Opinions

Een geromantiseerde avonturenfilm van de blonde god Brad Pitt in Tibet. In grote lijnen echt gebeurd, al heeft het geheel wel een dromerig sfeertje. Versterkt door de muziek van John Williams en de voice over scènes waarin Harrer melancholisch brieven naar huis schrijft, of iets in zijn dagboek noteert. Regisseur Jean-Jacques Annaud maakte met The Name of the Rose een wat ruwere en indrukwekkendere film. Bovendien wordt de echte gruwel (invasie van China in Tibet) wat op de achtergrond gezet.

Maar de film is ook weer niet slecht. Pitt slaagt er in om - ondanks zijn slecht accent - de film toch wat te dragen. Al blijft hij hier soms een arrogante macho. Geen idee hoe de echte Heinrich Harrer was. Het verhaal is ook wel leuk en onderhouden. Een film van zijn tijd.

Film met hoogtes en vooral laagtes. Er wordt gewerkt met verschillende stijlen en de film is eigenlijk een opeenvolging van maatschappelijke onderwerpen. Maar tegelijkertijd maakt het daar dan weer een karikatuur van. Zowel van die maatschappelijke onderwerpen als van de filmstijlen. Waarom de film nog op een belachelijke manier wordt besproken in een klas (een Vlaamse dan nog wel) en er heel de tijd wordt geluld (sorry voor 't taalgebruik) over date-rape en zo... ik vraag het me nog af. De ene keer is het vervelend om te zien (die zwarte acteur), dan is het weer mooi in beeld gebracht (de man in midlifecrisis). Soms vrij flauw (het lesbische koppel met alochtone buren), dan weer leuk gevonden (het toneelstuk). Dat laatste is trouwens helemaal een buitenbeentje en heeft eigenlijk niets te maken met de andere scènes. Tenzij m'n het onderwerp 'religie' wil aansnijden.

Neem daarbij nog het constant onderbreken van de leraar en de infantiele animatie en je krijgt een shake van goeie ideeën en drochten van inhoudsloze scènes. Leek een beetje op schooltelevisie soms.

Slechte casting. Enkel Rourke kan zich nog wat redden. De beste acteurs van de film (Jan Decleir en Tom Van Bauwel) worden zo ver op een zijspoor gezet dat ze amper opvallen. Gene Bervoets komt al arrogant over en hij speelt zo slecht dat het personage al van het begin af aan irritant wordt. Nu vraagt het figuur dat wel, maar ik wil nog wel aangenaam film kijken ook nog. Alles stelt wat teleur. Regie is vrij mager, Alex Callier kan ook veel beter en het verhaal ontbreekt de nodige spanning, drama of romantiek. Een absolute teleurstelling.

Best wel een verrassende film. Je kan best zonder enige voorkennis de film in gaan, want het zijn net die kleine verrassingen, suggesties en scènes achter de schermen die het zo goed maken. Een film die je niet moet zien voor de geloofwaardigheid natuurlijk. Toch verschillende spannende scènes, al zie je wel dat het creatief een kleine film is.

De focus ligt vooral op actrice Chloë Grace Moretz vanuit de kleine schietruimte met de mannen buiten beeld. Meteen ook een grote dosis vrouwonvriendelijke praat. Het blijft allemaal geheimzinnig met de geheime koffer die niet mag geopend worden. Er is constant dreiging door mankementen, plots een gremlin en vijandige vliegtuigen. Het zet je op een verkeerd spoor wat er in de draagkoffer zit. De spanning is ook wel groot omdat er veel suggestie is en je zelf met Chloë Grace in de kleine ruimte zit als kijker.

De film is geen cinemahoogstandje, maar qua entertainment zit het wel goed. Toch zeker voldoende spanning, heerlijk over de top zonder te overdrijven. Beter dan je van de film zou verwachten.

Een familiedrama met enkele leuke personages, want een echt mysterie kan je deze Hitchcock niet noemen. Het had pas echt gewerkt als je nog veel meer als kijker met de vraag bleef zitten wie er schuldig was. Ten slotte is dat de essentie 'Shadow of a doubt'. We zien één van de personages er in elk geval mee worstelen. Qua script we interessant en enkele boeiende personages. Denk aan die vriendschap van de vader met buurman Herbie hoe ze discussiëren over de ideale moord. Typisch Hitchcock, maar met een flair die zeer hard doet denken aan Wood Allen. Misschien dat de man zijn zwarte/neurotische humor hier vandaan haalde? Ook het kleine zusje is geweldig. Met het telefoongesprek in het begin van de film zat ik meteen in het verhaal. Geweldige scène!

