Opinions

The Sting zat te ver in het geheugen, dus tijd om deze te herzien. De film is echt een kolfje naar mijn smaak. Ik hou wel van dit toneelachtige met een film gebaseerd op een boeiend verhaal en ijzersterk acteerwerk. Newman en Redford zijn prachtig, een duo dat altijd opnieuw werkt. Zet daartegenover Shaw en je hebt een extra troef in handen.

The Sting is een film dat vooral bestaat uit een kat en muis spel tussen de helden van 't verhaal en de bad guy van dienst. Naar het einde toe komt het geniale naar boven in een adembenemend plot. Films als The Italian Job, Gone in 60 seconds, Entrapment, The first great train robbery en Ocean's eleven zijn dergelijke films. Wat The Sting dan zo speciaal maakt is de sterke regie, prachtige montage en het sfeertje dat heel de film blijft hangen dankzij de muziek en de gemonteerde stukken tussen de scènes als er een nieuw hoofdstuk begint.

5* lijkt me net iets te veel. De film is in elk geval een klassieker waar ik enorm van genoten heb. Maar er zijn toch beter films, naast het plot mis ik toch dat overweldigende om me helemaal van de stoel te blazen. Maar ik heb de film met plezier bekeken en zal later nog wel eens op het programma staan.

Stoker is een mooie film die op veel vlak net iets te kort lijkt te komen. Het acteerwerk was al beter bij de hoofdrolspelers, visueel is het niet zo bijzonder en het verhaal kent te weinig spanning om echt te intrigeren. Verder wel goed gemaakt, al zwalpt de film soms op zoek naar de juiste toon. Zo'n film die wel leuk is om een keer te zien, maar die ik volgend jaar al zal vergeten zijn vrees ik.

Stone heeft een affiche om u tegen te zetten. Met namen als Edward Norton, Robert De Niro en Milla Jovovich kan het toch niet misgaan. Het begint ook goed. De Niro zit voor de verandering niet in een beschamende komedie en ook Norton overtuigd met z'n présence. Maar het is als een veelbelovende treinrit, die vol spanning van start gaat, maar niet verder geraakt dan het station waar het in cirkeltjes blijft rondrijden. Het hele religieuze gedoe, de nogal magere verleidingspoging van Jovovich en de onbegrijpelijke motieven van Norton. De acteurs zijn slachtoffers van een erbarmelijk script en wat een psychologische thriller moet worden is een religieus drama geworden. Ik hoop dat De Niro nog eens een sterke rol kan krijgen, want de combinatie met Norton zou toch moeten werken als de film goed gemaakt wordt. En dat is hier niet het geval.

Ik zag pas een live rockumentary concert over Kurt Cobain die net als Brian Jones op 27 jaar stierf. Bij Cobain werd ook dieper ingegaan op de oorzaak en mentaal welzijn bij artiesten die denkelijk meestal de aanleiding zijn bij de ondergang op jonge leeftijd. Bij Jones zie je dat in deze documentaire minder aanwezig. Maar we krijgen toch een beter beeld van de Rolling Stone die doorheen de jaren wat in de vergeethoek is geraakt. Velen kennen enkel Mick Jagger en Keith Richards.

De film geeft genoeg beeldmateriaal en op een paar getuigenissen na, zijn de beelden vooral uit de jaren '60. Je ziet het wel meer dat een getuige wordt geïnterviewd in een zetel, vele jaren later. Maar door enkel de stem te laten horen met de oude beelden, blijf je wel meer in de sfeer van de jaren '60.

Zeker niet de beste docu, maar wel boeiend genoeg voor muziekliefhebbers.

Het moet lukken. Op een vinylbeurs kwam ik een album tegen van Talking Heads. Beetje teleurgesteld eerst omdat het een live album was en live muziek op een album vastleggen is niet zo eenvoudig. Maar toch meegenomen en genoten, echte topkwaliteit. Dat album was 'Stop making sense'. Dat deed me een belletje rinkelen en ik kwam wat later deze titel tegen. De verfilming van het live optreden.

