Opinions

Hoe begin je in hemelsnaam aan een franchise met 13 films en 12 series die samen zo'n 45 seizoenen bevatten... En er komt nog zoveel meer bij. Ik heb wat afleveringen gezien, enkele reboots en ook de eerste film. Het is zeer kitscherig en toch een pak minder avontuurlijk dan tegenhanger Star Wars. The Wrath of Khan zou de beste film zijn van de reeks, althans volgens de fans. Met deze 2e films zijn er al 3 seizoen van serie 1 achter de rug, 2 seizoenen van een animatiereeks en een film. Ik ken meer van Star Trek door de parodieën en de vele knipogen in The Big Bang Theory.

Wrath of Khan is weinig boeiend en toch wat gedateerd. Visueel is de Enterprise wel mooi, maar grotendeels speelt alles zich toch vooral af in de besturingsbrug. Ik zal veel verwijzingen missen en fans kunnen alle mensen en aliens zonder probleem bij naam noemen. Khan doet me wat denken aan de evil brother van Flash Gordon. Wat eigen aan de tijdsgeest in de 80's zeker?

Het is moeilijk om mijn weg te vinden in de Star Trek franchise, en ook deze film heeft daarbij niet echt geholpen. Het zal mijn dingen niet zijn blijkbaar. Al vielen de reboots best wel mee.

Tijd voor herziening. En dan vallen toch enkele dingen op bij deze eerste film. Het verwijt dat de prequels krijgen wat houterig acteerwerk betreft, kom je hier anders ook best wel tegen. Alleen blijft dat niet in het geheugen zitten blijkbaar. Wel veel beter is de actie. De prequels hebben langere momenten van dialogen en daarom valt dat acteerwerk (hm) ook harder op.

Star Wars - in de volksmond ook 'New Hope' - is vooral creatief in het begin als ze op de planeet Tatooine zijn. Mooie landschappen, creatieve figuren en al meteen de gekende sfeer. Eens in de ruimte is de variatie veel minder, maar gelukkig wordt er uitgepakt met grootse effecten. Vooruitstrevend voor haar tijd en eigenlijk best nog in tact na al die tijd. De opkuis van de films helpt ook wel, maar dan nog kan je niet meer doen dan oppoetsen denk ik toch.

De film is op zich niet de beste uit de reeks, maar is sowieso een mijlpaal in de filmgeschiedenis. En van grote invloed want zelfs oudere iconen als James Bond gingen plots de ruimte in om 'mee te zijn' met hun tijd. Los daarvan heb ik toch wel genoten van deze nostalgische film.

Veel computeranimatie die soms wel mooi overkomt, maar over heel de lijn toch veel te proper is. De sterkte van deze film is de introductie van alle basisfiguren. Al zitten er ook veel irritanten figuurtjes tussen zoals uiteraard Jar Jar maar ook Darth Maul is ook maar een watje. Wel goed is de rol van Anakin Skywalker die hier beter vertolkt wordt dan in de 2 volgende Star War films.

Met Liam Neeson is er nog een sterke acteur bij de Jedi's en de combinatie met Ewan McGregor werkt wel. McGregor krijgt hier nog wat speelruimte, en acteert beter dan in de opvolgers. De film op zich is best nog wel avontuurlijk, al merk je wel dat nog veel meer dan in de originele trilogie (delen 4-5-6) er wordt gemikt op een jonger publiek. Regelmatig flauwe humor, belachelijke oneliners en veel acteurs die gewoon hun tekst aframmelen. Namen als Samuel L. Jackson zijn hier gewoon triestig.

Heel origineel is de film niet, maar wel leuk omdat je met iedereen kennis maakt en je meer achterliggende uitleg krijgt.

Na herziening van de Star Wars films, moet ik toch toegeven dat ook dit 2e deel beter meeviel dan eerst en de tand des tijds heeft doorstaan. Mooie beelden, een prachtige fantasiewereld en de nodige actie en avontuur. De film is soms net iets te lang en mist daardoor wat vaart. Ook het acteerwerk is wisselvallig (Hayden Christensen verbleekt bij Portman en McGregor) en af en toe is de CGI te opvallend om er nog van te kunnen genieten.

Star Wars II is wel in tegenstelling tot z'n voorganger (deel 1 dus) meer een avonturenfilm voor de oudere tieners terwijl deel 1 met de belachelijke Jar Jar soms wat kinderachtig werd.