Mooie film dus en zeker één waar Hitchcock trots op mag zijn. Maar het mist wel het mysterieuze om echt boven zijn andere klassiekers uit te stijgen.

Het debuut van Cassavetes waarmee hij schittert, ondanks een laag budget, geen ervaring en nog geen naam. Maar wel het talent en genoeg inspiratie. Het relaas van 2 broers en een zus, met elk hun verhaal. Aangekleed door een cast met vooral improvisatie, boeiende dialogen een setting van NY by night. Een stad die leeft in de schaduw met beatniks en jazz. De muziek van Charles Mingus pas er mooi bij, al blijkt bij de versie uit 1959 deels die muziek gesneuveld te zijn in de uiteindelijke cut. Mooie shots trouwens en vooral het einde is de moeite met een beeld dat blijft hangen.

De zwarte versie van Bullitt en Dirty Harry. De film focust zich vooral op sfeerschepping met het typische Harlem uit de jaren '70 met de daarbij horende rebelsheid van zwart Amerika. Alleen is de manier waarop Shaft opkomt voor z'n rechten als zwarte, niet genoeg om een hele film te kunnen boeien. De actie zelf is vrij mager en het verhaal is ook niet zo sterk. Shaft zelf is best wel een leuk figuur en in combinatie met de bekende muziek krijg je zo iets richting filmcultfiguur. Zet Shaft in een serie met afleveringen van 50 minuten en het wordt een succes. Of geef de man een onderhouden film, wat hier niet het geval is. Leuk om een keer te zien, maar met veel saaie momenten om echt te kunnen boeien.

Deze film is een leuke popcornactiefilm geworden, maar dan met een Shaft-sausje erover. Sommige figuren hebben nogal last van overacting. Samuel L. Jackson speelt dan weer een rol die hem past. Als motherfucking black yelling protoganist. Zoals in het gros van z'n films natuurlijk. Leuk gedaan, maar meer wordt het ook niet.

De originele Shaft uit 1971 gaf een harde actieheld weer, genre Dirty Harry. No nonsens, eerst de deur intrappen om dan pas een vraag te stellen. Tegenwoordig krijgt dit genre een familievriendelijke aanpak met minder geweld en wat meer humor. Dat kan mooie films opleveren, maar het werkt toch niet voor Shaft. Shaft in 2000 was al wat luchtiger, maar Samuel L. Jackson was wel de juiste man voor de rol.

Met J.J. probeert de franchise een nieuw publiek aan te spreken. Meer flauwe humor dus en een hoofdpersonage dat mijlen ver af staat van wat we van Shaft gewoon zijn. Gelukkig is Samuel L. Jackson terug van de partij en krijgt de originele Richard Roundtree (Shaft in 1971) ook een rol. Het voelt dan toch iets sneller aan als Shaft. J.J. voelt toch wat onwennig en het is zoeken naar de juiste sfeer. Gaandeweg krijgen we enkele leuke scènes en valt het op zich nog mee. Al is het gewoon een aangename actiekomedie geworden en niet de harde Shaft-actiefilm die we vroeger kenden.

De tegenhanger van James Bond precies, het zou zo in de franchise passen met een script dat beter is dan sommige Bondfilms. Shaft is geen Bond natuurlijk, geheel zorgt wel voor een boeiende film. Beter dan je zou verwachten. Helaas is het niveau wat wisselend en kan het de toon niet altijd goed vasthouden. De actiescènes zijn soms nogal knullig, maar wel heerlijk grof. En in tegenstelling tot veel andere Amerikaanse (of Britse) films schuwt men hier minder naakt en geweld. Best van genoten, wat je van zo'n film niet zou verwachten.

Deze originele versie blijft nog altijd de beste Shaggy Dog. Al tal van keren herfilmt, maar deze versie blijft toch de meeste charme uitstralen. Goed onderhouden sprookje dat het zeker goed doet als familiefilm.

