoed momenten van spanning. Soms is het op het randje van karikatuur. Eén van die mannen zit wat hysterisch te lachen, wat me vooral deed denken aan één van de hyena's uit The Lion King. En dat is zeker geen compliment.

Straw Dogs is best wel genieten, één met wat mysterie die ook sommige dingen niet helemaal uit legt. Wat ook niet moet. Het zorgt voor een beeld van een dorpje dat echt compleet van de wereld afgezonderd is. Wat blijkbaar z'n gevolgen heeft voor de lokale bevolking.

Tja, ik heb niets met het oude spelletje Streetfighter gehad. Zelf hadden we geen spelcomputer thuis, af en toe ging ik eens bij een kameraad op de Super Nintendo spelen. En zelfs dan zaten dingen als dit daar niet bij. Dat men gezien de populariteit er een film van gemaakt heeft kan ik nog begrijpen. Maar de makers nemen zichzelf te au serieux. Als je alleen nog maar de kleding bekijkt zou je toch beter moeten weten. Het lukt niet echt en de makers hopen met enkel al het laten opdraven van verfilmde figuren uit de game te kunnen scoren. Goed dat JCVD nog meedoet, maar die heeft ook al veel beter gepresteerd. Lege film dus en gewoon enorm fout. Sommige dingen moet je niet verfilmen. Tenzij je visueel meer eruit kan halen en de juiste vertaling kan maken van computerspel naar filmdoek.

Doorsnee politie actiefilm met een thema dat we toch al meer gezien hebben. Origineel is het niet, maar de acteurs doen het nog niet zo slecht. Gezellig als ontspannende avondfilm, maar zeker geen topper.