Opinions

Een film die je wat kan vergelijken met de expendable films uit de jaren '80. Een actie B-blockbuster met een actie acteur, in dit geval Dwayne Johnson. Het valt hier echt wel op hoe weinig variatie de acteur heeft in z'n acteerwerk. Geef hem een boodschappenlijstje en hij zal dat met dezelfde stijl brengen. Maar het past natuurlijk en dit soort films zijn pure popcorn. En San Andreas valt best wel mee. Gelukkig wat budget tegenover en een passende cast voor het genre.

Met een stilaan ouder wordende Jackie zoekt de man naar oplossingen om toch nog boeiende films af te leveren. Eén van die oplossingen is een jongeren dynamische tegenspeler. Op deze manier kan hij toch nog zijn actiescènes doen, ware het iets minder frequent om de rest op te vangen door jong talent. De andere oplossing die hij meer en meer toepast is het element van drama in z'n films. Dat lukt met wisselend resultaat helaas. Jackie Chan is vooral een sterk martial art expert en stuntman. Nog steeds, maar je merkt wel dat acteren niet z'n grootste talent is.

In New Police Story brouwt hij een vervolg op zijn succesvolle reeks Police Story films. Met deel 1 schreef hij filmgeschiedenis met kwalitatief wisselende vervolgen. Het mag gezegd worden dat New Police Story een goeie film is geworden. Enkele gevechten zijn heel goed gedaan, maar de film kent ook z'n zwakke momenten. Het schietwerk primeert op het hand- en voetwerk en ik mis de typische humor van z'n films. Maar wel terug aanwezig dat ook in enkele vorige Police Story films te zien was, is de hardheid als zijn filmkarakter aangevallen wordt op dierbaren en hij gewoon als een tank de tegenstander te lijf gaat. Prachtig om te zien en met een pak meer overtuiging geacteerd trouwens dan de zatte Jackie Chan wat meer een karikatuur is.

Of er nog een nieuwe film in de reeks komt is te betwijfelen gezien de leeftijd van Chan die ook alleen maar stijgt. Maar hier is nog te zien dat hij anno 2004 nog niet versleten was en fysiek perfect een actiefilm kan dragen.

Van Benny Chan had ik enkel een paar Jackie Chan films gezien, die zeker niet slecht waren. Met Shaolin brengt hij eerder een epische film, weliswaar met de nodige martial arts gevechten. Het geheel is wel mooi om te zien, maar nergens lukt het Chan om er helemaal boven te stijgen. De decor is in elk geval geslaagd en je merkt wel dat hier een mooi budget voorzien is. De gevechten waren verzorgd, maar ook weer niet overdonderend. Het verhaal was interessant, maar echt raken deed het niet. En dat zou toch de bedoeling moeten zijn met zo'n episch onderwerp. De humor komt natuurlijk van Chan, die stilaan ouder wordt maar absoluut nog mee kan.

Shaolin is dankzij de mooie setting, de sterke acteurs en voldoende actie en humor toch nog een aangename film geworden. In het genre is dan wel beter materiaal te vinden, slecht wordt het nooit. Het hoeft niet altijd memorabel te zijn, de kwaliteit is er alvast.

De poster is nogal misleidend. Ik verwachtte meer avontuur in deze film. Maar het is een overlevingsfilm geworden van een groep mensen die met hun vliegtuig crasht in de woestijn. De sfeer is daarna zeer bizar. De mensen beginnen wat filosofisch te doen, er zijn er die mentaal wegglijden, ... Maar de acteurs zijn niet bepaald sterk, zodat het weinig indruk maakt. Visueel is het ook maar een groep acteurs in de woestijn met af en toe een groep bavianen. Het lijkt allemaal nogal klungelig met figuren die niet bepaald sympathiek zijn. Het komt ook over dat ze al na een paar dagen hun menselijkheid beginnen te verliezen.

Een zeer eigen stijl die ik wel kan waarderen. Ik zag eerder een andere film van de regisseur: A Pigeon Sat on a Branch Reflecting on Existence. Ook hier zie je die bekende stijl. Ik moet opnieuw denken aan Monty Python, maar dan op zijn Zweeds met een donker randje. Python zonder Python te kopiëren. De film is niet niet echt een geheel en voelt soms wat te lang aan. Maar verder wel geweldige figuren en hilarische humor. Je moet wel een liefhebber zijn van het genre natuurlijk, maar hier wil ik nog meer van zien.