Ik ken de muziek wel van Talking Heads, maar hoofdzakelijk van hun studio albums. Tijd dus voor een echte introductie. En met Stop Making Sense is dat zeker gelukt. Mooie intro en origineel idee om de muzikanten stelselmatig te laten opvoeren. Allemaal op een rustige manier, zeer professioneel en zo is de film ook. Niet alleen de band op het podium, maar ook de crew van het optreden en van de filmopnames weten wat ze doen. Dit is geen toevallige opname (als je begrijpt wat ik bedoel).

Wil dat zeggen dat het allemaal kant en klare hap is? Zeker niet! David Byrne is een boeiend figuur en de camera weet hem te vinden. Evengoed heeft iedereen er plezier in en is het voldoende boeiend om te kijken. Een echte topper wordt het niet als film, daarvoor mist het de nodige creativiteit om er uit te springen. Maar als concertfilm is dit zeker geslaagd. Misschien wel enkel voor Talking Heads-fans, maar dat is een argument dat telkt bij elke muziekdocumentaire denk ik.

Als kind vond ik hem nog wel leuk. Maar ik denk dat de film ook enkel bij kinderen scoort. Veel is er eigenlijk niet aan...

Je zou de film kunnen vergelijken me Gravity als rampenfilm in de ruimte, maar Gravity zat wat dat betreft toch dichter op de huid. Stowaway is eerder te vergelijken met de reeks B-rampenfilms van de laatste decennia die het toch elke keer beter doen dan je zou verwachten. Het verhaal van 3 astronauten die naar Mars worden gestuurd, maar plots moeten omgaan met een mannetje extra.

Het vervolg is vooral een ethisch debat, maar gelukkig wordt het ook snel vooral een thriller. Vrij standaard acteerwerk en nodige clichés, maar de spanning werkt op zich wel en de beelden zijn mooi gefilmd. Een topfilm is het zeker niet, maar het is best wel goed onderhouden.

Mijn 2e Fellini en het zal toch even duren voor ik een 3e opzet... Qua fantasie merk je dat de man wel wat in zich heeft, maar ik ben me over het algemeen eerder aan het ergeren dan aan het genieten. Een figuur als Gelsomina kom je niet veel tegen, dat is zowel een prestatie maar evengoed gelukkig want het heeft iets geforceerd absurds. De stijl zal wel z'n invloeden hebben gehad later, maar het geheel komt mij nogal apathisch over. Het is een film met symboliek en fantasie, eerder dan romantiek of sfeer. En dit ligt me gewoon niet. Ik weet totaal niet wat ik hier mee aan moet. Het is origineel en knap gemaakt, maar ik kan me er langs geen kanten bij amuseren en het is toch wel een rit die je moet uitzitten.

In 2009 kwam de film Notorious uit, het levensverhaal van Notorious B.I.G. en de strijd tussen East en West. Terwijl daar meer aandacht ging naar de strijd tussen de twee gangstarapgroepen, gaat het in Straight Outta Compton vooral over de muziek. De echte start van gangstarap. Niet per se de rise en fall zoals we dat gewoon zijn, maar evengoed met de nodige spanningen. De sfeer en de muziek staan centraal en dat is de grote troef van deze film. Sterk geacteerd en zeker geen brave Hollywoodfilm. We zien ook even namen als Snoop Dogg, Warren G en Tupac, maar gelukkig trekken die niet te veel de aandacht die vooral naar N.W.A. gaat. En logischerwijs iets meer naar Dr. Dre, Easy-E en Ice Cube. Vooral omdat die individueel ook bekend zijn. Maar MC Ren en DJ Yella worden zeker niet vergeten.

De film volgt soms iets te veel het biopic-stramien. Verwacht dus geen creatieve insteek. Maar als je van de muziek houdt en kan genieten van een interessant stuk muziekgeschiedenis, is dit een absolute aanrader.