Verder weinig aan toe te voegen, ik ga me niet wagen aan een uitgebreide Star Wars analyse. De serie heeft duidelijk z'n fans en die zullen hier best wel van genieten. Voor mij zijn het leuke avonturenfilms, de ene al wat beter dan de andere. Maar toegegeven dat anno 2012 deze 10 jaar oude film nog niet verouderd overkomt.

Heb hem eindelijk in de cinema kunnen gaan zien. Dit deel is alleszins beter dan de vorige 2 delen van Star Wars. Je ziet dat de film geregisseerd is door Lucas, want de acteurs lopen wat verloren. Maar over het algemeen is de film een van de betere uit de reeks. Soms krijg je wel het gevoel dat er bepaalde gegevens om de filmreeks te doen kloppen er perse nog inmoesten en in de verhaallijn gewrongen zijn. Over heel de lijn is hij alvast een pak beter als attack of the clones, waarvan ik me nog altijd afvraag wat Lucas bezielde...

Een film waarbij je nog verlangt naar Jar Jar Binks. En dat is geen goed teken. Je mag van The Last Jedi zeggen wat je wil, het was visueel met momenten best wel de moeite. En op zich nog wel origineel, wat voor de fans die gewoon 100 x dezelfde film terug willen zien, niet in goeie aarde viel. Met Rise of Skywalker proberen de makers vooral de 'fans' tegemoet te komen. Maar dan wel met verhaallijnen van Last Jedi wat terug te draaien of er een belachelijke uitleg aan te geven. En dan nog een hoop holle cameo's. De helft van de personages loopt er gewoon maar wat bij.

Rise of Skywalker is soms nog wel goed gemaakt, maar over het algemeen gewoon saai en nergens ook visueel erg mooi. Het einde is teleurstellend. De film is de Dark Phoenix van de franchise geworden. De reeks is als een sigarettenpeuk uitgeduwd. Een film voor de fans, maar die worden al wild van een baby Yoda, de kleutermuppet die voor de kijkcijfers moet zorgen. Jammer, want in de film lopen een paar goeie acteurs rond en ik twijfel niet aan de kwaliteiten van de mensen uit de crew. Misschien wat minder aan de centen denken en iets creatiever worden?

Als je dit vlak na Star Wars IV ziet, is dat toch een groot verschil. Het heeft de franchise deugd gedaan om een andere regisseur aan het roer te zetten. George Lucas mag dan wel creatief zijn, regisseren laat hij beter aan anderen over. Maar kom, hij heeft het verhaal uitgebreid, of kreeg misschien ook meer vrij spel na het succes van de eerste film. The Empire Strikes Back is in alles superieur. Veel meer exotische locaties, bekende figuren, man tegen man gevechten, avontuur, spanning en de personages van voordien (Luke, Han Solo, Leia, Darth Vader, Chewie en zelfs de robots) komen veel beter uit de verf. Het blijft dan wel een kind van zijn tijd, maar toch is het knullige er af nu.

De film kent enkele cheesy momenten en je kan Mark Hamill niet meteen de beste acteur noemen. Maar de film is een streling voor het oog, prachtige effecten en gewoon een avontuur van begin tot einde. En meteen ook de beste film uit de reeks.

Na herziening van de oude Star Wars films ging vooral mijn waardering van The empire strikes back er op vooruit. Bij Return of the jedi blijft mijn mening toch wat staan. George Lucas zit terug achter het stuur en dat heeft de film geen goed gedaan. De grootsheid van het vorige deel mis ik hier en soms denk ik dat de cast wat aan moeheid leed. Het komt soms wat knulliger over. Yoda lukt niet echt, Darth Vader was veel machtiger in het vorige deel en de Ewoks blijven toch een doorn in het oog.

De film zelf is niet slecht, maar we hebben veel dingen al een keer en beter gezien in de vorige delen. De verrassing is er wat af. Lucas had beter wat tijd gespendeerd met het verhaal verder uit te werken en een ander de regie laten doen.