Mijn 9e film van Ozu, een filmmaker waarvan ik veel hoge scores kan geven aan zijn films. Ook hier weer, in zijn laatste film. Mss wat toepasselijk, gezien het thema. Een oudere man in de herfst van zijn leven, die naar het verleden terugblikt met leeftijdsgenoten. Hij wordt onderhouden door zijn dochter, die door haar morele plicht geen tijd wil/kan nemen om zelf een gezin te starten en een eigen pad in te gaan. Waarop de oude man worstelt met de keuze om zijn dochter los te laten. Een gekend thema in de lijn van veel andere films van Ozu en ook hier werkt het wel. Het is wat trage cinema, met de gekende statische camerabeelden. Maar de film brengt rust en de karakters zijn zo nog meer het canvas waarop het verhaal vertelt wordt. Niet zijn beste film, maar de lat ligt enorm hoog bij Ozu. En ook hier heeft het met momenten kunnen raken.

De film is toch wel verouderd en ik had niet meteen een band met de personages. Maar het verhaal staat er nog wel en visueel kent de film zeker haar momenten. Ik hou wel van dit soort films. De oerlelijke affiche met meer tekst dan beeld, nodigt ook niet meteen uit om de film op te zoeken. Liefhebbers van Kurosawa zullen hier ook wel van genieten.

Deze kerstfilm draait gelukkig niet rond stroperige romantiek, maar focust zich meer op het kinderlijke van Santa Claus. Op zich is de missie dus grotendeels gelukt. Alleen wordt het nergens een echte familiefilm, maar blijft het hangen op een kinderlijk niveau. Niks mis mee natuurlijk, maar dat is dan ook enkel voor kinderen interessant. Santa Claus blijft toch nog altijd een Amerikaans gedoe en ik heb dan ook totaal geen feeling met de baardmans. Op zich valt het nogal mee en was het nog om aan te zien. Alleen begreep ik niet waarom ze dit op zo'n laat uur nog uitzonden. Goed voor een middagfilm om de kinderen te entertainen.

Deze film is het derde deel van Armour of God, wat ik best wel graag zag. De eerste twee delen zijn dan ook uit '87 en '91 als Jackie meer in vorm was en zijn stunts veel grootser. De eerste twee delen waren dan ook meer avontuur met wat humor, terwijl de humor hier veel duidelijker aanwezig is. Ik zeg het niet graag, maar Jackie is wat ouder geworden. Wat hij in beeld brengt doet hij nog wel goed, maar ik mis toch dat flitsende van vroeger. Bovendien is het hier veel meer slapstick en humor en ik hou meer van het avontuurlijke. Lelijke kleuren trouwens ook.

Sommige scènes maken nog wel wat goed. Denk aan het gevecht in de lucht, de openingsscène en de nog wel werkende humor met de piraten. Wie deze film goed vindt, moet zeker de vorige delen zien. Veel verwijzingen trouwens, wat als JC-fan zeker leuk is.

Een actiefilm naar het boek van Andy McNab, voormalig sergeant bij British Army met enkele eretekens. McNab gaaf mee wapenadvies voor deze film. Wat hij eerder ook deed voor oa de Michael Mann-films Miami Vice, Heat en Collateral.

Blij te zien dat Ruby Rose meedoet. Niet lang geleden hing ze haar cape van Batwoman aan de haak na rugproblemen. En verder toch enkele mooie namen met Andy Serkis en Tom Wilkinson. Het verhaal is niet zo heel bijzonder en vrij voorspelbaar met de nodige clichés. Maar dat is toch wel meer in dit genre. De actie zit wel goed en het acteerwerk is in dit soort films al veel slechter geweest. Leuk tussendoortje dus voor liefhebbers van het genre.