Sean Connery wou eens wat anders dan Bond. Hij had al mooie dingen gemaakt daarnaast zoals Marnie (met Hitchcock) of het zwaar onderschatte The Hill. Met zijn liefde voor western, speelde hij in 1968 in Shalako. Bond was voor hem toen al verleden tijd (toch tot aan Diamonds are Forever), Lazenby zou het in 1969 overnemen met On Her Majesty's Secret Service. Tijd genoeg dus voor wat anders. James Bond stuntman Bob Simmons volgde hem, net als cinematograaf Ted Moore die nog meewerkte aan de Bondfilms (niet aan OHMSS dus). Bovendien speelde ook Goldfinger bondgirl Honor Blackman mee in de film. En wie kon toen een film met Brigitte Bardot weigeren?

Shalako is eerder een interessante western met zo'n cast dan een goeie western. Het ontbreekt de film aan een juiste toon en eigenlijk is Connery beter met dialogen. Al was het maar met korte oneliners. De film bloeit dan ook even open als hij scènes heeft met Brigitte Bardot. De makers hebben teveel ingezet op de bekendheid van Connery en Bardot op hun affiche (waar het grootste aandeel van het budget ook naar toe ging). De rest oogt nogal pover en valt in het niet met de vele andere westerns. Dit soort westerns zou bovendien beter gewerkt hebben in de jaren '50. Aan Connery zelf ligt het niet, tenslotte hebben ze met succes een reeks westerns gemaakt rond James Stewart met een eigen stijl, die best goed waren. Maar het is weinig creatief qua script en dialogen en de setting is wel heel droog.

Een film voor de westernliefhebber dus en leuk deze gezien te hebben als fan van Connery. Maar zeer begrijpelijk dat dit wat in de vergeethoek geraakt is.

Niet echt slechte film. De spanning wordt wel wat opgebouwd en dat gedoe met die jongen was ook niet slecht. Al is het verder nogal voorspelbaar om echt een topper te worden. Ook verder het klassieke slechte acteerwerk en de clichés natuurlijk. Je weet wie er dood gaat en wie niet. Maar de sfeer kan zich vrij goed handhaven en er toch een vermakelijke horror van maken.

Wat je de film niet kan verwijten is dat hij erover gaat. In tegendeel, ik vind hem meestal te braaf en vooral zeer moraliserend. Meer een romantische komedie zonder dat je echt moet lachen. Hier merk je trouwens nog maar eens dat Jack Black wel z'n momenten heeft, maar tegelijkertijd zeer beperkt is in het acteren. Na een teleurstelling in Be kind rewind valt hij ook hier tegen.

De film gaat constant over het uiterlijk van mensen en steekt de wijsvinger al lerend op over oppervlakkigheid. Daarmee worden sowieso alle moppen daar over ook meteen teniet gedaan. Op zich niet slecht, omdat je anders toch maar vervalt in een zielig lachen met zware mensen. Probleem is wel dat dit thema samen met de romantiek veel plaats in neemt en de humor niet meer werkt.

De film is niet altijd even slecht, maar gewoon leeg en niet grappig als komedie. Wat wel jammer is. Snel vergeten dus.

Ik begrijp niet echt de negatieve kritieken op deze film. Blijkbaar wil men toch meer haai en spektakel of wordt elke haaienfilm al bij voorbaat afgeschoten omdat er nooit een 2e Jaws zal komen.

Ik wil deze film niet vergelijken met Jaws, maar je kan er ook moeilijk om heen. Alsof je een nieuwe dinosaurusfilm zou maken en nooit durft te denken aan Jurassic Park. Het is wel zo dat van alle haaienfilms die er gemaakt zijn (Deep blue sea, Sharknado, Open Water, Shark Attack, Shark night, ...) dit de eerste haaienfilm is die ook maar in de buurt van Jaws komt. De intro is misschien wel lang, maar Jaws nam evengoed zijn tijd. De haai zelf blijft vrij ver uit beeld gelukkig, zodat er veel suggestie is, en als hij in beeld komt is het geloofwaardig gedaan.

