Opinions

Heerlijke komedie, er zijn er precies wel meer zoals dit tegenwoordig. Wat cynische humor met interessante personages en dialogen die niet rechtstreeks uit de cliché molen gedraaid werden. Het niveau kan niet altijd hoog gehouden worden, je merkt wel dat het vooral begon met een absurd idee ipv een echt verhaal. Het einde is nogal mager. Maar verder weet de film best wel te entertainen. Meer van dit.

Een pareltje dat ik eerder niet had opgemerkt. Er zijn al veel films uit Nederland tot bij mij in Vlaanderen geraakt, maar zo zie je maar dat er nog altijd een grens is. Een jonge Gene Bervoets in de hoofdrol, zeer geschikt voor de rol als een man wiens vriendin plots verdwijnt en dat jarenlang niet kan lossen. Qua aankleding is dit een deel gedateerd met een budget waar je tegenwoordig de make-up bij een blockbuster niet eens kan betalen. Maar anderzijds heeft zo'n film ook niet de grote middelen nodig en is dat net de sterkte van de film. Het verhaal is stevig genoeg en Bervoets draagt de film met gemak. Geen wonder dat Kubrick zo'n grote fan was van deze film.

Spotlight kiest er duidelijk voor om een geloofwaardig drama te brengen en geen pure sensatie. Het is op de eerste plaats een verslag van de gebeurtenissen en geen aanklacht op de kerk. Die komt er grotendeels vanzelf door de feiten, niet door de film. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de film haar prijzen haalt met het scenario en veel minder met beeld of acteerwerk. Net door te blijven bij die feiten, verliest de film zich niet in het paranoia gedeelte of het hele complotgegeven van een groep bad guys. Het maakt alles geloofwaardiger.

Het vergelijk met All the President's Men is snel gemaakt. Niet alleen vanwege het onderwerp, maar de verhalen hebben ook wel degelijk een link. De vader van Bradlee (John Slattery) was redacteur bij de Washington Post en bracht mee het Watergateschandaal aan het licht.

Het ontbreekt net dat ietsje meer om een echte topfilm te worden. Er wordt vooral gefocust op het verhaal, maar hierdoor blijven de personages onderbelicht. Je ziet ze wel wat worstelen met het dossier dat ze aanpakken, maar het blijft oppervlakkig. Al is dat misschien net de kracht van het verhaal dat hierdoor meer op de voorgrond komt.

Een klein pareltje in het begin niet zo bijzonder is met de nodige flashbacks naar de jonge jaren van de moeder. Het lijkt lang cliché te zijn, maar gaandeweg voel je wel die die onmacht van een moeder die je verliest terwijl ze er nog is. En het onvermijdelijke afscheid dat je hoopt nooit te moeten ontmoeten. De sterkte van de film is vooral Viviane de Muynck. Het is een ontroerende film geworden met een herkenbaar thema.

Ik ben een liefhebber van de Zweedse thrillers. Heeft altijd wel iets aparts. Het oogt wel cliché met opnieuw een journaliste die een zaak onderzoekt. Maar hier komen ook de spanningen op het werk (oude gedienden die voor een jonge vrouw moeten werken) en de combinatie met het gezin. Dat geeft mooie televisie, terwijl de zaak evengoed interessant is om te volgen. Het geheel is dik 2 uur, best wel lang voor dit genre, maar het voelt nergens te lang aan. Gaandeweg ben ik helemaal mee met de spanning. Voor mij dus beter dan andere meningen hier vermelden. Het einde is wel ietwat een domper en het mist de originaliteit van een Millennium om een ware klassieker te worden. Dit is meer iets qua niveau van Varg Veum en The Killing (respectievelijk Noors en Deens by the way). Ben benieuwd naar de andere speelfilm rond Annika Bengtzon: Paradijs.

Tijd om deze film nog eens met een frisse blik te kijken. Regisseur Harmony Korine zou zich laten inspireert hebben door Miami Vice (2006) voor het maken van deze film met aandacht voor de sfeer en kleuren en minder voor de dialogen. Het moest meer een belevenisfilm worden. De film nodigt ook wel wat verkeerd uit. Het lijkt een soort Babywatchfilm te worden met een hoop jongen meiden in bikini die er enkel zijn voor het oog. Niet dat het oog nu teleurgesteld is, maar het is eerder een drama geworden. Ik las ergens een verwijzing naar de neo-noir bvb. Ergens kan ik daar wel inkomen, op een eigen manier dan toch.

