Opinions

Eentje voor de fans. Het leukste aan de film is de link met de 2 andere franchises natuurlijk, maar meer dan een verfilmde wikipedia is het ook niet geworden. Slecht is het zeker niet. Leuk tempo met enkele klassiekers. Wie houdt van Spider-Man komt zonder twijfel aan zijn trekken. De nodige actie en humor in een vluchtig tempo. Het is nergens echt verrassend, ook al ben je blij met de reeks bekende gezichten. De humor werkt wel, het zorgt voor een aangename film. De drama tussendoor werkt wat minder, en ik mis het echte avontuur. Het verhaal zelf steunt ook net iets te veel op al die gastoptredens. Zeker niet de beste Spider-Man, maar wel een leuke film!

Ik moet wel zeggen dat de humor beter is dan het origineel. Eén van de weinig geslaagde parodieën, al is het nooit een topfilm natuurlijk. Het blijft softporno met een verhaaltje rond...

Na het wel leuke Narnia-verhaal, wou ik deze film toch ook eens zien. Voor kinderen zal dit misschien werken, maar dit mist wel een groot deel van de charme en de frisse sprookjesheid die ik in de Narnia films toch iets meer aanwezig zag. Het acteerwerk is ook niet om naar huis te schrijven, zelfs rekening houdende met kindacteurs. Af en toe wel eens een glimlach, maar niet boeiend genoeg voor het genre. Jammer.

Een animatie van de Blue Sky Studios (in 2019 overgenomen door Disney en in 2021 door hen gesloten om financiële redenen) die 20 jaar geleden scoorde met Ice Age. Sindsdien heeft de studio ook niet bepaald topfilms gemaakt. Ook Spies in Disguise werkt niet. Het is een film vol clichés (wat op zich niet zo erg is), maar hier voelt het best wel goedkoop aan. De film heeft een zeer druk tempo, zonder dat er eigenlijk echt iets gebeurd. Met voorspelbare humor en weinig charme. Het zal kinderen vast wel entertainen, maar verrassend of creatief is de film nooit.

Een Europese serie waarin verschillende landen hebben samengewerkt aan één internationale mini-reeks met niet alleen verschillende acteurs, maar ook op de achtergrond. De Vlaamse Hans Herbots regisseerde het geheel dan wel, als je kijkt wie er meeschreef aan dit verhaal kom ik volgens IMDb op 11 namen uit. Kan ook te maken hebben met de dialogen die denkelijk beter in eigen taal werden geschreven. De mini-serie wordt toch wel wat afgeleid door die samenwerking. Het is vooral de kunst van dat samenwerken dat primeert boven de serie zelf.

Maar kom, slecht is het zeker niet. Hans Herbots doet dan wel de regie, het komt eerder over als een Scandinavische thriller. Heeft deels me de setting te maken en met de cinematograaf van dienst. Voor mij geen bekende, maar wel eentje uit het noorden. Het is best wel een goeie film geworden die enkele kunstplaatsen in Europa laat zien en dat combineert met een heistfilm.

Het blijft toch een veredelde serie en je ziet dan ook vooral enkele tv-acteurs die nog niet gewend zijn om film te spelen. Het is dan wel een mini-serie, toch ontbreekt het soms aan die extra internationale uitstraling. Commercieel was dit geen echt succes geloof ik, kijkcijfers vielen ietwat tegen, maar toch hoop ik meer van dit soort samenwerkingen te zien. Iets strakker achter de schermen en hier en daar andere acteurs en je hebt een zeer interessante thriller te pakken.

Dit blijft een moeilijk film om te beoordelen. De figuren zelf zijn kartonnen borden en het verhaal is niet zo speciaal. Bovendien begin ik meer en meer een hekel te krijgen aan Samuel L. Jackson die ook altijd maar het zelfde blijft doen in de filmwereld. Langs de andere kant hou ik wel van de stijl die hier zelfs nog beter uit de verf komt dan bij Sin City. Een gemiddelde film dus met uitersten.

