Opinions

Shaun the Sheep is geen Wallace & Gromit. Meer op kindermaat, al zijn de lama's in deze animatie eerder irritant dan gewoon slecht. Een pak drukker ook en de film mist de nodige charme. Desondanks blijft de animatie van Aardman Animations ook hier mooi gedaan en maakt dat wel wat goed. Maar ik zal sneller de W&G kortfilms opzoeken dan die met het schaap.

Ik had voor deze film 3* staan en dat leek me nogal weinig. Misschien was ik wel beïnvloed door de nr 1-positie met het idee tegen de stroom in te gaan. Eén oplossing: de film nog eens herzien en een eigen defintief oordeel te vellen.

Shawshank Redemption is van de hand van Stephen King. In grote lijnen dan toch, want King's versie is een kortverhaal. Net als The Green Mile, ook van regisseur Frank Darabont over een gevangenis. The Green Mile was een verschrikkelijke film, dus wat zou dit met zich meebrengen. Darabont heeft wel wat met King blijkbaar, want hij maakt ook The Mist. Maar een groot regisseur is het niet. De grote troeven in deze film zijn de acteurs. Freeman en Robbins zijn een geweldig duo en de rest brengt het er ook vrij goed van af. Ook de muziek van Thomas Newman past hier goed bij. Maar Darabont had beter iemand anders gevraagd om het script te schrijven, want het is meer een roadfilm in een gevangenis geworden. Een reis weliswaar op één locatie, maar met telkens andere voorbijgangers en hun kleine verhalen. Met Robbins als rode draad. Niet moeilijk als je vertrekt van een kortverhaal. Het resultaat is minder samenhangend en het is enkel dankzij de rode draad dat de film aan elkaar blijft hangen. Op zich niet slecht, het is een manier van vertellen als een ander. Helaas doet het veel te uitgerokken einde ook geen goed aan de film. Die had gerust 20 minuten korter gemogen. De climax is al lang gepasseerd als de aftiteling komt.

Conclusie, dit is een goeie film, maar absoluut geen klassieker. Die eerdere 3* mag nog wel verhoogd worden naar 3.5* voor acteerwerk en het verveelde ook weer niet. Maar een andere regisseur had hier iets prachtig van kunnen maken. Weinig creativiteit helaas, en dat mocht wel.

DC gaat nu blijkbaar alle kanten op. Van de saaie films Justice League en Batman vs Superman tot enkele betere films met Aquaman en Wonder Woman. Films in een Extended Univers, maar ook films als Joker die er niet bij horen. DC mist die overkoepelende productiestijl dat bij Marvel wel werkt. Of je nu van die films houdt of niet, elke Marvelfilm voelt aan als een Marvelfilm. DC moet dat niet doen, maar kom dan ook niet af met een Extended Univers.

Shazam is de kinderlijke versie van Deadpool met verwijzingen naar Batman, Superman en Aquaman. Het lijkt wel een Disneyfilm met de kleine jongen in een volwassen lichaam en dan nog wat kerstsfeer op de achtergrond. Een hoop tieners die de film trekken met bully's op school. Goed dat Shazam een cape draagt, zodat je nog weet dat hij een superheld moet voorstellen.

Dit is een flauwe kinderfilm geworden die zijn momenten kent, maar creativiteit niet bepaald op de eerste rij heeft gezet. Slechte CGI en een belabberde cast doen de film niet veel goed. Als kinderfilm werkt het wel denk ik met een verhaal dat kinderen wel leuk zullen vinden. Humor, beetje avontuur en een typische bad guy. Dit zal zijn publiek wel vinden, maar het zal mij een raadsel zijn hoe dit figuur past naast de andere DC-figuren. Tenzij ze toch doorgaan met de verfilming van The Flash, dan kan je beide figuren in het ballenbad steken als de grote mensen gaan vechten.