Ik kon helaas enkel kijken naar de gedubde versie... Verre van ideaal, maar ik probeer er door te zien en de film daar niet op te beoordelen. Jet Li heeft de nodige humor en speelt ook hier een gezellig figuur. De film zelf is niet zo heel speciaal, maar is toch ook weer niet slecht. Sat Sau Ji Wong is een 90's gevechtfilm geworden zonder meer. Verwacht geen mooie beelden of epische stunts, maar geniet van de no nonsens actie. Denkelijk enkel voor de liefhebbers van het genre.

God wat is die Tony een eikel. De film draait natuurlijk rond disco en vooral voor discomuziek en de tijdsgeest van eind jaren '70 een 'belangrijke film'. Ik heb helemaal niets met disco en voor de muziek moest ik de film dus ook niet zien. Bovendien ben ik al in andere dansfilms meer overtuigd door het danswerk dan hier. Niet bepaald indrukwekkend. De dansen zijn niet echt hoogstaand, hoogstens typerend voor het genre. Ik heb die tijd niet meegemaakt, dus mijn beeld van disco komt wel overeen met dat van deze film. Al vraag ik me af of het karikaturale beeld van discomuziek niet mede gevormd werd door deze film. Verdienste van de film natuurlijk, maar als filmliefhebber ben ik daar vet mee.

Naast de disco wil de maker van de film ook enkele maatschappelijke thema's in de soep gooien als abortus, celibaat, anticonceptie, veilig vrijen, verkrachting, drugs, etc... Maar telkens vluchtig, alsof het gewoon dagelijkse kost in het wereldje van de discotheken. Wat waarschijnlijk inderdaad zo was en is.

De film is niet echt opbouwend trouwens en heeft een anticlimax. Opvallend voor dergelijke film eigenlijk, maar dat wil niet zeggen dat de film daarmee goed gemaakt is. Saturday Night Fever is niet bepaald een film naar mijn smaak. Het heeft lang geduurd voor ik hem zag, en nu weet ik waarom.

Geen vrij toegankelijke film, maar die ongemakkelijke manier van filmen, sluit dan ook goed aan bij het thema. We krijgen geen geromantiseerd verhaal, maar harde realiteit. We kijken mee over de schouder van het hoofdpersonage. Geen geschiedenis, geen hints die je in film ziet naar een plot. 'Hic et nunc' is het leven. Je persoonlijkheid is uitgewist door de gruwel en niemand die denkt aan later, omdat het er toch niet van zal komen. De manier van filmen laat ook zien dat Saul enkel nog in zich zelf gekeerd is. Niet dat hij per se egoïstisch geworden is. Maar het is gewoon overleven en zichzelf wat afschermen van alle gruwel om de dag door te komen.

Saul heeft nog één strohalm om zijn menselijkheid niet te verliezen en dat is zijn zoon (al dan niet) te begraven. Niet alleen is dat nog een greintje menselijkheid, maar ook een doel. Het zorgt ironisch genoeg voor leven tussen al het dode.

De manier van filmen zet je als kijker dicht bij het onderwerp. Al is het geen evidente manier om te kijken als filmliefhebber. Op de eerste plaats heb ik dan ook bewondering voor de manier van filmen en de impact van de holocaust, maar is het niet altijd 'genieten' van deze film. In elk geval verdient deze film een hoge score.

Pubergrappen voor volwassenen. De film kleurt wat buiten de lijntjes met de humor. Helaas blijven dergelijke films enkel daar op teren en is het verder creatief weinig boeiend. De humor werkt met momenten wel, maar het is duidelijk dat het grote geld naar de meer gezinsbrede animaties gaat. De achterliggende parodie op religie geeft alles wel een extra laag. Slecht is het dus zeker niet, maar enkel opvallend omdat er weinig ander films over pratende worstjes zijn met humor voor 16+.

De humor in deze film zit 'm in het voorhouden van een spiegel. Herkenbare situaties en thema's uit het dagelijkse leven. Al is het soms wat mistroostig deze toch vrij eenzame mensen te zien. Nogal zwartgallig soms dat het af en toe wat te veel wordt. Wisselend meeslepend en dan weer te stereotiep. Ook zijn sommige sociale gewoontes in Amerika anders dan in Europa (die hulpgroep voor omgaan met bejaarden rond de feestdagen is echt wel pure ironie). Het geheel is mooi om zien, goed geacteerd en best wel een goeie film mag ik toch zeggen.