Het is zeker geen American Pie gedoe met romantiek en flauwe humor. Wel vier vriendinnen in een godvergeten stadje, waar de enige weg naar een droomwereld die van Spring Breakers is. Een haalbare wereld die enkel bestaat uit feesten. Dat is de trigger om de fantasie te laten lopen. Er naar toe te gaan is al een deel van de fantasie en dat wordt enkel maar meer en meer.

Als die droomwereld even stil valt komt er toch een manier om die droom verder te zetten. De fantasie in die zogezegde droom wordt alleen maar groter. Tot ze één voor één door krijgen dat het maar een fantasiewereld is en botsen tegen de realiteit. Spring Breakers forever lijkt het moto dat regelmatig terugkomt. Maar niets is voor eeuwig.

Het verhaal maakt hier niet uit, daar draait het niet om. En ik heb zoals de meesten hier, weinig of niets met het Amerikaanse fenomeen Spring Break. Misschien kwestie van de film met de juiste bril te zien als een drama waarin enkele tieners vluchten van de harde realiteit.

De scriptschrijvers van deze documentaire zijn eigenlijk de fans. Het is weer een andere manier om een artiest te bekijken. Geen biopic of lang interview, maar verschillende getuigenissen met grootse en kleine anekdotes, ondersteund door de prachtige muziek van Springsteen. Is dit de ideale manier om The Boss weer te geven? Nee! Maar anderzijds toont het wel het charisma dat de zanger heeft, de momenten die vele mensen ervaren als iemand die niet alleen respect heeft voor z'n muzikanten, maar ook voor z'n fans. Een man die leeft op het podium en ondanks al het succes duidelijk met z'n voeten op de grond staat. Het overstijgt zeker niet de sfeer van een live optreden van Springsteen, maar zorgt toch voor mooie momenten die zeer herkenbaar zijn. Mooi gedaan.

Een film die vooral bedoeld is, wat ook blijkt met momenten. Even weinig verhaal als de gemiddelde blockbuster en de humor is ook niet echt gedurfd. Soms komt er wel iets leuk boven, maar ligt het er weer te dik op om echt grappig te zijn. Leuk idee, maar gewoon een excuus om kinderen te laten kennis maken met James Bond op hun niveau.

The spy next door is een film die je kan situeren tussen The Pacifier, Spy Kids en Home Alone. De film mikt duidelijk op een jonger publiek, waar uiteraard niets mis mee is. Het was er soms zo over, dat het niet echt storend was. De film levert gewoon wat je ervan mag verwachten. En de gekende gevechten van Chan zijn ideaal in een slapstickgenre als dit. Ik zie dit liever dan opgeblazen komedies als Dumb & Dumber, The Hangover of Borat die mikken op een volwassen publiek, maar met kinderlijke onderbroekenlol de boel proberen op te vrolijken.

Het moet wel gezegd zijn dat Chan niet meer de Jackie Chan is van vroeger. Maar je kan ook moeilijk verwachten dat hij nog even vlot mee kan draaien als vroeger. Hij is ook geen twintig meer. De film is zoals gezegd gemikt op kinderen en vrij braaf. Een topfilm wordt het dus nooit, maar voor wat amusement is dit zeker nog goed genoeg.

Het viel me op dat als vrouwen de kans nog eens krijgen om in een actiefilm te draaien, het een komedie moet worden. En geen actiefilm met leuke oneliners zoals die uit de gloriejaren van de expendables-acteurs, maar met de nodige slapstick en onhandige vrouwen. Los daarvan, is The Spy Who Dumped Me een leuke film met een duo dat goed samenwerkt. De humor werkt en gewoonlijk is dit bandwerk dat je al vergeten bent voor de aftiteling volgt. Meer wordt het ook niet, dit is suikerzoete Hollywood. Geef die dames wat meer actie aub en wat meer subtieler humor. Ideetje voor een sequel?