Deze film had nog eens een herziening nodig. In mijn geheugen was dit wel een leuke film, maar ik twijfelde sterk of dit wel terecht was. Integendeel blijkbaar, het is me net beter bevallen. Na veel drukke animaties is dit een verademing. De film laat de paarden ook gewoon paard zijn. Enkel met een voice over hoor je wat het paard denkt, maar het praat niet en reageert ook als een echt paard.

De animatie is niet slecht, al zie je wel de computeranimatie er door. Dit is geen Ghibli, maar voor Dreamworks normen is dit toch één van de beteren. Mensen zullen ze wel nooit leren animeren... De muziek is zeker gedurfd en volop aanwezig. Gevaarlijk omdat je dan wel van Bryan Adams moet houden om dit nog leuk te vinden. Ik kan me hier wel in vinden, maar kan me voorstellen dat het bij andere mensen net een tegenovergesteld creëert. Nog beter tot z'n recht zijn de scènes waarin een tijd niets gesproken wordt (geen voice over, geen mensen, ...) en de muziek van Hans Zimmer je meesleept. Ik mag wel zeggen dat er een geslaagde poging ondernomen is om sfeer te maken.

Spirit verloor dat jaar terecht van Spirited Away bij de Oscars, maar speelde wel de Disneyconcurrenten mooi naar huis (Lilo & Stitch en Treasure Planet). Ik zou graag meer van dit soort films willen zien met meer sfeer in plaats van de flauwe humor. Na deze animatiefilm is er bij Dreamworks niet veel sterk uit de bus gekomen helaas.

M. Night Shyamalan viel op als regisseur toen hij The Sixth Sense maakte. Bruce Willis kon nog acteren (quasi toch) en het script was goed. Opvolger Unbreakable was een eigenzinnige comic-film. Een soort origin-film met een liefde voor comics zonder dat het een parodie werd. In een tijd van Marvel zal deze misschien niet zo goed in de markt liggen, maar het was een boeiende film. Daarna ging het wat bergaf met z'n films, al viel het in het begin nog mee. Maar de ster van de regisseur doofde uit. Om terug boven water te komen met deze Split. Niet echt een sequel, maar eerder een 2e deel in een drieluik. Opnieuw met de inspiratie van Unbreakable dat duidelijk zijn ding was en opnieuw met liefde en veel zin gemaakt werd.

De grote troef in de film is natuurlijk James McAvoy, die veel te weinig erkenning heeft gekregen voor zijn rol in deze film. De rol van Charles Xavier uit de X-Men franchise zal te hard aan hem gekleefd hebben, maar dit bewijst toch waar de man toe in staat is. De kracht van Shyamalan is dat de film tijd neemt om op te bouwen, zodat ik me lange tijd afvroeg waar dit naar toe zou gaan. In een positieve zin dan. Maar de Shyamalan weet wel minder sfeer op te bouwen en het ook visueel interessant te maken. De kracht ligt in het script en het hoofdpersonage. De drie jonge dames zijn dan wel leuk om te zien, maar het voelde soms iets te veel als eye candy aan.

Nogal mager verhaal en een andere humor dan in de serie die zoals Naomi al zei in de film kinderachtig overkomt. Hasselhoff bvb is ongelofelijk flauw. Leuk om een keertje te zien, maar geen aanrader. 2 sterren

Heerlijke komedie, er zijn er precies wel meer zoals dit tegenwoordig. Wat cynische humor met interessante personages en dialogen die niet rechtstreeks uit de cliché molen gedraaid werden. Het niveau kan niet altijd hoog gehouden worden, je merkt wel dat het vooral begon met een absurd idee ipv een echt verhaal. Het einde is nogal mager. Maar verder weet de film best wel te entertainen. Meer van dit.