Dansfilms zijn er genoeg, het is de kwestie of ze overtuigend genoeg zijn. Ofwel met een goed verhaal, goed acteerwerk ofwel geweldige dans. Daarom is Step up 2 beter dan deel 1 en is Black Swan meer dan een balletfilmpje. Save the last dance is absoluut niet slecht met een combinatie van mooie muziek en dans enerzijds en een actrice op de juiste plaats: Julia Stiles. Dit soort films mag gerust clichés bevatten. Ik heb persoonlijk genoten van de sfeer en de muziek. Een topfilm zal het niet worden, maar voor mij is het toch een van de betere films gebleken.

Het relaas van een jong koppel dat zweeft tussen workaholics die altijd aan het internet zijn aangesloten en hipsters met alternatieve ideeën. Ze willen vooral dat laatste zijn, maar dat lukt ook niet altijd. Ze herbronnen zich in een afgelegen huisje en missen daardoor een alien invasie.

Twee boeiende personages en de nodige humor, al blijf je toch wat op je honger zitten. Het mocht iets sarcastischer zijn. De makers hebben duidelijk wel creatieve ideeën gehad. Het concept is best bijzonder. Maar de uitwerking loopt helaas niet zo vlot. Toch van genoten, al is het nooit echt geweldig.

Dit is zeker niet de grootste WOII-film. Ik heb meer 'genoten' (voor zover je dat kan noemen natuurlijk) van films als Schindler's List, La vita e bella, The boy in the striped pyjama, Der Untergang, The pianist, Hotaru no haka, The great dictator, The longest day en anderen. Daarvoor is deze film te episch en mist enige persoonlijkheid. Het is wel een mooie ode aan de Amerikanen die hielpen bij de bevrijding. De film geeft een vertekend beeld, alsof enkel de Amerikanen de helden waren in de oorlog. Maar voor hen is dit wel een grote opsteker natuurlijk.

De openingsscène is indrukwekkend, dat zullen velen het eens zijn. Maar wel mist het daar het grote plaatje. Vooral door het gebrek aan uitwerking bij de personages blijft het geweld primair op het verlies van vele mensen. En ook een globale kijk op de veldslag had hier toepasselijk geweest. Daarbij is The longest day toch beter. Maar Spielberg heeft in elk geval indruk gemaakt op het strand zelf met schokkende beelden. En denkelijk is hij dan nog braaf geweest, want in het echt zal dit nog gruwelijker geweest zijn.

Na de sterke opener gaat het toch bergaf. Een groepje vrienden met cliché scènes die hun verhaal hebben. Daar gaat het bergaf, want geen enkel personage kan echt overtuigen en mist enige diepgang. Dat speelt mee als er iemand sneuvelt. Eens Ryan gevonden is gaat het terug beter met de nodige actie als gevolg. Al zijn daar evengoed films die het beter doen in tactische verhalen.

In elk geval chapeau voor Spielberg omdat hij het thema van WOII (dat zeker nooit mag vergeten worden) zo in beeld kan brengen. Elke film (of ander mediamateriaal) dat mensen kan doen herinneren aan de gruwel van deze oorlog, is een pluspunt. Als film zelf is Saving Private Ryan toch niet de grote klassieker geworden. Vooral het middenstuk en de miscasting doen SPR de nek om. En voor een grotendeels Europese oorlog is het ontbreken van andere nationaliteiten (Frans verzet, Engelsen, Canadezen?) toch jammer. Hollywood zeker?

De Saw-reeks is nooit echt mijn ding geweest. Het enige leuke eraan waren de creatieve boobytraps. In film 1 zijn die niet echt speciaal uitgewerkt, en in de sequels is het dan weer het enige dat de film recht houdt. Voor gore scènes is de film dan weer te braaf, als je toch wil shockeren kan je beter ineens alles tonen. Nu zijn het vrij onduidelijke taferelen met de nodige make-up. Ofwel moet het meer suggestiever gebeuren, maar dat lukt ook niet echt.