Ik had eerlijk gezegd geen goed gevoel bij een film die het resultaat is na een samenwerking tussen Lynch en Disney. Lynch werkt niet echt met emoties in z'n film (toch niet wat ik er van verwacht) en Disney overdrijft dan weer. De fim over een waargebeurd verhaal begon vrij rustig en ik had het al niet met de vertolking van Sissy Spacek. Z'n eerste ontmoeting met het weggelopen meisje viel nog wel mee, maar dat gedoe met het hert dat onver gereden wordt (13 herten in 7 weken tijd, of zoiets) leek me teveel Lynch en paste niet echt in dit soort film.

Maar kom, daarna gaat het wel beter en lijkt het alsof Lynch toch nog de teugels in handen krijgt. Het verhaal leent zich er toe om alles op het gemak te bekijken en het tempo van de grasmaaier past perfect bij de oudere Alvin. En die is zelf zeker de troef van de film. Richard Farnsworth zet een prachtrol neer als de oude en versleten Alvin. Het gebeurt niet veel, maar Fransworth vertolkt z'n personage met veel overtuiging en je gelooft hem direct als hij vertelt over wat hij allemaal meegemaakt heeft. En op zo'n manier dat je niet meteen met het gedacht zit van een oude man wiens tijd gepasseert heeft en zit te zagen over de tijd van toen.

Richard Farnsworth maakt veel goed en het verhaal is ideaal voor een roadmovie met verschillende personages. Ik miste wel wat en ik denk dat ofwel Lynch z'n creativiteit hier niet kon gebruiken (hij werkte zelf niet mee aan het script), ofwel hebben we het geluk van een veredelde 'waargebeurde film' te zien zoals Disney er wel meer heeft uitgebracht. Een aangename film, niet helemaal een topper misschien, maar dat hoeft ook niet altijd.

Best wel goeie film over Hoffman die z'n straf heeft uitgezeten, maar tegen een hoop vooroordelen en een slecht overheidsysteem botst. Zelfs na z'n straf blijft hij een nummer en krijgt dus niet de kans op een propere lei. Zodat hij noodgedwongen dan maar de wereld van weleer instapt.

Het acteerwerk is zeer goed, zowel bij Hoffman maar ook een jonge Kathy Bates. De film komt wel heel erg traag op gang en had net iets sneller in verloop mogen zijn. Nu heeft het de indruk van een te licht verhaal te hebben. Hoffman geeft anders best wel de emoties van de ex-gevangene goed weer.

Het geheel is een aangename film, al schiet hij nergens uit. Hij komt qua sfeer in de buurt van Dog day afternoon, maar schiet veel te kort helaas. Misschien geen topper, maar toch onterecht een wat vergeten filmpje.

Een wat geforceerde arthouse, al heeft het visueel wel de nodige charme. Qua verhaal is het weinig bijzonder en het lukt niet helemaal om de sfeer of het mysterie op te bouwen. Jammer eigenlijk, want op zich zat hier wel wat in. Stukje per stukje wordt de puzzel gelegd, maar het eindresultaat is niet de grote climax.

Strange World lijkt wel een ode aan Steven Spielberg met vooral Indiana Jones en ik dacht in de muziek een knipoog te horen naar Jurassic Park, maar dat kan ook aan mij liggen. Het is een avonturenfilm geworden met de nodige clichés. De figuren zijn best wel leuk, maar het wordt nooit bijzonder en lijkt wel bandwerk te zijn. De animatie is ook vrij zielloos. Disney leek zich herpakt te hebben met recentere films, maar dit is toch duidelijk een stap terug.

The Stranger is een sfeervolle thriller die vooral goed zit door de twee hoofdacteurs. Sean Harris schittert gewoonlijk in kleine maar opvallende bijrollen. Hier toont hij goed dat ook een hoofdrol geen probleem is. Joel Edgerton zorgt voor een goed evenwicht. Eens de twee samen zijn in de film wordt het boeiend. Het randverhaal met de agenten voelt dan weer geforceerd en zorgt jammer genoeg voor een mindere climax. Gelukkig zijn we dan al ver genoeg in de film om van The Stranger toch een boeiende film te maken. Eerste keer dat ik hoor van regisseur Thomas M. Wright, maar visueel en sfeer zitten alvast goed. Meer van dat.