Een pareltje dat ik eerder niet had opgemerkt. Er zijn al veel films uit Nederland tot bij mij in Vlaanderen geraakt, maar zo zie je maar dat er nog altijd een grens is. Een jonge Gene Bervoets in de hoofdrol, zeer geschikt voor de rol als een man wiens vriendin plots verdwijnt en dat jarenlang niet kan lossen. Qua aankleding is dit een deel gedateerd met een budget waar je tegenwoordig de make-up bij een blockbuster niet eens kan betalen. Maar anderzijds heeft zo'n film ook niet de grote middelen nodig en is dat net de sterkte van de film. Het verhaal is stevig genoeg en Bervoets draagt de film met gemak. Geen wonder dat Kubrick zo'n grote fan was van deze film.

Spotlight kiest er duidelijk voor om een geloofwaardig drama te brengen en geen pure sensatie. Het is op de eerste plaats een verslag van de gebeurtenissen en geen aanklacht op de kerk. Die komt er grotendeels vanzelf door de feiten, niet door de film. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de film haar prijzen haalt met het scenario en veel minder met beeld of acteerwerk. Net door te blijven bij die feiten, verliest de film zich niet in het paranoia gedeelte of het hele complotgegeven van een groep bad guys. Het maakt alles geloofwaardiger.

Het vergelijk met All the President's Men is snel gemaakt. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar de verhalen hebben ook wel degelijk een link. De vader van Bradlee (John Slattery) was redacteur bij de Washington Post en bracht mee het Watergateschandaal aan het licht.

Het ontbreekt net dat ietsje meer om een echte topfilm te worden. Er wordt vooral gefocust op het verhaal, maar hierdoor blijven de personages onderbelicht. Je ziet ze wel wat worstelen met het dossier dat ze aanpakken, maar het blijft oppervlakkig. Al is dat misschien net de kracht van het verhaal dat hierdoor meer op de voorgrond komt.

Een klein pareltje in het begin niet zo bijzonder is met de nodige flashbacks naar de jonge jaren van de moeder. Het lijkt lang cliché te zijn, maar gaandeweg voel je wel die die onmacht van een moeder die je verliest terwijl ze er nog is. En het onvermijdelijke afscheid dat je hoopt nooit te moeten ontmoeten. De sterkte van de film is vooral Viviane de Muynck. Het is een ontroerende film geworden met een herkenbaar thema.

Ik ben een liefhebber van de Zweedse thrillers. Heeft altijd wel iets aparts. Het oogt wel cliché met opnieuw een journaliste die een zaak onderzoekt. Maar hier komen ook de spanningen op het werk (oude gedienden die voor een jonge vrouw moeten werken) en de combinatie met het gezin. Dat geeft mooie televisie, terwijl de zaak evengoed interessant is om te volgen. Het geheel is dik 2 uur, best wel lang voor dit genre, maar het voelt nergens te lang aan. Gaandeweg ben ik helemaal mee met de spanning. Voor mij dus beter dan andere meningen hier vermelden. Het einde is wel ietwat een domper en het mist de originaliteit van een Millennium om een ware klassieker te worden. Dit is meer iets qua niveau van Varg Veum en The Killing (respectievelijk Noors en Deens by the way). Ben benieuwd naar de andere speelfilm rond Annika Bengtzon: Paradijs.

Tijd om deze film nog eens met een frisse blik te kijken. Regisseur Harmony Korine zou zich laten inspireert hebben door Miami Vice (2006) voor het maken van deze film met aandacht voor de sfeer en kleuren en minder voor de dialogen. Het moest meer een belevenisfilm worden. De film nodigt ook wel wat verkeerd uit. Het lijkt een soort Babywatchfilm te worden met een hoop jongen meiden in bikini die er enkel zijn voor het oog. Niet dat het oog nu teleurgesteld is, maar het is eerder een drama geworden. Ik las ergens een verwijzing naar de neo-noir bvb. Ergens kan ik daar wel inkomen, op een eigen manier dan toch.