Saw is een film die wel wat mensen zal aantrekken. Het idee komt denkelijk van The Cube (dat toch nog beter is) en zette een vernieuwd genre neer met de nodige doodsspelletjes. Maar ik denk dat Saw z'n beste tijd wel heeft gehad ondertussen.

Deze film heeft me nogal teleurgesteld. Daar waar Saw I nog origineel was (op een bepaalde manier toch) is dat bij Saw helemaal niet het geval. De sterkte van het eerste deel was script-schrijver James Wan. Leigh Whannell was bij de 2 delen aanwezig, maar je ziet toch een drastische verandering. Wan zal wel het hoofddeel verzorgd hebben en het dan ook goed kunnen uitwerken als regisseur.

In deel 2 is dat een ander script-team en een nieuwe regisseur die niet de finesse hebben om een waardig vervolg te maken. De karakters zijn nogal zwart-wit soms en het verhaal lijkt overgenomen zijn van House of 9 met ipv een Cube-sausje (zoals in House of 9) een Saw-sausje erover.

Ondanks dit is het nog goed meegevallen omdat je niet verrast wordt door het verhaal, maar des te meer door de spelletjes die Jig-Saw plant. De schrijvers hebben zich dan ook blijkbaar vooral geconcentreerd op die dodelijke uitdagingen ipv het verhaal. Maar die spelletjes zijn ook de troeven van de Saw-reeks en maakt dat de film toch genietbaar is om te zien. Met de vorige regisseur had het een waardig vervolg kunnen worden...

De film focust zich op het enige waarvoor mensen de film zullen zien: de boobytraps en de opdrachten van Jigsaw. Die zijn dan ook goed uitgewerkt en levert spannende scenes op. Aan het verhaal is zoveel gesleuteld om het te doen laten kloppen dat het eigenlijk overbodig is en totaal niet interessant. En qua acteerprestaties gaat zelfs de zieke Jigsaw met alle eer lopen. Shawnee Smith is de enige die nog wat moeite doet om te acteren, maar de rest loopt gewoon mee in de film en ondergaat gewoon alles. Eigenlijk is er geen enkel personage dat een echte hoofdrol op zich neemt of er bovenuit schiet. Het einde is ook maar ineengeflanst omdat de spelletjes op waren zeker? De opdrachten maken in elk geval veel goed en zorgen dat de film toch nog 3 sterren waard is. Maar ik vrees dat het effect grotendeels verdwijnt bij een herziening. Goed voor 1 keer dus en een typisch vervolgfilm. Verstand op nul en genieten van de gore scenes.

Het vet is wat van de soep, al merk je hier wel dat Saw een reeks kan worden als Halloween of Friday the 13the die voor de liefhebbers kan blijven duren als de bekende elementen aanwezig zijn. Acteerwerk en verhaal is zelfs niet meer aanwezig, zodat de film enkel nog overleeft op datgene waarvoor iedereen kijkt: de opdrachten. Die zijn gelukkig wel aanwezig zodat de film leuk was om te zien, al is dit wel een minder deel en mist het net dat ietsje meer dat in de vorige films wel aanwezig was.

De spanning is nu helemaal weg. Wat de sequels nog interessant maakten waren de boobytraps, maar die komen hier echt wel heel vluchtig in beeld. Daardoor is er niets meer dat de film kan boeien en bloed de film gewoon dood. Jammer, want zelfs zonder verhaal, maar met de nodige opdrachten had het nog net wat kunnen worden.

Een film over een onderwerp dat gewoonlijk geen goeie films oplevert. Dat het standpunt van de verlamde Jean-Do het vertrekpunt is, zowel qua verhaal als visueel, tilt de film toch wel omhoog. Een aparte aanpak die soms druk lijkt, maar waar je na een tijd echt in geraakt. De confrontatie met gezonde mensen om je heen die niet altijd weten hoe er mee om te gaan. Of beginnen vergelijken met situaties die in hun ogen gelijkaardig zijn, omdat ze de toestand niet echt kunnen inschatten.

De film is boeiend, maar net iets te lang. Na een tijd mist de film de nodige richting. En ook de flashbacks zijn van wisselvallig niveau. Je merkt vooral dat de film het echt moet hebben van de originele verfilming. Anders had dit een vergeten film geworden. Met alle respect voor wat de man heeft meegemaakt, is het niet voldoende genoeg om er een deftig film van te maken. Tenzij het in een boeiend verhaal gegoten wordt.