De film is dan ook op de eerste plaats een overlevingsfilm en geen avonturenfilm of actiefilm. Na de intro wordt de spanning mooi opgebouwd en behouden, omdat het kwestie van overleven is. En geen aftelrijmpje van een handvol personages die 1 voor 1 het loodje leggen zoals gebruikelijk in horrorfilms. Ook geen liefdesaffaire of grote explosies.

The Shallows is beter dan de meeste mensen hier zullen vinden, maar kan ook niet tippen aan de enige echte Jaws. The Shallows is daarvoor net iets te licht qua omvang met een te lange intro en te weinig bochten in het verhaal om verrast te blijven. De spanning maakt gelukkig veel goed. En de grote troef is natuurlijk Blake Lively die sterk bezig is. En qua overleving een betere prestatie neerzet dan Leonardo DiCaprio in The Revenant. Maar aan zo'n beeldje moet je als jonge actrice in godbetert een haaienfilm, niet eens aan denken. Helaas...

De film is beter dan verwacht. De regisseur geef het een wat depressieve afgeborstelde toon en voor mij is acteur Michael Fassbender altijd een goeie acteur geweest maar met weinig pit in. En dat komt nu wel wat van pas. Gelukkig zorgt Carey Mulligan voor het nodige evenwicht. Interessante film, al had er nog meer mee gedaan kunnen worden. Niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Je merkt in de jaren '50 wel een verandering bij de Amerikaanse westerns. Niet alleen met de komst van cinemascope maar ook harder en met invloeden van de Japanse samurai-films. Ik had Pale Rider al gezien, dat quasi een remake is van deze Shane. Pale Rider was met western-veteraan Clint Eastwood, dus ik hoopte dat het origineel ook nog goed was. Niet dat Alan Ladd een onbekende naam is in het genre, maar er zijn toch verschillen.

Shane is zeker niet de beste western. Daarvoor zijn er andere westerns gemaakt die veel beter zijn. Maar het zit wel goed. Mooie landschappen, geen zwart-wit figuren, een geheimzinnige lead die niet de standaard good guy is, voldoende actie en niet zomaar wat in het wilde weg schieten omdat het hoort bij het genre, ... En natuurlijk ook Jean Arthur, 50 jaar als ze hier in meespeelt en ouder dan de mannelijke hoofdrollen, maar ze speelt de rol met glans.

Minpunt is dat joch dat met momenten irritant is. En op sommige vlakken merk je wel dat het genre de komende jaren van deze film geleerd heeft en het ook soms verbeterd. Een verdienste voor Shane dus, maar er zijn dus betere westerns.

Marvel werkte zich helemaal op naar de confrontatie met Thanos om dan wat stil te vallen met overroepen series en helaas een filmpauze door corona. Met Black Widow en dit jaar nog Spider-Man: No Way Home, pikken ze de draad nog even op met het verleden. Het is aan Shang-Chi en Eternals om de nieuwe koers te bepalen. Shang-Chi waagt zich aan martial arts en als dat uit Hollywood komt, belooft dat niet snel goed nieuws. Ze kiezen gelukkig voor een Aziatische cast (of toch Aziatische roots). Simu Liu doet dat best wel goed en ook Tony Leung is goed gecast in deze film. Aangevuld met Michelle Yeoh en Awkwafina als de sarcastische side-kick van dienst. De Marvel-cameo's zijn subtiel. We krijgen geen Iron Man die de spotlights opeist bij Spider-Man. Het is vooral een Shang-Chi film waarbij op tijd de link wordt gelegd met de rest van de MCU.

Kevin Feige houdt nog altijd alles strak in handen. Dit zijn geen echte regisseur-films, maar met Destin Daniel Cretton krijgt de film toch een wat eigen kleur. Net zoals Chloé Zhao dat zal doen voor Eternals en Cate Shortland met Black Widow. Ze lanceren ten slotte nieuwe personages die met wat geluk de toekomst van MCU mee gaan bepalen.

Ik ben wel geen grote fan van de fantasie elementen, maar het is al beter dan het ruimte-gedoe. Fantasie bij superheldenfilms gaat al snel richting platte kitsch. Maar het is nog best goed gedaan en zorgt voor een mix tussen Studio Ghibli en een Chinese Wakanda. De rotte appel in de film is vooral Ben Kingsley. Zijn aanwezigheid is vooral een kans om het hele gedoe rond Mandarin wat uit te verklaren, maar hij hoort niet thuis in de film en is totaal niet grappig.