Hitchcock met één van zijn betere thrillers. Een wonder dat hij NOG betere films gemaakt heeft. De film is vooral een goed verhaal. Hitchcock kocht anoniem de rechten van het boek (anoniem zodat ze niet meer zouden aanrekenen omdat hij Hitchcock was). Eigenlijk geweldig, want gewoonlijk krijg je een moord te zien en is de vraag wie de dader heeft. Nu krijg je een moordenaar te zien en zit je met de vraag of er nog een moord volgt.

Hitchcock is soms wat theatraal, het is zijn gekende stijl natuurlijk. Maar dat mag wel en uiteindelijk zorgt hij voor de nodige spanning. Enkele shots die misschien geforceerd lijken omdat ze veel zijn nagedaan, maar wel efficiënt zijn. Knap gedaan moet ik zeggen. Farley Granger is best wel geschikt in de hoofdrol (naast Robert Walker). Omdat hij net zo'n uitstraling heeft waarmee hij in 't begin alles wat weg lacht. En een tegenpool is van de sterk aanwezige Robert Walker. Bij de vrouwen valt Patricia Hitchcock in de rol van Barbara, de zus van de verloofde van Guy. Zo'n rol die je wel meer zag in die tijd van de wat jongere zus, wat losser dan de oudere zus of broer maar met gevatte opmerkingen. Het brengt wat extra pit in de dialogen.

De film heeft en minder bekende cast dan de gewoonlijke Hitchcockfilms. De carrière van Farley Granger (ook in Rope te zien) ging niet helemaal van de grond. En ook voor de rest van de cast is dit toch wel het hoogtepunt van hun palmares. Maar dat is net goed en brengt een mooi evenwicht in het acteerwerk. Bovendien komt het verhaal wat meer naar voren. Hitchcock is echt in vorm en kan met beelden dingen weergeven die niet echt uitgesproken moeten worden. Hij heeft misschien een stijl die minder in trek is tegenwoordig, maar wat mij betreft nog altijd een klassieker die gezien mag worden.

De film heeft me van begin tot (bijna) einde geboeid. NIets zo schrikwekkend als iemand die plots komt opduiken, het verrassingseffect werkte best wel moet ik zeggen. In het begin dacht ik even dat de man van het koppel de dader was, nadat zij hem blijkbaar had afgewezen om te trouwen. De spanning wordt goed opgebouwd, zodat je bleef wachten waar de gemaskerden nu weer zouden opduiken. Het einde is niet slecht, maar neemt wel wat van de sfeer weg. Al is het verder wel een zeer sterke thriller, die bij mij wel gewerkt heeft.

Op zich was The Strangers een sfeervolle film die de tijd nam op het verhaal te vertellen. We leerden de personages kennen en plots wordt de sfeer toch spannender. Iemand die op de deur klopt, iemand die in de verte staat te kijken, … Dingen waar je je niet meteen vragen bij stelt als je het zelf zou meemaken, maar gaandeweg wordt het toch wel enger. Mooi gefilmd en de vraag is wat je met zo'n sequel kan doen. Meer van het zelfde, maar de verrassing is er dan toch wel af. Of iets anders, maar dan bestaat de kans dat het originele concept wat verloren gaat. Zeker bij horrorfilms loopt het eerder mis dan dat de sequel even goed wordt.

Omdat de verrassing er toch al af is, gaat het meteen over naar de actie. We krijgen dus een zoveelste slasherfilm te zien. Alleen is het geen bende tieners, maar een gezin. En is het niet één bijna onsterfelijke slasher, maar drie slashers. Die staan ook al mooi op de affiche van de film zodat je dat als kijker ook meteen weet voor je de film begint. De film haalt zeker niet het niveau van het eerste, maar kan zich relatief handhaven in het genre. Het is iets ruwer en het vervalt gelukkig niet te hard in clichés met weedrokende tieners, verliefd koppeltje, de gekleurde tiener van de hoop sterft als eerste, … We krijgen een goed onderhouden slasherfilm. Niet echt bijzonder en waarschijnlijk snel in de vergeethoek, maar op zich wel te genieten.