Kleine kritiek dus, want het is een heerlijke film die veel beter meeviel dan gedacht.

Actie in de filmwereld jaren '30 is minder evident dan verwacht. Ik had dan ook geen grote verwachtingen in deze film. Paul Muni acteert best wel goed en doet je meeleven met de gangster. Prachtig hoe hij verandert van kleine gangster die alles als een spel ziet tot een maffiabaas die meer en meer wil en zo denkt alles met geld of wapens op te lossen wat hem uiteindelijk zelf de das om doet.

Visueel soms zelfs mooier dan latere gangsterfilms, denk aan de scènes met de schaduws of de suggestie als de moord buiten beeld gebeurt. Uiteraard ook minpunten bij actiescènes die door een gebrek aan middelen (financiëel en technisch) en nu gedateerd overkomen.

Uiteindelijk toch een stevige gangsterfilm die gerust in het rijtje van latere films als Godfather mogen staan en het genre heeft gemaakt tot wat we het nu kennen.

Het werd tijd voor een herziening van Scarface. Toen ik de film voor het eerst zag, had ik de originele versie nog niet gezien en ook andere gangsterfilms als Carlito's way en The Godfather. Bij herziening blijkt toch wel dat de prestatie van Pacino nog steeds memorabel blijft, maar hij in de 2 vorig genoemde films toch nog beter laat zien. Bovendien is hij ook de enige kracht in de film. Scarface heeft de zwakke plek die vele series uit de jaren '80 ondertussen wel hebben. Ze missen de tijdloosheid en zijn nu een geval van kitch geworden. Terwijl het oudere Godfather daar veel minder last van heeft en gewoon een tijdlozer karakter mee heeft. Het lijkt wel een lange aflevering van Miami Vice met enkele betere acteurs. Al valt nu ook wel op dat buiten Pacino de sterke acteerprestaties op één hand te tellen zijn. Doe er nog de verschrikkelijke synthesizermuziek bij die hier toch niet op z'n plaats is en er schiet enkel nog een weliswaar goeie actiefilm over met enkel de figuur van Tony Montana als uitschieter.

Ik moest bij de film denken aan The Woman in the Window en pas later had ik door dat die film de vorige film was van Fritz Lang, met enkele acteurs die terug te zien waren hier. Het thema is wel wat gelijkaardig. Nochtans twee films van verschillende boeken. Het zegt wat over de stempel die Lang drukte op beide films.

Scarlet Street is wel de mindere van de twee, maar het verhaal zit ook wel goed. De nodige intriges en sfeervol gebracht. Blijkbaar had Edward G. Robinson al in die vorige film niet veel zin, net als in Scarlet Street. Maar slecht is het ook niet. Ik mis wel dat beetje meer dat van Scarlet Street een echt sterke film-noir maakt. Maar met een goed verhaal en ervaren cast, is het toch nog de moeite om te zien.

Een film vol verwijzingen en tussendoor is het toch nog wat zoeken wie het gedaan heeft. Het verschil met de films als Airplane, Hotshots en Naked Gun, is dat hier meer naar de sexmoppen wordt gegrepen en het grappensalvo ook iets lager ligt. Ik heb de indruk dat de films van toen net iets subtieler en droger waren. Desondanks toch hier en daar enkele goeie grappen en eigenlijk toch één van de betere delen van de reeks.

Het minste deel van de reeks. Het eerste was nog te doen, en met de naked-gun grappen was het derde deel ook de moeite. Maar dit is gewoon een vergissing volgens mij.

Volgens mij hebben ze na deel 1 liggen feesten en nog half zat met een kater dit gemaakt om daarna deel 3 te filmen om het goed te maken.

Dit is veel beter dan deel 2 uit de reeks. Pluspunt is een andere regisseur te nemen. Als men deze humor aanhoudt, ben ik benieuwd voor deel 4.

Sommigen vinden de humor niet altijd leuk in deze film, maar de grappen komen soms maar eerst tot hun recht als je meer films gezien hebt. Het zit boordevol verwijzingen en knipogen naar andere films.