We reizen mee met de trein van Peking naar Shanghaii tijdens de Chinese burgeroorlog. Aan boord zou een zekere Shanghai Lily, meteen goed voor de nodige geheimzinnigheid. En aan boord een hoop kleurrijke figuren met elk hun geheime achtergrond. We krijgen geen moordscenario zoals bij Murder on the Orient Express, maar ik hou wel van zo'n treinrit en een groep uiteenlopende passagiers. Bovendien krijg je hier echt wel de spanning van de Chinese burgeroorlog, zelfs als het dan door de ogen van Hollywood wordt gebracht. Met achter de schermen van deze film ook de nodige spanning waarschijnlijk. Er was al een schandaal van een relatie tussen regisseur Josef von Sternberg en Marlene Dietrich, en er waren ook geruchten dat tijdens Shanghai Express Dietrich en Anna May Wong een verhouding zouden hebben.

Veel minder dan het origineel. Daar was het ontbreken van een verhaal al een dooddoener en hier is dat niet veel beter. De stijl van humor is gelukkig wat gebleven en net als in de vorige werkt enigzins het duo Chan/Wilson nog wel. Weerom verwijzingen, al is dat dit keer naar China en Brittanië. Maar die zijn veel minder leuk dan het afzijken van de western. Weeral de stunts van Chan die nog de moeite zijn om te bekijken, maar meer niet. Gelukkig is de film niet irriterend en wel eens leuk om te zien. Maar hoogstaand is het niet.

Bij herziening de score toch iets verhoogt. Dit komt uit de periode dat Chan begon met Amerikaanse films om z'n bekendheid daar te vergroten en geld te kunnen verdienen voor eigen projecten. Van de Rush Hour trilogie weet ik dat hij een hekel had aan die films, hier is het moeilijk te zeggen. Hij is in elk geval mee de producer van de film.

De humor is uiteraard anders dan in z'n eigen films. Die humor is ook één van de redenen dat Chan een hekel had aan de Amerikaanse films waarin hij meespeelde. Die humor werkt af en toe wel met verwijzingen naar westernfilms maar toont evengoed belachelijke figuren en slechte slapstick. Maar gelukkig werkt de chemie tussen Chan en Owen Wilson wel. En ook de leuke gevechtsscènes van Chan zijn typisch zijn ding.

De combinatie van western en martial art werkt in elk geval beter dan western en SF (Cowboys vs Aliens). Groot minpunt is de slechte regie. Dit is de eerste film van Tom Dey en duidelijk de beste tot nu toe (verder nog Showtime, Marmaduke en Failure to launch.) Hij kan niet echt ritme in de film brengen en mikt duidelijk op een blockbusterpubliek zonder van de film echt iets speciaal te maken. Jammer, want hier had veel meer ingezeten.

Een thema dat zich wel leent voor een film. Het rebelse geweld in Londen (en evengoed in andere grootsteden als Parijs of Brussel) is geen ver-van-mijn-bed-show en kan een mooie tegenhanger zijn van Cidade de Deus. Shank is echter een teleurstellende film geworden. Waarom moet dit ook in 2015 afspelen en per se met overvloedig veel zwarten? Bij de rellen in Engeland niet zo lang geleden, zaten ook rijkeluiskinderen met een hoge dosis verveling. Soit, los hiervan kan het nog altijd een goeie film opleveren, maar er zit gewoon geen pit in dit verhaal. Eens je wat mee bent met de sfeer (al is het mijn ding toch niet echt) komt er ook niets meer. Dit is geen Cidade de Deus, Hooligans, Tropa de elite of wat dan ook.

Del Toro slaagt er telkens in om een soort kleurrijk half gothic sprookje neer te zetten. Een kruising tussen Tim Burton en Jean-Pierre Jeunet. Maar dan wel zijn eigen stijl. Op Pacific Rim na stelt hij mij nooit echt teleur. In The Shape of Water gaan we terug naar de jaren '50 in de koude oorlog. Het schip van de film vaart vooruit met het verhaal van spionage, Russische infiltranten, geheime wapens, nog meer geheime onderzoekcentra, ... om dan een slag aan het stuur te geven en de koers richting romantiek te sturen.