Een sfeervolle thriller uit de jaren '70. Er waren blijkbaar wel meer van dit soort films. Langs de ene kant heeft het wat van Last house on the left of Day of the women met het harde geweld. Maar evengoed doet het denken aan Assault on precinct 13 of zelfs High plains drifter. De eerste film waar ik aan moest denken is toch nog Fri os fra det onde, een Deense thriller waar het verhaal zeer hard trekt op deze Straw Dogs.

Opvallend is Hoffman in een zeldzame gewelddadige rol, iets wat we van hem niet gewoon zijn. En waar hij zelf ook een afkeer van heeft. De film heeft enkele harde scènes maar evengoed momenten van spanning. Soms is het op het randje van karikatuur. Eén van die mannen zit wat hysterisch te lachen, wat me vooral deed denken aan één van de hyena's uit The Lion King. En dat is zeker geen compliment.

Straw Dogs is best wel genieten, één met wat mysterie die ook sommige dingen niet helemaal uit legt. Wat ook niet moet. Het zorgt voor een beeld van een dorpje dat echt compleet van de wereld afgezonderd is. Wat blijkbaar z'n gevolgen heeft voor de lokale bevolking.

Tja, ik heb niets met het oude spelletje Streetfighter gehad. Zelf hadden we geen spelcomputer thuis, af en toe ging ik eens bij een kameraad op de Super Nintendo spelen. En zelfs dan zaten dingen als dit daar niet bij. Dat men gezien de populariteit er een film van gemaakt heeft kan ik nog begrijpen. Maar de makers nemen zichzelf te au serieux. Als je alleen nog maar de kleding bekijkt zou je toch beter moeten weten. Het lukt niet echt en de makers hopen met enkel al het laten opdraven van verfilmde figuren uit de game te kunnen scoren. Goed dat JCVD nog meedoet, maar die heeft ook al veel beter gepresteerd. Lege film dus en gewoon enorm fout. Sommige dingen moet je niet verfilmen. Tenzij je visueel meer eruit kan halen en de juiste vertaling kan maken van computerspel naar filmdoek.

Doorsnee politie actiefilm met een thema dat we toch al meer gezien hebben. Origineel is het niet, maar de acteurs doen het nog niet zo slecht. Gezellig als ontspannende avondfilm, maar zeker geen topper.

Na jaren tijd voor een herziening. En dat geeft toch wel een andere kijk. Dat de film een historische mijlpaal is in de filmgeschiedenis is één ding, maar is het ook een goeie film?

De prijzen zijn wel conservatief, maar dat is niet nieuw bij de Academy Awards. Altijd raar gevonden voor een sector die zichzelf progressief vindt... Terwijl het originele toneelstuk een Pullitzer won, blijft het hier bij een Oscarnominatie. Het ondertussen vergeten 'A place in the sun' ging met veel van de prijzen lopen. De beeldjes in 'A streetcar named desire' gingen vooral naar de acteurs, waar de oudere garde wel kon winnen en nieuweling Marlon Brando niet. De Academy moest nog iets goed maken voor Humphrey Bogart.

Waarom die focus op de acteerprijzen? De grote kracht van de film is dan ook niet het verhaal, maar wel de acteerprestaties. En ik heb het dan over zowel Marlon Brando als Vivien Leigh. Hun verschillende manier van acteren zorgt ook bij de personages voor de clash tussen beiden. Brando die naturel acteert, z'n emoties duidelijk toont (wat je soms wel ziet aan de reacties van de andere acteurs) en soms als enige ook die nuchtere kijk heeft op de theatrale Vivien Leigh.

Ik lees hier wel wat tegenkanting voor Vivien Leigh, die na Gone with the wind opnieuw een Oscar wint. Terecht trouwens. Dat theatrale is net de bedoeling en hoort bij haar personage Blanche, dat de hele tijd een façade optrekt naar de buitenwereld. Daartussen zie je de personages Stella en Mitch die onwennig geklemd zitten tussen beide werelden.