Eindelijk gelukt om hem te zien. Om allerlei redenen was het er nog niet van gekomen. De film is een mooie avonturenfilm geworden die qua niveau mooi tussen de eerste trilogie (4-5-6) en de tweede trilogie (1-2-3) zweeft. De film speelt nogal op veilig met figuren die wat op oudere figuren lijken. Een verhaal dat logisch is als vervolg en dus ook weinig verrast. En bijrollen en cameo's die vooral voor de fans leuk zijn, maar eigenlijk niet veel bijbrengen. Het ziet er gelukkig allemaal mooi uit en de acteurs zijn best wel goed. Ik hoop wel dat er verandering is in het volgende deel, anders wordt het maar een herhaling van de vorige films. Return of the Jedi 2.0 of zo... Soit, ik heb er toch van genoten, maar daar blijft het dan ook bij.

'De film die kijkers goed vinden, maar de fans niet.' 'Dit deel is beter dan haar voorganger.' 'De overeenkomsten met Empire Strikes Back.' 'Deze film is helemaal anders dan Empire...' Wat moet je dan van zo'n film verwachten?

Je kan van George Lucas niet zeggen dat hij een goeie regisseur is, maar wel een goeie verhalenverteller. De eerste 6 films waren van zijn hand. Deel 7 kwam van J.J. Abrams (de latere Star Trek films) en dit 8e deel is van Rian Johnson. Je merkt toch wel een verschil. Voor de fans krijgen we enkele oude figuren terug te zien en dat zorgt wel voor de herkenbaarheid en de continuïteit. Maar we zijn ondertussen al aan deel 8 en dan mag het wel meer zijn dan dat. De interactie tussen het gouden trio Han Solo, Luke Skywalker en prinses Leia was een grote troef. En ook C3PO en R2D2 vormden een legendarisch duo. De karakters die nog wat werken hebben die interactie niet. Rey is best wel een leuk figuur. Finn en Poe komen nog minder uit de verf dan in de vorige film. Kylo Ren is wel een boeiend figuur dat zeker niet zwart-wit is. Captain Phasma moet dan weer de nieuwe Boba Fett voorstellen. Het minste is nog wel de porgs die de Wookies-merchandising van deze film zijn.

De film mist wat karakter en benut haar figuren niet echt. Het houdt iets te veel vast aan de geschiedenis waardoor het sommige dingen te veel herhaalt en het frisse er af is. Tegelijk wordt de fanbasis af en toe op de korrel genomen en komt de twijfel tussen goed en kwaad meer naar voor. Ik hoopte op meer fantasierijke planeten, maar anderzijds is wat we zien kregen zeker mooi gedaan. Al bij al dus een goeie blockbuster. Iets minder dan de voorganger, maar zeker niet slecht en meer 'Star Wars' dan het Rogue tussendoortje.

Bij het herzien van de Star Wars franchise in volgorde van de tijdlijn, kwam ik deze film tegen bij een overzicht hoe je de films in volgorde zou moeten zien volgens die tijdlijn. Het verhaal gaat verder na deel II in aanloop van deel III. Clone Wars is ook een reeks en dit zou je als een lange pilootaflevering kunnen zien. Het leek veelbelovend met enkele castleden die de moeite deden om hier aan mee te werken.

Je ziet snel dat het een deel van een animatiereeks is en geen echte film op zich. Als een vullertje, gemikt op een jonger publiek om ze mee te krijgen op de Star Wars gekte. Slecht geanimeerd, pover script en een vrij kinderlijke aanpak. Andere film hebben dan wel hun pijnpunten (remember Jar Jar Binks of de Ewoks), mar deze film is gewoon in zijn geheel slecht. Geen fantasie, geen avontuur, iets wat op actie moet lijken en zeker geen boeiende personages. Je kan het best overslaan, volgens mij is die kerstspecial nog beter.

Lang getwijfeld om deze te zien. Het leek me een al te luchtige Hollywoodfilm gericht op kinderen in de stijl van Eragon of zo. Maar het is best meegevallen. Gezellige avonturenfilm met humor en romantiek en een voldoende porsie sarcastische humor in. Met leuke rollen van DeNiro, Ricky Gervais en David Kelly. Ik hou hier wel van.

De piraten deden me trouwens denken aan die piratenbende uit Asterix.

Een SF satire naar een gelijknamige boek uit de jaren '50, de gloriejaren voor pulp publicaties als dit. Paul Verhoeven neemt het genre gelukkig niet serieus. We krijgen een mix van een Aliens, een puberserie als Beverly Hils 90210 en de knulligheid van de oude Star Trek films. Het lijkt soms wel of de film uit lego of playmobiel gemaakt is. Een wat cheesy film dus, met de nodige actie. Als er iemand dood gaat is het net iets harder dan je in zo'n luchtige film zou verwachten.