Tijd voor herziening. Het was even geleden dat ik nog een Bondfilm met Moore had gezien. En nu valt nog meer op hoe houterig hij soms is en hoe luchtig zijn films wel zijn. Ik blijf in elk geval bij mijn vorige recensie. Het is niet slecht natuurlijk deze film. Het blijft een Bondfilm met enkele indrukwekkende scènes en als Bondliefhebber kan ik zelfs van de Moore-films genieten. Ook al verkies ik andere vertolkers.

Een aap in een film kan wel eens leuk zijn (Tarzan of zo), maar komt toch veel te kort om zelf een film te kunnen trekken. Zeker als die verder niets kan bieden en boordevol clichés hangt. Misschien iets voor de jongeren, maar dit is gewoon slaapverwekkend.

The Square is een vrij fragmentarische film met thema's als kunst, media en naastenliefde centraal. De grote lijnen doen best nadenken. Wat is kunst? Hoe ver kan je gaan met vrije meningsuiting? Wat versta je onder naastenliefde? Dingen die aanzetten tot nadenken, maar niet uitgewerkt zijn (en niet moet). De aankleding er van en de verhalen in de zijlijn zijn best wel interessant. De ene keer al wat beter dan de andere. Maar meestal valt het snel dood. Het levert een mozaïek op met een rode draad die nogal kabbelt. Alsof de filmmaker enkele mooie fragmenten in gedachte had, maar niet echt wist hoe ze aan elkaar te plakken en bovendien hier en daar vult met iets minder boeiende scènes. Maar de humor is sterk en het ziet er goed uit. Een goeie film dus, al merk je dat er meer potentie in zat.

Stagecoach zou de blauwdruk geweest zijn voor de latere Hollywoodwesterns. Dat maakt de film vooral belangrijk in zijn genre, maar wil niet zeggen dat het meteen ook de beste western is natuurlijk. Voor de liefhebbers zijn er in de komende decennia zeer sterke klassiekers gemaakt in dit genre.

Stagecoach heeft een gekend verhaal met wat stereotiepe figuren, maar dat komt omdat die later veel werden nagedaan in westerns natuurlijk. Toch valt het best mee en is dit een vermakelijke avonturenfilm. Best wel genieten, al zijn er betere westerns.

Geen topfilm, maar alles past wel in elkaar en de film draait als een geoliede machine. Leuke grappen, wat tegenwoordig in veel komedies ver te zoeken is. De jaren '80 leveren geen meesterprestaties af (op uitzonderingen na natuurlijk) maar is soms wel sterker in komedies.

Een film die erin slaagt om verschillende stijlen te combineren en toch evenveel aandacht te spenderen aan alle stijlen: drama, komedie, oorlog en thriller. Geloofwaardig is de film niet, maar dat hoeft ook niet altijd. Sommige elementen van de dramatiek en de oorlog zijn wel authentiek, al worden ze soms wat speels in beeld gebracht. Maar het is dan ook geen biografie of zo. De humor wisselt van sarcasme en zwarte humor naar slapstick (met Animal). Die Animal is net als sommige andere personages soms wat er over, al komt dat nog wel goed in de loop van de film.

Het gedeelte van de thriller is wel goed gebracht. Je wordt meegesleept in een who-don-it verhaaltje en het duurt wel even voor je weet wie het gedaan heeft. De balans tussen thriller met drama en humor is sterk. Regisseur en schrijver Billy Wilder heeft hier weer een grootse prestatie neergezet. De film verveelt geen moment. De minpunten zijn zoals verwacht het vrij patriotisch Amerikaanse gehalte en met momenten enkele personages zoals Animal die vrij karikaturaal in beeld gebracht worden. 4 sterren dus, maar zeker een film waar ik van genoten heb.

Dit is niet bepaald mijn ding. Een film met meer filosofische sfeer dan emoties. Tergend traag, waarbij ik niet bepaald mee in de sfeer kon geraken. Vakmanschap dat me niet kon raken. En toch... De film is een klein kunstwerk met prachtige beelden en een boeiend verhaal (dat boeiender kon worden met een wat vlottere montage). De sepia beelden, de soundtrack, de 3 aparte figuren, .... Kortom een mooie, maar ietwat saaie en onbegrijpelijke film, waar je niet goed mee weet wat doen. Misschien dat een latere herziening ooit raad brengt.