Net als de voorganger een tienerfilm met een hoop pubers en een blik vol verwijzingen naar andere superhelden. Het is met momenten zelfs gênant om enkele bekende gezichten aan het werk te zien. Alles voor de paycheck? Het is niet dat anno 2023 de heldenfilm een branche was waar je absoluut aan moest meedoen. Zeker niet de DC films waarvan een groot deel eerder kwaad deed dan goed.

Je krijgt een film die niet alleen irritante momenten heeft, maar ook slechte CGI (zowat eigen aan heldenfilms zou je bijna denken) en heel slecht acteerwerk. Ik weet dat het heldenfilms zijn, maar er zijn vast nog kijkers boven de 10 jaar die van het genre willen genieten.

De humor van Mae West is wat gedateerd, al is ze op zich nog wel leuk. Ondanks de korte tijdsduur, zit er weinig vaart in deze film. Gelukkig komt Cary Grant nog even langs, maar dat maakt de film nog niet goed. Het resultaat is een wat vervelende komedie die de tand des tijds niet heeft doorstaan.

Een wat geforceerde western met John Wayne die één van zijn vele standaard rollen speelt. Dit keer als legerofficier vlak voor zijn pensioen. Dat 'nog één missie voor ik op pensioen ga' gaat blijkbaar al lang mee in de filmwereld. Er wordt nog een liefdesverhaaltje bij gehaald en verder de nodige actie en avontuur. Liefhebbers zullen hier wel van genieten. Alle elementen zijn aanwezig. Maar echt bijzonder is de film niet.

Het was toch even wennen bij deze film. Ik had (ondanks dat Chan al wat ouder wordt) een actiefilm verwacht. Maar het verhaal is vooral een sprookje met de nodige folklore. En wat op kindermaat, zonder dat het helemaal belachelijk wordt. Al snel was ik toch mee met de film en blijkt het de nodige charme te hebben. Helaas wordt het ook nooit groter dan dat en hangt de film teveel af van de CGI en het toch wel te familievriendelijke verhaal. Zeker geen klassieker, maar gewoon een aangename film.

De films van JCVD zijn dan wel geen topfilms, soms zijn die gevechten wel leuk en is het wat aangekleed met kleurrijke randfiguren. In The Shepherd zijn de gevechten te schaars en is de rest absoluut niet boeiend. Van Damme is de laatste tijd niet slecht bezig, maar deze film hoort daar niet bij.

Het blijft een goeie film, al is de kracht vooral de intelligentie van Holmes en niet zijn extravagante leven denk ik. Alhoewel dat er ook wel bij hoort. Soms heeft dit verhaal het gevoel van een Da Vinci Code. En als ik echt een geslaagde Holmes-versie moet kiezen, is dat House M.D. Maar het duo Downey Jr en Law werkt wel. Soms te glad en weinig verrassend, maar evengoed voldoende actie en mysterie. Genoeg voor een goed werkende franchise en ik ben blij dat Guy Ritchie dit in handen heeft genomen. Anders was het helemaal Hollywood.

De film heeft vooral hetzelfde pijnpunt als zijn voorganger: te lang! Maar verder is het eindresultaat wel even goed. De verrassing is er misschien af, maar de hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt. En Moriarty is een sterkere vijand dan Blackwood. Die had wel een beter plot, terwijl er al een vete van het begin van de film is zonder een deftige aanleiding. Dat komt pas later tot uiting. Andere accenten dus en sommige dingen die beter zijn waar andere dan weer minder zijn. Blijft een leuke franchise waar een 3e deel zeker welkom is.

Buster Keaton kan gerust langere films aan, maar deze zit best wel goed qua lengte. Een typische Keaton film, en één van de betere eigenlijk. Voldoende humor met Sherlock Holmes als kapstok. Genieten!

Deze film komt nogal traag op gang en het is pas vanaf dat Chan de school verlaat dat de film interessant wordt. We krijgen de bekende formule met het vechten met props wat vooral tot uiting komt met de bankjes, maar ook in het huis met de zwaarden en de pijp. Naar het einde blijven de gevechten op zich wel goed gedaan met een waardige tegenstander, maar is dat eigenlijk toch wat te lang. Chan heeft al betere films gedaan, maar is gelukkig wat vechten betreft in topvorm.