Er was wat kritiek blijkbaar over het militaire verhaal en pro war gehalte. Een hoop soldaten met afgeborstelde blonde modellen. Geef toe dat Neil Patrick Harris er gaandeweg uitzag als een Gestapo agent. Maar het is dan ook satire waar je alles niet zo aux serieus moet nemen. Iets meer humor met zelfspot mocht wel, maar tussen de foute scènes kan de film genoeg entertainen. Met de mooie Denise Richards en al even oogverblindende Dina Meyer. Heerlijke SF pulp.

Ik heb de originele serie nooit gezien, dus ik kan met een leeg blad beginnen aan de film. Ben Stiller en Owen Wilson als duo werkt duidelijk niet. Beide mannen hebben een alternatieve tegenspeler nodig. Een duo werkt pas als er een duidelijk heen en weer spel is tussen de twee figuren. Laurel & Hardy, Bert & Ernie, Gaston & Leo, ... maar Ben en Owen gaat niet. De humor werkt niet echt en het komt wel echt fout over als je er nog een kitcherige 70's sfeer over giet. In de vele grappen die passeren zit er gelukkig af en toe wel één die een glimlach kan toveren en met knappe figuren als Amy Smart en Carmen Electra (vooral Amy dan toch) wordt de zit toch net draagbaar. Maar de film zelf lukt niet echt. Of toch mijn ding niet.

Voor een horrorfilm moet een film niet altijd even sterk zijn. In de meeste gevallen kan je het toch niet aux serieus nemen en zit je al direct met de doorsnee schrikeffecten, donker, schimmen, griezelfiguren, ... Dus deze film viel op zich wel mee, alleen zijn de acteerprestaties jammer genoeg zelfs te slecht voor een horrorfilm. Je zit ook met het gegeven van een computerspelletje, dat mij echt langs geen kanten interesseert. Toch viel het nog vrij goed mee om te zien alleen zal het bij deze ene keer blijven. Enkel voor liefhebbers van genre, en niet dat je deze perse moet gezien hebben. 2 sterren **

Ik heb het niet zo echt op kerstfilms. Niets mis met kerstmis, maar het gedoe rond de kerstman is nooit mijn ding geweest. Ik kan me dus ook niet zo inleven in die hele reeks Amerikaanse kerstfilms. Tony Danza is oud geworden, ben hem wel wat jonger gewoon. Maar hij acteert niet slecht, voor een tv-film. De film wordt wat afgerammeld en verrast niet. Voor een Amerikaanse kerstfilm was het bijna-einde misschien nog wel een kleine verrassing, maar dat wordt door de echte finale wel terug bevestigd.

2 sterren omdat het doet wat een kerst-tvfilm verwacht te doen en ik hem toch niet uit verveling of irritatie heb moeten afzetten.

Steamboat Bill Jr. is vooral bekend door de stunt met het huis en de inspiratie later dat jaar op Steamboat Willie met Mickey Mouse. Al is de invloed op bvb Jackie Chan en zijn stunts ook wel te zien natuurlijk. Buster Keaton deed veel stunts zelf. Het zou meteen ook het einde betekenen van zijn carrière. Hij was ondertussen zo bekend en tegelijk weinig winstgevend, dat hij tekende bij MGM. Geen ruimte meer voor creativiteit, drankprobleem en vanaf dan zo goed als bergaf.

De film is een eenvoudig verhaal met romantiek, avontuur en humor. Het werkt wel en Keaton is in zijn element als hij de stunts kan doen. Het is allemaal wat groter en hij neemt veel risico, wat je later door inmenging van studio's en verzekeringen amper nog ziet. Die stunts zorgen mee dat zijn humor tijdlozer is dan de slapstick van Laurel & Hardy.

In Steamboat Bill Jr. zie je af en toe toch wel door de film door wel wat verouderde effecten. Dat maakt het geheel minder fris dan The General. Het is nog wel leuk, maar bij deze film zie je toch wel het gedateerde tegenover de iets oudere The General. Goed gelachen in elk geval.