Hoe pak je nu een bio aan over Laurel & Hardy? Want hen gewoon nadoen is ook niet echt interessant. Bovendien heb ik net als velen het idee dat ze vooral leuk zijn in het geheugen maar dat hun humor wat gedateerd is. De makers schijnen dat ook te beseffen, want ze kiezen voor een latere periode waarin Laurel & Hardy zelf terugblikken naar hun verleden. Hun humor heeft de beste tijd gehad en ze hebben vooral een nostalgisch publiek in kleinere zalen. Ze moeten hun publiek terug overtuigen van hun talent, en daarbij ook de kijker van deze film.

Stan & Ollie gaat nooit visueel echt interessant. Het is vooral een goed drama geworden. Wat ontbreekt om het echt groots te maken of creatief, wordt dan wel goed gemaakt door de film een hart te geven. Het is vooral een ode aan het duo geworden. Met de nodige ups en downs. Al kan ik begrijpen dat de film niet echt opvalt en tussen de mazen van het net is geglipt. Maar mijn verwachtingen lagen niet hoog, zodat het beter is dan wat ik had gehoopt.

Eentje uit de reeks van flauwe filmparodieën. Enige verschil is dat het rustiger verteld wordt. De film heeft nog wel z'n leuke momenten, maar verder is het uiteraard slecht geacteerd en wel iets te voor de hand liggende moppen. Net goed genoeg als tussendoortje, meer zit er zeker niet in.

Het verhaal van vier jongens met hun eigen problemen, die samen op zoek gaan naar het lichaam van een dode jongen die ergens zou liggen. Alsof het de normaalste zaak is, enkele dagen op zoektocht en zelfs met een wapen mee. Only in America... Maar de tieners zijn wel tieners natuurlijk en de problemen zijn deels herkenbaar. Het doel doet er niet toe, het is de trip samen die hen vormt.

De film teert op een deftig verhaal van Stephen King, één van zijn uitzonderlijke dramaverhalen en geen horror. De vier tieners zijn niet de sterkste acteurs, topacteurs zullen het nooit worden. Het geheel is niet slecht, het straalt een typische Amerikaanse sfeer uit en geeft nostalgie weer naar een jeugd die ikzelf niet beleefd heb.

Ik had het boek al een paar keer gelezen. Ik had de film nog niet gezien en had mij dus via het boek al een beeld gevormd van de personages. Ook kende ik het verhaal al, zodat er op zich weinig verrassing aan zat. Wel goed dat ze gekozen hebben voor een mini-serie, omdat er zoveel in het boek zat dat er te veel essentiele zaken zouden verdwijnen als het een gewone film zou worden.

Op zich is de film eigenlijk nog een vrij goeie vertaling geworden van het boek. Een boek dat niet gemakkelijk is om te verfilmen, omdat King nog meer dan in z'n andere boeken, bij dit verhaal gedachten beschrijft, motivaties, ... Je zit ook met een hele hoop personages die, doordat het boek zo uitgebreid is, elk een grote rol spelen.

King zat mee achter de schermen als producer, wat er voor gezorgd heeft dat de essentie van het verhaal goed opgevolgd werd. Wel krijg je door een in verhouding laag budget een kwaliteit zoals bij tv-films. De minder bekende cast stoort niet. Nu zijn alle personages zo goed als allen even belangrijk. Zet er 2 bekende namen in en ze slorpen alle aandacht op. Wel is het acteerwerk niet altijd even sterk en leunt het soms naar overacting.

Toch een aanrader, al kan ik niet zeggen wat effect de film heeft als je het boek niet gelezen hebt. Het boek is in elk geval nog veel beter, dus kan ik die nog meer aanraden eigenlijk. Voor de film toch nog 4*.

De film is toch licht verouderd en visueel niet bepaald sterk. Maar het blijft een interessant verhaal dat goed geacteerd is. De kracht licht in de eenvoud, maar helaas wordt het tegelijk daarmee niet enorm groot. Heerlijke film, meer niet.

Apart film onder het motto 'that escalated quickly'. Een leuke mix tussen een promofilmpje en Braindead-horror. Simpel maar leuk, meer is het niet. Benieuwd of dit ook getoond wordt aan echte vorkheftruckbestuurders.