Qua verhaal zijn er betere in dit genre. Films met meer fantasie en iets boeiender. Maar waar de film zich wel op toe legt is een visueel pareltje dat weinig te zien is in de filmwereld. Prachtige kleuren, aandacht voor detail, sterke choreografieën, ... Een streling voor het oog en dat is ten slotte zeer belangrijk bij films. Een iets beter verhaal en dit was een absolute topfilm geweest, al heb ik er nu ook best wel van genoten.

Niet de eerste keer dat bekende acteurs uit Hongkong die normaal gezien martial arts films maken, ook dit met veel plezier doen. Denk aan Ip Man, Shaolin, Fearless, Xinhai Revolution en The Legend of Chen Zhen. Die hebben evengoed actiescènes, maar laten ook een stukje Chinese geschiedenis zien. Met de namen op de affiche (vooral Donnie Yen als bekendste naam voor het westerse publiek) verwacht je ook veel actie en zal het dramagedeelte voor velen te lang zijn. Nochtans vrij boeiend met net genoeg weergave van feiten zonder er een documentaire van te maken.

In het begin krijg je de personages voorgeschoteld, en dat is nodig voor de latere actiescènes. Daar is het meer dan een vechtscène, maar een spannende strijd tussen de mensen van het verzet en de afgevaardigden van de keizer. De film wordt vooral gedragen door Wang Xueqi als koopman die zich eerst op de vlakte houdt, maar uiteindelijk toch open kaart speelt. De eerste film van hem die ik zie, maar toch een naam om te onthouden.

Opvallend is ook de muziek. Van sfeervol tot opzwepend in de actiescènes met een mooie mix van traditionele klanken en moderne accenten. De film won er terecht een Hong Kong Film Award voor.

Wat invloed is dit ongetwijfeld een belangrijke film geweest waar menig film schatplichtig aan is. We zijn nu bijna 60 jaar later en af en toe voelt de film wat gedateerd aan moet ik zeggen .En dat van een filmliefhebber die wel kan genieten van ouwe films. Zelfs naar Hollywoodnormen acteren de boeren nogal overdreven en valt er wat bij te schaven aan de montage. Wel sterk zijn de scènes met de samurai zelf en ook de regie is heel sterk. Wat me opviel is de achtergrondmuziek of net het meestal ontbreken ervan. Er wordt veelal gekozen voor een geluid (stromend beekje, knapperig vuurtje, fluitende vogels, ...) dat voor een aangenaam achtergrondgeluid zorgt. Het hoeven niet altijd drukke strijkers te zijn en zo waan je je toch veel meer in de natuur. Zouden veel meer films moeten doen als je het mij vraagt.

Goeie film die zeker niet te lang duurt, maar zoals gezegd mocht het met die boeren wat minder overdreven en werkt de al dan niet bedoelde humor niet altijd. Hier en daar een update en je hebt weer een topper. Een klassieker in elk geval, misschien wat gedateerd maar heb er zeker van genoten!

Er is al veel gezegd over deze klassieker. Ik ben niet bepaald fan van de stijl van Kubrick, al kan ik wel begrijpen waarom veel mensen toch kunnen genieten van zijn films. De film van The Shining verschilt wel iets van het boek dat toch ook een klassieker is. Qua verhaal is het boek zeker beter. Maar Kubrick brengt zeker wat sfeer. Nicholson en Duvall passen in dit geheel, al komen ze voor mij wat te karikaturaal over. De creepy sfeer van het hotel zit dan weer wel goed. Het rammelt hier en daar wat. De overgang van Jack die stilaan gek wordt is niet bepaald uitgewerkt en ook het einde is in het boek toch beter. Toch met voorsprong de beste film van Kubrick.

Een minder traditionele biopic, maar ik ken Shirley Jackson niet echt dus dat maakt voor mij iets minder uit. Ik hen enkel de verfilmingen van haar boek The Haunting of Hill House. De film trekt meteen de aandacht en heeft iets mysterieus, ik denk dat de makers een mix wilden brengen van haar leven en haar boeken. De film draait vooral rond het boek Hangsaman uit 1951 en als ik het plot lees van dat boek, komen er wel elementen voor in de film.