Het is zeker geen American Pie gedoe met romantiek en flauwe humor. Wel vier vriendinnen in een godvergeten stadje, waar de enige weg naar een droomwereld die van Spring Breakers is. Een haalbare wereld die enkel bestaat uit feesten. Dat is de trigger om de fantasie te laten lopen. Er naar toe te gaan is al een deel van de fantasie en dat wordt enkel maar meer en meer.

Als die droomwereld even stil valt komt er toch een manier om die droom verder te zetten. De fantasie in die zogezegde droom wordt alleen maar groter. Tot ze één voor één door krijgen dat het maar een fantasiewereld is en botsen tegen de realiteit. Spring Breakers forever lijkt het moto dat regelmatig terugkomt. Maar niets is voor eeuwig.

Het verhaal maakt hier niet uit, daar draait het niet om. En ik heb zoals de meesten hier, weinig of niets met het Amerikaanse fenomeen Spring Break. Misschien kwestie van de film met de juiste bril te zien als een drama waarin enkele tieners vluchten van de harde realiteit.

De scriptschrijvers van deze documentaire zijn eigenlijk de fans. Het is weer een andere manier om een artiest te bekijken. Geen biopic of lang interview, maar verschillende getuigenissen met grootse en kleine anekdotes, ondersteund door de prachtige muziek van Springsteen. Is dit de ideale manier om The Boss weer te geven? Nee! Maar anderzijds toont het wel het charisma dat de zanger heeft, de momenten die vele mensen ervaren als iemand die niet alleen respect heeft voor z'n muzikanten, maar ook voor z'n fans. Een man die leeft op het podium en ondanks al het succes duidelijk met z'n voeten op de grond staat. Het overstijgt zeker niet de sfeer van een live optreden van Springsteen, maar zorgt toch voor mooie momenten die zeer herkenbaar zijn. Mooi gedaan.

Een film die vooral bedoeld is, wat ook blijkt met momenten. Even weinig verhaal als de gemiddelde blockbuster en de humor is ook niet echt gedurfd. Soms komt er wel iets leuk boven, maar ligt het er weer te dik op om echt grappig te zijn. Leuk idee, maar gewoon een excuus om kinderen te laten kennis maken met James Bond op hun niveau.

The spy next door is een film die je kan situeren tussen The Pacifier, Spy Kids en Home Alone. De film mikt duidelijk op een jonger publiek, waar uiteraard niets mis mee is. Het was er soms zo over, dat het niet echt storend was. De film levert gewoon wat je ervan mag verwachten. En de gekende gevechten van Chan zijn ideaal in een slapstickgenre als dit. Ik zie dit liever dan opgeblazen komedies als Dumb & Dumber, The Hangover of Borat die mikken op een volwassen publiek, maar met kinderlijke onderbroekenlol de boel proberen op te vrolijken.

Het moet wel gezegd zijn dat Chan niet meer de Jackie Chan is van vroeger. Maar je kan ook moeilijk verwachten dat hij nog even vlot mee kan draaien als vroeger. Hij is ook geen twintig meer. De film is zoals gezegd gemikt op kinderen en vrij braaf. Een topfilm wordt het dus nooit, maar voor wat amusement is dit zeker nog goed genoeg.

Het viel me op dat als vrouwen de kans nog eens krijgen om in een actiefilm te draaien, het een komedie moet worden. En geen actiefilm met leuke oneliners zoals die uit de gloriejaren van de expendables-acteurs, maar met de nodige slapstick en onhandige vrouwen. Los daarvan, is The Spy Who Dumped Me een leuke film met een duo dat goed samenwerkt. De humor werkt en gewoonlijk is dit bandwerk dat je al vergeten bent voor de aftiteling volgt. Meer wordt het ook niet, dit is suikerzoete Hollywood. Geef die dames wat meer actie aub en wat meer subtieler humor. Ideetje voor een sequel?