Niet echt een musical, maar wel een Hollywooddrama met enkele liedjes. De eerste remake van het origineel uit 1937 en later opnieuw verfilmd met Barbra Streisand en Kris Kristofferson in 1976 en Lady Gaga en Bradley Cooper in 2018. Telkens wat aangepaste insteek, maar de rode draad blijft hetzelfde. Het verhaal van een jonge zangeres die door een gevestigde waarde de kansen krijgt om door te breken. Terwijl de carrière van de zangeres alleen maar stijgt, is die van de man in vrije val.

Een film uit Hollywood dat hiermee naar zichzelf kijkt. Er zullen in praktijk wel verschillende gelijkaardige verhalen hebben afgespeeld. Van jonge sterren die plots deuren zien open gaan en sterren die oa door drank minder en minder gevraagd worden. Ironisch genoeg had Judy Garland toen al problemen met pillen en drank, wat de opnames al langer deed lopen dan gepland. Voor de rol van Norman Maine waren veel bekende acteurs weigerachtig, misschien wel door het confronterende onderwerp. De carrière van James Mason liep beter dan zijn personage in deze film.

De film is vrij lang en wil naast het verhaal zelf ook graag uitpakken met de liedjes. Op zich niet onlogisch, gezien het verhaal rond een zingende actrice. Maar het haalt soms wel de vaart uit de film. En voor een Hollywoodfilm die wat aan eigen kritiek wil doen, is het dan weer te braaf. Maar verder is het wel een hele degelijke film met sterke hoofdpersonages. En zeker richting het einde wordt het toch wel de moeite als de drama meer de overhand krijgt.

De 3e filmversie van A Star is Born die ik zie. De lat lag hoog met de versies uit 1954 en 2018. Maar de cast is niet van de minste met Kris Kristofferson en Barbra Streisand als koppel van dienst. En oa Gary Busey in een bijrol. Normaal kregen we Elvis te zien in deze film. Hij heeft nooit de kans gehad om een echt serieuze rol te spelen, dus we weten niet of dat goed had gekomen. Maar de Elvis van anno 76 was wel de ideale figuur om John Norman Howard te spelen.

Je mist toch wel de chemie tussen Streisand en Kristofferson. Streisand is vooral goed als ze zingt, Kristofferson loopt er wat verloren bij. Wat een verschil met zijn voorganger James Mason. En ook Streisand moet Garland (die de Oscar had moeten winnen) en Lady Gaga (die ook terecht een nominatie kreeg) zonder twijfel voorlaten. Zelfs het nummer Evergreen heeft met de jaren haar glans verloren, al moet ik wel zeggen dat de vertolking door Barbra Streisand echt wel goed is.

De film is op zich niet slecht, maar wat langdradig. En met oa de versies uit 54 en 2018, is deze wat overbodig geworden vrees ik.

A Star is Born, de zoveelste verfilming van hetzelfde verhaal. Het concept is dan ook van alle tijden natuurlijk. En het werkt op zich wel, dus waarom niet. De film schittert in haar eenvoud, maar weet toch de juiste toon te pakken. Acteurs doen het goed, de muziek is heerlijk en het ziet er visueel kwalitatief uit. Nergens een grootse uitschieter, maar wel vakmanschap.

Bradley Cooper zal nooit mijn favoriete acteur worden, maar past hier wel bij. Hij is interessanter in dit soort rollen dan wanneer hij grappig wil zijn. Of Lady Gaga nog andere rollen op zich kan nemen, weet ik niet. Maar net als bij Eminem in 8 Mile is dit ook een rol op haar lijf geschreven. Schitterend en terecht genomineerd voor een Oscar. Het mag dan wel een voor de hand liggende rol zijn, ze doet dat toch wel subliem. Een wereld van verschil met de extravagante act als de zangeres Lady Gaga.

Ik heb ondertussen 2 andere Star Trekt films gezien, wat de herkenbaarheid van de personages wel helpt Star Trek is volgens mij echt gemaakt voor tv en doet dat heel goed. Als film zit je toch al snel vast in een ruimtetoestel. Star Wars had tenminste nog mooie planeten. Deze Star Trek uit 2009 is toch niet zo slecht met voldoende actie en de personages passen wel bij dit concept. Mijn favoriete franchise zal het nooit worden. Misschien dat de sequel van deze film beter werkt omdat we het verplichte nummertje van personagevoorstellingen nu achter de rug is.