De start van Mickey Mouse, al herken je daar nog niet echt de muis in die later bekend werd. Om dan als animatiefiguur in de vergeethoek te verdwijnen en vooral als mascotte van het hele bedrijf te dienen. Een parodie op Steamboat Bill Jr met Buster Keaton dat toch een pak beter is dan deze kortfilm. In de filmgeschiedenis is dit een bekende kortfilm en Disney maakt er zoals gebruikelijk vooral een animatie van die geluid laat zien door de beelden die mee bewegen op het ritme van de muziek. Maar meer dan filmgeschiedenis is het toch ook niet.

Een thriller uit Scandinavië, maar dit keer uitzonderlijk uit Ijsland. Maar ook hier is het weer smullen van de mooie beelden. Toch is het niet te traag en heeft het met de neon, beats en enkele sociale media beelden wel wat hedendaags. Heida Reed is bij ons nog niet echt een bekend en haar palmares in eigen land schittert vooral in theater. Toch is ze best wel goed als de hoofdrolspeelster Stella Blomkvist. Het verhaal - een trilogie, dat op DVD 6 delen kent - doet denken aan de Millennium trilogie. Die is qua personages zeker beter, maar Stella Blomkvist als hoofdpersonage moet zeker niet onderdoen. En de trilogie is qua verhaal een beter geheel.

Dit zal als tv serie wel te zien zijn op televisie, maar het is wel degelijk een mini serie met een verhaal vol politieke intriges, spanning en pit. Een absolute aanrader.

Niet bepaald mijn ding dit. De sfeer ontgaat me wat en ik zie de personages eerder als karikaturen dan als echte figuren waardoor de essentie volgens mij verloren gaat. De mooie cinematografie wordt hier geprezen. Daar ben ik ook niet wild van. Het is mooi en passend gedaan, maar indruk maakt het toch ook weer niet.

Naast het plot was ik vooral geboeid door de scène met Jacques Brel op tv. Maar dat was het verkeerde lichtpunt vrees ik. Al moet ik toegeven dat de badscène veel goed maakte.

Een eenvoudig verhaal dat past bij het genre. Maar net zoals je goeie gevechten wil in een actiefilm, geven ze hier mooie choreografieën bij de dansscènes. Het is de liefde voor dans die naar boven komt. Al is dat vooral nog bij de dans alleen, het wordt verder niet speciaal aangekleed. Bij de latere films verdwijnt het verhaal praktisch helemaal om plaats te maken voor de choreografieën. Zoals de heists en autostunts groter werden bij de Fast & Furious reeks.

Je moet wel wat houden van het genre, maar voor dansliefhebbers is dit best wel leuk. Je krijgt wat je verwacht. Ik kan goed begrijpen dat de critici de film niet echt goed vonden, er zijn veel clichés in de film. Maar het publiek volgde en de film bracht 10 x op wat het origineel gekost heeft. Op één of andere manier blijf ik hier steeds van genieten.

Dit blijft genieten voor liefhebbers van dansfilms. Zoals een actiefilm vol explosies, een Disneyfilm vol prinsessen en liedjes en een horrorfilm vol schrikmomenten. Het verhaal is misschien wat mainstream en zal dan ook geen groot publiek trekken. Maar het dansen zit wel goed. Het had mooi geweest als beiden elkaar aanvulden, maar je gaat toch ook niet voor het verhaal naar Guardians of the Galaxy of X-Men kijken veronderstel ik.

De dansscènes zijn nog altijd enorm genietbaar. Het valt me op dat hier dezelfde truc wordt toegepast als bij gevechtsfilms (meestal de sequels) om te werken met battles. Dat slaat het verhaal zelf dood, maar laat meer van de gevechten/dans zien. Moose is niet bepaald mijn favoriete personage, maar zijn scènes met Camille waren wel leuk. Ik was al vergeten dat die ook al mee had gespeeld in de eerste film. Toch een metamorfose. Het hoofdkoppel Luke en Natalie werkt niet, en dat is toch jammer tegenover de vorige films, waar dat wel het geval was. Bovendien hadden de vorige films meer variatie in dansstijl, door het gebruik van MSA. Uitzondering is wel de tango op het feestje van Julien.

Een iets mindere film dus dan z'n voorgangers, maar door de vele dansscènes nog best genietbaar voor de liefhebbers.