Tijd voor herziening. Het was even geleden dat ik nog een Bondfilm met Moore had gezien. En nu valt nog meer op hoe houterig hij soms is en hoe luchtig zijn films wel zijn. Ik blijf in elk geval bij mijn vorige recensie. Het is niet slecht natuurlijk deze film. Het blijft een Bondfilm met enkele indrukwekkende scènes en als Bondliefhebber kan ik zelfs van de Moore-films genieten. Ook al verkies ik andere vertolkers.

Een aap in een film kan wel eens leuk zijn (Tarzan of zo), maar komt toch veel te kort om zelf een film te kunnen trekken. Zeker als die verder niets kan bieden en boordevol clichés hangt. Misschien iets voor de jongeren, maar dit is gewoon slaapverwekkend.

The Square is een vrij fragmentarische film met thema's als kunst, media en naastenliefde centraal. De grote lijnen doen best nadenken. Wat is kunst? Hoe ver kan je gaan met vrije meningsuiting? Wat versta je onder naastenliefde? Dingen die aanzetten tot nadenken, maar niet uitgewerkt zijn (en niet moet). De aankleding er van en de verhalen in de zijlijn zijn best wel interessant. De ene keer al wat beter dan de andere. Maar meestal valt het snel dood. Het levert een mozaïek op met een rode draad die nogal kabbelt. Alsof de filmmaker enkele mooie fragmenten in gedachte had, maar niet echt wist hoe ze aan elkaar te plakken en bovendien hier en daar vult met iets minder boeiende scènes. Maar de humor is sterk en het ziet er goed uit. Een goeie film dus, al merk je dat er meer potentie in zat.

Stagecoach zou de blauwdruk geweest zijn voor de latere Hollywoodwesterns. Dat maakt de film vooral belangrijk in zijn genre, maar wil niet zeggen dat het meteen ook de beste western is natuurlijk. Voor de liefhebbers zijn er in de komende decennia zeer sterke klassiekers gemaakt in dit genre.

Stagecoach heeft een gekend verhaal met wat stereotiepe figuren, maar dat komt omdat die later veel werden nagedaan in westerns natuurlijk. Toch valt het best mee en is dit een vermakelijke avonturenfilm. Best wel genieten, al zijn er betere westerns.

Geen topfilm, maar alles past wel in elkaar en de film draait als een geoliede machine. Leuke grappen, wat tegenwoordig in veel komedies ver te zoeken is. De jaren '80 leveren geen meesterprestaties af (op uitzonderingen na natuurlijk) maar is soms wel sterker in komedies.

Een film die erin slaagt om verschillende stijlen te combineren en toch evenveel aandacht te spenderen aan alle stijlen: drama, komedie, oorlog en thriller. Geloofwaardig is de film niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Sommige elementen van de dramatiek en de oorlog zijn wel authentiek, al worden ze soms wat speels in beeld gebracht. Maar het is dan ook geen biografie of zo. De humor wisselt van sarcasme en zwarte humor naar slapstick (met Animal). Die Animal is net als sommige andere personages soms wat er over, al komt dat nog wel goed in de loop van de film.

Het gedeelte van de thriller is wel goed gebracht. Je wordt meegesleept in een who-don-it verhaaltje en het duurt wel even voor je weet wie het gedaan heeft. De balans tussen thriller met drama en humor is sterk. Regisseur en schrijver Billy Wilder heeft hier weer een grootse prestatie neergezet. De film verveelt geen moment. De minpunten zijn zoals verwacht het vrij patriotisch Amerikaanse gehalte en met momenten enkele personages zoals Animal die vrij karikaturaal in beeld gebracht worden. 4 sterren dus, maar zeker een film waar ik van genoten heb.

Dit is niet bepaald mijn ding. Een film met meer filosofische sfeer dan emoties. Tergend traag, waarbij ik niet bepaald mee in de sfeer kon geraken. Vakmanschap dat me niet kon raken. En toch... De film is een klein kunstwerk met prachtige beelden en een boeiend verhaal (dat boeiender kon worden met een wat vlottere montage). De sepia beelden, de soundtrack, de 3 aparte figuren, .... Kortom een mooie, maar ietwat saaie en onbegrijpelijke film, waar je niet goed mee weet wat doen. Misschien dat een latere herziening ooit raad brengt.