In zo'n verhaal past perfect een bad guy als kolonel Strickland, de sfeervolle settings en de wat melige muziek. Een luchtig verhaal, dat nochtans af en toe even hard uit de hoek kan komen. Maar wel eenvoudig te volgen is, zoals dat bij een sprookje hoort. Guillermo Del Toro is duidelijk meester in het genre, waar Burton eerder een parodie van zichzelf is geworden. Terecht met de nodige prijzen gaan lopen.

Dat er soms niet veel gebeurt in een haaienfilm kan ik nog begrijpen, maar neem dan ook die momenten op om wat spanning op te bouwen. En als er dan haaien in beeld komen zijn die nergens dreigend. Enkel een haai met grote tanden in beeld brengen is niet meer genoeg. Dan kijk je beter National Geografic, daar krijg je nog uitleg bij. Ook verre van mooi en qua acteren is dit echt een sequel van een B-film. Zeker geen aanrader.

Het lijkt wel een slasherfilm met de groep jongeren aan een meer. Er komen een paar haaien bij, waar een uitleg bij komt hoe die in een meer geraakt zijn. Veel spanning is er niet aan de haaien, het leunt dichter bij een film als Sharknado, maar daar is het zo over de top dat het weer wat fun heeft. Irritant is het niet, maar meer dan een doorsnee horror die je een uur later vergeten bent, is het ook niet.

Sharknado is een filmparodie die in elk geval beter uitdraait dan de zoveelste Scary Movie of Disaster Movie. De film ligt wat in de lijn van Piranha, maar gaat er nog een stuk over. Je kan dit genre ook niet serieus nemen, dan heb je er niet veel van begrepen. Maakt het dat dan een goeie film? Dat ook weer niet, maar er zijn wel enkele leuke momenten. Het is soms wel jammer van de foute effecten, want dat maakte de film wel wat lelijk. En houterige acteerprestaties (of plastic als je Tara Reid ziet) doen de film ook geen goed. Gelukkig is er nog de flauwe humor die samen met het bizarre idee van de film, een semi-cult van deze prent maakt.

Een standaard thriller waar ik wel wat hoop in had. Maar het script is vrij mager en vooral de hoofdacteurs zijn gewoon ongelofelijk saai. Alleen Malkovich schudt de film af en toe wat wakker, maar niet genoeg om de film te redden. Eentje die je gerust kan overslaan.

Deze film toont aan dat het niet altijd aan Star Wars lag, maar dat Hayden Christensen gewoon altijd zo houterig is. Alhoewel het vrij goed meevalt hier. De rest is sterk, maar het script is niet erg stevig. Het mag van geluk spreken dat het kan terugvallen op de waargebeurde feiten. Jammer van Hayden die wel z'n best doet, maar verkeerd gecast is.

Een concept dat beter werkt in een tv-reeks dan in een film. Net als de humor van Naked Gun nooit het niveau haalde van de serie vanwaar het afgeleid werd. Leuke Britse humor die af en toe wat tegenvalt, maar over het algemeen wel voor een leuke film zorgt. Geef deze film aan de Amerikanen en je krijgt een ware flopfilm.

Beter dan Hott Fuzz trouwens, maar wel één van de beter zombieparodieën. Simon Pegg trekt de film wel, al blijf ik er bij dat een hele film te lang is voor dit soort humor. Toch 3 sterren.

De films van Aardman hebben een eigen humor. Altijd leuk om hen bezig te zien. Maar deze Shaun the Sheep mikt duidelijk op een jonger publiek dan gewoonlijk. Het verhaal is enorm voorspelbaar en nooit echt boeiend. De grappen werken niet altijd helaas. Het is geen slechte film, maar gewoon standaard en zeker niet wat je van Aardman verwacht. Het is ook de eerste film van hen zonder partner. StudioCanal zit er wel bij voor de verdeling, maar voordien kon je duidelijk merken dat Dreamworks en Sony meehielpen. Het gebruik van Stop Animation blijft leuk, het is een kunst wat je er zoal mee kan doen. Maar als er nog veel films als dit komen, is het speciale er binnenkort ook af.