Wat zeker ontbreekt bij dit deel is het uitwerken van de hoofdpersonages. Moet niet veel zijn, dat vraagt het genre ook niet. Maar nu is het toch heel pover. Op zich niet moeilijk misschien, gezien ze op de eerste plaats goeie dansers wilden, ipv dansende acteurs. Langs de andere kant merk je dat wel bij de dansscènes. Er zijn er veel meer en er wordt veel meer naar die dingen gekeken dan naar een echt verhaal. Als je al naar het 4e deel van een dansfilm-franchise kijkt, weet je ook wel wat je kan verwachten. Het povere verhaal wordt grotendeels goed gemaakt met enkele sterke flashmobs, een genre dat enkele jaren terug nog veel populairder was dan nu. Maar ze zijn nog wel de moeite. Minder dan z'n voorgangers dus en soms nogal voorspelbaar, maar wel in orde als je van dans houdt.

Meer van hetzelfde, wat voor de fans wel leuk is natuurlijk. Al komt het toch traag op gang. En Sean heeft helemaal geen charisma. De film leunt vooral op het 'best of' gegeven. Maar dan wel niet de beste dansen. En ook niemand van de eerste film...

Maar het dansen zit wel in orde en de finale maakt zoals gewoonlijk veel goed. Best een leuke film dus, al is het nergens echt bijzonder.

De debuutfilm van Felix Van Groeningen die samen met Any Way the Wind Blows begin 21e eeuw voor een nieuwe wind zorgde in de Vlaamse cinema. Ik las ergens een verwijzing naar de Franse film 37°2 Le Matin uit 1986 en ook al is dit een andere film, doet het daar wel aan denken. Steve (Titus De Voogdt die met Any Way the Wind Blows zijn langspeelfilm debuut maakte) en Sky (topmodel/actrice Delfine Bafort in haar debuut) zijn kleurrijke en levendige figuren. In een wereld waarin van dag tot dag geleefd wordt en de leefwereld vrij klein is en de toekomst nog korter, groeit toch heel ontluikend de liefde.

De heerlijk chaotische sfeer wordt nog extra in de verf gezet door de muziek van de broers De Waele. En cinematografie van Ruben Impens in zijn eerste langspeelfilm, hij zou later nog meer mooie dingen doen als The Broken Circle Breakdown, Belgica, Grave en Titane.

Een standaard docu van Gene Feldman die wel meer van deze dingen heeft gemaakt. Niet altijd creatief of inspirerend, maar wel goed gedocumenteerd. Ook hier duurt het een uurtje, wat genoeg is om het beeld te schetsen van Steve McQueen. Een boeiende man met een mooi lijstje films. De kwaliteit is niet altijd even top bij de videobeelden. Hier is vooral geknipt uit trailers veronderstel ik en niet uit films. Maar liefhebbers zullen wel genieten van deze documentaire.

Soul Genius is een vrij beknopte en weinig creatieve documentaire over de legendarische soul/pop artiest Stevie Wonder. Het geeft je alvast een mooi beeld van de zanger en is een goeie manier om hem te leren kennen als dat nog niet het geval is. Het relaas is vooral chronologisch en soms onsamenhangend. Omdat het dweept met de muziek, dan weer met z'n activisme om weer af te wijken naar het coveralbum van Macy Gray (waar toch iets te lang bij stil gestaan wordt).

De maker wilde een controversiële arthouse film maken. In de tijdsgeest van begin jaren '70 is hij daar wel in geslaagd. De film is dan ook 'bekender' geworden door de censuur ervan. De film heeft op artistiek vlak wel dat leuk idee met die collage teksten. Helaas ligt de focus te veel op de naakte vrouwen met scènes die eerder ruwe lust dan erotiek brengen. Voor een film dat haar inspiratie bij een boek haalt, is er bijster weinig verhaal. Sterk gedateerd en buiten ouwe 70's controverse dan ook niet veel te zien.

Ik gaf de film eerst 3 sterren, maar na ik hem even heb laten bezinken moet ik wel toegeven dat hij zeker de moeite is. Er zijn al verschillende films gemaakt rond dit onderwerp. Het sterke aan Stille Nacht is de nadruk op de gevoelens en niet zozeer op de verkrachtingen zelf. Daar waar andere films al snel in expliciete sexscenes verdwalen, laat deze film alles sereen zien met toch de zware ondertoon behouden. Het acteerwerk is nogal wisselend van kwaliteit en het plot is vrij snel voorspelbaar. Maar toch is dit een sterke Nederlandse film. 3,5 sterren.