Het zijn vooral de dames die op de voorgrond staan met de indrukwekkende Elisabeth Moss en Odessa Young. Hun personages zijn zeer boeiend. De sfeer is passend en beklemmend. Ik kreeg wel nooit echt vat op de film, maar het bleef toch intrigeren. Een heerlijke psychologische film. Misschien niet voor iedereen, maar alvast meer dan een luchtige biopic.

Shoot 'em up is een Jason Statham film zonder Jason Statham. Hij had hier perfect in kunnen spelen met de nodige Engelse humor. Nochtans was Clive Owen de eerste keuze van regisseur Michael Davis. De film is dan weer een knipoog naar Hard Boiled van John Woo met Chow Yun-Fat.

De film is heerlijk over de top. Geen explosies trouwens, allemaal stuntwerk en schietpartijen. Met daartussen een baby en de nodige wortelen. De film houdt er duidelijk de vaart in en levert anderhalf uur actie met een vleugje humor. Meer moet dat niet zijn.

Goed onderhouden actiefilm. Wahlberg zal nooit een groot acteur worden, maar brengt het er nog niet zo slecht vanaf hier. De film wil zich met momenten al te au serieux nemen en dat wringt wat. Wat de stijl betreft is er wel wat tijd ingestoken. De film is mooi om zien, maar heeft af en toe z'n saaie momenten. Maar als actie/drama is dit zeker de moeite om te kijken.

Dat ik deze film zo hoog scoor, komt vooral door het onderwerp. De film past mooi in het rijtje van Hotel Rwanda en Sometimes in april. Deze film werd eveneens gefilmd in Rwanda, bijgestaan door overlevers van het grote drama. Persoonlijk blijft het fascinerend dat de VN bij een genocide van 800.000 mensen (zo'n 265 x het aantal slachtoffers van 9/11) haar zicht afkeerde en niet de moeite nam om in te grijpen. In België kwam het wel even in het nieuws kan ik me herinneren, door de moord op 10 Belgische blauwhelmen. Het zou jaren duren voor ik de echte inpakt leerde van de genocide in Rwanda.

De film is als film niet bijster speciaal, buiten het feit dat het gefilmd is in Rwanda en bijgevolg ook gefilmd moet zijn met Rwandezen. Het idee alleen al moet toch spannend zijn, zeker omdat de film amper 11 jaar later uitkwam. Dit moet nog vers in het geheugen liggen van die mensen. Of ze nu Hutu of Tutsi waren/zijn.

Shooting dogs legt de focus op 2 blanke hoofdpersonages, wat bij Hotel Rwanda en Sometimes in april beter overkwam met Rwandese personages. Al doen beide heren het zeker niet slecht. Van mij mogen ze nog meer van deze films maken, het blijft een zwarte bladzijde in de recente geschiedenis die zeker niet mag vergeten worden...

Een heerlijke Tex Avery animatie met Droopy versus Wolf. Veel grappen met woordspelingen doen me denken aan de latere Naked Gun films. Zouden die hier hun inspiratie hebben gehaald? En de overgeile wolf is typisch in beeld gebracht. Een beeld dat nog steeds bekend is. En de prachtige Red, een sexy volwassen versie van Roodkapje. Al is de link hier minder aanwezig dan bij andere films met haar.

Het afscheid van John Wayne, ook al was dat op dat moment nog niet duidelijk. Hij had rond de film wel hartproblemen, maar pas nadien zou hij opnieuw met kanker te maken hebben en zou dit zo zijn laatste film zijn. Hij haalde ook James Stewart uit zijn pensioen, die al enkele jaren met pensioen was. Vooral door gehoorproblemen, Stewart stierf pas in 1997! En met Lauren Bacall is er nog een groot icoon uit de golden Hollywood periode. Je verwacht een zeer houterige film, maar dat valt zeker goed mee. Bacall was nog lang niet uitgespeeld (denk aan Dogville later), Stewart doet het best wel goed als uitgebreide cameo en John Wayne speelt één van zijn betere rollen. Vooral omdat hij (ook al is dat met de info van zijn ziekte later pas) een rol speelt die op zijn lijf geschreven is. Het afscheid van zijn carrière als acteur, vertaald in het einde van de carrière als schietgrage cowboy.