Hoe pak je nu een bio aan over Laurel & Hardy? Want hen gewoon nadoen is ook niet echt interessant. Bovendien heb ik net als velen het idee dat ze vooral leuk zijn in het geheugen maar dat hun humor wat gedateerd is. De makers schijnen dat ook te beseffen, want ze kiezen voor een latere periode waarin Laurel & Hardy zelf terugblikken naar hun verleden. Hun humor heeft de beste tijd gehad en ze hebben vooral een nostalgisch publiek in kleinere zalen. Ze moeten hun publiek terug overtuigen van hun talent, en daarbij ook de kijker van deze film.

Stan & Ollie gaat nooit visueel echt interessant. Het is vooral een goed drama geworden. Wat ontbreekt om het echt groots te maken of creatief, wordt dan wel goed gemaakt door de film een hart te geven. Het is vooral een ode aan het duo geworden. Met de nodige ups en downs. Al kan ik begrijpen dat de film niet echt opvalt en tussen de mazen van het net is geglipt. Maar mijn verwachtingen lagen niet hoog, zodat het beter is dan wat ik had gehoopt.

Eentje uit de reeks van flauwe filmparodieën. Enige verschil is dat het rustiger verteld wordt. De film heeft nog wel z'n leuke momenten, maar verder is het uiteraard slecht geacteerd en wel iets te voor de hand liggende moppen. Net goed genoeg als tussendoortje, meer zit er zeker niet in.

Het verhaal van vier jongens met hun eigen problemen, die samen op zoek gaan naar het lichaam van een dode jongen die ergens zou liggen. Alsof het de normaalste zaak is, enkele dagen op zoektocht en zelfs met een wapen mee. Only in America... Maar de tieners zijn wel tieners natuurlijk en de problemen zijn deels herkenbaar. Het doel doet er niet toe, het is de trip samen die hen vormt.

De film teert op een deftig verhaal van Stephen King, één van zijn uitzonderlijke dramaverhalen en geen horror. De vier tieners zijn niet de sterkste acteurs, topacteurs zullen het nooit worden. Het geheel is niet slecht, het straalt een typische Amerikaanse sfeer uit en geeft nostalgie weer naar een jeugd die ikzelf niet beleefd heb.

Ik had het boek al een paar keer gelezen. Ik had de film nog niet gezien en had mij dus via het boek al een beeld gevormd van de personages. Ook kende ik het verhaal al, zodat er op zich weinig verrassing aan zat. Wel goed dat ze gekozen hebben voor een mini-serie, omdat er zoveel in het boek zat dat er te veel essentiele zaken zouden verdwijnen als het een gewone film zou worden.

Op zich is de film eigenlijk nog een vrij goeie vertaling geworden van het boek. Een boek dat niet gemakkelijk is om te verfilmen, omdat King nog meer dan in z'n andere boeken, bij dit verhaal gedachten beschrijft, motivaties, ... Je zit ook met een hele hoop personages die, doordat het boek zo uitgebreid is, elk een grote rol spelen.

King zat mee achter de schermen als producer, wat er voor gezorgd heeft dat de essentie van het verhaal goed opgevolgd werd. Wel krijg je door een in verhouding laag budget een kwaliteit zoals bij tv-films. De minder bekende cast stoort niet. Nu zijn alle personages zo goed als allen even belangrijk. Zet er 2 bekende namen in en ze slorpen alle aandacht op. Wel is het acteerwerk niet altijd even sterk en leunt het soms naar overacting.

Toch een aanrader, al kan ik niet zeggen wat effect de film heeft als je het boek niet gelezen hebt. Het boek is in elk geval nog veel beter, dus kan ik die nog meer aanraden eigenlijk. Voor de film toch nog 4*.