Het verklaart meteen waarom de latere verfilmingen van het toneelstuk (in 1984 met Ann-Margret en Treat Williams en in 1995 met Alec Baldwin en Jessica Lange) veel minder goed zijn. Nochtans hetzelfde verhaal.

Als film is dit vooral boeiend voor die stijl van acteren, maar het verhaal zelf is wat verouderd. Waarschijnlijk iets te hard geleden onder de Hollywood-zelfcensuur. Mooi opgebouwd, maar net iets te lang. En visueel is het ook weinig creatief. Er wordt wel wat 'gespeeld' met licht en donker, maar niet genoeg. Maar in z'n geheel is het wel een sterke film.

Er zijn slechtere films dan dit, al kan ik wel begrijpen waarom hij in de flop 100 staat. Striptease is een film die geen blijf met zich weet en enkele stijlen probeert aan te snijden (erotische thriller, film noir, misdaadkomedie) maar telkens te zwak uit de hoek komt en het in 't geheel dus laat afweten. Het eindresultaat is een doorsnee tv-film die nergens boven het gemiddelde kan uitstijgen en alsmaar blijft voort kabbelen. Valt niet echt meer over te zeggen helaas.

Vorige week was er in de Antwerpse bioscoop De Cinema een filmvoorstelling van Revenge, de debuutfilm van Coralie Fargeat. Voor het eerst vertoond in een cinema in België, buiten misschien een uitzondering op een filmaward. Nochtans speelde de Belgische acteur Kevin Janssens 1 van de hoofdrollen in die film. Het was 7 jaar wachten op een nieuwe film van Fargeat en gelukkig dit keer meteen op groot doek. De cultwaardering van Revenge zal ook wel geholpen hebben. Geen Kevin Janssens dit keer, maar de comeback (zo mag je het wel noemen denk ik) van Demi Moore en immer mooie Margaret Qualley.

Je ziet qua stijl wel vergelijkingen met Revenge. Van het kleurenpallet tot Dennis Quaid die als een monster een bord scampi's naar binnen schrokt. The Substance lijkt een aflevering van Black Mirror te zijn. Een intrigerende film over schoonheid en de offers die we willen brengen. Maar ook de keerzijde van de medaille als we daar voor zouden kiezen. Een dubbelrol van Moore en Qualley die elkaar goed aanvullen. Net als in de Revenge zijn er zeer harde scènes, maar ook hier zijn ze er toch wel zo hard over. Het verhaal is letterlijk en figuurlijk aangedikt en gekleurd met het geheel als een satire waar toch wel de nodige waarheid achter zit.

Soms zie je wat door het geheel en valt het op dat de dikke verflagen nodig zijn om de gaten toe te dekken. Maar het resultaat mag er wel zijn en je bent zo overweldigd dat het niet meteen opvalt. Als The Substance geen succes wordt, is het in elk geval nu al een geslaagde cultfilm.

Een pak minder dan de vorige film. Treat Williams is dan ook geen Tom Berenger en bakt het er wat minder van. Beter is wel de geloofwaardigheid. Buiten de 'gang' lijkt dit meer op een gewone school dan in de vorige school. Ook de manier waarop Thomassen in de school terecht kan is beter. Veel minder zijn de gevechten en de actiescènes die waarschijnlijk te wijten zijn aan een minder budget. Het eindgevecht is nog te doen, maar daar trekken ze de hele film niet mee recht. Veel variatie is er ook niet met Substitute 1, iets wat wel bewust zal gedaan zijn om een succesvolle formule niet te veranderen. Maar dan herhaal je jezelf wel natuurlijk. De film kan er nog nipt door.