Met de oude iconen en het bijpassende verhaal, is dit echt wel een film geworden met een hart op de juiste plaats. Met een stijl die doet denken aan de oude dagen, maar er toch in slaagt om anno 1976 verre van verouderd over te komen. Dit is het jaar van een hele ander tijdperk met titels als Taxi Driver, Carrie, Marathon Man en Rocky.

De eerste film die ik van James Stewart zie gedateerd van voor hij in het leger ging. Ik verwachtte en standaard Hollywoodfilm met een nog onervaren Stewart. Wat ik kreeg was een film die zo overdonderde met een geweldige Stewart en een prachtige chemie tussen hem en Margaret Sullavan. De figuren in de winkel zijn netjes gedoseerd en de film kijkt als een toneelstuk met een ietwat grotere setting. Je moet wel van dat toneelmatige houden, maar dit is gewoon genieten voor mij. Een verhaal dat zo liefdevol, eerlijk, boeiend en ongelofelijk prachtig om zien is. Het script verdient zeker een Oscar.

De film deed me denken aan Are you being served en dat is blijkbaar ook wat geïnspireerd door deze film. You've got mail zou dan weer een soort remake hiervan zijn, al mist die film wel alle charme die van het scherm spat in deze originele versie. Ik treed zeker The One Ring bij in z'n stelling dat de periode waarin de beste romantische komedies gemaakt werden al lang achter ons liggen. In de huidige films in het genre spelen komedie en romantiek zijdelings naast elkaar af, terwijl een film als dit net een gezonde mix is en er een sausje van wat je charisma (of X-factor voor de jonge kijkers) zou kunnen noemen. Meer van dit!

Ik kreeg deze film ooit getipt via het Top Tippers spel. Toen niet gevonden, maar nu wel de kans gehad om het te bekijken. De film zou in de stijl liggen van films als Magnolia of Crash. Dat kon toch niet slecht zijn? Tja...

De film mist de nodige sfeer. Of beter, goeie sfeer. Het is niet echt voor mij genieten om 3 uur naar een hoop slecht gezinde mensen te kijken. Het is wel drama, maar dit werkt eerder irriterend dan meeslepend. Ik mis ook de sterke montage die van de film iets flitsend kan maken. Het acteerwerk is niet echt geweldig en de verhaallijnen zijn net interessant genoeg. Enkele personages minder, een gedurfde montage en nog meer kruiden hadden de film toch beter gedaan.

Ik snap niet goed wat de hoge score is op MM en al helemaal niet waarom die in de top 250 zit. Maar smaken verschillen, dit is gewoon mijn ding niet. En ik moet zeggen dat de film wel erg verouderd overkomt.

De combinatie van sex, humor en travestieten is niet nieuw. Maar een regisseur als Pedro Almodóvar giet die elementen wel in goeie films. De erotiek is helemaal uit de sex, dat hier vooral iets technisch of als een verplichting aanvoelt. Van humor is ook niet veel spraken, tenzij je het opvoeren van travestieten op zich humor zou vinden. En door het gebruik van acteurs die de stap verder durven zetten om iets explicieter in beeld te brengen, mis je ook goeie acteerprestaties. Het is allemaal nogal wat soapachtig met een veel sex en foute artificiële beelden. Niet dat het een topfilm had geworden, maar er had toch meer in gezeten.

De eerste Pink Panther ging eigenlijk over de diefstal van de diamant Pink Panther met Clouseau in een leuke bijrol. Nu mag hij in deze whodunit zelf op de voorgrond schitteren. De opening is heerlijk en bouwt het verhaal op van mysterieuze moord: het schot in het donker. We krijgen dus niet alleen de stuntelige Clouseau te zien, maar ook andere acteurs waarvan 1 persoon waarschijnlijk de moordenaar is. Het bekendste gezicht is George Sanders, die ik onlangs nog in All about Eve zag.