Ik ben nooit een echte Star Trek fan geweest, maar de reboots onder J.J. Abrams waren nog wel entertainend genoeg. Het zag er alvast minder knullig uit. De oude films en series hadden meer weg van een soapserie dan van een boeiende avonturenfilm. De nieuwe films zagen er veel beter uit. Al zijn het ook geen topfilms.

Justin Lin neemt voor dit derde deel de fakkel over. De man die de Fast & Furious van het uitsterven gered heeft. Dat moet toch goed zitten denk je dan. Alhoewel Lin daar ook moest groeien. Z'n eerste film in die franchise was Tokyo Drift... Star Trek Beyond is misschien wel de Tokyo Drift van de nieuwe Star Trek reeks. Het ziet er op zich nog wel goed uit, maar is nergens verrassend of origineel. Het script is weinig boeiend en met de personages wordt zo goed als niets gedaan. Vooral daar een groot verschil met de vorige films. Het enige personage dat de aandacht trekt is Jaylah dat we hopelijk nog meer te zien krijgen.

De acteurs weten wat ze moeten doen, en met het grote budget is de aankleding niet echt slecht. Maar met zoveel talent en geld zou je toch iets veel beter moeten kunnen maken. Dat dergelijke blockbusters weinig creatief durven zijn is geen wonder, maar als je TE standaard gaat is de fun er ook snel af.

Meer van hetzelfde uit deel 1. Leuke blockbuster met de nodige actie, maar verder een vrij apatische actiefilm. Het is allemaal nogal volgens het boekje, nergens echt verrassend. Doet me wat denken aan de Marvel-verfilmingen. Maar verder wel entertainend.

Ik had nochtans hoop als ze op de eerste planeet zijn met de vulkaan. Mooi gemaakt en een verfrissing tegenover de vorige film. Helaas blijft het bij een opwarmer en gaat de rest door in een saai ruimteschip. De interactie tussen Kirk en Spock gaat wel en ook Scotty mag iets meer doen. De rest loopt op automatische piloot.

Mijn eerste Star Trek film. Eigenlijk de 2e na die uit 2009, maar daar hoe kon ik een film zonder Picard of Kirk zien om met deze reeks te beginnen. Ik herinnerde mij vaag enkele afleveringen van de reeks Star Trek: The Next Generation. Maar daar bleef buiten wat flarden niet veel van hangen. Ik hoopte dan ook op een avonturenfilm. In de stijl van Star Wars, maar dan nog meer in de ruimte ipv op verschillende planeten. Blijkbaar was de reeks al zo'n 10 jaar afgelopen als deze film uiteindelijk het licht zag. Ondertussen voorbijgestoken door Star Wars en andere SF-films. De originele reeks liep tot 1969, het jaar dat de eerste man op de maan voet zette. Tijden waren veranderd.

Om zich toch te profileren tegen Star Wars uit 1977 werd gekozen voor iets in de stij van 2001: A Space Odyssey. Niet qua verhaal, maar qua stijl is dat wel vergelijkbaar. Maar als je 2 dingen gaat mengen, komt dat niet per se goed. Vooral Shatner is niet gemaakt voor dit genre, hij past beter in een avontuurlijke serie/film. Alle aandacht ging naar de effecten. Met momenten valt dat nog best mee, maar veel is met de jaren verouderd. En het zet een grote rem op de film die veel te lang duurt. Regisseur Robert Wise stak het op de montage. Veel effecten zouden later pas gefilmd zijn.

Ik ken Wise vooral van Sound of Music en West Side Story, maar bewees met The Body Snatcher en The day the earth stood still, dat hij ook andere genres aankon (ik weet het, deze films waren eerst...). Het resultaat van de eerste Star Trek film is dat ze te veel tegelijkertijd wilden doen. Uitpakken met effecten, nostalgisch teruggrijpen naar de oude serie met een verouderde cast, en dan nog eens filosofisch liggen doen omdat er met Star Wars al een ruimte-avonturenfilm was. Ik heb nog hoop voor de komende films, zodat de reeks zich hopelijk nog wat herpakt.