Ik vond deel 1 en 2 ook beter dan deze film. Treat Williams blijft uiteraard geslaagd als huurling, maar deze film heeft niet veel te maken met substitute zoals de vorige delen. Ze hadden eigenlijk een complete nieuwe film kunnen maken ipv het krampachtig te laten aansluiten bij de subsitute-reeks. Leuk om een keertje te zien, maar zeker geen topper. 2 sterren

Een actiefilm die best wel goed onderhouden is. Soms wat clichématig, al valt het hier nog wel mee. Wat verdoken humor en veel actie. Soms heb je niet meer nodig. Gelukkig zelf nog wat spanning en met acteurs die meer kunnen dan korte lettergrepen is de film een pak beter geworden dan gelijkaardige actiefilms.

Steamboy haalt vooral z'n slag thuis op visueel vlak en een enorme creativiteit. Oog voor details, mooie setting, ... Hier is aan gewerkt. Het verhaal zelf had wat dynamischer gemogen, al maakt de gedetailleerde uitwerking van de film veel goed. Knap hoe oude auto's, zeppelins en prille vliegtuigen toch een geloofwaardige upgrade krijgen en zorgen voor de nodige actie. Niet evident, omdat de snelheid sowieso lager ligt dan wat we gewend zijn en zoiets komt al snel ouwbollig of knullig over.

Ik heb na wat twijfels in het Engels gezien, omdat het zich afspeelt in Engeland en ik de indruk had dat de animatie (beweging van de monden) daar ook op was afgesteld. Geen idee wat het idee is van de andere gebruikers hier of je dit toch in het Japans moet bekijken. Ik heb de film in elk geval op dvd en kan hem altijd herbekijken.

Als ik mijn vorige recensie lees uit 2012, vond ik Zack Snyder nog een goeie regisseur. Met films als Dawn of the Dead, 300 en Watchmen had hij al een mooie cv. En ook deze Sucker Punch werd wat afgeschoten door de critici toen, maar is best wel leuk. Vrij meta met een fantasiewereld in een droomwereld in een verschrikkelijke wereld zonder toekomst waar mannen niet alleen macht hebben over vrouwen, maar hen ook letterlijk wegsteken in een gesticht, verkrachten, misbruiken, praktisch verkopen, fysiek mishandelen en nog meer...

Ik ben normaal geen fan voor zo'n computergame-achtige films, maar hier valt het nog best goed mee met de nodige fantasie. Als je ziet naar Dawn of the Dead, het debuut van Snyder, zijn z'n films ondertussen een pak donkerder geworden. Dat snap ik wel in het gesticht, maar de fantasiewereld krijgt zo wel een lelijk CGI sausje dat hij later over al zijn films zou gieten. Sucker Punch is ook de laatste goeie film die Snyder heeft geregisseerd. Al is deze film ondertussen ook al wat gedateerd. Maar het blijft toch wel genieten.

De films van JCVD zijn geen echte klassiekers, maar veel van z'n films staan wel garant voor een geweldige actiefilm. Dit is één van de betere in de stijl van Die Hard. De combinatie met de hockeywedstrijd is niet slecht. Op die manier wordt het tempo er wat ingehouden. Sudden Death is verre van de beste actiefilm, maar hij verzekert wel een aangename kijkervaring en actiefilms als deze wil ik gerust nog meer zien. Tenslotte is het toch de bedoeling om je je te amuseren met een film. En dat is bij deze wel gelukt.

Joan Crawford schittert in een film waar constant een onderhuidse spanning heerst. De actrice speelde haar beste rollen na haar 40, toch opvallend voor actrices in Hollywood. Titels als Mildred Pierce, Johnny Guitar en What ever happened to Baby Jane zijn op haar lijf geschreven. En natuurlijk ook deze Sudden Fear. Een film noir dat me deed denken aan Strangers on a train (wat ik recent nog eens bekeek) waarbij je niet afvraagt wie de dader is of alles draait rond een wraakactie, maar wel of er al dan niet een moord gaat gebeuren.

Het voelt soms verouderd aan, maar de stijl past mooi bij film noir en de tijdsgeest. Bovendien is het mooi gefilmd in zwart-wit. Enkele mooie shots. Muziek is met momenten iets te bombastisch, zelfs voor die tijd. Maar algemeen gezien is dit een spannende sfeervolle film met vooral een sterk verhaal waar je van geniet. Heerlijke film!