A shot in the dark is de blauwdruk voor de latere Pink Panther films, waarin het typetje van Clouseau helemaal wordt neergezet zoals we dat kennen. Nog meer dan in het eerste deel. Ook figuren als Cato en commissaris Dreyfus krijgen we hier voor het eerst te zien. Acteur Graham Stark, die Clouseau's assistent Hercule speelt, speelt in veel sequels ook telkens een andere rol.

Ik heb enkele jaren terug Queen + Adam Lambert een keer live gezien en normaal zou ik hen in 2020 terug gezien hebben, tot er een virus alles overhoop haalde. Ik was toen blij verrast met Adam Lambert als nieuwe frontman, hij deed dat best wel goed. Benieuwd dus wat deze docu over de combinatie te vertellen had.

Het grote verhaal is natuurlijk de carrière van Queen zelf, maar deze docu focust op de opvolging van Freddie Mercury als frontman bij Queen. En op zich is dat wel interessant met beelden van Freddie die hierover getuigt. De rouwperiode van de overige bandleden en zoeken naar hoe het verder moet. Tot aan de komst van Adam Lambert. Lambert is geen Mercury, maar volgt wel deels het pad van Mercury die op veel vlakken de deuren heeft geopend waar Lambert nu zonder (of met minder) problemen door kan lopen.

Het mag dan wel interessant zijn, dit gegeven is net te beperkt om het een volledige docu te kunnen vullen. Soms voelt het ook als een promo van de nieuwe samenstelling. Langs de andere kant is dit wel een goeie introductie van deze samenstelling. Vraag is of iemand die sceptisch er tegenover staat, deze docu wel zal willen opzetten. Leuk en luchtig, maar meer is het ook niet.

De film weet blijkbaar met zichzelf geen blijf. Het idee is niet slecht, maar Paul Verhoeven heeft het precies zonder script moeten stellen. De film komt nogal onsamenhangengd over. Het acteerwerk (voor zover dat nodig was tussen het tietzwaaien) viel nog best mee. Camerawerk is wel een pak minder en ik begrijp goed dat Paul Verhoeven een razzy gewonnen heeft. Als regisseur heeft hij bij deze film tekort geschoten. Ook het einde vrij slecht, beetje het jammerlijke niveau van War of the worlds anno 2005. Toch nog 2 sterren voor het showgedeeltje en de acteurs.

Leuke animatiefilm die voor die tijd vrij verfrissend was. Zeker voor de Westerse animatiewereld waren voor de doorsnee filmkijker Ghiblifilms vrij onbekend en is dit in tegenstelling tot Disney een film met creatieve humor. Het verhaal is niet slecht en met de bijhorende muzikale ondersteuning is dit een plezier om te zien. Ondertussen is dit ook al deels gedateerd en zal dit nog wel snel verouderen in de loop der jaren. De verdoken humor die ook aanslaat bij de ouders van kijkende kinderen, komen we in andere Westerse animatie tegen. Ik hou wel van dit soort films. Doet me wat denken aan een today versie van de Naked Gun films (met verwijzingen naar allerlei soorten films en figuren)

Met voorsprong de beste van de reeks met de geweldige toevoeging van Puss in Boots natuurlijk. Shrek en humor werkte al niet echt helemaal samen, wat al bleek in de eerste film. Daardoor viel alle last op de schouders van Donkey en het verrassingselement van de gepimpte sprookjes. Hier is gelukkig voor de nieuwe invalshoek gekozen met nog meer figuren en sneller scènes en de interactie tussen Donkey en Puss in Boots. Ook de bekende stemacteurs achter koning en koningen en de peetmoeder zorgen voor een sterke troef achter de hand. In de latere films zal het helaas wat achteruit gaan, maar hier is het gelukkig nog wat genieten.